[Xavier]

Όμορφη σαν τον (κόκκινο) διάβολο

Όταν ακόμα κι ο μπλαζέ, στριμμένος και ξινός Αρσέν Βενγκέρ, λέει τα καλύτερα λόγια για άλλον άνθρωπο που κάνει την ίδια δουλειά - στην προκειμένη περίπτωση τον Φέργκιουσον – είναι τίτλος τιμής σπουδαιότερος κι απ’ αυτόν του «Σερ». Ακόμα κι αν το κάνει ενδεχομένως για να πικάρει τον Μουρίνιο, αφού η δεύτερη επιλογή του Βενγκέρ είναι ο Στιβ Κόπελ της Ρέντινγκ, δεν μειώνει σε τίποτα τα credits που πρέπει να πιστωθεί φέτος ο Φεργκιουσον για την ομάδα του. Όχι μόνο γιατί είναι μέσα σε όλους τους στόχους της και της έχει ανοίξει η όρεξη για ένα νέο τρεμπλ, ούτε απλά γιατί παίζει από ωραία ως εντυπωσιακή μπάλα. Κυρίως, γιατί δείχνει πώς μπορούν να έρθουν εις γάμου κοινωνίαν οι παλιοί με τους νέους παίκτες, χωρίς να δημιουργηθεί η παραμικρή γκρίνια.
Δεν είναι ανάγκη να είσαι φίλος της Μάντσεστερ για να παραδεχτείς το προφανές: ότι πρόκειται για μια τεράστια ομάδα με έναν προπονητή που μπορεί να είναι ξεροκέφαλος και πεισματάρης, μπορεί να έχει τα κολλήματα και τις παραξενιές του, αλλά ταυτόχρονα έχει συγκεκριμένα πράγματα στο κεφάλι του και το χάρισμα να τα μεταδίδει στους παίκτες του. Και καλά τα «παλιοσείρια», σ’ αυτούς δεν χρειάζεται να τους πει τίποτα απολύτως, απλά να τους κοιτάξει μασώντας την τσίχλα του. Αλλά με τα «νεούδια», πώς τα καταφέρνει το ίδιο καλά; Έτσι είναι απλούστατα ο καλός δάσκαλος, δεν έχει μόνο γνώσεις, έχει και μεταδοτικότητα. Παλεύει ακόμα και με τον πιο στούρνο, για να τον κάνει άνθρωπο. Βρίσκει τρόπο να του κεντρίσει το ενδιαφέρον, όταν εκείνος χαζεύει. Του εξηγεί πόσους τόνους ζυγίζει η φανέλα που φοράει και πόσο κωλόφαρδος είναι που ανήκει σε ένα ρόστερ, που οι περισσότεροι συνομήλικοι συνάδελφοί του θα φιλούσαν κατουρημένες ποδιές για να μπουν, έστω και υπό δοκιμήν.
Ένα σημαντικό «κόλπο» του Σερ Αλεξ, σε αντίθεση με άλλους συναδέλφους του στην Αγγλία και παραέξω, είναι ότι έχει βρει την ισορροπία ανάμεσα στους παίκτες από τα τμήματα υποδομής και στις μεταγραφές. Γνωρίζει καλά ότι μια φουρνιά με παίκτες όπως ο Μπέκαμ, ο Γκιγκς και ο Σκόουλς είναι ευλογία Κυρίου και δεν σου κάθεται συχνά. Αυτός όμως δεν είναι λόγος να μη βγάζει παίκτες που ποτέ δεν θα γίνουν mega – stars, αλλά τη δουλίτσα τους θα την κάνουν. Θα παίξουν όσο χρειάζεται και πάντα στο μάξιμουμ, θα καλύψουν τρύπες, θα ξεκουράσουν τους μεγάλους (σε αξία και ηλικία). Αυτός είναι ο ρόλος του Μπράουν, του Ο’ Σέι, του Φλέτσερ, του Ρίτσαρντσον και των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων. Κι ο ρόλος του Κριστιάνο Ρονάλντο, του Ρούνεϊ, του Φέρντιναντ και του Βίντιτς, του Εβρά και του Κάρικ, είναι να κάνουν τη διαφορά. Όπως κι ο ρόλος του Φαν Ντε Σάαρ, που ήρθε για να γεμίσει με το μεγάλο του κορμί τον ίσκιο που έχει αφήσει στο Old Trafford η κορμοστασιά του Σμάιχελ. Και να ονειρεύονται, όλοι αυτοί μαζί κι ο καθένας χώρια, ότι κάποτε θα αφήσουν κι αυτοί τη στάμπα τους στο Hall of Fame της ομάδας, ότι θα γίνουν σημείο αναφοράς στην ιστορία της αλλά και στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, μέσα από τις επιτυχίες της Μάντσεστερ κι όχι μέσα από μια πολυδάπανη και φανταχτερή μεταγραφή κάπου αλλού.
Τελειώνοντας, το πιο περίεργο και παράλληλα πιο ελκυστικό πράγμα με την ομάδα αυτή, που θα μπορούσε άνετα να σταθεί σαν επεισόδιο των X-Files, είναι ένα: πώς καταφέρνει, εδώ και τόσα χρόνια, με όσους παίκτες κι αν ήρθαν ή έφυγαν, με περισσότερη ή λιγότερη ποιότητα, όχι μόνο να παίζει με το ίδιο στιλ, αλλά στην καλή της μέρα, να μη μπορεί κανείς να την αντιμετωπίσει, όσο καλά κι αν έχει προετοιμαστεί. Ξέρεις καλά πώς θα επιτεθεί αλλά δεν βρίσκεις τρόπο να τη σταματήσεις. Ξέρεις τη δύναμή της από τα άκρα, αλλά τη βλέπεις συνέχεια να σε πλαγιοκοπεί. Γνωρίζεις την ultra δύναμη που λέγεται «στημένες μπαλιές» κι όμως μαζεύεις τη μπάλα από τα δίχτυα σου μετά από κόρνερ ή φάουλ. Δες dvd με τις ώρες. Κάνε ειδικά σεμινάρια στους μέσους και τους αμυντικούς σου. Δώσε οδηγίες να μην αφήσουν από τα μάτια τους τον τάδε ή τον δείνα παίκτη. Ξαφνικά, ο Γκιγκς θα αλλάξει πλευρά, ο Σκόουλς θα κάνει μια σκαφτή μπαλιά, ο Ρονάλντο θα ξεκινήσει ένα σόλο πίσω από τη σέντρα, ο Ρούνεϊ θα ξεπεταχτεί από πουθενά και όλα σου τα πλάνα θα πάνε περίπατο. Έτσι είναι όμως, παραδοσιακά, οι (κόκκινοι) διάβολοι: διαβολεμένοι.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης