Fight Club Articles

[Xavier]

29-3-2007

Γιατί αυτοί είμαστε

Οι παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα μιας χώρας είναι χρήσιμα για έναν και μόνο λόγο: Διότι δημιουργούν αίσθημα ασφάλειας στους υπηκόους της. Είναι γνωστό άλλωστε ότι ο ψυχικός κόσμος του ανθρώπου ταράζεται με κάθε τι «καινούριο», το περιεργάζεται καχύποπτα και –ως επί το πλείστον- στο τέλος το απομακρύνει, επιστρέφοντας στη ζεστή αγκαλιά του «αυτό ξέρω, αυτό εμπιστεύομαι».

Η εμφάνιση της εθνικής στη Μάλτα ήταν ακριβής απεικόνιση αυτής της παραδοπιστίας. Βγαλμένη από τα βάθη του ελληνικού DNA και ποτισμένη με όλα τα στερεότυπα αλλά και όλη την αλήθεια που κουβαλάμε ως λαός. Από τη μία είχαμε την «ψυχή» (αυτό το «όπα», που έλεγε και η αείμνηστη Μελίνα) να ανασυνταχθούμε μετά το Σαββατιάτικο στραπάτσο και να κυριαρχήσουμε –ως οφείλαμε- στον αγωνιστικό χώρο (απέναντι, βέβαια, σ’ έναν αντίπαλο που πιθανόν δεν θα τον επιλέγαμε ούτε για προπόνηση) κι από την άλλη τον τρόπο να κάνουμε τη νίκη αυτή να φανεί ότι ήρθε μ’ έναν τρόπο δύσκολο, σχεδόν ηρωικό.

Γιατί συνέβη έτσι; Μάλλον διότι γουστάρουμε το δράμα. Το έχουμε μέσα μας, πως το λένε;… Το ψάχνουμε διαρκώς στη ζωή μας, στις σχέσεις, τις καθημερινές συναλλαγές μας. Στη θεωρία πάντα υποστηρίζουμε ότι θα ευχόμασταν όλα να μας έρχονταν πιο εύκολα, στην πράξη όμως αναζητούμε τη δικαίωση, τη «νίκη» μόνο μέσω του αγώνα, της δυσκολίας. Ποια μεγαλύτερη απόδειξη αυτού, από το γεγονός ότι σπανίως θα δείτε (μη λοβοτομημένο) άντρα να είναι πλήρως ευχαριστημένος με τη σχέση του αν αυτή δεν περνάει και μερικά σκαμπανεβάσματα. Ένα καυγαδάκι από δω, μια μανούρα από κει και όλοι πλέουν σε μια θάλασσα ευτυχίας. Μαζοχισμός; Αναμφίβολα. Δείγμα υγείας; Επίσης.

Οι αυτόκλητοι υπερασπιστές της εθνικής περηφάνιας στα παράθυρα των ειδήσεων και των εκπομπών καθώς και η –από κάθε πλευρά βλακώδης και κενή περιεχομένου- προτροπή «δώστε απαντήσεις» που «φορέθηκε» πολύ στο μεσοδιάστημα των δύο αγώνων, έκαναν το σκηνικό του δράματος ακόμη πιο μεγαλοπρεπές. Οι έξι αλλαγές σε σχέση με την ενδεκάδα του ματς με την Τουρκία, σκόρπισαν ρίγη συγκίνησης σε τηλεορασόπληκτους και μη λάτρεις της χολής που εκτοξεύεται προς πάσα κατεύθυνση. Περίμεναν μια σπουδαία παράσταση στη Βαλέτα. Και την είδαν. Μπορεί να μην είχε πρωταγωνιστές τη Θέκλα –το κορίτσι με τα γένια- και την Ασώματο Κεφαλή, ήταν γεμάτη όμως με μπόλικο σασπένς και «θέμα».

Είχε δύο κεντρικούς αμυντικούς να φυλάνε τον Σκέμπρι και άλλον έναν να υποχρεώνει την ομάδα να παίξει με 10 για να μαρκάρει μαν του μαν τον Μίφσουντ (ούτε στον αγώνα με τη Γαλλία στο Euro δεν δώσαμε στους εαυτούς μας αυτή την πολυτέλεια, μια που τον Ανρί τον μάρκαρε ο -δεξιός μπακ- Γιούρκας, αφήνοντας την αμυντική τριάδα ανέγγιχτη). Είχε τον Βασίλη Τοροσίδη να παίζει αριστερός οπισθοφύλακας, αφαιρώντας μας μία επιπλέον επιλογή στην επίθεση, καθώς τόσο ο ίδιος όσο και ο Καραγκούνης συνεχώς συνέκλιναν προς το κέντρο. Είχε τον Κατσουράνη και τον Κυργιάκο να αναρωτιούνται πως δεν κατάφεραν να μπουν με την μπάλα στα δίχτυα. Είχε την «τυπάρα» να δημιουργεί ή/και να ολοκληρώνει 7-8 προσπάθειες χωρίς αποτέλεσμα. Είχε τον, πάντα ψύχραιμο, Αλέξη Σπυρόπουλο στην τηλεοπτική μετάδοση να αναφωνεί αγχωμένος «έλα Νίκο» στο πρώτο τετ-α-τετ του Λυμπερόπουλου. Είχε τη γνωστή μας τακτική αναρχία, την αδυναμία στο τελείωμα των φάσεων και, πάνω απ’ όλα, την ψυχοβγαλτική διαδικασία με την οποία φτάσαμε στο αγαπημένο μας 1-0. Γιατί έτσι μας αρέσει. Να αφήνουμε την ευκολία σε αυτούς που το παίζουν «υπεράνω» και να κερδίζουμε τα παιχνίδια όπως εμείς ξέρουμε. Βασανιστικά. Με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα. Όχι, δεν «κερδίζουμε επειδή αξίζουμε». Αξίζουμε επειδή κερδίσαμε.



Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης