Απάντηση: Fight Club Articles
 

Επισήμως, η μεταγραφική περίοδος μόλις μπήκε στη δεύτερη εβδομάδα της. Ανεπισήμως, οι περισσότερες ομάδες έχουν κλείσει το μεγαλύτερο κομμάτι του ρόστερ τους ή βάζουν τις «τελευταίες πινελιές». Ας δούμε πως φαίνεται το τοπίο στη Superleagueμέχρι τώρα -με βάση τις κινήσεις που έχουν ολοκληρωθεί- για να καταλάβουμε κιόλας αν δικαιούμαστε να αισιοδοξούμε για το νέο πρωτάθλημα ή αν είμαστε έτοιμοι να ανακαλύψουμε τι υπάρχει κάτω από τον πάτο του βαρελιού.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
Έχουν έρθει δύο επιθετικοί, ένας μέσος και ένας αμυντικός και ο Λεμονής μάλλον το πάει για 4-4-2 με τα χαφ στην ευθεία. Καταπώς φαίνεται, το μόνο σίγουρο είναι ότι στην άμυνα θα παίζουν «μουσικές καρέκλες» για μια θέση στην ενδεκάδα, καθώς οι «πολυθεσίτες» είναι πολλοί. Τα δύο μεγάλα ερωτηματικά είναι α) το αν θα παραμείνει ή όχι ο Καστίγιο και β) με ποιο τρόπο ο Κοβάσεβιτς ή ο Νούνιεζ θα εκτοπίσουν από την κορυφή της επίθεσης τον «αμετακίνητο» Φέλιξ Μπόρχα.
Ήρθαν: 4
Έφυγαν: 10

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ
Με «τυπάρα» και Μάτος, το όνειρο αναζοπυρώθηκε και οι γκρίνιες σταμάτησαν. Όταν έρθουν και οι αμυντικοί, μένει στον Πεσέιρο να τους κάνει ομάδα και να καταλήξει στο ποιο είναι το πιο αποδοτικό σχήμα στα χαφ (και φυσικά να αποδείξει στο γήπεδο πως προτιμάει το 4-3 από το 1-0).
Ήρθαν: 6
Έφυγαν: 9

ΑΕΚ
Η γενική ευφορία και τα περίπου 22.000 διαρκείας που έχουν ήδη πουληθεί, θα δοκιμαστούν στους δύο αγώνες για την είσοδο στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Ακόμα όμως και αν η ΑΕΚ αποκλειστεί η δίψα θα παραμείνει αμείωτη, γιατί το «Ιερό Δισκοπότηρο» της χρονιάς αυτής λέγεται «πρωτάθλημα». Πιστεύω εις έναν Φερέρ, πατέρα παντοκράτορα…
Ήρθαν: 11
Έφυγαν: 12

ΠΑΟΚ
«Φρεσκαδούρα» στη διοίκηση, ενθουσιασμός, 3.500 διαρκείας και μια νέα ομάδα «απ’ τα παλιά». Αν αυτή δέσει γρήγορα και οικονομικά τα πράγματα «τσουλήσουν», ο ΠΑΟΚ θα στοχεύσει πολύ ψηλότερα από την περσινή 6η θέση.
Ήρθαν: 9
Έφυγαν: 6

ΑΡΗΣ
Με τόσες αλλαγές, τον περιμένουμε πάλι με την αγωνία που αναμένουμε το ντεμπούτο ελπιδοφόρας ενζενί. Καινούριος προπονητής, πολλοί νέοι παίκτες, 10.000 κόσμος στην «πρώτη». Μια χαρά χαρούλα.
Ήρθαν: 9
Έφυγαν: 11

ΗΡΑΚΛΗΣ
«Έλα να με σώσεις, μόνο εσύ μπορείς». Αν ο Αντώνης Ρέμος δεν τα βρει τελικά με τον κ. Σπανουδάκη ο «ασθενής» θα συνεχίσει να βρίσκεται σε «κώμα», άγνωστο μέχρι πότε. Χρήματα δεν υπάρχουν, παίκτες δεν υπάρχουν και ήδη η προετοιμασία αναβλήθηκε μία εβδομάδα. Ζόρικα τα πράγματα.
Ήρθαν: -
Έφυγαν: 10

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ
Κλίμα υγείας και αισιοδοξίας. Ο «καλός ο τιμονιέρης» (Λίνεν) έδειξε από πέρυσι πόσο επιδέξια μπορεί να οδηγήσει το «πλοίο» και φέτος βάζει ρότα γι’ «άλλες θάλασσες». Με τη διοίκηση να τον στηρίζει 100% και τους παίκτες που αποκτήθηκαν να καλύπτουν με ακρίβεια τα κενά αυτών που αποχώρησαν, ποιος αμφισβητεί ότι η χρονιά ξεκινάει ρόδινα;
Ήρθαν: 5
Έφυγαν: 5

ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ
Ο Γκιγιέρμο Όγιος έχει την «έξωθεν καλή μαρτυρία» από την περσινή πορεία του με τον Αρη. Απέκτησε πιτσιρικάδες, έδιωξε λίγους, έφερε διεθνούς φήμης ψυχολόγο για να διασφαλίσει την ψυχική ηρεμία των ποδοσφαιριστών, έκλεισε Ανατολάκη για δύο χρόνια για να έχει το κεφάλι του ήσυχο και δικαιούται να αισιοδοξεί.
Ήρθαν: 9
Έφυγαν: 3

ΟΦΗ
Ο Μάουρερ έκανε γενναίο ξεκαθάρισμα στο έμψυχο υλικό, κινήθηκε εγκαίρως και έκλεισε Μπαρκαουάν, «τσίμπησε» και τον Ταραλίδη και ετοιμάζεται φέτος να μας προσφέρει ομορφότερο και αποδοτικότερο ποδόσφαιρο.
Ήρθαν: 7
Έφυγαν: 12

ΛΑΡΙΣΑ
Στον Γιώργο Δώνη δεν φτάνει το περσινό κύπελλο, θέλει σταθερά καλή πορεία και στο πρωτάθλημα. Οι Κυριακίδης και Κώτσιος δείχνουν ικανοί να καλύψουν τα (αρκετά) κενά που δημιουργήθηκαν, ενώ ο πρόεδρος φαίνεται ότι «ψάχνεται» για να φέρει όνομα που θα κάνει το αλογάκι να τρελαθεί στο χλιμίντρισμα από τη χαρά του (μέχρι και το όνομα του Κλαούντιο Λόπεζ ακούστηκε).
Ήρθαν: 5
Έφυγαν: 8

ΞΑΝΘΗ
Οι μισοί περσινοί «βασικοί» έφυγαν, ο Νορβηγός Αντρεσεν ήρθε, ανέλαβε και… έφυγε πριν καν αποτυπώσουμε το πρόσωπό του στη μνήμη μας και ο Εμίλιο Φερέρα έχει πολλή δουλειά να κάνει. Κυρίως γιατί οι φίλοι της Ξάνθης είναι απαιτητικοί και ιδιαιτέρως ξενερωμένοι από την περσινή πορεία της ομάδας.
Ήρθαν: 6
Έφυγαν: 11

ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ
«Πέρυσι πήγαμε καλά, φέτος γιατί να μην πάμε ψηλότερα;» αναρωτιέται ο κ. Καραγεωργίου και με το δίκιο του. Ως ποδοσφαιρική αξία, από τις μέχρι τώρα μεταγραφές, ο Γραμμόζης είναι η μεγαλύτερη. Τις εντυπώσεις πάντως κερδίζει άκοπα ο 19χρονος τερματοφύλακας Ξενοδόχοφ, ενώ μόλις έρθει και ο Δανός Γκρουμ (sic), θα κάνουν αχώριστο δίδυμο
Ήρθαν: 7
Έφυγαν: 6

ΑΠΟΛΛΩΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ
Λίγες μεταγραφές, λίγες αποχωρήσεις, ίδιος προπονητής. Ζητούμενο φέτος η σταθερότητα στις καλές εμφανίσεις και η συγκομιδή βαθμών, κυρίως στα εντός έδρας παιχνίδια που είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα της ομάδας.
Ήρθαν: 3
Έφυγαν: 3

ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ
Ομάδα με κόσμο και «χαρακτήρα» Α’ Εθνικής. Αν ο Σίντσιλορτς της «βγει» και ευδοκιμήσει η προσπάθεια για την απόκτηση δύο αξιόλογων επιθετικών, θα πουλάει ακριβά το «τομάρι» της σε κάθε ματς.
Ήρθαν: 5
Έφυγαν: 9

ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ
Έρχεται με φόρα, λεφτά, αξιοζήλευτες εγκαταστάσεις και πολλές φιλοδοξίες. Με μεταγραφές που θα μπορούσε να έχει κάνει οποιαδήποτε από τις «μεγάλες» ομάδες (Μιλάνο, Καρντόσο), το μοναδικό ερωτηματικό που έχει ο Πάουλο Κάμπος είναι αν θα προλάβει να φτιάξει ένα ομοιογενές σύνολο (με ρόστερ που διαφέρει πολύ από το περσινό). Αν, πάντως, τον «πάνε» τα πρώτα αποτελέσματα, ο Αστέρας θα «κλείσει σπίτια».
Ήρθαν: 13
Έφυγαν: 13

ΒΕΡΟΙΑ
Ο «άγνωστος Χ» του πρωταθλήματος. Ο προπονητής Δημήτρης Καλαϊτζίδης περιμένει μεταγραφές, αλλά προς το παρόν αυτές δεν γίνονται. Θεωρητικά, είναι η πρώτη υποψήφια από τις νεοφώτιστες για υποβιβασμό του χρόνου, αλλά η θεωρία με την πράξη είναι δύο διαφορετικά πράγματα.
Ήρθαν: 1
Έφυγαν: 6

ΣΟΥΜΑ
Ήρθαν: 100
Έφυγαν: 134


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Η επιλογή αριθμού από έναν ποδοσφαιριστή, είναι (και οφείλει να είναι) μια πολύ σοβαρή και υπεύθυνη επιλογή και απόφαση. Και για τον παίκτη και για την ομάδα. Με άλλα λόγια, πού πας ρε Παναγιώτη Κονέ με το «10»; Τι θα πει «το βρήκα εύκαιρο και το πήρα»; Δηλαδή αν έβρισκες εύκαιρο το αυτοκίνητο του Φερέρ, θα το έπαιρνες και θα έφευγες; Ή το χρυσό μετάλλιο του Πρωταθλητή Ευρώπης του «Κολοσσού»; Ευτυχώς ήρθε ο Ριβάλντο και αποκαταστάθηκε, έστω κι ένα χρόνο μετά, η έννομος τάξη. Όπως αποκαταστάθηκε και στον Παναθηναϊκό με το «10» στην πλάτη του Γκονζάλες, αφού είχε κακοπέσει στην τίμια – αλλά μονοκόμματη πλάτη του Ζοέλ του Επαλέ. Αλλά, για μια στιγμή… Ποιο νούμερο άφησε ο «Έκι» για να πάρει το «10»; Το «9» μήπως; Τι δουλειά έχεις ρε Ρομέρο με το «9», για να’ χουμε καλό ρώτημα; Είσαι επιθετικός; Όχι. Είσαι μεσοεπιθετικός με στενή σχέση με το σκοράρισμα; Τσου, έχεις λιγότερη σχέση με το σκοράρισμα κι απ’ ότι ο λευκός καρχαρίας με τα μαυρομάτικα φασόλια. Είσαι ο Στράτος Τζώρτζογλου των Λατίνων και δικαιούσαι να φοράς «Τη φανέλα με το 9»; Όχι, όχι και πάλι όχι. Ασε λοιπόν το «9» μόνος σου και με το καλό, μην πας μια μέρα και δεις να το φοράει άλλος.
Εντάξει, να πας να πάρεις ένα νούμερο και να δεις ότι το φοράει κάποιο άλλο παλικάρι, που το τιμάει το νούμερο, λες «χαλάλι, θα βολευτώ με ό,τι υπάρχει εύκαιρο και βλέπουμε του χρόνου». Το είπε ας πούμε ο Ριβάλντο, όταν πήγε στον Ολυμπιακό κι είδε να φοράει το νουμεράκι του ο Τζιοβάνι. Τι να κάνει, να τον γδύσει και να του το πάρει, που ήταν και συμπατριώτες και φίλοι; Ντροπής πράγματα θα ήταν αυτά, πήρε το «5», που είχε τιμήσει ο Καρεμπέ κι όταν έφυγε ο «Τζιό», με μια σεμνή τελετή παράδοσης – παραλαβής το «10» ήρθε εκεί που έπρεπε να είναι. Το ίδιο φέτος με τον Γκαλέτι και το «7», που φοράει ο Καστίγιο. Το ήθελε το «7» ο Γκαλέτι, το ήθελε κολασμένα, όπως ο φαντάρος την προαναχώρηση, αλλά βολεύτηκε με το «8», που είχε τιμήσει (όπως λέμε το «τιμημένο») ο Μίλος Μάριτς. Κομμάτια να γίνει… Και μέσα του ο Αργεντινός, έχει μια ασταμάτητη πάλη, μια μάχη ανάμεσα στη λογική και την επιθυμία, το καλό της ομάδας και το καλό το δικό του: να μείνει ο Νέρι και να κάνουν παπάδες μαζί, ή να πουληθεί και να καβαντζώσει το «7» με συνοπτικές διαδικασίες;
Αυτός που πρέπει να έχει κάνει συμβόλαιο με τον Θεό του ποδοσφαίρου, είναι ο παντελής Καφές και η εργολαβία με τη φανέλα με το «1». Από τότε που του ήρθε να γίνει ο Οσβάλντο Αρντίλες της Ελλάδας και να φοράει το «1», παρόλο που από τη μικρή περιοχή της ομάδας του δεν περνάει ούτε για να πει «χρόνια πολλά» στον τερματοφύλακα στη γιορτή του, όπου πάει -με κάποιον μαγικό ή σατανικό τρόπο- είτε ο βασικός τερματοφύλακας έχει άλλο νούμερο, είτε αυτός που έχει το «1» εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Αλλος ευλογημένος, λογικά θα είναι ο Σωτήρης Νίνης. Δημήτρη Σαραβάκο δεν με βαφτίσατε; Φέρτε λοιπόν φέτος το «7», που έχει μείνει πεντάρφανο από τη φυγή Φάνη Γκέκα και μετά και αφήστε το 37 για τον επόμενο Νίνη (ή παραεπόμενο Σαραβάκο).
Το «6» στον Παναθηναϊκό, έχει επίσης τη δική του ιστορία. Το τελευταίο πραγματικό «6άρι» της ομάδας, ο Αγγελος Μπασινάς, διάλεξε το «20» και το κράτησε μέχρι που έφυγε – η παρένθεση με το «6» στην πλάτη ήταν τόσο μικρή, που δεν το θυμάται σχεδόν κανείς. Κάτι ήξερε ο Αγγελος, διότι τα «6άρια» που ακολούθησαν, δεν θα λέγαμε κιόλας ότι πρόκοψαν. Ο Φλάβιο Κονσεϊσάο; Σαν να έπαιζε μόνιμα 6 με άριστα το 20. Ο Μπόβιο; 6 φορές σκεφτόταν να κάνει τάκλιν κι απόφαση δεν το έπαιρνε. Αγαπημένε Μάτος, σίγουρα θέλεις αυτή τη φανέλα; Μήπως να το ξανασκεφτείς λιγουλάκι;
Και θα ρωτήσει κανείς «γιατί γίνεται ολόκληρη φανελολογία ρε παιδιά;» Διότι, αγαπητέ μας φίλε, ο Παρασκευάς Αντζας, με ένα σωρό νούμερα εντεκαδάτα και σωστά στρωμένα στα πόδια του, πήγε και πήρε το 81!!! Τι θα πει «81»; Τι είσαι, ο Παπανδρέου τζούνιορ και τιμάς την επέτειο της Αλλαγής; Ή μήπως προσπαθείς να μας ψήσεις ότι είσαι 26 ετών κι όχι 31; Μήπως είσαι κρυφός επιθετικός κι ονειρεύεσαι γκολ και θέαμα, οπότε θα βάλεις κι ένα «+» ανάμεσα, σαν τον Ιβάν το Ζαμοράνο στην Ίντερ, όταν του πήρε ο Ρονάλντο το «9» κι εκείνος έκανε τη μόντα με το «1+8» και θα παριστάνεις τον σκόρερ; Γιατί ρε Βούλη μας το έκανες αυτό; Σε μας, που σε είχαμε ονειρευτεί με το 5, άντε το 4 στην πλάτη; Ο Ραούλ Μπράβο τι θα πάρει; Το 3,14; Ο Νούνιες το 9/8; Ο «Ντράγκο» ή όποιος άλλος Ντράγκο έρθει το ∞; Κι ο Μήτρογλου, τι; Το ©;


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Κανονικά, ένα γκολ με την υπογραφή ποιότητας Τζούλιο Μπαπτίστα σε τελικό Κόπα Αμέρικα, θα μπορούσε να είναι σημάδι της Αποκάλυψης. Και μόνο η παρουσία εδώ που τα λέμε του Μπαπτίστα, θα αρκούσε για να ανησυχήσουμε. Όπως και το να βάλει σε ένα τελικό Κόπα Αμέρικα αυτογκόλ ο τίμιος, ο σιδερόφραχτος, ο αγέραστος, ο υπερτίμιος Αγιάλα.
Σ’ αυτόν τον τελικό συνέβησαν και τα τρία μαζί, οπότε η έκβαση του παιχνιδιού ήταν προδιαγεγραμμένη από μια ανώτερη δύναμη: ο Τζούλιο έπαιξε, σκόραρε ένα γκολ απ’ αυτά που βάζει κάθε Σαββατοκύριακο (στον απογευματινό του ύπνο) κι ο Αγιάλα κάρφωσε αυτογκόλ. Σαν να βρέχει βατράχια, να χωρίζει η θάλασσα στα δυο, και να βάζει ο Γιαφτόκας τρίποντο την ίδια μέρα. Γίνεται; Δεν γίνεται. Έλα όμως που έγινε.
Η πορεία των δυο ομάδων στο φετινό Κόπα, ήταν πολλά με λίγα από το πρώτο κιόλας παιχνίδι. Γκολ με θέαμα οι Αργεντινοί με το «καλημέρα», ήττα στο ντεμπούτο για τους Βραζιλιάνους από «το Μεξικό του Καστίγιο». Πλήρεις σε όλες τις γραμμές οι Αργεντινοί, ξέχειλοι από ποιότητα και εναλλακτικές λύσεις, σχεδόν μισοί οι Βραζιλιάνοι, χωρίς τα blue chips του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, Κακά και Ροναλντίνιο κι ένα σωρό άλλους. Με κίνητρο οι χαιτέοι να ξεπλύνουν τις πρόσφατες ξεφτίλες (ήττα στον τελικό του Confederations με 4-1, τριάρα στο φιλικό της Αγγλίας), με ζόρια οι Βραζιλιάνοι να μπορέσουν να δείξουν εικόνα μιας αξιόμαχης ομάδας, με σταρ τον παίζω-όποτε-να’ναι-κι-όπου-λάχει-στη-Ρεάλ, αξιότιμο κύριο Ρομπίνιο.
Ακόμα και στον ημιτελικό, με τη Βραζιλία να περνάει στα πέναλτι την Ουρουγουάη (και μάλιστα χάρη στον Γκαρσία που έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι) και την Αργεντινή να κάνει περίπου πασαρέλα με το Μεξικό, κερδίζοντας 3-0, έκανε τον τελικό να έχει ένα γκράντε φαβορί και μια ομάδα που έλεγες «πόσα θ’ αρπάξει; 3; 4;»
Όλοι αυτοί οι βιαστικοί τύποι, που έσπευσαν να σπρώξουν ό,τι είχαν και δεν είχαν στον άσσο της Αργεντινής στο στοίχημα, μπορεί να έχουν γνώσεις, αλλά δεν έχουν μνήμη. Και κυρίως, δεν έχουν καμία ιδέα και καμία σχέση με κάτι άϋλο, άπιαστο κι όμως τόσο σπουδαίο στον αθλητισμό, όπως είναι το ειδικό βάρος μιας φανέλας. Και το δέος που προκαλεί ή δεν προκαλεί στον αντίπαλό της. Υπάρχουν φανέλες που τις φοράς και σε φοράνε, όπως τα κοστούμια που δεν σου πάνε, δεν σου κάθονται καλά και γεννούν σχόλια του τύπου «ήταν κοντός ο μακαρίτης, ε;» και υπάρχουν φανέλες που τις φοράς και γίνεσαι καλύτερος απ’ αυτό που είσαι, έστω και για τα 90 λεπτά που διαρκεί ο αγώνας.
Το ειδικό βάρος, το κύρος, η ιστορία και η σημασία που έχει η φανέλα της Βραζιλίας, όλα αυτά που έχει κατακτήσει στο παρελθόν, όλο αυτό το πάθος σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου που προκαλεί, δεν έχει προηγούμενο. Είναι μια φανέλα ικανή να σε κερδίσει από μόνη της, να την απλώσεις στο κέντρο του γηπέδου και ν’ αρχίσει να κάνει τακουνάκια μόνη της.
Κι από την άλλη, οι γνωστοί-άγνωστοι της Αλμπιτσελέστε, με ταλέντο που ξεχειλίζει από τις επικαλαμίδες τους (εξαιρείται ο Βερόν, εκείνου του ξεχειλίζει από την καλτσοδέτα), με ποικιλίες, μαλλί, γυαλί και χαϊμαλί, αλλά από ουσία τίποτα. Ως συνήθως, η βενζίνη τους τελειώνει το κρίσιμο σημείο, λίγο πριν την ευθεία του τερματισμού, εκτός από τότε που την έσπρωξε μέχρι το τέλος της διαδρομής ο μεγάλος Ντιέγκο.
Μόνο που Ντιέγκο δεν υπάρχει κι ούτε θα υπάρξει ξανά. Καλός, χρυσός και άγιος ο Μέσι, αλλά δεν είναι για πολλά-πολλά ακόμα – και θα δούμε αν θα είναι κάποτε. Κι ο Αϊμάρ, ο Βερόν, ο Ρικέλμε, ο Λούτσο Γκονζάλες, είναι η κλασσική περίπτωση των ταλαντούχων αλλά άναρχων Αργεντινών μεσοεπιθετικών, που είναι μια χαρά όταν όλα πάνε πρίμα, αλλά κουτουλάνε μεταξύ τους στα δύσκολα. Είναι όλοι τους εν δυνάμει ηγέτες και στην πράξη δεν είναι κανείς – ίσοι, χωρίς τον πρώτο μεταξύ ίσων που κάνει τη διαφορά. Έτσι απλά ήρθε το 3-0 για τους Βραζιλιάνους, χαροποιώντας τουλάχιστον αυτούς που είχαν προβλέψει (και παίξει) over, αλλά από την ανάποδη. Όταν ξεγράφεις μια ομάδα σαν τη Βραζιλία, λες κι έπαιζε Αργεντινή – Σαν Μαρίνο, αυτά παθαίνεις. Ας προσέχατε φίλοι Αργεντινοί.
Αντε τώρα, το κουβαδάκι σας, το φτυαράκι σας, τις χαίτες σας και γρήγορα για μπάνιο.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Στο δεύτερο μισό του καλοκαιριού η ζέστη κάνει δύο φορές πιο δύσκολη οποιαδήποτε κίνηση και σκέψη. Το πληκτρολόγιο «ζυγίζει» ένα τόνο. Είναι η ώρα που η φαντασία καλείται να συνδράμει. Και να αφεθεί ελεύθερη να αναλύσει την ατομική απόδοση των παικτών του ΟΣΦΠ στο φιλικό με την Ουντερχάκινγκ, όπως ούτε το πιο «άρρωστο» Ολυμπιακό μυαλό δεν θα τολμούσε να τα περιγράψει σε εφημερίδα με τον τίτλο «Γαυριστάν». Κομπλέ, με τις χωρίς όριο υπερβολές, τα τσιτάτα και τα κλισέ του σε υπερθετικό βαθμό. Όπως όταν θέλεις να βάλεις μια κουταλιά σάλτσα στο φαΐ και τελικά σου πέφτει μέσα όλη η κατσαρόλα: Υπάρχουν κάποιοι που θα το φάνε έστω κι έτσι… και θα τους αρέσει κιόλας.


Τόμισλαβ Μπούτινα: Ο 33χρονος Κροάτης πορτιέρο - στη δεύτερη χρονιά του στην ομάδα- δείχνει πλέον πιο ώριμος και σίγουρος για τον εαυτό του. Αν και δεν πιέστηκε ιδιαίτερα είχε σωστές τοποθετήσεις και ήλεγχε απόλυτα την πορεία της μπάλας στις φάσεις των δύο δοκαριών των Γερμανών. Αν συνεχίσει έτσι, αναμένεται να έχουμε μεγάλο συναγωνισμό στον «άσο».

Τάσος Πάντος: Επιτέλους, αποδόθηκε ποδοσφαιρική δικαιοσύνη για τον χαλκέντερο δεξιό οπισθοφύλακα του «Θρύλου» καθώς –επιτέλους- φόρεσε (έστω και για 45’) το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Ως συνήθως ανεβοκατέβηκε πολλές φορές τη δεξιά πλευρά, με αστείρευτες δυνάμεις, εξαιρετικά «ένα-δύο» και σέντρες ακριβείας – που είναι και η σπεσιαλιτέ του.

Κυριάκος Παπαδόπουλος: Ο πιτσιρικάς έδειξε ότι μπορεί να «αφήσει εποχή». Δυνατό, ψηλό κορμί, αγωνιστικός τσαμπουκάς και σωρεία έγκαιρων επεμβάσεων συνθέτουν το παζλ της πρώτης εμφάνισης του νεαρού, που φιλοδοξεί να γίνει ο επόμενος ηγέτης της άμυνας του ΟΣΦΠ με το επίθετο «Παπαδόπουλος» μετά τον Κύπριο Σταύρο Παπαδόπουλο.

Παρασκευάς Αντζας: Λίρα εκατό. Ο «Βούλης» απέδειξε με την παρουσία του ότι είναι σα να μην έφυγε ούτε μια μέρα. Με το αρχοντικό του παράστημα και τη σιγουριά που εμπνέει στα μετόπισθεν ο Λεμονής βρήκε την «κλειδαριά ασφαλείας» που έψαχνε στην άμυνα.

Ντιντιέ Ντομί: Δεν χρειαζόμασταν αυτό το φιλικό για να πειστούμε για την αξία του αέρινου Γάλλου αριστερού μπακ. Λιτός και απέριττος όπως πάντα, ο Ντιντιέ παρέδωσε μαθήματα ουσίας και αξιοπιστίας και οι διοικούντες την ομάδα καλά θα κάνουν να του βάλουν υψηλή ρήτρα στο συμβόλαιο, γιατί αν η Ρεάλ δεν πάρει τον Ντρέντε είναι ο επόμενος υποψήφιος.

Βασίλης Τοροσίδης: Πολυεργαλείο, τιρμπουσόν, πασπαρτού, ελβετικός σουγιάς, ο «παίζω πέντε θέσεις» 22χρονος Ξανθιώτης στάθηκε και πάλι στο ύψος των περιστάσεων, ενώ εκτέλεσε το πέναλτι με άνεση που παρομοιάζεται μόνο μ’ αυτή των βυζιών της Πάμελα Αντερσον μπροστά στο φακό.

Μάρκο Νε: Ο 23χρονος «εβένινος» Ιβοριανός έχει πλέον προσαρμοστεί και είναι έτοιμος να αποδείξει ότι κάτι ήξερε ο Βενγκέρ που τον ήθελε σαν τρελός στην Αρσεναλ. Σωστή κάλυψη χώρου, ατελείωτα χιλιόμετρα και διψήφιος αριθμός κάθετων πασών «πάρε-βάλε» στους επιθετικούς. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Κώστας Μενδρινός: Ο νεαρός μεσοεπιθετικός είναι φέτος αποφασισμένος να αποτινάξει από πάνω του τη στάμπα του «ταλέντου» που του έχουν φορέσει από τα 17 του και την κουβαλάει ακόμα, παρότι είναι πλέον 22. Με την πληθωρική του εμφάνιση, «τρίζει τα δόντια» στον Γκαλέτι και διεκδικεί επί ίσοις όροις φανέλα βασικού.

Ζολτ Λάτσκο: Και γκολ και ασιστ από τον 21χρονο Ούγγρο αριστερό χαφ! Που ‘σαι Λάγιος Ντέταρι να δεις τον «εγγονό» σου!

Λευτέρης Ματσούκας: Έχει όλο το μέλλον μπροστά του ο 17χρονος επιθετικός. Και η συνεπώνυμή του Δήμητρα άλλωστε από το «Κάτι τρέχει με τους δίπλα» ξεκίνησε και είδαμε που έχει φτάσει.

Φέλιξ Μπόρχα: Ξεκίνησε τη χρονιά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που τελείωσε την προηγούμενη: Μαγεύοντας τα πλήθη. Ο «φαλακρός εκδικητής του Κίτο» θα κλείσει φέτος και τα τελευταία στόματα που χάσκουν ακόμα ανοιχτά, βουλώνοντάς τα με γκολ.


Αντώνης Νικοπολίδης: Φέτος εμπνέει περισσότερη ασφάλεια κι από κόκπιτ F1 και θα χρειαστεί τεράστια προσπάθεια από οποιονδήποτε αντίπαλο για να καταφέρει να νικήσει τον 36χρονο Αρτινό «κέρβερο».

Μίχαλ Ζεβλάκοφ: Η επιτομή της τιμιότητας. Και πέρυσι, και φέτος, και του χρόνου και για πάντα. Θα καλύψει με επιτυχία οποιαδήποτε «τρύπα» παρουσιαστεί στην άμυνα, με την αποτελεσματικότητα στόκου ταχείας πήξεως.

Βάντσε Σίκοφ: Ο 22χρονος Σκοπιανός δείχνει πιο ώριμος από ποτέ να σηκώσει στους ώμους του το βάρος της «φανέλας με το 4» που επέλεξε και να πονοκεφαλιάσει ευχάριστα τον προπονητή του. Ταχύς, με σωστές τοποθετήσεις και τραχύς όπου πρέπει, ο Σίκοφ όχι μόνο «χτυπάει την πόρτα» της ενδεκάδας, αλλά τη γκρεμίζει κιόλας για να μπει μέσα.

Ζούλιο Σέζαρ: Ο ηγέτης της άμυνας του φετινού «Θρύλου» κατέθεσε για μία ακόμη φορά τα ποδοσφαιρικά του διαπιστευτήρια με τον καλύτερο τρόπο στο χορτάρι. Με ντρίμπλες, τακουνάκια και τσαλιμάκια ξεσήκωσε τον κόσμο στις κερκίδες και έδειξε ότι ακόμα και οι Βραζιλιάνοι κεντρικοί αμυντικοί «κατέχουν το τόπι» όσο λίγοι.

Ζολτ Λάτσκο (partII): Σε θέση αριστερού μπακ στο δεύτερο 45λεπτο, ο Ούγγρος τα πήγε και πάλι εξαιρετικά. Τόσο πολύ, που στο τέλος του αγώνα ο Ντομί ζήτησε τη φανέλα του (μετά του είπαν ότι είναι συμπαίκτες).

Ιεροκλής Στολτίδης: Τι κι αν έχει «καβατζώσει» πλέον τα 32; Ο παλμογράφος του «Ιέρο» χτύπησε «τιλτ» από τα χιλιόμετρα που «κατάπινε» σαν στραγάλια ο Θεσσαλονικιός αμυντικός μέσος.

Χρήστος Πατσατζόγλου: Αδυνατισμένος και «αναγεννημένος» φέτος, ο «Χρηστάρας» διέπρεψε σε ρόλο κόφτη και έδειξε ότι απλώς χρειάζεται παιχνίδια στα πόδια του για να ξαναγίνει υπερπολύτιμη μονάδα, τόσο για τον Ολυμπιακό όσο και για την εθνική ομάδα.

Γιαννούλης Φακίνος: Ηγετική εμφάνιση από τον «μικρό» στο χώρο του κέντρου. Παίκτης που παίζει «με το κεφάλι ψηλά» και κύριο προσόν του τη θανατηφόρα πάσα. Με 2-3 παρόμοιες εμφανίσεις, ο Ίλια Ίβιτς θα αρχίσει να αναθεωρεί την άποψή του περί της αναγκαιότητας απόκτησης επιτελικού μέσου.

Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς: Ο «κάπτεν» μπορεί να κλείνει σε δύο εβδομάδες τα 35 αλλά στο γήπεδο μοιάζει με έφηβο, μια που εξακολουθεί να τρέχει, να σεντράρει, να μαρκάρει και να σουτάρει με την ίδια φρεσκάδα όπως τότε που ήρθε στον Πειραιά από τον Πανηλειακό. Πολύτιμος και αναντικατάστατος.

Μιχάλης Κωνσταντίνου: Το «τανκ» επέστρεψε! Ο Κύπριος δείχνει έτοιμος να τρομοκρατήσει και φέτος τις αντίπαλες άμυνες. Συνεχής κίνηση, όρεξη για πρωτοβουλίες, απίστευτο εκτόπισμα, δύναμη ταύρου και… άντε πιάστε τον!

Χόρχε Λιονέλ Νούνιεζ: Αξίζει να φοράει το «10 το καλό» στην πλάτη ο «μικρός». Αφενός διότι η φανέλα κολλάει πάνω στο σώμα του -όπως ακριβώς και στον Ντιέγκο- λόγω μπάκας και αυτό είναι καλός οιωνός. Αφετέρου διότι είναι φανερό ότι τα «παστέλια» που θα μοιράσει στους αντίπαλους τερματοφύλακες θα είναι περισσότερα απ’ όσα έχουν πουλήσει οι πλανόδιοι στα γήπεδα από τότε που άρχισε το επαγγελματικό πρωτάθλημα. Ρε, λέτε ο Μέσι να του έκλεψε το «Λιονέλ» επειδή θέλει να του μοιάσει;


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Το ποδόσφαιρο είναι το βαθύτερα δημοκρατικό ομαδικό σπορ από καταβολής κόσμου - καμία αμφιβολία επ’ αυτού. Αφενός διότι όλοι μπορούν να έχουν άποψη γι’ αυτό και αφετέρου διότι το πεδίο συζήτησης περί το ποδόσφαιρο τείνει στο άπειρο. Εκεί όμως που οι περισσότερες ποδοσφαιροκουβέντες εξαντλούνται σε ατάκες του στυλ «τι να μας πείτε ρε πελατάκια;» και «να μ’ ακούς εμένα, ο Ασκάρατε θ’ αφήσει εποχή…» υπάρχουν κάποιοι που αναφέρθηκαν στην μπάλα «κλωτσώντας την με πιο γλυκά φάλτσα». Το φιλοσόφησαν το θέμα και εκστόμισαν ατάκες που έμειναν στην ιστορία.

«Πίσω από κάθε κτύπημα της μπάλας πρέπει να υπάρχει μια σκέψη.»
Ντένις Μπέργκαμπ

Ο σπουδαίος Ολλανδός επιθετικός απλώς έβαλε σε λέξεις αυτό που έκανε πράξη σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του: Το μυαλωμένο ποδόσφαιρο. Προσδιορίζοντας ταυτοχρόνως την ιδανική προσέγγιση του παιχνιδιού, όπως ο ίδιος το οραματίστηκε.

«Δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι, είναι όπλο της επανάστασης.»
Τσε Γκεβάρα

Ο οξυδερκής Τσε διείδε από νωρίς την δυναμική του ποδοσφαίρου, αν και στην πραγματικότητα ποτέ δεν προσπάθησε να το προσεταιριστεί για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της δικής του επανάστασης (σε αντίθεση π.χ. με τον Στάλιν ο οποίος διοργάνωνε τις μεγαλύτερες πολιτικές του συγκεντρώσεις σε ποδοσφαιρικά στάδια, με σκοπό να κερδίσει aprioriτην εύνοια του κοινού του).

«Κάποιοι λένε ότι το ποδόσφαιρο είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Κάνουν λάθος, είναι πολλά περισσότερα απ’ αυτό.»
Μπιλ Σάνκλι

Ο θρυλικός προπονητής της Λίβερπουλ (1959-1974) βρήκε έναν εύγλωττο τρόπο για να κερδίσει τη συμπάθεια των συμπατριωτών του, τοποθετώντας το ποδόσφαιρο ένα βήμα πέρα από το φανατισμό, αφήνοντας ωστόσο την ίδια στιγμή με τη φράση του αρκετό χώρο για διαφορετικές ερμηνείες.

«Τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει τη χαρά του να βλέπεις το Γιούρι Γκαγκάριν να πετάει στο διάστημα – εκτός από μια καλή απόκρουση πέναλτι.»
Λεβ Γιασίν

Η «μαύρη αράχνη» που υπερασπίστηκε τα γκολπόστ της ΕΣΣΔ επί 16 συναπτά έτη, μίλησε για τη χαρά του παιχνιδιού από τη δική του σκοπιά, θυμίζοντάς μας το πόσο άρρηκτα είναι συνδεδεμένο το ποδόσφαιρο με τη ζωή μας.

«Ό,τι ξέρω με βεβαιότητα για την ηθική και τις υποχρεώσεις, το χρωστάω στο ποδόσφαιρο.»
Αλμπέρ Καμί

Ο Αλγερινός συγγραφέας χρησιμοποιεί εδώ την εμπειρία του ως τερματοφύλακας επί σειρά ετών στην ποδοσφαιρική ομάδα του πανεπιστημίου του στο Αλγέρι, για να διατυπώσει μία από τις μεγαλύτερες και πιο αυταπόδεικτες αλήθειες: ότι η «ηθική» και οι «υποχρεώσεις» είναι θεμελιώδη κομμάτια κάθε ομαδικού αθλήματος και «πλάθουν χαρακτήρα».

«Όταν οι φώκιες ακολουθούν την τράτα, είναι επειδή περιμένουν ότι θα πετάξουν σαρδέλες στη θάλασσα.»
Ερίκ Καντονά

Μπορεί να μην είναι ατάκα που αφορά το ποδόσφαιρο, αλλά σίγουρα είναι αυτή που άφησε «ξερούς» όλους όσοι την άκουσαν. Ήταν τα μοναδικά λόγια που βγήκαν από το στόμα του «KingEric» στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε το περίφημο επεισόδιό του με τον φίλαθλο σε αγώνα της Μάντσεστερ με την Κρίσταλ Πάλας. Το είπε, έφυγε και τις άφησε με την απορία (τις «φώκιες», που περίμεναν να βγάλουν «θέμα»).

Για το τέλος, φυλάξαμε το «γλυκό». Μια ατάκα του συγγραφέα NickHornbyαπό το βιβλίο του FeverPitch, που περιγράφει με τον γλαφυρότερο τρόπο το κόλλημα που έχουμε με την μπάλα και τις παρενέργειές του.

«Ερωτεύτηκα το ποδόσφαιρο, όπως αργότερα θα ερωτευόμουν τις γυναίκες: Ξαφνικά, ανεξήγητα, επιπόλαια, χωρίς να σκεφτώ τον πόνο ή την αναστάτωση που θα έφερνε μαζί του».


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Κλισέ-γκανιάν που απαντάται σε κάθε εφημερίδα ή site που «σέβεται τον εαυτό του» και χρησιμοποιείται επίσης ως απόφθεγμα-μπετόν σε συζήτηση καφενείου που έχει ξεπεράσει τις δύο ώρες, με αποτέλεσμα οι συμμετέχοντες να έχουν κουραστεί και να ψάχνουν τρόπο να την τελειώσουν.

Οι παίκτες όμως; «Αντέχουν την κριτική»; Οι περισσότεροι ναι, όταν προέρχεται από «συμπολιτευόμενη» εφημερίδα. Γιατί όταν η «γραφίδα της αντιπολίτευσης» ετοιμάζεται να βάλλει εναντίον τους δεν τους σώζει ούτε ο Νιαγάρας. Σημασία δεν έχει το πόσο καλά ή άσχημα έχουν παίξει. Σημασία έχει μόνο ότι ανήκουν στις τάξεις του αντιπάλου. Και πρέπει πάντα να φαίνονται υποδεέστεροι των «δικών μας». Γιατί; Γιατί έτσι. Ας δούμε δύο μετριοπαθή υποθετικά παραδείγματα με αφορμή το 0-0 των «αιωνίων» στην πρεμιέρα, για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε πραγματικά.

Εφημερίδα: ΠΑΟ Σ’ ΑΓΑΠΑΩ

Νικοπολίδης: Όταν ήταν στο τριφύλλι βαριόταν και να περπατήσει. Τώρα έκανε σπριντ προς τον επόπτη για ένα κόρνερ, προκλητική καθυστέρηση στο τέλος, ενώ χειροκροτούσε ειρωνικά προς την εξέδρα. Να τον χαίρεστε κύριοι του Ολυμπιακού…

Πατσατζόγλου: Μακριά από τον καλό παίκτη που θαυμάζαμε πριν τον τραυματισμό του. Με καθυστερημένες επεμβάσεις και δολοφονικά τάκλιν, έπρεπε να έχει αποβληθεί από τα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου.

Ντομί: Έπαιζε κι αυτός; (γέλια) Να κάνει το σταυρό του ο Λεμονής που ο Πεσέιρο δε σκέφτηκε να βάλει τον Νίνη νωρίτερα, για να ζήσουμε το απόλυτο πάρτι στην αριστερή πλευρά της άμυνας του «Θρήνου».

Ζεβλάκοφ: Ο Πολωνός θα πρέπει να κάνει το σταυρό του που δεν βρέθηκαν σε καλή μέρα Μάντζιος και «Παπ» για να τον χορέψουν στο ταψί.

Αντζας: Δεν έβαλες μυαλό Βούλη. Αμα δε συγκρατούσε τον Νταμέ ο προδότης και οι υπόλοιποι, θα σε βρίσκαμε σε κανά χαντάκι σήμερα. Ένα να ξέρεις πάντως: Ο Σενεγαλέζος δεν ξεχνά, δεν είναι Κυργιάκος…

Λεντέσμα: Ο τσουρουκάς εξ Αργεντινής (που θέλει να παίξει και στην εθνική – τρομάρα του) κόντεψε ν’ αφήσει ανάπηρο τον Γιώργαρο. Θα έχει άραγε την ίδια διαιτητική ασυλία και στη συνέχεια του πρωταθλήματος;

Στολτίδης: Χάθηκε στη γενική ανυπαρξία του Ολυμπιακού, τον έκανε ό,τι ήθελε ο Δημούτσος και η παρέα του.

Τοροσίδης: Αν αυτός είναι ο «πιο ελπιδοφόρος νέος παίκτης» και «η επόμενη κολώνα της εθνικής» τότε καλύτερα να το γκρεμίζουμε το μαγαζί και να χορέψουμε στις στάχτες του.

Γκαλέτι: Τον περιόρισε στο β’ μέρος ο Λεοντίου και τον «έσβησε» τελείως ο Λουκάς.

Λούα-Λούα: Αν δεν υπήρχε η ολιγωρία του (μεγάλου λευκού) «καρχαρία» Τζόζεφ Ενακαρίρε θα ήταν απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα.

Κοβάσεβιτς: Με την αρχηγάρα τον Γιάνναρο κολλημένο πάνω του επί 90’, δεν πήρε ανάσα. Απλώς ανύπαρκτος.

Υ.Γ. Κωνσταντίνου: Δεν έχει σημασία που δεν έπαιξε. Είναι σαπάκι, αποστάτης και ταλιροφονιάς.

Εφημερίδα: ΘΡΥΛΕ ΘΕΕ ΜΟΥ

Μάλαρτζ: Η καλύτερη δουλειά που μπορεί να βρει είναι να ποζάρει (ακίνητος) σε πλανόδιους ζωγράφους. Παρακολουθούσε όλα τα σουτ και τις κεφαλιές όρθιος και από καθαρή τύχη δεν μάζεψε την μπάλα από τα δίχτυα του.

Νίλσον: Θα είχε γίνει αλλαγή από το α’ ημίχρονο… αν ο προπονητής του θυμόταν ότι παίζει. Δεν τολμάμε να φανταστούμε τι θα γινόταν αν ο «Θρύλος» είχε Τζόλε ή Αρτσούμπι στο γήπεδο…

Λεοντίου: Όταν πλέον κατάλαβε ότι ο εμετός από τις ντρίμπλες του Γκαλέτι είναι αναπόφευκτος, αποφάσισε να τσαμπουκαλευτεί μπας και κερδίσεις τις εντυπώσεις, αλλά μάταια.

Γκούμας: Δεν φτάνει που ο μπαρμπα-Γιάννης έκανε τρία φάουλ σε κάθε δύο φάσεις στον Ντάρκο, είχε το θράσος να διαμαρτύρεται κιόλας στον Καζναφέρη. Α, ρε βίτσα που θέλετε μερικοί…

Ενακαρίρε: Πεσέιρο, Πεσέιρο, σε παρακαλώ βάλε τον Ενακαρίρε και στον επαναληπτικό (σ.σ. στο Καραϊσκάκη). Τόσο άμπαλο αμυντικό είχαμε να δούμε από την εποχή του Καλλιτζάκη.

Τζιόλης: Όταν σταματήσει ν’ ασχολείται με την κορδέλα και το ζελέ στο μαλλί, ίσως γίνει αμυντικός μέσος της προκοπής.

Μάτος: Αν αυτός είναι ο καλύτερος αμυντικός χαφ του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος, τότε κι ο Αντριγια Ντελίμπασιτς είναι ο μεγαλύτερος σέντερ-φορ που πάτησε το πόδι του στην Ευρώπη.

Δημούτσος: Για τον Ηλυσιακό μια χαρά είναι ο μικρός. Σε 2-3 χρονάκια που θα έχει ψηθεί μπορεί να δοκιμάσει την τύχη του στην Α’ Εθνική.

Καραγκούνης: Το τσίρκο Μεντράνο ξαναήρθε στην πόλη! Ο γνωστός βουτηχτής κωλοτούμπας που όλοι αγαπήσαμε έκανε άλλη μία επίδειξη των υποκριτικών του ικανοτήτων, σε συνδυασμό με τις τσιρίδες γκρίνιας που τον έκαναν διάσημο σε όλη την ποδοσφαιρική Ευρώπη.

Παπαδόπουλος: Ευτυχώς που έμεινε στον ΠΑΟ, γιατί έτσι όπως πάει σε λίγο δεν θα βάζει γκολ ούτε στα οικογενειακά διπλά.

Μάντζιος: Αν ήταν παραγγελία σε εστιατόριο θα ήταν «και που ‘σαι, τσάκω και μια ποικιλία με απ’ όλα». Ατελείωτα «κορδελάκια» και ουσία μηδέν.

Υ.Γ. Βύντρα: Ευχαριστούμε δημοσίως την διοίκηση της ΠΑΕ ΠΑΟ που πήρε την (ορθή) απόφαση να μην ενδώσει στο 1,7 εκ. ευρώ της Χέρτα και να κρατήσει τον πολυσύνθετο (sic) ακραίο αμυντικό στην Παιανία. Οι «νύχτες κωμωδίας» συνεχίζονται και φέτος.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

http://www.sportnet.gr/NewsImages/2556.jpg
Αν η μάνα του βλάκα, είναι πάντα έγκυος, η μάνα του μίζερου του Έλληνα είναι κουνέλα, που κυοφορεί συνέχεια τρίδυμα. Σε μια χώρα που το όνομά της πάει πάντα πακέτο με τη μιζέρια, την καντήφλα και την υψηλή κριτική από τον καναπέ του σαλονιού, με το τηλεκοντρόλ στο ένα χέρι (το άλλο είναι μόνιμα χαμένο στον καβάλο και ξύνει το Ξυστό). Όπου όλοι θα κυβερνούσαμε καλύτερα από τον Πρωθυπουργό, θα προπονούσαμε καλύτερα από κάθε προπονητή, θα κατουρούσαμε και θα σβήναμε τις φωτιές, θα γκρεμίζαμε τα αυθαίρετα με μια κλωτσιά, θα δίναμε 3.000 ευρώ κατώτατη σύνταξη (και μια πουτάνα δυο φορές το μήνα στους γέρους για να μένουν ντούροι) και θα καταπολεμούσαμε την ανεργία στέλνοντας πακέτο στην Αλβανία όλους τους μετανάστες.

Γιατί εμείς, τα ξέρουμε όλα. Πανηγυρίζουμε με την καρδιά μας την όποια επιτυχία, είτε είναι προϊόν δουλειάς και προγράμματος, όπως είναι οι επιτυχίες της Εθνικής μπάσκετ, είτε είναι κωλοφαρδία και timing, όπως ήταν του Euro της Πορτογαλίας. Αλλά τον Ρεχάγκελ τον έχουμε περάσει γενεές δεκατέσσερις, επειδή δεν πήγε την ομάδα Μουντιάλ, λες κι ΟΛΟΙ οι προηγούμενοι την πήγαν. Τους δε παίκτες, τους έχουμε ξεφτιλίσει και απαξιώσει τόσο πολύ («γέροι», «άμπαλοι», τελειωμένοι», «φραγκοφονιάδες», «κωλοβάζελοι ή/και παλιόγαυροι» κλπ) κι ετοιμαζόμαστε να κάνουμε το ίδιο με τον Γιαννάκη και τους παίκτες του, αν τολμήσουν να γυρίσουν Ελλάδα με οτιδήποτε άλλο πέρα από το χρυσό – άντε, επειδή έχουμε μεγάλη καρδιά, και ασημένιο να φέρουν δεν θα τους το κρατήσουμε μανιάτικο.

Κλαίμε όταν ο Κεντέρης, η Θάνου, ο Πύρρος, ο Κάχι, ο Μελισσανίδης, η Πατουλίδου φέρνουν μετάλλια κι ακούμε τον εθνικό ύμνο. Χρειάζονται μόνο λίγοι μήνες για να γίνουν ο Κεντέρης και η Θάνου «η ντροπή της Ελλάδας που είναι φουλ στη ντόπα», ο Πύρρος «ο Αλβανός που τον κάναμε και άνθρωπο», ο Καχιασβίλι «αυτός που δεν ξέρει ούτε τον εθνικό ύμνο», ο Μελισσανίδης «το κοριτσάκι που ήθελε και πηδηματάκια στην τελετή έναρξης και μας ρεζίλεψε», η Πατουλίδου «η κωλόφαρδη, που θα τερμάτιζε δεύτερη αν δεν σκόνταφτε η άλλη». Αυτοί είμαστε, αυτοί θα είμαστε πάντα. Όσες επιτυχίες κι αν έρθουν στον αθλητισμό, θα τις απολαμβάνουμε σαν στιγμιαίο καφέ. Μόλις ρουφήξουμε και την τελευταία τζούρα χαράς, θα αρχίσει η μουρμούρα.

Η Εθνική μπάσκετ λοιπόν δεν παίζει όπως επιβάλουν τα υψηλά μας στάνταρ αισθητικής και μπασκετικής παιδείας. Aλλωστε όλοι μας έχουμε διαπρέψει στις μπασκέτες της γειτονιάς μας, όπου ήμασταν κάτι ανάμεσα σε Τζόρνταν και Γκάλη. Η κριτική μας είναι «αυστηρή αλλά δίκαιη», διότι «τα κωλόπαιδα τόσα λεφτά παίρνουν, να αφήσουν τις μαλακίες, τις διαφημίσεις και τις φωτογραφίσεις και να παίξουν μπάσκετ, μην τους πάρει ο διάολος». Καλά τα λες, πες κι άλλα:

Μια ντουζίνα Γκρίνια + 1

- Παναγιώτης Γιαννάκης: Έλα μωρέ, τον πήρε ο ύπνος το Δράκο. 12 παίκτες έχει, 6 χρησιμοποιεί. Τσιμπήστε τον κάποιος να ξυπνήσει και να ρίξει μια ματιά και στον πάγκο του.
- Θοδωρής Παπαλουκάς: Τι έγινε ρε Τεό; Βάρυνες; Πού είναι οι μπούκες που έκανες στον τελικό με την Πανάθα και πήγες να το πάρεις μόνος σου; Αλλά οι Ρώσοι σε πληρώνουν καλά και ξεσκίζεσαι, εδώ κάνεις airball μόνος σου.
- Δημήτρης Διαμαντίδης: Χέσε μας ρε Μητσάρα με τα λάθη σου. Με το που ανανέωσες κι εσύ και κονόμησες, τα έχεις γράψει όλα στην ξερή σου. Το «βάλ’ το αγόρι μου» έχει γίνει «πάρ’ τα πόδια σου ρε κακομοίρη».
- Νίκος Ζήσης: Στο Μουντομπάσκετ που σε κοπάνησε ο Βαρεχάο, λέγαμε πόσο μας έλειψες. Αν ήταν να παίζεις έτσι, να μας λείπει το βύσσινο. Αλλά τι ανάγκη έχεις κι εσύ; Τα τσέπωσες απ’ τους Ρώσους.
- Νίκος Χατζηβρέτας: Τι βύσμα έχεις και σε κρατάει και ο Γιαννάκης και ο Ομπράντοβιτς και δεν σε έχει στείλει στον ΑΓΟΡ; Για να βάλεις καλάθι, χρειάζεσαι σύστημα αυτόματης πλοήγησης.
- Βασίλης Σπανούλης: Καλά, εσύ πήγες ΝΒΑ και νομίζεις ότι έγινες Κόμπε Μπράιαντ; Ούτε για έκτη αλλαγή δεν ήσουν και γύρισες Ελλάδα να τρως κοψίδια στην Πεντέλη. Aσε τις ποικιλίες και δίνε τη μπάλα στους άλλους.
- Μιχάλης Πελεκάνος: Καλά, ας μη χτύπαγε ο Φώτσης και δεν θα έβλεπες Εθνική ούτε από την τηλεόραση. Τυφλοί είναι εκεί στη Μαδρίτη και σε πήραν στη Ρεάλ;
- Μιχάλης Κακιούζης: Ο συγγραφέας της παρέας, γιατί από μπάσκετ… Τι έγινε ρε Μιχαλάκη; Σκέφτεσαι το επόμενο βιβλίο και δεν σταυρώνεις καλάθι ή κρατάς σημειώσεις την ώρα του αγώνα;
- Παναγιώτης Βασιλόπουλος: Ναι, καλά, μόνο με τη φανέλα του γαύρου ξέρεις να παίζεις εσύ. Με το εθνόσημο είσαι για τα πανηγύρια. Τι να κάνουμε ρε μεγάλε; Να παίζουμε μόνο στο ΣΕΦ για να αισθάνεσαι σαν στο σπίτι σου;
- Κώστας Τσαρτσαρής: Αν πονάει το πέλμα σου και δεν την παλεύεις, να καθόσουν σπίτι σου. Τι σου φταίμε εμείς δηλαδή;
- Δήμος Ντικούδης: Για κανένα All-Star-Game, καλός είσαι. Να το χέσω που έπαιξες καλά με τους Σέρβους. Με τους Ρώσους πού ήσουν; Είχες πάρει ρεπό;
- Λάζαρος Παπαδόπουλος: Μαλλί, γυαλί και παντελόνι Lee. Σε έφαγε ο συνδικαλισμός και οι μεγάλες δηλώσεις κι έχεις γίνει πιο αργός κι από τον επιτάφιο. Ο μόνος που δεν σου έχει ρίξει τάπα, είναι ο αντίπαλος προπονητής.
- Γιάννης Μπουρούσης: Aσε τα τριποντάκια ρε ψηλέ, που μου έγινες «λεζάντας» κι εσύ και μπες στη ρακέτα να παλέψεις με τα θηρία.

Μπόνους Γκρίνια:
- Σοφοκλής Σχορτσιανίτης: Πιάσε ρε Σόφο 10 πίτες γύρο όπως θα’ ρχεσαι και κοίτα μην τις φας στο δρόμο. Θα σε πάρουν στο ΝΒΑ σίγουρα, αλλά για μασκότ. Πάει, τέλειωσε αυτός, δεν θα τον ξαναδούμε.
- Αντώνης Φώτσης: Έκανες κι εσύ το νέο σου συμβόλαιο και μη τον είδατε τον Παναή. Πονάει το χεράκι σου Αντωνάκη; Για να υπογράψεις και να τα τσεπώσεις, δεν σε πόναγε, έτσιιιιιι;




Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

http://www.sportnet.gr/NewsImages/2563.gif

Τι θα γίνει δηλαδή, μόνο η Έφη Σαρρή έχει δικαίωμα σ’ αυτές τις εκλογές να κάνει ντόρο; Όχι δα. Ο χώρος του ποδοσφαίρου οργανώνεται και κατεβάζει στον «πολιτικό στίβο» (sic) τους δικούς του υποψήφιους. Που έχουν όρεξη για δουλειά, κοινωνική προσφορά, όραμα και ξεκάθαρες θέσεις. Από το λαό για το λαό.

Αντώνης Νικοπολίδης (ΟΣΦΠ – Αρτα)
Η πολυετής εμπειρία μου στα γήπεδα και η αδιαμφισβήτητη σταθερότητά μου αποτελούν εγγύηση για την επιτυχία. Η παροιμιώδης ψυχραιμία μου στις δύσκολες στιγμές των τετ-α-τετ και των πέναλτι να είστε σίγουροι ότι θα με βοηθήσει να έχω καθαρό μυαλό στις δύσκολες ψηφοφορίες της Βουλής που αφορούν το μέλλον μας. Στους δε επικριτές μου που με κατηγορούν για «αποστασία», ένα έχω να πω: άλλαξα ομάδα μόνο όταν είδα ότι η ποδοσφαιρική μας δημοκρατία κινδύνευε με κατάρρευση.
Δέσμευση: Καμία. Είναι ώρα να γίνει πολλή δουλειά στην πόλη και νιώθω Folli έτοιμος γι’ αυτήν (το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;)

Γιάννης Γκούμας (ΠΑΟ – Λάρισα)
Τα 13 χρόνια συνεχούς και αδιάλειπτης παρουσίας μου στον Παναθηναϊκό μιλούν από μόνα τους για την αξιοπιστία μου. Παίκτες και προπονητές ήλθαν και παρήλθαν, αλλά εγώ ήμουν πάντα εκεί, ο βράχος που έσκαγε πάνω του το κύμα. Με το ίδιο πνεύμα ζητώ την ψήφο σας για να αγωνιστώ με ζήλο για την ιδιαίτερη πατρίδα μου, τη Λάρισα. Στον συνυποψήφιό μου Γιώργο Λιάγκα εύχομαι καλή επιτυχία αλλά να θυμάται ότι στο τέλος θα δει την πλάτη μου, όπως συμβαίνει με τόσους και τόσους επιθετικούς στο γήπεδο άλλωστε.
Δέσμευση: Το καλοκαίρι του 2008 όλοι οι Λαρισαίοι θα λάβουν δωρεάν ένα τάβλι αρίστης ποιότητος και ένα ζευγάρι σαγιονάρες Mitsuko, για να απολαύσουν απερίσπαστοι τις διακοπές τους.

Ακης Ζήκος (ΑΕΚ – Πάτρα)
Όλοι ξέρετε ποιος είμαι. Από πού ξεκίνησα και που έφτασα. Και επιτέλους, με τη στήριξή σας, ήρθε ο καιρός να πνεύσει λίγος κοσμοπολίτικος αέρας στην πόλη μας, την Πάτρα. Θα επεκταθεί το λιμάνι με σκοπό να φιλοξενεί περισσότερες θαλαμηγούς αστέρων του διεθνούς jetset, θα φτιάξουμε δύο μεγάλα καζίνο μέσα στην πόλη με ελεύθερη είσοδο και δωρεάν μοχίτο για όλους, ενώ επίσης θα διοργανώνεται κάθε εβδομάδα μεγάλο πάρτι στο Παμπελοπονησσιακό, όπου η σαμπάνια θα ρέει άφθονη και το χαβιάρι θα λιώνει στο στόμα. Στόχος μας επίσης, όπως αντιστοίχως συμβαίνει και στο Μονακό, είναι σύντομα να καθιερώσουμε ως επίσημη γλώσσα την «Πατρινή» με όλους τους υπέροχους ιδιωματισμούς της.
Δέσμευση: Λόγω των υψηλών μου διασυνδέσεων, μέχρι το 2010 θα έχω βάλει την πόλη στο καλεντάρι της F1. Ας λέει ότι θέλει ο κ. Σουφλιάς, την πίστα τη χτίζουμε και μόνοι μας (άμα λάχει να ‘ουμ).

Βασίλης Λάκης (ΠΑΟΚ – Θεσσαλονίκη)
Ανδρώθηκα στη Νάουσα και τον Πανηλειακό. Διέπρεψα στην ΑΕΚ και πήρα το ποδοσφαιρικό μου μεταπτυχιακό στην Κρίσταλ Πάλας. Τώρα, έχω έρθει στην πόλη καταγωγής μου και τον ΠΑΟΚ για το διδακτορικό μου. Μη γελιέστε επειδή σκοράρω κατά μέσο όρο στην καριέρα μου ένα γκολ κάθε έξι ματς και χάνω τα άχαστα όποτε μου δοθεί η ευκαιρία. Έχω φυλάξει τα καλύτερα «παστέλια» μου για το Κοινοβούλιο. Εκεί όπου η μόνη πλευρά στην οποία θα τρέχω και για την οποία θα αγωνίζομαι είναι η πλευρά της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Δέσμευση: Για κάθε τετ-α-τετ στο οποίο θα πετάω την μπάλα άουτ, θα δωρίζω 10 ευρώ σε κάθε φίλαθλο που θα βρίσκεται στο γήπεδο εκείνη τη μέρα. Έτσι, μέχρι το τέλος της θητείας μου, θα έχετε καταφέρει όλοι να χτίσετε από μία βίλα στο Πανόραμα. Πιστέψτε σε μένα. Ξέρετε ότι μπορώ να το κάνω.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Η ιδέα να φτιαχτεί κοιμητήριο, δίπλα στο γήπεδο της ομάδας, όπου θα αναπαύονται οι οπαδοί της ομάδας που θα εγκαταλείπουν τον μάταιο τούτο κόσμο είναι κλεμμένη από την Αργεντινή και τη Μπόκα Τζούνιορς, αλλά όπως και να’ χει η πρωτοβουλία του Αμβούργου, έχει ενδιαφέρον και κανονικά οφείλει να βρει πολλούς μιμητές.
Ειδικά στην Ελλάδα, που όταν οι άλλοι κυνηγούσαν μαμούθ, εμείς είχαμε χοληστερίνη κι όταν κοπανιόντουσαν με τα ρόπαλα, εμείς βανδαλίζαμε τάφους. Κάθε ομάδα που κάνει κηδείες στους αντιπάλους της, οφείλει να έχει ένα κοιμητήριο δίπλα στο γήπεδο, αφήστε που λειτουργεί κι ως μοχλός πίεσης στους αντιπάλους ποδοσφαιριστές, του τύπου «εδώ θα γίνει ο τάφος σας, θα σας θάψουμε λίγο πιο δίπλα, θα αφήσετε τα κοκαλάκια σας εδώ, εδώ, στο γήπεδο αυτό» κλπ.
Στο Αμβούργο και το γήπεδο με το μαγευτικό όνομα «Φολκσπαρκστάντιον» (όσοι το φορούν, ξέρουν και να το προφέρουν), 500 «τυχεροί» θα ακούνε τις ιαχές του γηπέδου τόσο σ’ αυτή, όσο και στην άλλη ζωή. Τρέξτε, διότι άρχισαν οι προκρατήσεις και ήδη οι πρώτοι 15, οι πιο προνοητικοί, έσπευσαν να καβατζώσουν μνήμα, όχι ό,τι κι ό,τι, αλλά με το έμβλημα του συλλόγου πάνω.
Τώρα, αν αντί για καφέ και κονιάκ, θα προσφέρεται στους τεθλιμμένους συγγενείς κοκ, σάμαλι και πασατέμπος, θα σας γελάσουμε. Ούτε γνωρίζουμε αν ισχύουν τα διαρκείας και στο νεκροταφείο ή μετά από 15-20 χρόνια παίρνει τη θέση σου κάποιος άλλος εκλιπών. Θα τα λύσουν αυτά τα διαδικαστικά οι αρμόδιοι, έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στη μεθοδικότητα και τη νηφαλιότητα των Γερμανών.
Μπίζνα uber alles; Μπορείτε να το πείτε κι έτσι, αφού τίποτα δεν είναι δωρεάν σ’ αυτή τη ζωή, ούτε καν ο θάνατος. Αν μάλιστα αναλάβει την αποκλειστική διαχείριση το κατάλληλο γραφείο κηδειών, μπορούμε να δούμε ωραία στιγμιότυπα, με φέρετρο σε σχήμα μεγάλης περιοχής, με τέρμα, γραμμές και βούλα του πέναλτι, κασκόλ της ομάδας να το στολίζει, ενώ θα μπορούν να το ραίνουν με χαρτάκια αντί για λουλούδια.
Με μια μικρή επιβάρυνση θα το κουβαλάνε ο Φαν Ντε Φάαρτ, ο Κομπανί, ο Ματάισεν και ο Σορίν, την ώρα που η μπάντα θα παιανίζει τον ύμνο της ομάδας. Ακόμα πιο προχωρημένο θα ήταν να υπάρχουν στις τέσσερις γωνίες του νεκροταφείου τέσσερα σημαιάκια όπως του κόρνερ, ενώ ο ιερέας στο τέλος της νεκρώσιμης ακολουθίας, θα σφυρίζει για τελευταία φορά. Κι η μπουτίκ του νεκροταφείου, στη λογική της μπουτίκ της ομάδας, θα διαθέτει καντηλάκια – εννιάταπα, στεφάνια με το έμβλημα της ομάδας και αντί για λουλούδια κομμάτια από το γκαζόν.
Σας ακούγονται μακάβρια όλα αυτά που γράφουμε; Είναι, έχετε δίκιο, αλλά όχι όσο η κίνηση του Αμβούργου.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr