[Xavier]

Είσαι ο πατέρας μας (τέρας μας, τέρας μας)

Όταν είσαι ο Ζούλιο Μπαπτίστα, όταν πατρίδα σου είναι ολόκληρος ο πλανήτης, όταν τα εφόδιά σου είναι δυο μαγικά πόδια κι ένα αγύριστο κεφάλι, όταν έχεις φορέσει και τη φανέλα της «σελεσάο» και μερικών από τις μεγαλύτερες ομάδες του πλανήτη, όταν είσαι ο περίτεχνος φορ, ο διεμβολιστής αριστερός χαφ, ο πίσω-από-τον-επιθετικό, όταν παίζεις στην Αρσεναλ και τιμάς τη φανέλα με το «9», τότε μπορείς να λες ό,τι γουστάρεις και αγαπάς. Δεν έχει σημασία ότι μιλάμε για την ομάδα που προπονεί ο Αρσέν Βενγκέρ, όπου το «10» το φοράει ο αμυντικός Γκαλάς. Ούτε ότι είσαι συμπαίκτης του Αντεμπαγιόρ. Ούτε καν ότι τερματοφύλακα έχεις το Λέμαν, ο οποίος περιμένει πρώτα να γκρεμιστεί το Σινικό Τείχος και μετά να κρεμάσει τα γάντια του. Είσαι ο αγαπημένος Ζούλιο, το «Τέρας», ο Χτιστός, ο Μίστερ Ευρωπαϊκά Μπούτια, ο Ανθρωπος του Κυπέλλου, η λάτιν νότα χαράς στη μουντή Πρέμιερ.
Κάποιοι έχουν τολμήσει να αμφισβητήσουν την τεχνική σου, την ποιότητά σου, την άψογη κατάρτιση που μόνο Εσύ έχεις. Ακόμα και την καταγωγή σου, λέγοντας «δεν μπορεί Βραζιλιάνος και τόσο άμπαλος». Ότι άλλοι φιλάνε κατουρημένες ποδιές για να πάρουν ένα κοινοτικό διαβατήριο – μαϊμού και να παίζουν στην Ευρώπη κι εσύ πλήρωσες όσο – όσο για να πάρεις ένα βραζιλιάνικο και να τους γελάσεις όλους. Αφες αυτοίς, Ζούλιο, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι…

Διαβάσαμε με ενδιαφέρον και αγωνία τις δηλώσεις σου στους Times για το μέλλον σου. Ξέρουμε καλά ότι η περίπτωσή σου, είναι η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική αδικία του αιώνα: είναι ποτέ δυνατόν ο Ζούλιο ο Μπαπτίστα να παραχωρείται δανεικός από τη Ρεάλ στην Αρσεναλ, με αντάλλαγμα το δανεισμό κάποιου Ρέγιες – κι όχι μόνο αυτό, αλλά να μην ξεκινάει κιόλας σε κάθε παιχνίδι η 11άδα απ’ αυτόν; Κι ας πούμε ότι γίνεται (που δεν γίνεται). Ξαναείναι ποτέ δυνατόν να μη σκίζουν τα προικιά τους οι της Αρσεναλ να τον κρατήσουν για πάντα στο Λονδίνο, αλλά να τον έχουν στην αγωνία; Αυτά βλέπει η παιχτάρα και τους τα έσουρε ένα χεράκι: «Οι ομάδες από τη βόρεια Αγγλία είναι απαράδεκτες. Κάθε φορά που τις αντιμετωπίζουμε μετράω 30 βαθιές μπαλιές από τους κεντρικούς αμυντικούς κατευθείαν στην επίθεση». Πέστα χρυσόστομε με τα τσουρούκια! Πέστα για τις γιόμες και τις καμινάδες! Πες τους να έρθουν δυο μέρες στην Κόπα Καμπάνα, να δουν τους ξυπόλητους παιχταράδες της άμμου και τις φαβέλας να τους κάνουν γιο-γιο.
Αλλά δεν έμεινε εκεί ο Ζούλιο: «Ο καιρός εδώ στην Αγγλία με σκοτώνει. Έχουμε μια μέρα ηλιοφάνεια και 30 μέρες βροχής. Η μητέρα μου και η κοπέλα μου φοβούνται που δε βλέπουν τον ήλιο και όλο μου λένε πόσο τους λείπει η Μαδρίτη».
Η είδηση δεν είναι βέβαια ότι έχεις κοπέλα (!!!). Είναι ότι καρφώνεις όπως τους αξίζει τους μουντρούχους, που βλέπουν μια αχτίδα ήλιου κι ανοίγουν Moet απ’ τη χαρά τους. Εσύ είσαι φτιαγμένος για λιακάδες και μοχίτο, για σεζ-λονγκ και σφηνάκια σε pool-bar. Ή θα αλλάξουν άμεσα τις κλιματολογικές συνθήκες στο Νησί, ή θα πρέπει να σε ξεχάσουν γρήγορα. Έχει κι άλλο: «Το ποδόσφαιρο στην Πρέμιερ Λιγκ είναι υπερβολικά σκληρό. Είμαι Βραζιλιάνος και απολαμβάνω το να “παίζω” με τη μπάλα, να δίνω έξυπνες πάσες και να κάνω τεχνικά σουτ. Ο Αρσέν Βενγκέρ δεν μου απαγορεύει φυσικά το να κάνω όλα αυτά, όμως το ποδόσφαιρο είναι τόσο γρήγορο που δεν έχεις καθόλου χρόνο να σκεφτείς πώς και πότε θα τα κάνεις. Ακριβώς τη στιγμή που σταματάς να σκέφτεσαι γρήγορα, έρχεται κάποιος που σε ρίχνει κάτω και σου παίρνει τη μπάλα». Τι να πει κανείς; Ό,τι δεν μπορείς να φτάσεις, κοιτάζεις να το ισοπεδώσεις. Αν δεν μπορείς να ανέβεις στο επίπεδό του, κοιτάζεις να το κατεβάσεις στο δικό σου. Γι’ αυτό έχει η Εθνική τους να δει χαρά στα σκέλια της από το μακρινό ’96. Γι’ αυτό φέτος, που πήγες Εσύ εκεί, έχουν τρεις ομάδες στις τέσσερις του Champions League. Δεν έχει σημασία που δεν είναι εκεί η δική σου, δεν φταις εσύ, φταίνε όλοι οι άλλοι. Εσύ απλά ανέβασες τρεις σκάλες το επίπεδο στην Πρέμιερ.
Γκραν φινάλε: «Θα μπορούσα να μείνω στην Αρσεναλ, αλλά αυτή τη στιγμή τίποτα δεν είναι σίγουρο. Το σίγουρο είναι ότι, εφόσον μου δοθεί μια νέα ευκαιρία με τη Ρεάλ, θα κοιτάξω να την εκμεταλλευθώ πολύ καλύτερα απ’ ότι την προηγούμενη φορά», κατέληξε ο 25χρονος. Και θα σου δοθεί, γι’ αυτό μη έχεις καμία αμφιβολία. Μόλις ο Ζοζέ ή κάποιος άλλος καλός κύριος πάει στη Μαδρίτη ως Μεσσίας και πάρει τη σκούπα στο χέρι, για να ξεκαθαρίσει την ομάδα από τους αργόσχολους και τους αργόμισθους, θα κοιτάξει τα κιτάπια του. Κι εκεί θα δει ένα όνομα, που δεν υπάρχει σε κανένα ντουλαπάκι στα αποδυτήρια: το δικό σου. Από σένα θα ξεκινήσει το χτίσιμο της νέας αυτοκρατορίας. Από σένα και τη φανέλα με το «9». Αν θες και το «7», μείνει – δεν μείνει ο Ραούλ, αρκεί απλά να το ζητήσεις.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης