[Xavier]

Μαθήματα Αμερικάνικης ιστορίας




Προσοχή! Η ιστορία που ακολουθεί είναι 100% πραγματική:Πριν από λίγο καιρό άνθρωποι από κάθε γωνιά της Ευρώπης βρέθηκαν στο Νάσβιλ, μια πόλη του αμερικανικού νότου, καλεσμένοι μιας εταιρείας. Μέσα σε όλα τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που είχαν κανονιστεί, υπήρχε και μια ωραιότατη ξενάγηση με διάφορα πούλμαν, ώστε οι μουσαφιραίοι να καμαρώσουν τις ομορφιές της πόλης. Δώστου βόλτα από δω, δώστου βόλτα από κει, η καλή κυρία με το μικρόφωνο στο χέρι να δίνει κάθε χρήσιμη λεπτομέρεια, μέχρι που φτάνουμε στην υπερπαραγωγή: Το ομοίωμα του Παρθενώνα σε φυσικό μέγεθος και καφέ μάρμαρο, που το βράδυ φωτίζεται εντυπωσιακά και παίρνει λευκό χρώμα, είναι, όπως καταλαβαίνετε, το καμάρι της πόλης. Κι είναι τόσο χλιδάτος «Παρθενώνας», που έχει μέσα μέχρι και κόπια του αγάλματος της Αθηνάς, με χρυσές φλούδες, όπως ήταν παλιά. Μέχρι εδώ όλα καλά, τιμή μας και καμάρι μας, περάστε όποτε θέλετε, φίλοι μας, από την Αθήνα να σας κεράσουμε μερικά ουζάκια στην Πλάκα.

Μέχρι που η καλή κυρία με το μικρόφωνο αρχίζει να κελαηδάει: «Εδώ, κυρίες και κύριοι, βλέπετε τον Παρθενώνα ολόκληρο. Βέβαια, υπάρχει κι ο Παρθενώνας στην Ελλάδα, αλλά εκεί είναι ερείπια». Για κακή της τύχη, στο πούλμαν υπάρχουν και Έλληνες, οι οποίοι αρχίζουν να «φορτώνουν». Η καλή κυρία συνεχίζει το θεάρεστο έργο της: «Κυκλοφορεί μια φήμη ότι οι Έλληνες σκέφτονται να τον ξαναφτιάξουν και ενδέχεται να ζητήσουν τη βοήθειά μας». Οι Έλληνες δεν κρατιούνται άλλο κι αρχίζουν να φωνάζουν. Η καλή κυρία ρωτάει με αγωνία: «Υπάρχουν Έλληνες εδώ;», και μόλις καταλαβαίνει πως υπάρχουν, ξαφνικά η συζήτηση για τους Παρθενώνες παίρνει άδοξο τέλος.
Του Έλληνα ο τράχηλος όμως ζυγό δεν υπομένει και πάει στην καλή κυρία για να ζητήσει εξηγήσεις:
«Θέλω το όνομά σας, το τηλέφωνο του προϊσταμένου σας και να μου πείτε ποιος σας είπε αυτές τις μπούρδες».
«Να, ξέρετε, εγώ δεν…»
«Ποιος σας είπε αυτά τα πράγματα, κυρία μου;»
«Αυτοί…»
«Ποιοι αυτοί;»
«Αυτοί που έφτιαξαν τον Παρθενώνα και τον διαχειρίζονται».
Γκέιμ, σετ, ματς. Η σεμνή τελετή λαμβάνει τέλος. Όπως είπαν και κάποιοι Ιταλιάνοι που ήταν στην παρέα, «ευτυχώς που δεν είχαν φτιάξει κανένα ιμιτασιόν Κολοσσαίο και να πούνε τίποτα παρόμοια, γιατί θα τους αρχίζαμε στις κλοτσιές». Ποτέ μην λέτε ποτέ, παιδιά, δεν ξέρετε τι μπορεί να βλέπουν κάποιοι άλλοι σε άλλο πούλμαν και, το κυριότερο, τι μπορεί να λέει μια άλλη καλή κυρία από το μικρόφωνο. Κι αν όχι σήμερα, αύριο ή μεθαύριο.

Τι συμπεράσματα βγάζουμε απ’ αυτή την πολύ διδακτική και απόλυτα αληθινή ιστορία; Πολλά και διάφορα. Πρώτο και καλύτερο ότι η παλιά, δοκιμασμένη και αλάνθαστη μέθοδος της λάσπης συνεχίζει να εφαρμόζεται και να δουλεύει στο μάξιμουμ: Λέγε λέγε λέγε, κάτι θα μείνει στο τέλος. Κι αν δεν μας «κλήρωνε» να υπάρχουν και Έλληνες στο πούλμαν, θα λέγαμε αυτά κι άλλα τόσα. Κι αν ήταν, π.χ., εκατό άνθρωποι στο πούλμαν, και οι δέκα να τα πίστευαν όλα αυτά, κέρδος θα ήταν. Βγάζουμε, επίσης, το συμπέρασμα ότι κάποιοι άνθρωποι, εκτός από ανιστόρητοι, επικίνδυνοι και δόλιοι, είναι και θρασύδειλοι. Διότι μόλις οι Ελληνάρες έβαλαν την πρώτη φωνή, όλα σταμάτησαν. Άρα τα λέμε εκεί που μας παίρνει, εκεί που κανείς δεν ξέρει όχι απλώς την άλλη όψη του νομίσματος αλλά το ίδιο το αυθεντικό νόμισμα. Ο Γκέμπελς πραγματικά θα ήταν περήφανος για εσάς. Εύγε! Σε μια άλλη περίπτωση, σε μια άλλη πόλη και σε μια άλλη ξενάγηση θα μπορούσε να είναι το ομοίωμα του Κολοσσαίου, που λέγαμε παραπάνω, και να λέει η ξεναγός: «Εδώ μέσα έβαζαν τους Απάτσι από τη μια μεριά και τις αρκούδες από την άλλη, για να διασκεδάζει ο κόσμος. Αρκετά χρόνια μετά το αντέγραψαν στην Ιταλία, όπου αντικατέστησαν τους Απάτσι με χριστιανούς και τις αρκούδες με λιοντάρια». Ή να έχουν φτιάξει την Πυραμίδα του Χέοπα και να συνοδεύουν την τουρνέ με σοφά λόγια όπως: «Εδώ βλέπετε την τελευταία κατοικία του στρατηγού Κάστερ.

Είναι θαμμένος εκεί μέσα, παρέα με το σπαθί του, τα πιστόλια του και δέκα σκαλπ για σουβενίρ». Ο πολιτισμός των Αζτέκων άνετα γίνεται «Aζτέικ Χάουζ» με ζουμερά παϊδάκια και τηγανητές πατάτες – εδώ, ο Ξέρξης έγινε Zerxis, δυο μέτρα παλικάρι με χαϊμαλιά και σκουλαρίκια σαν την Ντάνα Ιντερνάσιοναλ, οι Θερμοπύλες έγιναν Hot Gates (γιατί άραγε ο Εφιάλτης δεν έγινε «Nightmare», ο Ηρακλής στις ταινίες τους συναντά στο δρόμο τον Αχιλλέα, πάνε για νέκταρ και αμβροσίες και οι δέκα άθλοι γίνονται πέντε, και πολλά άλλα χαριτωμένα. Φαντασία να έχεις και καλή καρδιά, κι όλα τα προβλήματα ξεπερνιούνται.

Η εύκολη λύση σε αυτό το σημείο είναι οι κορόνες και οι αφορισμοί για τις ΗΠΑ, την κουλτούρα τους, τη βραχύβια ιστορία τους, το clopyright που τους αρέσει τόσο πολύ και το γενικότερο τρόπο ζωής τους. Αλλά δεν θα το κάνω. Δεν μου φταίει η Αμερική συλλήβδην για τα μεγαλοσυμφέροντα και τη μικροπολιτική της εταιρείας που έφτιαξε τον Παρθενώνα- μαϊμού και της κάθε αντίστοιχης εταιρείας που θέλει να κονομάει – όπως δεν φταίει για τις αθλιότητες της ξεναγού και η συγκεκριμένη εταιρεία που κάλεσε τόσο κόσμο. Δεν είναι λίκνο του πολιτισμού οι ΗΠΑ, αλλά έχουν ένα σωρό ωραία μέρη να δεις κι ένα σωρό ωραία πράγματα να κάνεις. Δεν έχουν να παρουσιάσουν κανένα μεγάλο πολιτισμό και καμιά ζηλευτή κουλτούρα, αλλά έχουν καταφέρει να απλώσουν και να διαδώσουν την κουλτούρα και το lifestyle τους σε όλο τον κόσμο. Και ειδικά στην Ελλάδα, από τις ταινίες που βλέπουμε και τα ρούχα που φοράμε μέχρι τη μουσική που ακούμε και τη μανία να καταναλώνουμε, κοντεύουμε να γίνουμε πιο αμερικανάκια κι από τους Αμερικανούς. Ας αντιμετωπίσουμε, λοιπόν, όλα αυτά που μας τη σπάνε και μας βιδώνουν όπως τους αξίζει: με ένα γέλιο στα μούτρα τους κι έναν παγωμένο καφέ στην υγειά τους, για να μη χαλάμε και τη ζαχαρένια μας.

http://www.maximonline.gr/