Το «μέγεθος» μετράει
Συζητούσα πριν από λίγες μέρες με το φίλο μου τον Βασίλη Τσακίρογλου για το ταξίδι που έκανε στη Βραζιλία, όπου κατάφερε επιτέλους να συναντήσει τη μητέρα και την αδελφή του Άιρτον Σένα, έπειτα από τέσσερα χρόνια συνεχόμενων προσπαθειών, «χυλοπιτών» και απορρίψεων. Για όσους δεν το γνωρίζετε, ο Βασίλης έχει γράψει το βιβλίο
AyrtonSenna – ADeus (τον πρώτο τόμο μέχρι στιγμής, αλλά τον έχουμε αναγκάσει να δεσμευτεί ηθικά ότι μέχρι την Πρωτομαγιά του 2008 και την επέτειο των δεκατεσσάρων χρόνων από το θάνατο του Σένα θα έχει γράψει και τον δεύτερο). Δεν χρειάζεται να πω εγώ τίποτα για το βιβλίο αυτό, ούτε να του κάνω διαφήμιση, τα έχετε ακούσει και τα έχετε διαβάσει πιθανότατα από πολύ πιο αξιόλογους και σοβαρούς ανθρώπους από την αφεντιά μου. Πρόκειται για την πληρέστερη μελέτη για τη ζωή, το θάνατο, το μύθο, το χαρακτήρα και όλα εκείνα που έκαναν τον Βραζιλιάνο έναν από τους πιο σημαντικούς και αινιγματικούς ανθρώπους της παγκόσμιας (αθλητικής) ιστορίας.
Στην κουβέντα μας, λοιπόν, με τον Βασίλη τον θυμάμαι να μου μιλάει με μάτια που έλαμπαν για το δωμάτιο με τα τρόπαια του Άιρτον. Να τον ρωτάω, με την ίδια άγρια λάμψη στα μάτια, για τα κράνη του, που τα έβγαλε η μαμά Σένα από τις προθήκες για να τα φωτογραφίσει. Να μου λέει με ένα πλατύ χαμόγελο για τα φαγωμένα και χιλιοραμμένα γάντια που έπιασε με τα χεράκια του. Να τον ρωτάω τι άνθρωπος είναι η μαμά κι η αδελφή του. Να συζητάμε ένα σωρό πράγματα για έναν άνθρωπο που πέθανε πριν από τόσα χρόνια αλλά δεν θα ξεχαστεί ποτέ, που πολλοί προσπάθησαν να τον φτάσουν αλλά δεν κατάφεραν ούτε να τον πλησιάσουν. Με το ίδιο δέος, τον ίδιο σεβασμό και θαυμασμό που είχαμε όταν προσπερνούσε τον Προστ ή όταν κάρφωνε την όπισθεν στο σασμάν εν κινήσει για να μην προκαλέσει καραμπόλα.
Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές για ποιο λόγο η Formula 1 είναι περισσότερο δημοφιλής από το WRC, τη στιγμή που το θέαμα στους αγώνες ράλι είναι ασύγκριτα πλουσιότερο, ενώ η Formula 1 έχει γίνει λίγο αποστειρωμένη, λίγο μονόχνοτη, λίγο παιχνίδι τακτικής, επιλογής ελαστικών και προσπεράσεων στα pits. Αν το καλοσκεφτείτε, όλοι μας προσπαθήσαμε (ή προσπαθούμε) στη ζωή μας να μιμηθούμε εικόνες που είδαμε σε έναν αγώνα WRC: να κάνουμε παντιλίκια, να ντριφτάρουμε, να κάνουμε ανάποδα τιμόνια, να βρούμε λίγο χώμα και να του δώσουμε να καταλάβει. Τι να μιμηθείς άλλωστε στους δρόμους από αγώνες της Formula 1; Να τριγυρνάς με πυρίμαχη στολή και να βάζεις δέκα φίλους να σου αλλάζουν λάστιχο στην πιλοτή της πολυκατοικίας σου; Δεν λέει. Άρα; Άρα ο λόγος είναι καθαρά και απόλυτα τα πρόσωπα. Οι σταρ. Οι άνθρωποι που τραβάνε την προσοχή σου σαν μαγνήτης και σε «αναγκάζουν» να ασχοληθείς με τις επιδόσεις τους, την προσωπική τους ζωή, τις γκόμενες, τα ξενύχτια τους, τις καταχρήσεις, τους καβγάδες τους. Η Formula 1, παραδοσιακά, είχε ένα σωρό τέτοιους τύπους: Σένα, Προστ, Σουμάχερ, Μάνσελ, Χάκινεν, Κούλθαρντ, Αλόνσο, Βιλνέβ, Ιρβάιν, Ραϊκόνεν (και μιλάω μόνο για τα τελευταία χρόνια), περισσότερο ή λιγότερο ο καθένας, είχαν το απαραίτητο star quality για να μας αναγκάσουν να ασχοληθούμε λίγο παραπάνω μαζί τους.
Το θέμα, λοιπόν, στη Formula 1, όπως και σε κάθε άλλο σπορ, είναι η επόμενη μέρα. Μπορεί ο Αλόνσο να γίνει Σουμάχερ – όχι στις νίκες και στις pole positions αλλά σε όλο το πακέτο; Μπορεί ο Ραϊκόνεν να γίνει ο νέος Προστ; Ο Χάμιλτον να γίνει ο Μάνσελ της επόμενης μέρας; Να μας χαρίσουν επικές μονομαχίες, κόντρες, στούκες, δηλώσεις, κοκορομαχίες, τσαμπουκάδες, ίντριγκες και μοναδικές στιγμές όπως μας χάρισαν κάποιοι άλλοι παλιότερα; Φοβάμαι πως όχι. Οι σημερινοί σταρ είναι πολύ μεθοδικοί, πολύ καλοί αθλητές, γυμνασμένοι, προσηλωμένοι, 100% επαγγελματίες, συνεργάσιμοι με την ομάδα τους, αλλά δεν είναι σταρ. Δεν είναι κωλόπαιδα. Δεν βγάζουν τη γλώσσα στον αντίπαλο όταν τον νικήσουν. Κι αυτό δεν είναι έλλειμμα μόνο της Formula 1 αλλά του αθλητικού star system γενικότερα. Ο Κόμπι δεν θα γίνει ποτέ Μάικλ. Ο Ροναλντίνιο δεν θα γίνει ποτέ Ντιέγκο. Ο Μπέκαμ δεν θα γίνει ποτέ Καντονά. Ο Ντάνκαν δεν θα γίνει ποτέ Μπάρκλεϊ. Ο Τάισον δεν έγινε ποτέ Μοχάμεντ Άλι.
Σύμφωνοι, κι ο Σουμάχερ δεν έγινε ποτέ Σένα. Αλλά τουλάχιστον έγινε Σουμάχερ. Έγινε σημείο αναφοράς, ένας οδηγός με φανατικούς οπαδούς και ορκισμένους εχθρούς, που τον μνημονεύουμε τώρα που τα παράτησε και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε για πολλά χρόνια. Όπως κάνουμε με τους πραγματικά μεγάλους αθλητές της ιστορίας. Αυτό πρέπει να προσπαθούν, πιστεύω, όλοι οι σημερινοί μεγάλοι αθλητές. Όχι μόνο να βγάλουν φράγκα και να πετύχουν νίκες. Η σαμπάνια που θα τρέξει για να σφραγίσει τη νίκη τους θα στεγνώσει γρήγορα και θα ξεραθεί. Και μετά το μόνο που θα μείνει είναι αυτό το εκνευριστικό πράγμα που λερώνει και κολλάει στο χέρι. Αλλά, δυστυχώς για τους περισσότερους από αυτούς, δεν «κολλάει» στο μυαλό του κόσμου.
http://www.maximonline.gr/