[Xavier]

Πώς να χάσεις όταν παίζεις μόνος σου;

Η αγωνιστική που πέρασε έβγαλε τέσσερις πρωταθλητές. Σε Ελλάδα, Ιταλία, Γαλλία και Σκοτία είχαμε χαρές και πανηγύρια. Και να οι επευφημίες και να οι φωτογραφίες και να τα χαμόγελα και να οι δηλώσεις και να οι αγκαλιές και νάτο το «άγχος» που «επιτέλους έφυγε από τους ώμους των παιδιών».
Ωστόσο, ρίχνοντας μια πιο προσεκτική ματιά στους πανηγυρισμούς των παικτών του Ολυμπιακού, της Ίντερ, της Λιόν και της Σέλτικ, πιθανώς να παρατηρήσατε κάτι κοινό. Κάτι που έδειχνε ασύμβατο με την περίσταση. Σαν να είχε επέμβει ένας αόρατος ηχολήπτης στην ένταση των πανηγυρικών εκδηλώσεων κατεβάζοντας αισθητά το volume. Γιατί; Πως γίνεται να είσαι είτε ποδοσφαιριστής ή οπαδός, να έχεις μόλις κατακτήσει αυτό για το οποίο πάλευες μια ολόκληρη σεζόν και παρόλα αυτά να αισθάνεσαι «λειψός»; Η απάντηση βρίσκεται στη διαφορά που έχει ένας περίπατος σε σχέση με το να έχεις βάλει τα πόδια στο κεφάλι και να τρέχεις να σωθείς, επειδή σε κυνηγάει ένα ντόπερμαν - με τα σάλια του να βρέχουν την άσφαλτο.
Στην ποδοσφαιρική αντιστοιχία, Ολυμπιακός, Ίντερ, Λιόν και Σέλτικ έκαναν περίπατο διαρκείας, πικ-νικ κανονικό που εξελίχτηκε σε τσιμπούσι και βάρυνε κοιλιά και πόδια. Κι αν, πριν ξεκινήσει η χρονιά, αυτοί που τους στηρίζουν θα έδιναν εύκολα ένα δάχτυλο στην προοπτική του να καθαρίσουν το πρωτάθλημα το συντομότερο δυνατόν (όπως και έγινε δηλαδή) στην πορεία μάλλον συνειδητοποίησαν ότι το συναίσθημα της έκστασης που υπολόγιζαν ότι θα είχαν, μετατράπηκε σε παρατεταμένο χασμουρητό λόγω βαρεμάρας. Διότι, πολύ ανθρώπινα, η αδρεναλίνη του –μέχρι τέλους- ανταγωνισμού σε κρατάει περισσότερο ζωντανό από την επωδό «άντε να τελειώνουμε επιτέλους».
Ενδεικτικές του «σουλάτσου» που έκαναν φέτος στις εγχώριες διοργανώσεις είναι οι βαθμολογίες: Στην Ελλάδα ο Ολυμπιακός μπορεί να απέχει «μόλις» έξι βαθμούς από την ΑΕΚ, αλλά έχει 15 βαθμούς διαφορά από τον τρίτο Παναθηναϊκό και 63 (!) από τον ουραγό Ιωνικό. Στην Ιταλία η Ίντερ έχει 16 βαθμούς πίσω της τη δεύτερη Ρόμα ενώ απέχει 64 (!) βαθμούς από την Άσκολι που βρίσκεται στον πάτο του Καμπιονάτο. Στη Γαλλία η Λιόν έχει αφήσει 18 βαθμούς πίσω τη Λάνς, ενώ η ψαλίδα που έχει ανοίξει με την ουραγό Ναντ φτάνει τους 41 βαθμούς. Τέλος στη Σκοτία (των –παραδοσιακά- δύο ομάδων) η Σέλτικ έχει αποσπαστεί 13 βαθμούς από τη δεύτερη Ρέιντζερς και 55 (!) από την τελευταία του πίνακα Ντανφέρμλιν. Τρελή σύμπτωση, συμπαντική συνωμοσία ή σημείο των καιρών που απλώς επιβεβαιώνει ότι όπου δημιουργείται χάσμα, αντί να μικραίνει, μεγαλώνει με μαθηματική πρόοδο; Μέχρι ο Δημοσθένης Λιακόπουλος -που είναι ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζει με βεβαιότητα τι συμβαίνει- μας δώσει την απάντηση, ας δώσουμε μια σύντομη (ηλεκτρονική) τιμητική πλακέτα σε όσους φέτος ίδρωσαν τουλάχιστον τη φανέλα (λίγο παραπάνω απ’ τους υπόλοιπους).
Ολυμπιακός – Ριβάλντο: MVP και πρώτος σκόρερ με 15 γκολ. Στην πιο παραγωγική χρονιά του στην Ελλάδα, απέδειξε (ξανά) τη διαφορά μεταξύ πλυμένου και πραγματικά καθαρού.
Ίντερ – Ιμπραίμοβιτς και Ζανέτι: Στον πρώτο για τα 15 «τεμάχια» στο πρωτάθλημα και την εν γένει εξαιρετική παρουσία του και στον δεύτερο γιατί είναι η ζωντανή ιστορία της ομάδας. Και φέτος, στα 34 του, είναι πρώτος σε συμμετοχές στο πρωτάθλημα, έχοντας χάσει μόνο ένα παιχνίδι από τα 33.
Λιόν – Φρεντ και Ζουνίνιο: Έχουν σημειώσει το 1/3 των γκολ της ομάδας (18/54) και χωρίς αυτούς οι υπόλοιποι δεν θα είχαν αράξει από τα Χριστούγεννα.
Σέλτικ – Νακαμούρα: Με εννιά γκολ στο πρωτάθλημα και ασιστ «με το κιλό», κάνει πλέον το όνομά του συνώνυμο του «Ιάπωνας ποδοσφαιριστής».
Ευτυχώς πάντως που για κάθε πρωτάθλημα που τελειώνει νωρίς υπάρχει μια Πρέμιερ Λιγκ, μια Πριμέρα Ντιβιζιόν, μια Μπουντεσλίγκα και μια Ολλανδική Λίγκα στις οποίες γίνεται ο «θάνατος της αλεπούς», η οποία μάλιστα δεν προβλέπεται να τα «τεζάρει» πριν την τελευταία αγωνιστική. Έτσι είναι όμως η ζωή: Άλλοι πηγαίνουν εδώ και καιρό με 120 στην ευθεία και το χέρι έξω απ’ το παράθυρο να «παίρνει χρώμα» κι άλλοι παλεύουν με τα ίδια χιλιόμετρα να βγουν νικητές με την υποστροφή στα «εσάκια» των τελευταίων αγωνιστικών. Ποιος το διασκεδάζει άραγε περισσότερο στο τέλος;


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης