Fight Club Articles
 

29-3-2007

http://www.sportnet.gr/NewsImages/2267.jpg

Οι παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα μιας χώρας είναι χρήσιμα για έναν και μόνο λόγο: Διότι δημιουργούν αίσθημα ασφάλειας στους υπηκόους της. Είναι γνωστό άλλωστε ότι ο ψυχικός κόσμος του ανθρώπου ταράζεται με κάθε τι «καινούριο», το περιεργάζεται καχύποπτα και –ως επί το πλείστον- στο τέλος το απομακρύνει, επιστρέφοντας στη ζεστή αγκαλιά του «αυτό ξέρω, αυτό εμπιστεύομαι».

Η εμφάνιση της εθνικής στη Μάλτα ήταν ακριβής απεικόνιση αυτής της παραδοπιστίας. Βγαλμένη από τα βάθη του ελληνικού DNA και ποτισμένη με όλα τα στερεότυπα αλλά και όλη την αλήθεια που κουβαλάμε ως λαός. Από τη μία είχαμε την «ψυχή» (αυτό το «όπα», που έλεγε και η αείμνηστη Μελίνα) να ανασυνταχθούμε μετά το Σαββατιάτικο στραπάτσο και να κυριαρχήσουμε –ως οφείλαμε- στον αγωνιστικό χώρο (απέναντι, βέβαια, σ’ έναν αντίπαλο που πιθανόν δεν θα τον επιλέγαμε ούτε για προπόνηση) κι από την άλλη τον τρόπο να κάνουμε τη νίκη αυτή να φανεί ότι ήρθε μ’ έναν τρόπο δύσκολο, σχεδόν ηρωικό.

Γιατί συνέβη έτσι; Μάλλον διότι γουστάρουμε το δράμα. Το έχουμε μέσα μας, πως το λένε;… Το ψάχνουμε διαρκώς στη ζωή μας, στις σχέσεις, τις καθημερινές συναλλαγές μας. Στη θεωρία πάντα υποστηρίζουμε ότι θα ευχόμασταν όλα να μας έρχονταν πιο εύκολα, στην πράξη όμως αναζητούμε τη δικαίωση, τη «νίκη» μόνο μέσω του αγώνα, της δυσκολίας. Ποια μεγαλύτερη απόδειξη αυτού, από το γεγονός ότι σπανίως θα δείτε (μη λοβοτομημένο) άντρα να είναι πλήρως ευχαριστημένος με τη σχέση του αν αυτή δεν περνάει και μερικά σκαμπανεβάσματα. Ένα καυγαδάκι από δω, μια μανούρα από κει και όλοι πλέουν σε μια θάλασσα ευτυχίας. Μαζοχισμός; Αναμφίβολα. Δείγμα υγείας; Επίσης.

Οι αυτόκλητοι υπερασπιστές της εθνικής περηφάνιας στα παράθυρα των ειδήσεων και των εκπομπών καθώς και η –από κάθε πλευρά βλακώδης και κενή περιεχομένου- προτροπή «δώστε απαντήσεις» που «φορέθηκε» πολύ στο μεσοδιάστημα των δύο αγώνων, έκαναν το σκηνικό του δράματος ακόμη πιο μεγαλοπρεπές. Οι έξι αλλαγές σε σχέση με την ενδεκάδα του ματς με την Τουρκία, σκόρπισαν ρίγη συγκίνησης σε τηλεορασόπληκτους και μη λάτρεις της χολής που εκτοξεύεται προς πάσα κατεύθυνση. Περίμεναν μια σπουδαία παράσταση στη Βαλέτα. Και την είδαν. Μπορεί να μην είχε πρωταγωνιστές τη Θέκλα –το κορίτσι με τα γένια- και την Ασώματο Κεφαλή, ήταν γεμάτη όμως με μπόλικο σασπένς και «θέμα».

Είχε δύο κεντρικούς αμυντικούς να φυλάνε τον Σκέμπρι και άλλον έναν να υποχρεώνει την ομάδα να παίξει με 10 για να μαρκάρει μαν του μαν τον Μίφσουντ (ούτε στον αγώνα με τη Γαλλία στο Euro δεν δώσαμε στους εαυτούς μας αυτή την πολυτέλεια, μια που τον Ανρί τον μάρκαρε ο -δεξιός μπακ- Γιούρκας, αφήνοντας την αμυντική τριάδα ανέγγιχτη). Είχε τον Βασίλη Τοροσίδη να παίζει αριστερός οπισθοφύλακας, αφαιρώντας μας μία επιπλέον επιλογή στην επίθεση, καθώς τόσο ο ίδιος όσο και ο Καραγκούνης συνεχώς συνέκλιναν προς το κέντρο. Είχε τον Κατσουράνη και τον Κυργιάκο να αναρωτιούνται πως δεν κατάφεραν να μπουν με την μπάλα στα δίχτυα. Είχε την «τυπάρα» να δημιουργεί ή/και να ολοκληρώνει 7-8 προσπάθειες χωρίς αποτέλεσμα. Είχε τον, πάντα ψύχραιμο, Αλέξη Σπυρόπουλο στην τηλεοπτική μετάδοση να αναφωνεί αγχωμένος «έλα Νίκο» στο πρώτο τετ-α-τετ του Λυμπερόπουλου. Είχε τη γνωστή μας τακτική αναρχία, την αδυναμία στο τελείωμα των φάσεων και, πάνω απ’ όλα, την ψυχοβγαλτική διαδικασία με την οποία φτάσαμε στο αγαπημένο μας 1-0. Γιατί έτσι μας αρέσει. Να αφήνουμε την ευκολία σε αυτούς που το παίζουν «υπεράνω» και να κερδίζουμε τα παιχνίδια όπως εμείς ξέρουμε. Βασανιστικά. Με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα. Όχι, δεν «κερδίζουμε επειδή αξίζουμε». Αξίζουμε επειδή κερδίσαμε.



Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

http://www.sportnet.gr/NewsImages/2275.jpg

Το ιδρωμένο μαξιλάρι του Τάκη Λεμονή έχει πολλά να πει αυτές τις μέρες για τον κάτοχό του. Ο οποίος πετάγεται από τον ύπνο του κάθε μισή ώρα - παραμιλώντας. Ψελλίζει προτάσεις που μένουν πάντα μισές, μπλέκει ονόματα, αριθμούς και θέσεις, σ’ ένα «παραλήρημα» χωρίς αρχή και τέλος. Σηκώνεται και πίνει ένα ποτήρι νερό μήπως ηρεμήσει. Ανοίγει το ψυγείο και τρώει το πρώτο γλυκό που πιάνει στο χέρι του. Μάταια. Από το μυαλό του δεν μπορούν να ξεκολλήσει το «κακό» που τον βρήκε. «Ποιος να το φανταζόταν;» μονολογεί «ο πρόεδρος το ‘πε και το ‘κανε. Σάρωσε την αγορά… εγώ όμως τώρα πως θα τους χωρέσω όλους;».
Cut. Η νεκρική ησυχία της νύχτας βοηθάει τη σκέψη. Ο προπονητής του Ολυμπιακού κάθεται στη βεράντα, βάζει μπροστά του χαρτί και μολύβι κι ανάβει τσιγάρο: «When the going gets tough, Takis gets going» σκέφτεται από μέσα του, «ήρθε η ώρα να αποδειχτώ άξιος διαχειριστής του υλικού που έχω στα χέρια μου».
«Τερματοφύλακες, δόξα τω θεώ, δεν προβλέπεται να αλλάξουμε. Ευτυχώς που ανανέωσε νωρίς ο Ντίντα με τη Μίλαν, γιατί θα μας τον φόρτωναν κι αυτόν. Με Αντώνη πρώτο για μία ακόμη χρονιά και Μπούτινα δεύτερο –που είναι καλό παιδί και δε γκρινιάζει ποτέ- θα συνεχίσουμε. Α, έχουμε και τον Παναγόπουλο να συμπληρώνουμε αποστολή όταν μας υποχρεώνουν να έχουμε συγκεκριμένο αριθμό γηγενών.
Πάμε στην άμυνα. Δεξιά τα βλέπω μια χαρά. Με Ζεβλάκοφ, Τοροσίδη και Πατσατζόγλου είμαστε κομπλέ. Αριστερά τώρα. Γεια σου Γρηγόρη, στο καλό Ερόλ. Καλώς ήρθατε Ρομπέρτο Κάρλος και Ντάνιελ Πράνιτς. Ο πρώτος θα παίζει μέχρι να λιώσει, ο δεύτερος θα μπαίνει μόνο όταν ο πρώτος τραυματίζεται ή είναι τιμωρημένος ή έχει πάει στο Ρίο για το καρναβάλι κι άμα μείνει κι ο Ντομί θα τον στείλω στους Νέους – για να έχει παιχνίδια στα πόδια του. Στα σέντερ μπακ βλέπω μια έλλειψη. Καλοί οι Κασάπα κι Εντμίλσον, αλλά αφενός δεν μπορώ να έχω τον Ζούλιο Σέζαρ πάγκο κι αφετέρου (βάζοντας μέσα και τον μπάρμπα-Γιώργη) δεν βγάζουμε τη χρονιά μόνο με τέσσερις κεντρικούς. Να θυμηθώ να πω στον πρόεδρο κάτι γι’ αυτό.
Στη μεσαία γραμμή αναμφίβολα δυναμώνουμε με τον Ντούντου ο οποίος, μαζί με τον Ζε Ρομπέρτο, θα κάνουν εξαιρετικό δίδυμο ως αμυντικά χαφ και θα μπορέσει να ξεκουραστεί λίγο κι ο «Ιέρο». Μπροστά τους σκέφτομαι να βάλω Ρικέλμε – Ριβάλντο, όπως στο 4-2-2-2 του Μουρίνιο στην Τσέλσι και κατά συνθήκη να παίζουμε με εξτρέμ. Σ’ αυτή την περίπτωση θα έχουμε Τζόρτζεβιτς ή Ρεκόμπα αριστερά και Μάριτς δεξιά – αν βέβαια η διοίκηση δεν κάνει δεκτή την πρόταση των 18εκ. ευρώ που έχει καταθέσει η Ρεάλ, η οποία ψάχνει τον δεξιό χαφ που θα αντικαταστήσει τον Μπέκαμ. Προσωπικά πάντως δεν θα τον έδινα -γιατί σ’ αυτή την τιμή δεν μπορούμε ν’ αγοράσουμε κάποιον καλύτερο- αλλά αυτό δεν είναι δική μου δουλειά.
Επιθετικό δίδυμο. Εδώ είναι τα μεγάλα ζόρια. Με οκτώ πλέον διαθέσιμους στράικερ ολκής, το μόνο που μπορώ να κάνω για να είναι όλοι ευχαριστημένοι είναι να τους χωρίσω σε τέσσερα ‘δίδυμα’ και να μοιραστούν τα παιχνίδια. 30 για το πρωτάθλημα, τουλάχιστον έξι για το Τσάμπιονς Λιγκ και άλλα τέσσερα για το κύπελλο μας κάνουν 40, άρα θα παίξουν από 10. Έχουμε και λέμε (φτύσιμο, αλλαγή σελίδας):
Ρομπίνιο – Μ. Κωνσταντίνου: Δίδυμο-φωτιά, βαρύς φορ με ελαφρύ περιφερειακό, είμαι πολύ αισιόδοξος, θα τους δώσω δύο παιχνίδια ‘Τσου λου’ και οκτώ για το πρωτάθλημα, συμπεριλαμβανομένων των δύο ντέρμπι με Παναθηναϊκό.

Κλαούντιο Πιζάρο – Ντιέγκο Μιλίτο: Λατινοαμερικανική μαγεία. Δύο ‘μπόμπερ’ με ευκολία στο σκοράρισμα, που ανακατώνουν τις αντίπαλες άμυνες. Θα έχουν κι αυτοί δύο ματς Τσάμπιονς Λιγκ και οκτώ στο πρωτάθλημα, δύο εκ των οποίων θα έιναι με την ΑΕΚ.

Βάγκνερ Λαβ – Μάξι Λόπες: Βραζιλιανοαργεντίνικη οπτασία. Ο ‘Καμπάνταης των πλουσίων’ θα ανοίγει διαδρόμους και ο ‘δαιμόνιος Βραζιλιάνος’ θα σκοράρει ακατάπαυστα. Παίρνουν τα δύο εναπομείναντα παιχνίδια του Τσάμπιονς Λιγκ, τα μέσα-έξω με ΠΑΟΚ, ΑΡΗ και ΟΦΗ στο πρωτάθλημα, το παιχνίδι της φιέστας τον Μάιο και τον τελικό του κυπέλλου.

Ν. Καστίγιο – Μλάντεν Πέτριτς: Λειτουργικοί και χρήσιμοι, αλλά δεν φτουράνε μπροστά στους υπόλοιπους. Αρα θα τους έχω αποκλειστικά για να ‘τραβήξουν κουπί’ στο πρωτάθλημα και το κύπελλο. Κι άμα τυχόν στραβώσει κάποιος απ’ τους δύο, κανένα πρόβλημα. Τον στέλνω 15 μερούλες στην εξέδρα και αμολάω Φέλιξ Μπόρχα μέσα να σπείρει τον τρόμο. Να δω ποιος θα μου ξανακουνηθεί μετά.».
Cut. Ο Τάκης Λεμονής μειδιά και σβήνει το τσιγάρο στο τασάκι, στριμώχνοντας τη γόπα ανάμεσα στις υπόλοιπες. Κοντεύει να ξημερώσει πια. Τοποθετεί προσεκτικά τις σημειώσεις στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του. Αλλάζει μαξιλάρι και ξαναπέφτει για ύπνο. «Όλα θα πάνε καλά» επαναλαμβάνει διαρκώς στον εαυτό του, σαν μάντρα. «Οι καλοί παίκτες χωράνε παντού. Όλα θα πάνε καλά…».


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Παρακολουθήσαμε με ενδιαφέρον τις συσκέψεις, τις επιτροπές, τις συνεδριάσεις, τα συμβούλια και τα διαβούλια που έγιναν και συστάθηκαν για την καταπολέμηση της βίας μέσα κι έξω από τα γήπεδα με πολύ ενδιαφέρον. Και καταλήξαμε στο συμπέρασμα, μετά από πολύ σκέψη, ότι πάρθηκαν οι σωστές και καίριες αποφάσεις. Πραγματικά, άμα διαλυθούν οι σύνδεσμοι των οργανωμένων και δεν παίρνουν εισιτήρια, όλα θα γίνουν τέλεια στο πιτς φιτίλι, οι φίλαθλοι θα πηγαίνουν στα γήπεδα και θα απολαμβάνουν το παιχνίδι, μην σας πούμε κιόλας ότι θα βαράνε όλοι μαζί παλαμάκια και θα φωνάζουν «defense, defense» όταν επιτίθεται ο αντίπαλος, όπως γίνεται στο ΝΒΑ. Μετά, θα βγαίνουν οι τσιρλίντερς, θα χαλβαδιάζουμε κανέναν ωραίο πισινό, θα τρώμε χοτ-ντογκ και μπέργκερ, θα πίνουμε κι ένα λίτρο αναψυκτικό και θα πηγαίνουμε σπίτια μας ευτυχισμένοι.
Μάλιστα, είναι τόσο ωραία αυτή η λύση, που μπορούμε να την εφαρμόσουμε οπουδήποτε παρατηρείται ένταση, αναμπουμπούλα και αναστάτωση. Έτσι λοιπόν, ας βάλουμε λουκέτο στις φοιτητικές νεολαίες, διότι μας χαλάνε τη μόστρα όταν πλακώνονται στα αμφιθέατρα των σχολών και τα τηλεοπτικά παράθυρα. Τώρα που το σκεφτόμαστε, ας κλείσουμε και τις συνδικαλιστικές ενώσεις, διότι κάθε τρεις και λίγο στους δρόμους είναι και καταλήγουν είτε έξω από τη Βουλή, είτε έξω από κάποιο Υπουργείο και ζητάνε – σαν δε ντρέπονται κιόλας – να συναντήσουν τον αρμόδιο Υπουργό. Μια που πήραμε φόρα, λουκέτο αμέσως και στις ενώσεις των αγροτών και των κτηνοτρόφων, που πετάνε φρούτα, γάλατα, ζαρζαβατικά και ό,τι τους έχει κάψει ο παγετός έξω από τις Νομαρχίες και λερώνουν το δρόμο – αφήστε που κλείνουν και με τα τρακτέρ τις οδικές αρτηρίες και μας χαλάνε το weekend. Γενικά, για να μην το κουράζουμε, ας τα κλείσουμε όλα να ξεμπερδεύουμε και να έχουμε και το κεφάλι μας ήσυχο.
Ενδεχομένως, θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε και σε άλλα μέτρα, όπως απαγόρευση κυκλοφορίας μετά την ενάτη βραδινή, κλείσιμο των οπαδικών εφημερίδων, φάλαγγα σε όσους κυκλοφορούν με το κασκόλ της ομάδας τους, αλλά επειδή πλησιάζει η μαύρη επέτειος της Χούντας, ας μη το βαραίνουμε. Αρκεί η απόφαση που προκάλεσε σοκ μεγάλο και μας έκανε να χάσουμε τον ύπνο μας, να διακοπούν δηλαδή όλες οι εγχώριες αθλητικές δραστηριότητες (αφού στα ευρωπαϊκά παιχνίδια πάνε άλλοι φίλαθλοι, οι καλοί και μυαλωμένοι) για 15 ολόκληρες μέρες, που στην πραγματικότητα είναι 7 ολόκληρες μέρες, αφού το Πάσχα ούτως ή άλλως δεν θα είχαμε αγωνιστική κίνηση, που στην πραγματικότητα είναι ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο όλο κι όλο. Είναι τόσο μεγάλη η απώλεια για το χαμένο αυτό Σαββατοκύριακο, από όλο αυτόν τον κόσμο που γεμίζει ασφυκτικά όλα τα γήπεδα, που νομίζω ότι για 2-3 χρόνια τουλάχιστον όλοι θα συμμορφωθούν και δεν θα ανοίξει ρουθούνι.
Βεβαίως, επειδή είμαστε στο Πάσχα, θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε και σε μια σειρά από καινοτόμες, όσο και πρωτότυπες λύσεις, που μπορεί να μην εξαφάνιζαν το πρόβλημα της βίας, αλλά τουλάχιστον θα ήταν διασκεδαστικές:
- Η σούβλα: Οι υπαίτιοι των επεισοδίων συλλαμβάνονται, πλένονται προσεκτικά, πασπαλίζονται με αλατάκι, αλείφονται με λεμονάκι και σουβλίζονται υπό τους ήχους δημοτικής μουσικής έξω από τις θύρες που κάθονται οι οργανωμένοι στο εκάστοτε γήπεδο.
- Το τσούγκρισμα: Σε τσακώσαμε να πετάς κοτρόνες για να ανοίξεις το κεφάλι του απέναντι κι εκείνος απάντησε στο ίδιο στιλ, την ίδια λογική και με τα ίδια πολεμοφόδια; Βάφουμε το κεφάλι του ενός πράσινο και του άλλου κόκκινο και τα τσουγκρίζουμε μέχρι να σπάσει ένα από τα δυο, όπως συμβαίνει με τα αυγά. Ο «νικητής» συνεχίζει απτόητος με αντίπαλο το επόμενο κεφάλι.
- Η σταύρωση: Είσαι υπότροπος; Σε μπουζουριάσαμε ξανά και ξανά, αλλά εσύ δεν λες να βάλεις μυαλό και συνεχίζεις στο ίδιο μοτίβο; Δυστυχώς για σένα δεν υπάρχει σωτηρία, δεν υπάρχει οψιόν ανάμεσα σε σένα και τον Βαραββά. Το σταυρό του μαρτυρίου στην πλάτη και γραμμή για το βουνό.
- Οι παραδόσεις: Καταδικάζεσαι να ακούς για επτά ολόκληρες μέρες και νύχτες, τα άπαντα του Πέτρου Γαϊτάνου και να βλέπεις τις ταινίες «Ο Χιτών», «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» και «Τα Πάθη του Ιησού». Τουλάχιστον στην ταινία «Το Κουρδιστό Πορτοκάλι» αυτή η μέθοδος έπιασε, γιατί όχι και στην περίπτωσή μας;
Υ.Γ. Το Fight Club σας εύχεται καλό Πάσχα. Για να χωνέψετε το κοκορέτσι με την ησυχία σας, θα τα ξαναπούμε γραπτώς, σταράτα και αντρίκεια μέσω του Sportnet, την Πέμπτη του Πάσχα.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Ας υποθέσουμε ότι είσαι νέος, ωραίος, δισεκατομμυριούχος και κολλημένος με την μπάλα. Τα καράβια σου πάνε κι έρχονται χωρίς να βουλιάζουν, τα μαγαζιά σου πουλάνε τόσο καλά που δεν προλαβαίνουν καν να στοκάρουν, οι επιχειρήσεις σου ανθούν, οι επενδύσεις σου αυγατίζουν. Κοινώς, δεν ξέρεις τι έχεις. Τι σου έχει απομείνει σ’ αυτή τη ζωή για να ολοκληρωθείς; Να πάρεις μια ποδοσφαιρική ομάδα, όχι από το μηδέν για να μην φας τη χλαπάτσα των χαμηλών κατηγοριών, αλλά από το 5 με προοπτική να τη φτάσεις γρήγορα στο 10. Παίρνεις λοιπόν την πιστωτική σου στο χέρι και βγαίνεις για ψώνια. Κι επειδή είσαι large τύπος, δεν ψάχνεις ούτε αποκλειστικά για παίκτες που μένουν ελεύθεροι το καλοκαίρι, ούτε για δανεικούς. Πλερώνεις και απαιτείς. Κι επειδή είμαστε τόσο στο Τσου Λου όσο και στο ΟΥΕΦΑ στους ημιτελικούς πλέον, έχουμε ξεκάθαρη άποψη για την ομάδα της καρδιάς μας, των ονείρων μας και των ατέλειωτων τίτλων μας. Έχομε και λέμε:

Νο 1. Τερματοφύλακας
Εντάξει, το έχουμε πάρει χαμπάρι πλέον ότι ο Μπουφόν, αφού άντεξε τις κακουχίες της SerieB δεν θα φύγει ποτέ απ’ το Τορίνο, ο Κασίγιας πρώτα θα αλλάξει ομάδα αίματος και μετά ομάδα ποδοσφαιρική, ο Τσεχ αισθάνεται τόσο καλά στο Λονδίνο, που φοράει την κάσκα του ράγκμπι ακόμα και στον ύπνο του και ο Μπενίτεθ δεν είναι χαζός ν’ αφήσει τον Ρέινα να φύγει. Ήρθε η ώρα του τίμιου γίγαντα Εουρέλιο Γκόμεζ, από την PSVΑϊντχόβεν να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του, να μουντζώσει τους αχαΐρευτους και να πάει κάπου αλλού. Δεν είναι ακριβώς στην πρώτη του νιότη, αλλά τη δουλειά του την κάνει και θα την κάνει μια χαρά.

Νο 2. Δεξί μπακ
Βάλτε το χέρι στην τσέπη. Πιο βαθιά, πιο βαθιά, μη ντρέπεστε. Πιάσατε αστράγαλο; Ωραία, γιατί ο Ντάνι ο Αλβες είναι ακριβώς, αλλά αξίζει και το τελευταίο ευρώ, την τελευταία πεσέτα, το τελευταίο ρέπος που θα χρειαστεί να δώσει κανείς για να τον αποκτήσει από τη Σεβίλλη. Κόστισε 600.000 ευρώ κάποτε, τιμάται κάπου στα 60 μύρια ευρώ πλέον. Σαν πίνακας που πρόλαβε να γίνει συλλεκτικός μέσα σε δυο χρόνια.

Νο 3. Αριστερό μπακ
Εντάξει, ούτε η Λιόν, ούτε ο Ερίκ Αμπιντάλ έκαναν την καλύτερη χρονιά. Αλλά για βρείτε μου καλύτερο παίκτη στη θέση του, που έχει επιπλέον το κίνητρο να παίξει και να αποδείξει τι ψάρια πιάνει και εκτός Σαμπιονά. Γρήγορος, αθλητικός, φουλ – μπακ με όλη τη σημασία του όρου, όπως και ο Αλβες από δεξιά, σηκώνει βάρη και δεν κλατάρει και καταπίνει τα χιλιόμετρα σαν Scania στην Αθηνών – Λαμίας.

Νο 4. Σέντερ μπακ Α
Αλεσάντρο Νέστα, παιδί μου, βαρέθηκες στο Μιλάνο και θέλεις να φύγεις; Μήπως βαρέθηκες και την Ιταλία και θέλεις να δεις και καμιά άλλη χώρα; Είμαστε οι άνθρωποί σου κι είσαι ο δικός μας. Ταλαιπωρήθηκες από τραυματισμούς φέτος, το ξέρουμε, αλλά θα σε κάνουμε να γιάνεις στο πιτς – φιτίλι.

Νο 5. Σέντερ μπακ Β
Μια λύση θα μπορούσε να είναι ο-προσεχώς-ελεύθερος Κασάπα της Λιόν. Μια άλλη ο θέλω-να-την-κάνω-με-ελαφριά-πηδηματάκια Χάιντσε της Μάντσεστερ, που παίζει και στο κέντρο της άμυνας και αριστερά. Εμείς θα πρωτοτυπήσουμε και θα διαλέξουμε έναν παίκτη που έχει ξεχαστεί από το θεό, αλλά όχι από τους ανθρώπους: κύριε Γουίλφριντ Μπόουμα, τι κάνεις στη Βίλα; Φύγε γρήγορα από κει και έλα να ξανανιώσεις τι θα πει να παίζεις ποδόσφαιρο.

Νο 6. Αμυντικό χαφ
Τι ζητάμε από τη ζωή μας; Έναν παίκτη που μαρκάρει, τρέχει, γίνεται τρίτος αμυντικός, βγάζει την ομάδα μπροστά και δεν ξεχνιέται ποτέ στην επίθεση. Ψιλοπράγματα δηλαδή. Θα παίρναμε τον Ανατόλι Τίμοστσουκ, αλλά μόλις πήγε στη Ζενίτ για 15 μύρια και δύσκολα θα ξεκουνηθεί. Θα κοιτάγαμε τον Μακελελέ, αλλά έφτασε τα 34. Θα κοιτάγαμε τον Ζουέλα, αλλά δεν θα τον αφήσει η Ξάνθη να φύγει. Τον Ρίνο τον Γκατούζο, αλλά θα είναι χειρότερο για τους Ιταλούς από το να τους παίρνεις το Κολοσσαίο και να φεύγεις. Όουεν Χάργκριβς, ξέχνα τον Σερ Αλεξ, πάρε το δισάκι σου στην πλάτη και πορεύσου μαζί μας εν ειρήνη.

Νο 7. Δεξί χαφ
Πόσο είπαμε ότι κοστίζει ο Κριστιάνο Ρονάλντο; 86 ψωροεκατομμύρια ευρώ; Και μόλις ανανέωσε με τη Μάντσεστερ μέχρι το 2012; Σιγά τα ωά, λεφτά έχουμε, στόχους έχουμε, όραμα έχουμε, τι είναι τα λεφτά μπροστά στην απόλυτη ποδοσφαιρική ευτυχία, τα ντριμπλίδια μέχρι εμετού και τις φαντεζί ενέργειες; Ένα τίποτα, αυτό λέμε κι εμείς.

Νο 8. Αριστερό χαφ
Ακόμα ένας Πορτογάλος ποικιλίας για την άλλη πτέρυγα, που ακούει στο όνομα Ρικάρντο Κουαρέσμα. Το ξέρουμε ότι έχει ξαναδοκιμάσει την τύχη του στα ξένα πριν χρόνια και δεν του βγήκε σε καλό. Μεγάλωσε όμως, ωρίμασε, έμαθε κι άλλη μπάλα, τόση πολλή, που αναρωτιέσαι πού τη βρήκε. Θα αρπάξει την ευκαιρία απ’ τα μαλλιά και τον ταύρο από τα αποτέτοια, αν βρεθεί εδώ και τώρα σε ομάδα που έχει όλα τα φόντα να πετύχει.

Νο 10. Επιτελικό χαφ
Ναι, καλός ο Κακά. Εξαιρετικός ο Ροναλντίνιο. Αρχοντας ο Ζουνίνιο Περναμπουκάνο. Αλλά όλοι αυτοί μαρκάρουν; Όχι. Παίζουν για την ομάδα πάνω και πριν απ’ όλα; Νιετ. Σκίζονται στο γήπεδο, χωρίς να λείπουν ποτέ, βρέξει – χιονίσει; Νόου. Γι’ αυτό, μόλις με καμιά δεκαριά εκατομμύρια, εξαγοράζουμε το υπόλοιπο συμβόλαιο του Φρανκ Λάμπαρντ και βρίσκουμε την υγειά μας. Ούτως ή άλλως, με τους δυο Πορτογάλους στις πτέρυγες, οφείλουμε να έχουμε κι έναν σοβαρό κύριο στο κέντρο.

Νο 9. Επιθετικός Α
Νταβίντ Βίγια, μήπως ήρθε η ώρα του Γιάννη Βαλαώρα; Μήπως αρκετά ομόρφυνες την ήδη όμορφη πόλη της Βαλένθια, που ούτως ή άλλως έχει τον Καλατράβα να κάνει αυτή τη δουλειά; Μήπως να πάς καμιά βόλτα αλλού, για τα επόμενα 5-10 χρόνια; Και μην ανησυχείς, θα τα βρούμε με την ομάδα σου. Θα τους θυμίσουμε πόσα έδωσαν για το Χοακίν και θα τους ρίξουμε στο φιλότιμο.

Νο 11. Επιθετικός Β
Ξεχνάμε τους Ανρίδες, τους Σαβιόλες και τους Ντρογκμπάδες του κόσμου τούτου και πάμε σε ένα πραγματικό αλάνι του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ, οι αγνοί φίλοι της Τότεναμ σε ευχαριστούν που τους έκανες την χάρη και την τιμή να φορέσεις τη φανέλα της ομάδας τους φέτος. Αλλά φτάνει τόσο, δεν είναι και για χόρταση. Σε περιμένουν κι άλλοι φίλοι του αγνού ποδοσφαίρου. Κι είσαι μόλις 26. Κι έχεις τόσα πολλά να κάνεις ακόμα.

Κόουτς
Το καταλαβαίνουμε ότι ο Ζοζέ Μουρίνιο δεν είναι εύκολος άνθρωπος. Ότι ενδεχομένως να στραβώσει αν έχεις διαλέξει όλη την 11άδα πριν απ’ αυτόν, γι’ αυτόν. Αλλά ανάγκα και θεοί πείθονται. Κούνα του τα τσέκια, δώσ’ του εγγυήσεις, άσ’ τον να δουλέψει όπως ξέρει και μπορεί και θα σου φτιάξει ένα σύνολο, που θα γλύφεις και τα δάχτυλά των ποδιών σου. Φράση κλειδί; «Πάμε να δείξουμε στο Ρομάν τι είχε και τι έχασε». Πάει, τον έκανες παντοτινά σκλάβο σου τον Ζοζέ.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

Απάντηση: Fight Club Articles
 

http://www.sportnet.gr/NewsImages/2304.jpg

Την Κυριακή 15/4 το απόγευμα, η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία εξέδωσε δελτίο έκτακτων καιρικών φαινομένων το οποίο και αντιγράφουμε αυτούσιο, καθότι περιέχει την εξήγηση για διάφορες χθεσινές «ασυνήθιστες» πτώσεις σε γήπεδα τις οποίες ορισμένοι κακόβουλοι, εχθροί του ποδοσφαίρου, χαρακτήρισαν «θέατρο». Ιδού η αλήθεια, ανόητοι:

ΕΜΥ headquarters – 17:00 τοπική
Προειδοποιούμε το κοινό ότι σε δύο ώρες από την δημοσιοποίηση του παρόντος (19:00) θα έχουμε την εμφάνιση έντονων καιρικών φαινομένων, τα οποία θα πλήξουν την κεντρική και βόρεια χώρα μέχρι τις 21:00 περίπου, οπότε και θα εξασθενήσουν. Ακολουθεί η πρόγνωση αναλυτικά:

-Αρχικά, στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης και ιδιαιτέρως στην Καλαμαριά θα πνεύσουν άνεμοι που θα φτάσουν τοπικά τα 8, ίσως και τα 9 μποφόρ. Με δεδομένο ότι την ώρα εκείνη στην περιοχή θα διεξάγεται ο αγώνας της τοπικής ομάδας με τον ΠΑΟ, τονίζουμε ότι είναι πολύ πιθανό να εμφανιστούν φαινόμενα απώλειας ισορροπίας των παικτών με αποτέλεσμα ο ένας να κρατιέται από τη φανέλα του άλλου για να μην πέσει, ενώ ενδέχεται ποδοσφαιριστής να πέφτει στο έδαφος μετά από επαφή με αντίπαλο με την ορμή που θα το έκανε μόνο στην περίπτωση που τράκαρε σε τοίχο ενώ τρέχει «με τα όσα».

-Στην ίδια περιοχή και περίπου την ίδια ώρα (20:15) οι άνεμοι ενδέχεται να φτάσουν και τα 11 μποφόρ, με αποτέλεσμα να χρειάζεται υπεράνθρωπη προσπάθεια για να σταθείς στα πόδια σου. Ακόμα δηλαδή και αν κάποιος σου προσφέρει χείρα βοηθείας –προσπαθήσει δηλαδή να σε πιάσει από το μάγουλο για να μην πέσεις- κατά πάσα βεβαιότητα η δύναμη της φύσης θα σε λυγίσει και θα σε στείλει ανάσκελα στο χορτάρι (παρέμβαση Βιργινίας Λεούση: στην περίπτωση αυτή δεν ευνοούνται όσοι φοράνε κόκκινη φανέλα με μαύρες ρίγες κι έχουν τον αριθμό 20 στην πλάτη).

-Ακολούθως, τα φαινόμενα θα «μετακομίσουν» για λίγο νοτιότερα και θα πλήξουν για λίγα λεπτά την περιοχή της Θεσσαλίας και ειδικότερα τη Λάρισα. Με δεδομένο ότι την ώρα εκείνη στην περιοχή θα διεξάγεται ο αγώνας της τοπικής ομάδας με τον ΟΣΦΠ, είναι πιθανό να παρατηρηθούν φαινόμενα που θα ομοιάζουν με τη «θεωρία του χάους». Μην παραξενευτείτε καθόλου δηλαδή αν δείτε π,χ, ποδοσφαιριστή να σωριάζεται στο έδαφος όταν συνάδελφός του δώσει μπουνιά στην μπάλα που κρατάει στα χέρια του. Ξέρετε με τι δύναμη μπορεί να σε κτυπήσει μια μπάλα στο πρόσωπο από απόσταση 30εκ. όταν οι άνεμοι κινούνται με ταχύτητα 10 (βραζιλιάνικων) μποφόρ; Ίσα που γλιτώνεις τον αποκεφαλισμό.

-Τέλος τα φαινόμενα θα κορυφωθούν γύρω στις 20:45, εκ νέου στην περιοχή της Καλαμαριάς. Με τον άνεμο να λυσσομανάει στα 14 μποφόρ τίποτα και κανείς δεν μπορεί να μείνει όρθιο, ειδικά κοντά στο τέρμα του Εμπέντε. Όχι, ούτε εσύ Αμρ Χαλαουανί θα τα καταφέρεις. Μάταια πασχίζεις. Ό,τι και να κάνεις, θα πέσεις.

Υ.Γ. Άλμπαν, φιλότιμη συνολικά η προσπάθειά σου να κερδίσεις τις εντυπώσεις αλλά -σόρι που το μαθαίνεις από εμάς- το copyright της κίνησης «δείχνω τη φανέλα» στη νεότερη Ελληνική ιστορία το έχει ο «Λύμπε» από το 1-1 του ΟΑΚΑ, αυτό του φτυσίματος πέρασε από τα χέρια του Ράικαρντ (σκουπίσου ρε Φέλερ) σ’ αυτά του Τότι (ψιτ, Πόουλσεν, έχεις κάτι σάλια στο πηγούνι) σε επίσημη τελετή παράδοσης-παραλαβής, ενώ το αντίστοιχο της κίνησης «σ’ τον κόβω στα δύο» βρίσκεται από το ματς με τη Ρεάλ και μετά στην οικία του Μαρκ Βαν Μπόμελ.

*Ο πρώτος στίχος από το ποίημα του Νίκου Καββαδία «Πούσι» (σ.σ. ομίχλη, καταχνιά), που περιλαμβάνεται στην ομότιτλη συλλογή που εκδόθηκε το 1947.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

Editorial ΜΑXIM, Απρίλιος 2007
 

Το «μέγεθος» μετράει


http://www.maximonline.gr/images/lib...ge_1877_17.jpg

Συζητούσα πριν από λίγες μέρες με το φίλο μου τον Βασίλη Τσακίρογλου για το ταξίδι που έκανε στη Βραζιλία, όπου κατάφερε επιτέλους να συναντήσει τη μητέρα και την αδελφή του Άιρτον Σένα, έπειτα από τέσσερα χρόνια συνεχόμενων προσπαθειών, «χυλοπιτών» και απορρίψεων. Για όσους δεν το γνωρίζετε, ο Βασίλης έχει γράψει το βιβλίο AyrtonSenna – ADeus (τον πρώτο τόμο μέχρι στιγμής, αλλά τον έχουμε αναγκάσει να δεσμευτεί ηθικά ότι μέχρι την Πρωτομαγιά του 2008 και την επέτειο των δεκατεσσάρων χρόνων από το θάνατο του Σένα θα έχει γράψει και τον δεύτερο). Δεν χρειάζεται να πω εγώ τίποτα για το βιβλίο αυτό, ούτε να του κάνω διαφήμιση, τα έχετε ακούσει και τα έχετε διαβάσει πιθανότατα από πολύ πιο αξιόλογους και σοβαρούς ανθρώπους από την αφεντιά μου. Πρόκειται για την πληρέστερη μελέτη για τη ζωή, το θάνατο, το μύθο, το χαρακτήρα και όλα εκείνα που έκαναν τον Βραζιλιάνο έναν από τους πιο σημαντικούς και αινιγματικούς ανθρώπους της παγκόσμιας (αθλητικής) ιστορίας.

Στην κουβέντα μας, λοιπόν, με τον Βασίλη τον θυμάμαι να μου μιλάει με μάτια που έλαμπαν για το δωμάτιο με τα τρόπαια του Άιρτον. Να τον ρωτάω, με την ίδια άγρια λάμψη στα μάτια, για τα κράνη του, που τα έβγαλε η μαμά Σένα από τις προθήκες για να τα φωτογραφίσει. Να μου λέει με ένα πλατύ χαμόγελο για τα φαγωμένα και χιλιοραμμένα γάντια που έπιασε με τα χεράκια του. Να τον ρωτάω τι άνθρωπος είναι η μαμά κι η αδελφή του. Να συζητάμε ένα σωρό πράγματα για έναν άνθρωπο που πέθανε πριν από τόσα χρόνια αλλά δεν θα ξεχαστεί ποτέ, που πολλοί προσπάθησαν να τον φτάσουν αλλά δεν κατάφεραν ούτε να τον πλησιάσουν. Με το ίδιο δέος, τον ίδιο σεβασμό και θαυμασμό που είχαμε όταν προσπερνούσε τον Προστ ή όταν κάρφωνε την όπισθεν στο σασμάν εν κινήσει για να μην προκαλέσει καραμπόλα.

Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές για ποιο λόγο η Formula 1 είναι περισσότερο δημοφιλής από το WRC, τη στιγμή που το θέαμα στους αγώνες ράλι είναι ασύγκριτα πλουσιότερο, ενώ η Formula 1 έχει γίνει λίγο αποστειρωμένη, λίγο μονόχνοτη, λίγο παιχνίδι τακτικής, επιλογής ελαστικών και προσπεράσεων στα pits. Αν το καλοσκεφτείτε, όλοι μας προσπαθήσαμε (ή προσπαθούμε) στη ζωή μας να μιμηθούμε εικόνες που είδαμε σε έναν αγώνα WRC: να κάνουμε παντιλίκια, να ντριφτάρουμε, να κάνουμε ανάποδα τιμόνια, να βρούμε λίγο χώμα και να του δώσουμε να καταλάβει. Τι να μιμηθείς άλλωστε στους δρόμους από αγώνες της Formula 1; Να τριγυρνάς με πυρίμαχη στολή και να βάζεις δέκα φίλους να σου αλλάζουν λάστιχο στην πιλοτή της πολυκατοικίας σου; Δεν λέει. Άρα; Άρα ο λόγος είναι καθαρά και απόλυτα τα πρόσωπα. Οι σταρ. Οι άνθρωποι που τραβάνε την προσοχή σου σαν μαγνήτης και σε «αναγκάζουν» να ασχοληθείς με τις επιδόσεις τους, την προσωπική τους ζωή, τις γκόμενες, τα ξενύχτια τους, τις καταχρήσεις, τους καβγάδες τους. Η Formula 1, παραδοσιακά, είχε ένα σωρό τέτοιους τύπους: Σένα, Προστ, Σουμάχερ, Μάνσελ, Χάκινεν, Κούλθαρντ, Αλόνσο, Βιλνέβ, Ιρβάιν, Ραϊκόνεν (και μιλάω μόνο για τα τελευταία χρόνια), περισσότερο ή λιγότερο ο καθένας, είχαν το απαραίτητο star quality για να μας αναγκάσουν να ασχοληθούμε λίγο παραπάνω μαζί τους.

Το θέμα, λοιπόν, στη Formula 1, όπως και σε κάθε άλλο σπορ, είναι η επόμενη μέρα. Μπορεί ο Αλόνσο να γίνει Σουμάχερ – όχι στις νίκες και στις pole positions αλλά σε όλο το πακέτο; Μπορεί ο Ραϊκόνεν να γίνει ο νέος Προστ; Ο Χάμιλτον να γίνει ο Μάνσελ της επόμενης μέρας; Να μας χαρίσουν επικές μονομαχίες, κόντρες, στούκες, δηλώσεις, κοκορομαχίες, τσαμπουκάδες, ίντριγκες και μοναδικές στιγμές όπως μας χάρισαν κάποιοι άλλοι παλιότερα; Φοβάμαι πως όχι. Οι σημερινοί σταρ είναι πολύ μεθοδικοί, πολύ καλοί αθλητές, γυμνασμένοι, προσηλωμένοι, 100% επαγγελματίες, συνεργάσιμοι με την ομάδα τους, αλλά δεν είναι σταρ. Δεν είναι κωλόπαιδα. Δεν βγάζουν τη γλώσσα στον αντίπαλο όταν τον νικήσουν. Κι αυτό δεν είναι έλλειμμα μόνο της Formula 1 αλλά του αθλητικού star system γενικότερα. Ο Κόμπι δεν θα γίνει ποτέ Μάικλ. Ο Ροναλντίνιο δεν θα γίνει ποτέ Ντιέγκο. Ο Μπέκαμ δεν θα γίνει ποτέ Καντονά. Ο Ντάνκαν δεν θα γίνει ποτέ Μπάρκλεϊ. Ο Τάισον δεν έγινε ποτέ Μοχάμεντ Άλι.

Σύμφωνοι, κι ο Σουμάχερ δεν έγινε ποτέ Σένα. Αλλά τουλάχιστον έγινε Σουμάχερ. Έγινε σημείο αναφοράς, ένας οδηγός με φανατικούς οπαδούς και ορκισμένους εχθρούς, που τον μνημονεύουμε τώρα που τα παράτησε και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε για πολλά χρόνια. Όπως κάνουμε με τους πραγματικά μεγάλους αθλητές της ιστορίας. Αυτό πρέπει να προσπαθούν, πιστεύω, όλοι οι σημερινοί μεγάλοι αθλητές. Όχι μόνο να βγάλουν φράγκα και να πετύχουν νίκες. Η σαμπάνια που θα τρέξει για να σφραγίσει τη νίκη τους θα στεγνώσει γρήγορα και θα ξεραθεί. Και μετά το μόνο που θα μείνει είναι αυτό το εκνευριστικό πράγμα που λερώνει και κολλάει στο χέρι. Αλλά, δυστυχώς για τους περισσότερους από αυτούς, δεν «κολλάει» στο μυαλό του κόσμου.

http://www.maximonline.gr/

Απάντηση: Editorial ΜΑXIM, Απρίλιος 2007
 

Όταν είσαι ο Ζούλιο Μπαπτίστα, όταν πατρίδα σου είναι ολόκληρος ο πλανήτης, όταν τα εφόδιά σου είναι δυο μαγικά πόδια κι ένα αγύριστο κεφάλι, όταν έχεις φορέσει και τη φανέλα της «σελεσάο» και μερικών από τις μεγαλύτερες ομάδες του πλανήτη, όταν είσαι ο περίτεχνος φορ, ο διεμβολιστής αριστερός χαφ, ο πίσω-από-τον-επιθετικό, όταν παίζεις στην Αρσεναλ και τιμάς τη φανέλα με το «9», τότε μπορείς να λες ό,τι γουστάρεις και αγαπάς. Δεν έχει σημασία ότι μιλάμε για την ομάδα που προπονεί ο Αρσέν Βενγκέρ, όπου το «10» το φοράει ο αμυντικός Γκαλάς. Ούτε ότι είσαι συμπαίκτης του Αντεμπαγιόρ. Ούτε καν ότι τερματοφύλακα έχεις το Λέμαν, ο οποίος περιμένει πρώτα να γκρεμιστεί το Σινικό Τείχος και μετά να κρεμάσει τα γάντια του. Είσαι ο αγαπημένος Ζούλιο, το «Τέρας», ο Χτιστός, ο Μίστερ Ευρωπαϊκά Μπούτια, ο Ανθρωπος του Κυπέλλου, η λάτιν νότα χαράς στη μουντή Πρέμιερ.
Κάποιοι έχουν τολμήσει να αμφισβητήσουν την τεχνική σου, την ποιότητά σου, την άψογη κατάρτιση που μόνο Εσύ έχεις. Ακόμα και την καταγωγή σου, λέγοντας «δεν μπορεί Βραζιλιάνος και τόσο άμπαλος». Ότι άλλοι φιλάνε κατουρημένες ποδιές για να πάρουν ένα κοινοτικό διαβατήριο – μαϊμού και να παίζουν στην Ευρώπη κι εσύ πλήρωσες όσο – όσο για να πάρεις ένα βραζιλιάνικο και να τους γελάσεις όλους. Αφες αυτοίς, Ζούλιο, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι…

Διαβάσαμε με ενδιαφέρον και αγωνία τις δηλώσεις σου στους Times για το μέλλον σου. Ξέρουμε καλά ότι η περίπτωσή σου, είναι η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική αδικία του αιώνα: είναι ποτέ δυνατόν ο Ζούλιο ο Μπαπτίστα να παραχωρείται δανεικός από τη Ρεάλ στην Αρσεναλ, με αντάλλαγμα το δανεισμό κάποιου Ρέγιες – κι όχι μόνο αυτό, αλλά να μην ξεκινάει κιόλας σε κάθε παιχνίδι η 11άδα απ’ αυτόν; Κι ας πούμε ότι γίνεται (που δεν γίνεται). Ξαναείναι ποτέ δυνατόν να μη σκίζουν τα προικιά τους οι της Αρσεναλ να τον κρατήσουν για πάντα στο Λονδίνο, αλλά να τον έχουν στην αγωνία; Αυτά βλέπει η παιχτάρα και τους τα έσουρε ένα χεράκι: «Οι ομάδες από τη βόρεια Αγγλία είναι απαράδεκτες. Κάθε φορά που τις αντιμετωπίζουμε μετράω 30 βαθιές μπαλιές από τους κεντρικούς αμυντικούς κατευθείαν στην επίθεση». Πέστα χρυσόστομε με τα τσουρούκια! Πέστα για τις γιόμες και τις καμινάδες! Πες τους να έρθουν δυο μέρες στην Κόπα Καμπάνα, να δουν τους ξυπόλητους παιχταράδες της άμμου και τις φαβέλας να τους κάνουν γιο-γιο.
Αλλά δεν έμεινε εκεί ο Ζούλιο: «Ο καιρός εδώ στην Αγγλία με σκοτώνει. Έχουμε μια μέρα ηλιοφάνεια και 30 μέρες βροχής. Η μητέρα μου και η κοπέλα μου φοβούνται που δε βλέπουν τον ήλιο και όλο μου λένε πόσο τους λείπει η Μαδρίτη».
Η είδηση δεν είναι βέβαια ότι έχεις κοπέλα (!!!). Είναι ότι καρφώνεις όπως τους αξίζει τους μουντρούχους, που βλέπουν μια αχτίδα ήλιου κι ανοίγουν Moet απ’ τη χαρά τους. Εσύ είσαι φτιαγμένος για λιακάδες και μοχίτο, για σεζ-λονγκ και σφηνάκια σε pool-bar. Ή θα αλλάξουν άμεσα τις κλιματολογικές συνθήκες στο Νησί, ή θα πρέπει να σε ξεχάσουν γρήγορα. Έχει κι άλλο: «Το ποδόσφαιρο στην Πρέμιερ Λιγκ είναι υπερβολικά σκληρό. Είμαι Βραζιλιάνος και απολαμβάνω το να “παίζω” με τη μπάλα, να δίνω έξυπνες πάσες και να κάνω τεχνικά σουτ. Ο Αρσέν Βενγκέρ δεν μου απαγορεύει φυσικά το να κάνω όλα αυτά, όμως το ποδόσφαιρο είναι τόσο γρήγορο που δεν έχεις καθόλου χρόνο να σκεφτείς πώς και πότε θα τα κάνεις. Ακριβώς τη στιγμή που σταματάς να σκέφτεσαι γρήγορα, έρχεται κάποιος που σε ρίχνει κάτω και σου παίρνει τη μπάλα». Τι να πει κανείς; Ό,τι δεν μπορείς να φτάσεις, κοιτάζεις να το ισοπεδώσεις. Αν δεν μπορείς να ανέβεις στο επίπεδό του, κοιτάζεις να το κατεβάσεις στο δικό σου. Γι’ αυτό έχει η Εθνική τους να δει χαρά στα σκέλια της από το μακρινό ’96. Γι’ αυτό φέτος, που πήγες Εσύ εκεί, έχουν τρεις ομάδες στις τέσσερις του Champions League. Δεν έχει σημασία που δεν είναι εκεί η δική σου, δεν φταις εσύ, φταίνε όλοι οι άλλοι. Εσύ απλά ανέβασες τρεις σκάλες το επίπεδο στην Πρέμιερ.
Γκραν φινάλε: «Θα μπορούσα να μείνω στην Αρσεναλ, αλλά αυτή τη στιγμή τίποτα δεν είναι σίγουρο. Το σίγουρο είναι ότι, εφόσον μου δοθεί μια νέα ευκαιρία με τη Ρεάλ, θα κοιτάξω να την εκμεταλλευθώ πολύ καλύτερα απ’ ότι την προηγούμενη φορά», κατέληξε ο 25χρονος. Και θα σου δοθεί, γι’ αυτό μη έχεις καμία αμφιβολία. Μόλις ο Ζοζέ ή κάποιος άλλος καλός κύριος πάει στη Μαδρίτη ως Μεσσίας και πάρει τη σκούπα στο χέρι, για να ξεκαθαρίσει την ομάδα από τους αργόσχολους και τους αργόμισθους, θα κοιτάξει τα κιτάπια του. Κι εκεί θα δει ένα όνομα, που δεν υπάρχει σε κανένα ντουλαπάκι στα αποδυτήρια: το δικό σου. Από σένα θα ξεκινήσει το χτίσιμο της νέας αυτοκρατορίας. Από σένα και τη φανέλα με το «9». Αν θες και το «7», μείνει – δεν μείνει ο Ραούλ, αρκεί απλά να το ζητήσεις.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

Απάντηση: Editorial ΜΑXIM, Απρίλιος 2007
 

Η αγωνιστική που πέρασε έβγαλε τέσσερις πρωταθλητές. Σε Ελλάδα, Ιταλία, Γαλλία και Σκοτία είχαμε χαρές και πανηγύρια. Και να οι επευφημίες και να οι φωτογραφίες και να τα χαμόγελα και να οι δηλώσεις και να οι αγκαλιές και νάτο το «άγχος» που «επιτέλους έφυγε από τους ώμους των παιδιών».
Ωστόσο, ρίχνοντας μια πιο προσεκτική ματιά στους πανηγυρισμούς των παικτών του Ολυμπιακού, της Ίντερ, της Λιόν και της Σέλτικ, πιθανώς να παρατηρήσατε κάτι κοινό. Κάτι που έδειχνε ασύμβατο με την περίσταση. Σαν να είχε επέμβει ένας αόρατος ηχολήπτης στην ένταση των πανηγυρικών εκδηλώσεων κατεβάζοντας αισθητά το volume. Γιατί; Πως γίνεται να είσαι είτε ποδοσφαιριστής ή οπαδός, να έχεις μόλις κατακτήσει αυτό για το οποίο πάλευες μια ολόκληρη σεζόν και παρόλα αυτά να αισθάνεσαι «λειψός»; Η απάντηση βρίσκεται στη διαφορά που έχει ένας περίπατος σε σχέση με το να έχεις βάλει τα πόδια στο κεφάλι και να τρέχεις να σωθείς, επειδή σε κυνηγάει ένα ντόπερμαν - με τα σάλια του να βρέχουν την άσφαλτο.
Στην ποδοσφαιρική αντιστοιχία, Ολυμπιακός, Ίντερ, Λιόν και Σέλτικ έκαναν περίπατο διαρκείας, πικ-νικ κανονικό που εξελίχτηκε σε τσιμπούσι και βάρυνε κοιλιά και πόδια. Κι αν, πριν ξεκινήσει η χρονιά, αυτοί που τους στηρίζουν θα έδιναν εύκολα ένα δάχτυλο στην προοπτική του να καθαρίσουν το πρωτάθλημα το συντομότερο δυνατόν (όπως και έγινε δηλαδή) στην πορεία μάλλον συνειδητοποίησαν ότι το συναίσθημα της έκστασης που υπολόγιζαν ότι θα είχαν, μετατράπηκε σε παρατεταμένο χασμουρητό λόγω βαρεμάρας. Διότι, πολύ ανθρώπινα, η αδρεναλίνη του –μέχρι τέλους- ανταγωνισμού σε κρατάει περισσότερο ζωντανό από την επωδό «άντε να τελειώνουμε επιτέλους».
Ενδεικτικές του «σουλάτσου» που έκαναν φέτος στις εγχώριες διοργανώσεις είναι οι βαθμολογίες: Στην Ελλάδα ο Ολυμπιακός μπορεί να απέχει «μόλις» έξι βαθμούς από την ΑΕΚ, αλλά έχει 15 βαθμούς διαφορά από τον τρίτο Παναθηναϊκό και 63 (!) από τον ουραγό Ιωνικό. Στην Ιταλία η Ίντερ έχει 16 βαθμούς πίσω της τη δεύτερη Ρόμα ενώ απέχει 64 (!) βαθμούς από την Άσκολι που βρίσκεται στον πάτο του Καμπιονάτο. Στη Γαλλία η Λιόν έχει αφήσει 18 βαθμούς πίσω τη Λάνς, ενώ η ψαλίδα που έχει ανοίξει με την ουραγό Ναντ φτάνει τους 41 βαθμούς. Τέλος στη Σκοτία (των –παραδοσιακά- δύο ομάδων) η Σέλτικ έχει αποσπαστεί 13 βαθμούς από τη δεύτερη Ρέιντζερς και 55 (!) από την τελευταία του πίνακα Ντανφέρμλιν. Τρελή σύμπτωση, συμπαντική συνωμοσία ή σημείο των καιρών που απλώς επιβεβαιώνει ότι όπου δημιουργείται χάσμα, αντί να μικραίνει, μεγαλώνει με μαθηματική πρόοδο; Μέχρι ο Δημοσθένης Λιακόπουλος -που είναι ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζει με βεβαιότητα τι συμβαίνει- μας δώσει την απάντηση, ας δώσουμε μια σύντομη (ηλεκτρονική) τιμητική πλακέτα σε όσους φέτος ίδρωσαν τουλάχιστον τη φανέλα (λίγο παραπάνω απ’ τους υπόλοιπους).
Ολυμπιακός – Ριβάλντο: MVP και πρώτος σκόρερ με 15 γκολ. Στην πιο παραγωγική χρονιά του στην Ελλάδα, απέδειξε (ξανά) τη διαφορά μεταξύ πλυμένου και πραγματικά καθαρού.
Ίντερ – Ιμπραίμοβιτς και Ζανέτι: Στον πρώτο για τα 15 «τεμάχια» στο πρωτάθλημα και την εν γένει εξαιρετική παρουσία του και στον δεύτερο γιατί είναι η ζωντανή ιστορία της ομάδας. Και φέτος, στα 34 του, είναι πρώτος σε συμμετοχές στο πρωτάθλημα, έχοντας χάσει μόνο ένα παιχνίδι από τα 33.
Λιόν – Φρεντ και Ζουνίνιο: Έχουν σημειώσει το 1/3 των γκολ της ομάδας (18/54) και χωρίς αυτούς οι υπόλοιποι δεν θα είχαν αράξει από τα Χριστούγεννα.
Σέλτικ – Νακαμούρα: Με εννιά γκολ στο πρωτάθλημα και ασιστ «με το κιλό», κάνει πλέον το όνομά του συνώνυμο του «Ιάπωνας ποδοσφαιριστής».
Ευτυχώς πάντως που για κάθε πρωτάθλημα που τελειώνει νωρίς υπάρχει μια Πρέμιερ Λιγκ, μια Πριμέρα Ντιβιζιόν, μια Μπουντεσλίγκα και μια Ολλανδική Λίγκα στις οποίες γίνεται ο «θάνατος της αλεπούς», η οποία μάλιστα δεν προβλέπεται να τα «τεζάρει» πριν την τελευταία αγωνιστική. Έτσι είναι όμως η ζωή: Άλλοι πηγαίνουν εδώ και καιρό με 120 στην ευθεία και το χέρι έξω απ’ το παράθυρο να «παίρνει χρώμα» κι άλλοι παλεύουν με τα ίδια χιλιόμετρα να βγουν νικητές με την υποστροφή στα «εσάκια» των τελευταίων αγωνιστικών. Ποιος το διασκεδάζει άραγε περισσότερο στο τέλος;


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

Απάντηση: Editorial ΜΑXIM, Μάιος 2007
 

Μαθήματα Αμερικάνικης ιστορίας


http://www.maximonline.gr/images/lib...ge_1972_17.jpg

Προσοχή! Η ιστορία που ακολουθεί είναι 100% πραγματική:Πριν από λίγο καιρό άνθρωποι από κάθε γωνιά της Ευρώπης βρέθηκαν στο Νάσβιλ, μια πόλη του αμερικανικού νότου, καλεσμένοι μιας εταιρείας. Μέσα σε όλα τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που είχαν κανονιστεί, υπήρχε και μια ωραιότατη ξενάγηση με διάφορα πούλμαν, ώστε οι μουσαφιραίοι να καμαρώσουν τις ομορφιές της πόλης. Δώστου βόλτα από δω, δώστου βόλτα από κει, η καλή κυρία με το μικρόφωνο στο χέρι να δίνει κάθε χρήσιμη λεπτομέρεια, μέχρι που φτάνουμε στην υπερπαραγωγή: Το ομοίωμα του Παρθενώνα σε φυσικό μέγεθος και καφέ μάρμαρο, που το βράδυ φωτίζεται εντυπωσιακά και παίρνει λευκό χρώμα, είναι, όπως καταλαβαίνετε, το καμάρι της πόλης. Κι είναι τόσο χλιδάτος «Παρθενώνας», που έχει μέσα μέχρι και κόπια του αγάλματος της Αθηνάς, με χρυσές φλούδες, όπως ήταν παλιά. Μέχρι εδώ όλα καλά, τιμή μας και καμάρι μας, περάστε όποτε θέλετε, φίλοι μας, από την Αθήνα να σας κεράσουμε μερικά ουζάκια στην Πλάκα.

Μέχρι που η καλή κυρία με το μικρόφωνο αρχίζει να κελαηδάει: «Εδώ, κυρίες και κύριοι, βλέπετε τον Παρθενώνα ολόκληρο. Βέβαια, υπάρχει κι ο Παρθενώνας στην Ελλάδα, αλλά εκεί είναι ερείπια». Για κακή της τύχη, στο πούλμαν υπάρχουν και Έλληνες, οι οποίοι αρχίζουν να «φορτώνουν». Η καλή κυρία συνεχίζει το θεάρεστο έργο της: «Κυκλοφορεί μια φήμη ότι οι Έλληνες σκέφτονται να τον ξαναφτιάξουν και ενδέχεται να ζητήσουν τη βοήθειά μας». Οι Έλληνες δεν κρατιούνται άλλο κι αρχίζουν να φωνάζουν. Η καλή κυρία ρωτάει με αγωνία: «Υπάρχουν Έλληνες εδώ;», και μόλις καταλαβαίνει πως υπάρχουν, ξαφνικά η συζήτηση για τους Παρθενώνες παίρνει άδοξο τέλος.
Του Έλληνα ο τράχηλος όμως ζυγό δεν υπομένει και πάει στην καλή κυρία για να ζητήσει εξηγήσεις:
«Θέλω το όνομά σας, το τηλέφωνο του προϊσταμένου σας και να μου πείτε ποιος σας είπε αυτές τις μπούρδες».
«Να, ξέρετε, εγώ δεν…»
«Ποιος σας είπε αυτά τα πράγματα, κυρία μου;»
«Αυτοί…»
«Ποιοι αυτοί;»
«Αυτοί που έφτιαξαν τον Παρθενώνα και τον διαχειρίζονται».
Γκέιμ, σετ, ματς. Η σεμνή τελετή λαμβάνει τέλος. Όπως είπαν και κάποιοι Ιταλιάνοι που ήταν στην παρέα, «ευτυχώς που δεν είχαν φτιάξει κανένα ιμιτασιόν Κολοσσαίο και να πούνε τίποτα παρόμοια, γιατί θα τους αρχίζαμε στις κλοτσιές». Ποτέ μην λέτε ποτέ, παιδιά, δεν ξέρετε τι μπορεί να βλέπουν κάποιοι άλλοι σε άλλο πούλμαν και, το κυριότερο, τι μπορεί να λέει μια άλλη καλή κυρία από το μικρόφωνο. Κι αν όχι σήμερα, αύριο ή μεθαύριο.

Τι συμπεράσματα βγάζουμε απ’ αυτή την πολύ διδακτική και απόλυτα αληθινή ιστορία; Πολλά και διάφορα. Πρώτο και καλύτερο ότι η παλιά, δοκιμασμένη και αλάνθαστη μέθοδος της λάσπης συνεχίζει να εφαρμόζεται και να δουλεύει στο μάξιμουμ: Λέγε λέγε λέγε, κάτι θα μείνει στο τέλος. Κι αν δεν μας «κλήρωνε» να υπάρχουν και Έλληνες στο πούλμαν, θα λέγαμε αυτά κι άλλα τόσα. Κι αν ήταν, π.χ., εκατό άνθρωποι στο πούλμαν, και οι δέκα να τα πίστευαν όλα αυτά, κέρδος θα ήταν. Βγάζουμε, επίσης, το συμπέρασμα ότι κάποιοι άνθρωποι, εκτός από ανιστόρητοι, επικίνδυνοι και δόλιοι, είναι και θρασύδειλοι. Διότι μόλις οι Ελληνάρες έβαλαν την πρώτη φωνή, όλα σταμάτησαν. Άρα τα λέμε εκεί που μας παίρνει, εκεί που κανείς δεν ξέρει όχι απλώς την άλλη όψη του νομίσματος αλλά το ίδιο το αυθεντικό νόμισμα. Ο Γκέμπελς πραγματικά θα ήταν περήφανος για εσάς. Εύγε! Σε μια άλλη περίπτωση, σε μια άλλη πόλη και σε μια άλλη ξενάγηση θα μπορούσε να είναι το ομοίωμα του Κολοσσαίου, που λέγαμε παραπάνω, και να λέει η ξεναγός: «Εδώ μέσα έβαζαν τους Απάτσι από τη μια μεριά και τις αρκούδες από την άλλη, για να διασκεδάζει ο κόσμος. Αρκετά χρόνια μετά το αντέγραψαν στην Ιταλία, όπου αντικατέστησαν τους Απάτσι με χριστιανούς και τις αρκούδες με λιοντάρια». Ή να έχουν φτιάξει την Πυραμίδα του Χέοπα και να συνοδεύουν την τουρνέ με σοφά λόγια όπως: «Εδώ βλέπετε την τελευταία κατοικία του στρατηγού Κάστερ.

Είναι θαμμένος εκεί μέσα, παρέα με το σπαθί του, τα πιστόλια του και δέκα σκαλπ για σουβενίρ». Ο πολιτισμός των Αζτέκων άνετα γίνεται «Aζτέικ Χάουζ» με ζουμερά παϊδάκια και τηγανητές πατάτες – εδώ, ο Ξέρξης έγινε Zerxis, δυο μέτρα παλικάρι με χαϊμαλιά και σκουλαρίκια σαν την Ντάνα Ιντερνάσιοναλ, οι Θερμοπύλες έγιναν Hot Gates (γιατί άραγε ο Εφιάλτης δεν έγινε «Nightmare»;), ο Ηρακλής στις ταινίες τους συναντά στο δρόμο τον Αχιλλέα, πάνε για νέκταρ και αμβροσίες και οι δέκα άθλοι γίνονται πέντε, και πολλά άλλα χαριτωμένα. Φαντασία να έχεις και καλή καρδιά, κι όλα τα προβλήματα ξεπερνιούνται.

Η εύκολη λύση σε αυτό το σημείο είναι οι κορόνες και οι αφορισμοί για τις ΗΠΑ, την κουλτούρα τους, τη βραχύβια ιστορία τους, το clopyright που τους αρέσει τόσο πολύ και το γενικότερο τρόπο ζωής τους. Αλλά δεν θα το κάνω. Δεν μου φταίει η Αμερική συλλήβδην για τα μεγαλοσυμφέροντα και τη μικροπολιτική της εταιρείας που έφτιαξε τον Παρθενώνα- μαϊμού και της κάθε αντίστοιχης εταιρείας που θέλει να κονομάει – όπως δεν φταίει για τις αθλιότητες της ξεναγού και η συγκεκριμένη εταιρεία που κάλεσε τόσο κόσμο. Δεν είναι λίκνο του πολιτισμού οι ΗΠΑ, αλλά έχουν ένα σωρό ωραία μέρη να δεις κι ένα σωρό ωραία πράγματα να κάνεις. Δεν έχουν να παρουσιάσουν κανένα μεγάλο πολιτισμό και καμιά ζηλευτή κουλτούρα, αλλά έχουν καταφέρει να απλώσουν και να διαδώσουν την κουλτούρα και το lifestyle τους σε όλο τον κόσμο. Και ειδικά στην Ελλάδα, από τις ταινίες που βλέπουμε και τα ρούχα που φοράμε μέχρι τη μουσική που ακούμε και τη μανία να καταναλώνουμε, κοντεύουμε να γίνουμε πιο αμερικανάκια κι από τους Αμερικανούς. Ας αντιμετωπίσουμε, λοιπόν, όλα αυτά που μας τη σπάνε και μας βιδώνουν όπως τους αξίζει: με ένα γέλιο στα μούτρα τους κι έναν παγωμένο καφέ στην υγειά τους, για να μη χαλάμε και τη ζαχαρένια μας.

http://www.maximonline.gr/

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Όταν ακόμα κι ο μπλαζέ, στριμμένος και ξινός Αρσέν Βενγκέρ, λέει τα καλύτερα λόγια για άλλον άνθρωπο που κάνει την ίδια δουλειά - στην προκειμένη περίπτωση τον Φέργκιουσον – είναι τίτλος τιμής σπουδαιότερος κι απ’ αυτόν του «Σερ». Ακόμα κι αν το κάνει ενδεχομένως για να πικάρει τον Μουρίνιο, αφού η δεύτερη επιλογή του Βενγκέρ είναι ο Στιβ Κόπελ της Ρέντινγκ, δεν μειώνει σε τίποτα τα credits που πρέπει να πιστωθεί φέτος ο Φεργκιουσον για την ομάδα του. Όχι μόνο γιατί είναι μέσα σε όλους τους στόχους της και της έχει ανοίξει η όρεξη για ένα νέο τρεμπλ, ούτε απλά γιατί παίζει από ωραία ως εντυπωσιακή μπάλα. Κυρίως, γιατί δείχνει πώς μπορούν να έρθουν εις γάμου κοινωνίαν οι παλιοί με τους νέους παίκτες, χωρίς να δημιουργηθεί η παραμικρή γκρίνια.
Δεν είναι ανάγκη να είσαι φίλος της Μάντσεστερ για να παραδεχτείς το προφανές: ότι πρόκειται για μια τεράστια ομάδα με έναν προπονητή που μπορεί να είναι ξεροκέφαλος και πεισματάρης, μπορεί να έχει τα κολλήματα και τις παραξενιές του, αλλά ταυτόχρονα έχει συγκεκριμένα πράγματα στο κεφάλι του και το χάρισμα να τα μεταδίδει στους παίκτες του. Και καλά τα «παλιοσείρια», σ’ αυτούς δεν χρειάζεται να τους πει τίποτα απολύτως, απλά να τους κοιτάξει μασώντας την τσίχλα του. Αλλά με τα «νεούδια», πώς τα καταφέρνει το ίδιο καλά; Έτσι είναι απλούστατα ο καλός δάσκαλος, δεν έχει μόνο γνώσεις, έχει και μεταδοτικότητα. Παλεύει ακόμα και με τον πιο στούρνο, για να τον κάνει άνθρωπο. Βρίσκει τρόπο να του κεντρίσει το ενδιαφέρον, όταν εκείνος χαζεύει. Του εξηγεί πόσους τόνους ζυγίζει η φανέλα που φοράει και πόσο κωλόφαρδος είναι που ανήκει σε ένα ρόστερ, που οι περισσότεροι συνομήλικοι συνάδελφοί του θα φιλούσαν κατουρημένες ποδιές για να μπουν, έστω και υπό δοκιμήν.
Ένα σημαντικό «κόλπο» του Σερ Αλεξ, σε αντίθεση με άλλους συναδέλφους του στην Αγγλία και παραέξω, είναι ότι έχει βρει την ισορροπία ανάμεσα στους παίκτες από τα τμήματα υποδομής και στις μεταγραφές. Γνωρίζει καλά ότι μια φουρνιά με παίκτες όπως ο Μπέκαμ, ο Γκιγκς και ο Σκόουλς είναι ευλογία Κυρίου και δεν σου κάθεται συχνά. Αυτός όμως δεν είναι λόγος να μη βγάζει παίκτες που ποτέ δεν θα γίνουν mega – stars, αλλά τη δουλίτσα τους θα την κάνουν. Θα παίξουν όσο χρειάζεται και πάντα στο μάξιμουμ, θα καλύψουν τρύπες, θα ξεκουράσουν τους μεγάλους (σε αξία και ηλικία). Αυτός είναι ο ρόλος του Μπράουν, του Ο’ Σέι, του Φλέτσερ, του Ρίτσαρντσον και των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων. Κι ο ρόλος του Κριστιάνο Ρονάλντο, του Ρούνεϊ, του Φέρντιναντ και του Βίντιτς, του Εβρά και του Κάρικ, είναι να κάνουν τη διαφορά. Όπως κι ο ρόλος του Φαν Ντε Σάαρ, που ήρθε για να γεμίσει με το μεγάλο του κορμί τον ίσκιο που έχει αφήσει στο Old Trafford η κορμοστασιά του Σμάιχελ. Και να ονειρεύονται, όλοι αυτοί μαζί κι ο καθένας χώρια, ότι κάποτε θα αφήσουν κι αυτοί τη στάμπα τους στο Hall of Fame της ομάδας, ότι θα γίνουν σημείο αναφοράς στην ιστορία της αλλά και στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, μέσα από τις επιτυχίες της Μάντσεστερ κι όχι μέσα από μια πολυδάπανη και φανταχτερή μεταγραφή κάπου αλλού.
Τελειώνοντας, το πιο περίεργο και παράλληλα πιο ελκυστικό πράγμα με την ομάδα αυτή, που θα μπορούσε άνετα να σταθεί σαν επεισόδιο των X-Files, είναι ένα: πώς καταφέρνει, εδώ και τόσα χρόνια, με όσους παίκτες κι αν ήρθαν ή έφυγαν, με περισσότερη ή λιγότερη ποιότητα, όχι μόνο να παίζει με το ίδιο στιλ, αλλά στην καλή της μέρα, να μη μπορεί κανείς να την αντιμετωπίσει, όσο καλά κι αν έχει προετοιμαστεί. Ξέρεις καλά πώς θα επιτεθεί αλλά δεν βρίσκεις τρόπο να τη σταματήσεις. Ξέρεις τη δύναμή της από τα άκρα, αλλά τη βλέπεις συνέχεια να σε πλαγιοκοπεί. Γνωρίζεις την ultra δύναμη που λέγεται «στημένες μπαλιές» κι όμως μαζεύεις τη μπάλα από τα δίχτυα σου μετά από κόρνερ ή φάουλ. Δες dvd με τις ώρες. Κάνε ειδικά σεμινάρια στους μέσους και τους αμυντικούς σου. Δώσε οδηγίες να μην αφήσουν από τα μάτια τους τον τάδε ή τον δείνα παίκτη. Ξαφνικά, ο Γκιγκς θα αλλάξει πλευρά, ο Σκόουλς θα κάνει μια σκαφτή μπαλιά, ο Ρονάλντο θα ξεκινήσει ένα σόλο πίσω από τη σέντρα, ο Ρούνεϊ θα ξεπεταχτεί από πουθενά και όλα σου τα πλάνα θα πάνε περίπατο. Έτσι είναι όμως, παραδοσιακά, οι (κόκκινοι) διάβολοι: διαβολεμένοι.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Τον Μπρούνο τον αγαπήσαμε απ’ την αρχή. Τον αγκαλιάσαμε, σχεδόν τον μαζέψαμε. Τον πηγαίναμε από την πρώτη στιγμή και «μας πήγε» μέχρι τέλους. Μέχρι το αποθεωτικό standing ovation του ΟΑΚΑ.
Κι αυτό χωρίς να είναι σταρ, χωρίς να είναι ντίβα, χωρίς να είναι ζεν πρεμιέ. Τον αγαπήσαμε με τον διαστροφικό τρόπο που αγαπάμε τους «γοητευτικούς - άσχημους» του σινεμά, όπως π.χ. τον Μπελμοντό.
Ίσως το «σινεμά» να είναι και η λέξη - κλειδί στην περίπτωσή του. Γιατί αν ο Μπρούνο από δω και πέρα αποφασίσει να βγει στη γύρα, δεν πρέπει να στείλει DVD στους ενδιαφερόμενους – πρέπει να στείλει μπομπίνα. Με φιλμ ασπρόμαυρο. Που θα ξεκινάει με νεορεαλιστικό γκρο-πλαν στην Παζολινική φάτσα του και θα τελειώνει με Φελινική περιήγηση στη χαρτογραφία των τατουάζ του. Στο ενδιάμεσο, ντυμένη με μουσική υπόκρουση Μορικόνε, θα παίζει η κοκορομαχία του με τον Μάρκο Ματεράτσι. Οι σκηνές θα διανθίζονται από τραβήγματα φανέλας, πονηρά τάκλιν και διαμαρτυρία με «μούτα» α λα Μπενίνι.
Μ’ αυτόν τον τρόπο κέρδισε κι εμάς. Όπως έχουμε κολλήσει με τις ασπρόμαυρες κωμωδίες, που τις γουστάρουμε χωρίς να μας απασχολεί η ποιότητά τους, έτσι κολλήσαμε και με την πάρτη του. Γιατί είναι ο πρωταγωνιστής που μας ταιριάζει.
Σε μια χώρα που ασχολείται εμμονικά με το ποδόσφαιρο αλλά δεν βλέπει συχνά αρτίστες της μπάλας, οι οπαδοί επιλέγουν να λατρεύουν αυτό που μπορούν να έχουν συχνότερα – δηλαδή τους «αλήτες». Αυτούς με τους οποίους μπορούν να ταυτιστούν γιατί δείχνουν (και είναι) έτοιμοι να κατασπαράξουν τον αντίπαλο, να κάνουν μανούρα όποτε χρειαστεί (ή και χωρίς να χρειάζεται), να βάλουν πόδια, χέρια και κεφάλι στη φωτιά, να κάνουν το σωτήριο τάκλιν στην γραμμή, να παίρνουν κάρτες για «επαγγελματικά φάουλ» που βγάζουν την ομάδα από τις δύσκολες στιγμές, να σκοράρουν και να πανηγυρίζουν λες και κέρδισαν το δεκαπλό τζακ-ποτ, αποδεικνύοντας ταυτοχρόνως την αφοσίωση στη φανέλα, καθώς παίρνουν αγκαλιά τα κάγκελα για να γιορτάσουν μαζί τους - και στο τέλος του αγώνα τους πετάνε τη φανέλα για σουβενίρ. Και στο χειροκρότημα να στύβουν το περιαγκώνιο, όπως οι ροκ σταρ τα φανελάκια τους στις συναυλίες.
Η λατρεία για τον Μπρούνο δεν έχει αναγκαστικά να κάνει αποκλειστικά με την αγωνιστική του προσφορά. Στο πρόσωπό του κάθε ΑΕΚτζης –κάθε λάτρης αυτού του ορίτζιναλ ανθρωπότυπου- βλέπει, εκτός από έναν καλό και σταθερό κεντρικό αμυντικό, τον άνθρωπο με τον οποίον θα ήθελε να βγει παρέα για να κυνηγήσουν γκόμενες. Τον φίλο που θα ήταν ο πρώτος που θα έπαιρνε τηλέφωνο για να μοιραστεί τον προβληματισμό του κι αυτός θα του έδινε τη σωστή συμβουλή. Μα, πάνω απ’ όλα, βρίσκει στον Μπρούνο το πρωτοπαλίκαρο κάθε σωστής (ποδοσφαιρικής) συμμορίας που βάζει τα στήθια του μπροστά και την οδηγεί στη μάχη. Κι εκεί ακριβώς, στη μάχη, είναι που ο Μπρούνο τα δίνει όλα. Μπορεί να μη μετέχει στο στρατηγικό σχεδιασμό, μπορεί να μην είναι ο καλύτερος τακτικιστής, αλλά είναι ο πιο τίμιος και αφοσιωμένος στρατιώτης.
Ίσως γι’ αυτό οι οπαδοί της Σιένα του φώναζαν λυσσασμένα «Μπρούνο, χτύπα για μας». Ίσως γι’ αυτό οφείλουμε να του φωνάξουμε κι ένα «Μπρούνο, χτύπα κι άλλο για μας». Δηλαδή «μείνε εδώ για πάντα», άλλαξε φανέλα, άλλαξε άθλημα, αλλά μείνε κοντά μας. Είσαι ο Φούντας μας και είμαστε το αφοσιωμένο σου κοινό. Σ’ όποιο κανάλι κι αν φωνάξεις «κρατάω μαχαίρι», τις ίδιες υψηλές θεαματικότητες θα κάνεις.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Οι λάτρεις του καλού ποδοσφαίρου, ξεστομίζουν το όνομα «Κακά» και μια γλυκιά γεύση φρουτόκρεμας γεμίζει το στόμα τους – παρά το ατυχές και κάκοσμο του ονόματος. Αυτός είναι, σου λένε, ο απόλυτος σταρ όχι μόνο της Μίλαν, αλλά του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, αυτός καθάρισε τη Μάντσεστερ σαν αυγό, αυτός έκανε την αγγλική άμυνα να μοιάζει με εργοτάξιο γεμάτο τρύπες και λακκούβες, αυτός τους έκανε να κουτουλάνε μεταξύ τους, αυτός έχει βάλει 10 γκολ σε 12 αγώνες παρόλο που έρχεται από τα χαφ, αυτός, αυτός, αυτός, μπλα μπλα μπλα… Συμφωνούμε απόλυτα. Οι άλλοι, οι εραστές των αριθμών και του παλιού καλού κρασιού, θα ανοίξουν ένα μπουκάλι στην υγειά του Κλάρενς Ζέεντορφ και θα θυμηθούν, γουλιά – γουλιά, όλες τις συμμετοχές του σε τελικούς Champions League, τις κούπες που έχει σηκώσει, τις φανέλες που έχει φορέσει και τα μεγάλα παιχνίδια που έχει παίξει, τα οποία είναι περισσότερα από τα ένσημα που έχει κολλήσει 65χρονος δημόσιος υπάλληλος, που δουλεύει από τα 19 του. Αυτός είναι η μεγάλη κλάση, η ποιότητα, το «10» το καλό, αυτός εκτέλεσε τη Μπάγερν, αυτός έβαλε το καθοριστικό δεύτερο γκολ στον Φαν Ντερ Σάαρ, αυτός, αυτός, αυτός, μπλα μπλα μπλα… Και μ’ αυτούς συμφωνούμε. Υπάρχουν οι προηγούμενες απόψεις, οι προαναφερθέντες παίκτες, ένας στρατός ακόμη από παιχταράδες που κυκλοφορούν στον κόσμο, οι τεχνίτες, οι ποικιλίες, οι φονιάδες των τερματοφυλάκων, οι χρήσιμοι, τα πολυεργαλεία, οι τρεχαλατζήδες, οι μαντουμαδόροι, οι ψυχάρες, οι σκληροί και τόσες άλλες κατηγορίες. Και υπάρχει και ο Ρίνο.
Ο Τζενάρο Ιβάν Γκατούζο δεν είναι σταρ. Δεν είναι ομορφόπαιδο, δεν έχει το σεξ – απίλ του Μαλντίνι, την τεχνική του Κακά, το παλμαρέ του Ζέεντορφ, τα καλά στημένα του Πίρλο, δεν κόστισε όσα ο Τζιλαρντίνο. Το όνομά του δεν έχει παίξει στα μεταγραφικά σίριαλ των περασμένων ετών, καμία Ρεάλ, Μπάρτσα ή Ίντερ δεν έδωσε γη και ύδωρ για να τον αποκτήσει, κανένα κούρεμα ή μη κούρεμά του δεν έγινε trend, οι παπαράτσι δεν στήνονται μερόνυχτα έξω από το σπίτι του για μια φωτογραφία. Αλλά αν ψάξει κανείς για τον πραγματικό καταλύτη (και) της φετινής πορείας της Μίλαν, τον άνθρωπο που βγάζει σε κάθε παιχνίδι την ψυχή του, τη σπλήνα του και τα πνευμόνια του και τα εναποθέτει για 90 λεπτά στο γρασίδι, ας μην κοιτάει δεξιά κι αριστερά. Ο αγαπημένος τύπος με το «8» στην πλάτη, είναι ο άνθρωπός μας.
Ο Ρίνο είναι το συνώνυμο του παλιού, αγνού και πρωτόγονου παιχνιδιού της αλάνας, όπως το μάθαμε και το γουστάραμε όταν ήμασταν πιτσιρίκια. Είναι ο τύπος που παίρναμε πάντα στην ομάδα μας, όταν κάναμε «ποδαράκια» και διαλέγαμε παίκτες εναλλάξ. Είναι αυτός που έβαζε τις φωνές όταν οι συμπαίκτες του χάζευαν, που δεν ξεκίναγε ποτέ τον καυγά αλλά πάντα έμπαινε στη μέση για να τον σταματήσει ή να τον συνεχίσει, που δεν μάσαγε από κλωτσιές κι έριχνε άλλες τόσες. Έτρεχε όσο όλοι οι υπόλοιποι μαζί, είχε μόνιμα γρατσουνισμένα γόνατα και μώλωπες παντού, μερικές ξεραμένες σταγόνες αίμα κοσμούσαν το κεφάλι του. Και στο τέλος του αγώνα, αυτόν παίρναμε αγκαλιά και πηγαίναμε για μια Κόκα – Κόλα, λίγο πάγο στον αστράγαλο κι έναν επίδεσμο στο κεφάλι.
Αυτός είναι ο Ρίνο στα γήπεδα της Ευρώπης. Έλειψε στο δεύτερο ημίχρονο στο Ολντ Τράφορντ κι ήρθε η ανατροπή. Έπαιξε στο Σαν Σίρο και το κέντρο του γηπέδου ήταν τόσο δικό του, όσο η βεράντα του σπιτιού του. Έριξε και έφαγε κλωτσιές. Έτρεξε και έκοψε μπαλιές όσο κανείς άλλος. Κέρδισε χρόνο όταν η ομάδα του έπρεπε να πάρει ανάσες. Έβρισε τους Αγγλους κατάμουτρα για να τους σπάσει τον τσαμπουκά. Ήταν σε τρανς, ντελίριο κανονικό, όταν αντικαταστάθηκε. Και αποθεώθηκε όπως του άξιζε. Η ειρωνεία της τύχης, ξέρετε ποια είναι; Ότι έκανε αυτό το παιχνίδι, απέναντι σε μια ομάδα που έψαχνε ακριβώς έναν τέτοιο παίκτη, από τη στιγμή που σταμάτησε ο Ρόι Κιν μέχρι σήμερα. Και –φυσικά- δεν τον έχει βρει. Που έδωσε έναν σκασμό λεφτά για να πάρει τον soft Κάρικ, που προτιμά να κάνει μπάντζι τζάμπινγκ χωρίς λάστιχο, παρά τάκλιν στη φωτιά. Που ψάχνοντας τον «αλητάκο» της μεσαίας γραμμής, δοκίμασε μέχρι και τον Αλαν Σμιθ εκεί, όχι γιατί θα μπορούσε να γίνει ξαφνικά αμυντικό χαφ, αλλά γιατί έμοιαζε αρκετά αλάνι για να κάνει κάποια από τα πράγματα που απαιτεί η συγκεκριμένη θέση της συγκεκριμένης ομάδας. Τζίφος. Ο Ρίνο είναι ένας. Και μοναδικός. Έχει το σεβασμό και την εκτίμησή μας. Οι Φαμπρεγκάδες, Ντιαράδες, Τσάβιδες και Ζιλμπέρτοι του κόσμου τούτου, ας προσέλθουν για να του δέσουν τα παπούτσια. Αν είδαν το παιχνίδι της Τετάρτης, ας στείλουν τα δίδακτρά τους στο λογαριασμό του Ρίνο. Ιδιαίτερα μαθήματα, παραδίδονται κατ’ οίκον, κατόπιν ραντεβού.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

Απάντηση: Fight Club Articles
 

http://www.sportnet.gr/NewsImages/In.../gkalissss.jpg

Οι επιτυχίες και οι αποτυχίες στον αθλητισμό χρειάζονται πάντα διπλή ανάγνωση για να τις μετρήσεις όπως τους πρέπει. Η πρώτη, η προφανής, έχει να κάνει με το αποτέλεσμα. Τι κέρδισες, ποιους χρειάστηκε να προσπεράσεις για να φτάσεις στην κατάκτηση, τι απόδοση είχες στα κρίσιμα παιχνίδια. Η δεύτερη στηρίζεται στον τρόπο με τον οποίο κέρδισες (ή έχασες), τις προσδοκίες που είχες δημιουργήσει στην πορεία και τον τρόπο που διαχειρίστηκες το τελικό θετικό ή αρνητικό πρόσημο: Τον χαρακτήρα, δηλαδή, που έβγαλες στο γήπεδο στους αγώνες που έδωσες.
Στη λογική αυτή, το διήμερο που προηγήθηκε – με πολλά και κρίσιμα παιχνίδια – αποδείχτηκε το ιδανικό πεδίο για να αναδειχθούν τόσο οι «ατσάλινοι» χαρακτήρες, οι «νικητές», όσο και οι «παλιοχαρακτήρες» που (ιστορικά) ευδοκιμούν σε κάθε περιβάλλον και, μ’ ένα περίεργο, δικό τους τρόπο, κρατούν το ισοζύγιο ανάμεσα στη φωτεινή και τη σκοτεινή πλευρά των αγώνων.
Χαρακτήρας: Ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς. Έχοντας την αποκλειστική ευθύνη για πάνω από 3.000.000 ευρώ πεταμένα στα σκουπίδια φέτος (Ντελκ, Γιαφτόκας) και βγάζοντας ουσιαστικά με 10 παίκτες τη σεζόν, κατόρθωσε να κατακτήσει το 6ο κύπελλο πρωταθλητριών της καριέρας του δίνοντας τέτοιο ρεσιτάλ στον πάγκο που, αν ήταν σε σκηνή όπερας, ο κόσμος δεν θα τον είχε ακόμα αφήσει να κατέβει από τα συνεχόμενα encore.
Χαρακτήρας: Ο Ντέγιαν Τομάσεβιτς. Καμία αντίρρηση, ο Διαμαντίδης ήταν εξαιρετικός, ο Μπατίστ υπερπολύτιμος και ο Σισκάουσκας «λίρα εκατό» σε άμυνα και επίθεση (εκτός από τα 0/5 τρίποντα, αλλά ποιος νοιάζεται;). Εντούτοις, οι 16 πόντοι σε 21’ συμμετοχής και η γενικότερη παρουσία του 34χρονου Σέρβου του ΠΑΟ απέδειξαν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ήταν ο «από το πουθενά» πραγματικός MVP της αναμέτρησης.
Χαρακτήρας: Ο κόσμος του «τριφυλλιού». Τίγκαρε το κλειστό του ΟΑΚΑ, τραγούδησε, φώναξε και στήριξε την ομάδα μέχρι τέλους. Δικαίως πανηγύρισε με την καρδιά του στο τέλος. Έχει την καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη άλλωστε.
Παλιοχαρακτήρας: Ο κόσμος του ΠΑΟ. Η γιούχα στον Θοδωρή Παπαλουκά στην απονομή των μεταλλίων – τη στιγμή μάλιστα που ο ίδιος τους χειροκροτούσε – είναι η ανακλαστική αντίδραση ενός κομματιού της κερκίδας που αποδεικνύει ότι, όπως του σκύλου-πειραματόζωου του Παβλόφ του έτρεχαν τα σάλια μόλις άκουγε να χτυπάει ένα κουδουνάκι που σχετιζόταν με φαγητό, έτσι και όποιοι έχουν μία αποδεδειγμένα ανήκεστη βλάβη στον εγκέφαλο, αυτή ενεργοποιεί την αηδιαστική καφρίλα τους ακόμα και τη στιγμή που ζουν τη μεγαλύτερη χαρά της χρονιάς.
Χαρακτήρας: Η ΑΕΛ 1964. Μπήκε στο Πανθεσσαλικό με σκοπό «να το πάρει» την ίδια ώρα που οι παίκτες του ΠΑΟ έμπαιναν στο γήπεδο σκεπτόμενοι ότι «έπρεπε να το πάρουνε». Και δεν χρειάζεται να παραθέσουμε τις (ασύλληπτου μεγέθους) γραφικότητες του Κοέλιο περί «συνομωσίας του σύμπαντος» για να δούμε ότι αυτός ο «άτιμος» ο ψυχισμός (τι άλλο;) μπόρεσε να σπρώξει μια ομάδα να βάλει δύο γκολ με μιάμισι ευκαιρία και να κατακτήσει το κύπελλο, τη στιγμή που ο αντίπαλός της δεν μπορούσε να σπρώξει την μπάλα στα δίκτυα σε κενή εστία.
«Παλιοχαρακτήρας»: Τη στιγμή που η Μάντσεστερ κατακτούσε το 16ο πρωτάθλημα της ιστορίας της - και ένατο στα 21 χρόνια παρουσίας του Σερ Αλεξ Φέργκιουσον στο τιμόνι της - ο Σκωτσέζος προπονητής, στο πνεύμα του «και τώρα τι θ’ απογίνουμε χωρίς βαρβάρους;» ουσιαστικά παρακαλούσε να μείνει ο Μουρίνιο στην Τσέλσι και τη νέα χρονιά γιατί «απολαμβάνει τους διαλόγους τους». Την ίδια στιγμή ο ξινισμένος Πορτογάλος προσπαθεί ακόμα να χωνέψει πως έχασε τους δύο βασικούς στόχους της χρονιάς (Τσάμπιονς Λιγκ, πρωτάθλημα) ψάχνοντας στη ντουλάπα του να βρει ποιο «φάντασμα» (λ.χ. διαιτησία, τραυματισμοί, πρόγραμμα) θα ανασύρει για να ενισχύσει την υπεράσπισή του. Βαρεμάρα.
Απόλυτος Χαρακτήρας: Ο Σερ Μπόμπι Ρόμπσον. Όχι για κάποιο ποδοσφαιρικό του επίτευγμα με την εθνική Ιρλανδίας, στην οποία είναι τεχνικός σύμβουλος. Αλλά για το ότι στα 74 του διαγνώστηκε για έκτη φορά με καρκίνο, αυτή τη φορά στον πνεύμονα, και θα ξεκινήσει για πολλοστή φορά χημειοθεραπεία που θα διαρκέσει έξι εβδομάδες. Κι όμως είναι ακόμα εκεί, όρθιος και ενεργός, να ξαναβγάζει τη γλώσσα στο Χάρο δηλώνοντας «Έχω παλέψει σκληρά στη ζωή μου και θα συνεχίσω να μάχομαι, όπως πάντα».
Υ.Γ. Νίκο Γκάλη, ευχαριστούμε που σε είδαμε. Έστω και για λίγο. Γιατί τα μάτια σου ήταν ένα ακόμα «τζαμπ σουτ» από τα γνωστά, τα δικά σου, που μπήκε «ασάλιωτο» -όπως όλα- στο κομμάτι εκείνο της ψυχής μας που σε έχουμε φυλαγμένο για πάντα.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

Απάντηση: Fight Club Articles
 

http://www.sportnet.gr/NewsImages/InsImages//fite.jpg

Οι Αγγλοι είναι πολλά πράγματα. Κι έχουν ένα κάρο καλά κι ένα σκασμό στραβά. Ας αποφύγουμε να αναφέρουμε τα κακά, μέρες που είναι, γιατί κλείνουν τις διακοπές τους στα ελληνικά νησιά και καλύτερα να μην τους χάσουμε από «πελάτες», γιατί θα χάσει η Βενετιά βελόνι… Ας αφήσουμε και τα καλά τους, σε ένδειξη σεβασμού στην αποχώρηση ενός μεγάλου πολιτικού, ενός σπουδαίου άντρα, ενός υπέρμαχου της παγκόσμιας ειρήνης (και εν ανθρώποις ευδοκίας), όπως είναι ο Τόνι Μπλερ. Κι ας εστιάσουμε στο πραγματικά υπέροχο πράγμα που έγινε στο Stamford Bridge, την Τετάρτη 9/5, λίγο πριν την έναρξη ενός αγώνα που θα μπορούσε να είναι ο αγώνας της χρονιάς, αλλά τελικά ήταν η ευκαιρία μας να δούμε για πρώτη (και ίσως τελευταία) φορά διάφορους «μύθους» του βρετανικού ποδοσφαίρου, όπως τον Κούστσακ, τον Σινκλέρ, τον Ντονγκ, τον Ίγκλς, τον Χάιντσε με το περιβραχιόνιο του αρχηγού και άλλα υπέροχα.
Το ότι οι παίκτες της Τσέλσι βγήκαν πρώτοι στο γήπεδο για να περιμένουν τη Γιουνάιτεντ και να τους χειροκροτήσουν, για να τους συγχαρούν για την κατάκτηση του πρωταθλήματος είναι ένα απίστευτο πράγμα. Το ακόμα πιο απίστευτο, είναι ότι η ομάδα που έκανε αυτή τη large-ιά, είναι η ομάδα του Αχώνευτου (του Ζοζέ δηλαδή), ο οποίος ως τώρα μας είχε δείξει ότι δεν αντέχει να χάνει ούτε στο Sudoku, ο οποίος έχει πει τα πάντα για τους πάντες, ο οποίος είχε πάρει τα δυο προηγούμενα πρωταθλήματα κι ήθελε οπωσδήποτε και το τρίτο γιατί άκουγε κάτι τριξίματα από την καρέκλα του κλπ, κλπ, κλπ. Σ’ αυτή τη χειρονομία σπάνιας ποδοσφαιρικής μεγαλοσύνης και μαγκιάς, μπορούμε μονάχα να βγάλουμε το καπέλο. Και να οραματιστούμε πολλές ανάλογες στο μέλλον, στα ελληνικά γήπεδα.
Σκηνικό Α:
ΣΕΦ, τελικοί ελληνικών play-offs στο μπάσκετ. Μέσα σε ατμόσφαιρα μυσταγωγίας και έντονης συναισθηματικής φόρτισης, τα φώτα χαμηλώνουν, η ομάδα του Ολυμπιακού βγαίνει στο παρκέ πρώτη κι υποδέχεται τους παίκτες και προπονητές του Παναθηναϊκού με χειροκροτήματα και «μπράβο». Ο Σταύρος Ελληνιάδης, δακρυσμένος αλλά ψύχραιμος ασπάζεται κάθε παίκτη του Παναθηναϊκού σταυρωτά, δίνοντάς του ταυτόχρονα και μια ανθοδέσμη με πράσινα και κόκκινα άνθη. Οι ιαχές «νάτοι, οι πρώτοι, σε όλη την Ευρώπη» δονούν το Φάληρο και το «We are the Champions» παιανίζει για χάρη των Πρωταθλητών Ευρώπης.
Σκηνικό Β:
Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας, κάπου μέσα στην αγωνιστική σεζόν 2007-2008. Ο Παναθηναϊκός υποδέχεται τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, με έντονες ακόμα τις μνήμες από τις Μπουσιές, τις Χαλαουανιές και τις λοιπές αγαπουλιές. Οι παίκτες της Καλαμαριάς βγαίνουν πρώτοι στο γήπεδο, χειροκροτώντας τον υπέροχο κόσμο του Παναθηναϊκού και αποδεχόμενοι τη λάθος συμπεριφορά τους, σκύβοντας ιπποτικά το κεφάλι και δείχνοντας με το χέρι την καρδιά τους. Ο Αλμπαν Μπούσι, τιμώντας την εκπομπή «Συγνώμη» της Ελένης Κούρκουλα, πλησιάζει τον Δημήτρη Παπαδόπουλο τραγουδώντας «ό,τι κι αν πωωωωω, ήτανε λάθος μουουουου» και με μια συμβολική κίνηση του σκουπίζει το πρόσωπο, στο σημείο που του είχε ρίξει τη ροχάλα.
Σκηνικό Γ:
Ο Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος, ο οποίος είχε κάποτε δηλώσει «προτιμώ να γίνω οικοδόμος, παρά να ξαναπαίξω στον ΠΑΟΚ», στην προσπάθειά του τότε να μείνει ελεύθερος και να πάει στη Λίβερπουλ, καλεί τους οργανωμένους του ΠΑΟΚ σε μια υπό κατασκευήν οικοδομή στη γειτονιά. Εκεί, με κλασσική αμφίεση οικοδόμου (ασβεστωμένο παντελόνι, γαλότσες, μαντήλι στο κεφάλι και τιραντέ φανελάκι) χειροκροτεί παρατεταμένα και δίνει σε κάθε έναν προσωπικά ένα cd του άλλου Χριστοδουλόπουλου, του αοιδού, με extra – track «Μη βροντοχτυπάς τις χάντρες, η δουλειά κάνει τους άντρες, το γιαπί το πηλοφόρι το μυστρί».
Σκηνικό Δ:
Οι ΠΑΟΚτζήδες με τη σειρά τους, συγκινημένοι από την κίνηση του Λάζαρου, οργανώνουν διήμερο γκαλά για να τιμήσουν τους φίλους τους Αρειανούς, για την καταπληκτική χρονιά και την έξοδο στο ΟΥΕΦΑ. Σε ένδειξη fair-play, το σύνθημα που είχαν βγάλει τότε που ο Αρης έπαιξε στη Β’ Εθνική και έλεγε «Τρίκαλα και Λύκοι, αυτώστε το Σκουλήκι» απαλείφεται από τις μνήμες όλων και τα βιβλία ιστορίας, ενώ αναλύεται καρέ – καρέ σε ειδική προβολή η περσινή ήττα του ΠΑΟΚ από την Καλαμαριά, που κράτησε ουσιαστικά τους Πόντιους στην κατηγορία κι έριξε τον Αρη. Ύστερα από κοινή απόφαση, οι δύο σύλλογοι αδελφοποιούνται.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Οι ποδοσφαιρικοί μας ήρωες δε γερνάνε ποτέ. Δεν ξεφτίζουν με το χρόνο. Μένουν ατόφιοι και εξωραϊσμένοι στη μνήμη, ανοξείδωτοι ενάντια στη «σκουριά» των ποδιών που βαραίνουν και της αντοχής που σιγά-σιγά τους εγκαταλείπει. Και η ηγετική τους φύση δεν επιβεβαιώνεται επειδή απλώς αντιμάχονται (μάταια) το χρόνο που περνάει, αλλά επειδή μάχονται. Με τον τρόπο που αυτοί θεωρούν σωστό για τους ίδιους. Όπως ακριβώς τον περιέγραψε ο Φρανκ Σινάτρα, τραγουδώντας τους στίχους του Πολ Aνκα.
And now, the end is here
And so I face the final curtain
My friend, I'll say it clear
I'll state my case, of which I'm certain
I've lived a life that's full
I travelled each and every highway
And more, much more than this, I did it my way


Οι ποδοσφαιρικοί μας ήρωες δεν «κλωσάνε» τη δόξα τους, αλλά την ενισχύουν μέσα στο γήπεδο. Εκεί που πασχίζουν να αποδείξουν τα αυταπόδεικτα και να «εξοφλήσουν» κάθε εβδομάδα τα δικά τους, εσωτερικά γραμμάτια της ηθικής. Με το πείσμα, το σθένος και τον αγωνιστικό «κώδικα» που το έκαναν πάντα.
Regrets, I've had a few
But then again, too few to mention
I did what I had to do and saw it through without exemption
I planned each charted course, each careful step along the byway
And more, much more than this, I did it my way


Οι ποδοσφαιρικοί μας ήρωες δεν είναι αυτοκαταστροφικοί, τουλάχιστον όπως οι ήρωες των σεξπηρικών τραγωδιών. Κι όσοι παλεύουν να γίνουν, απλώς εξισώνονται στα μάτια μας με το «θεϊκό». Οι υπόλοιποι ακολουθούν την πορεία στην οποία ένα «μαγικό χέρι καλής μοίρας» τους καθοδηγεί και κάνουν μόνο μερικές διορθωτικές κινήσεις που τους υπαγορεύει το ένστικτό τους. Γι’ αυτό και είναι οι μόνοι που «συμμετέχουν στο παιχνίδι και συχνά-πυκνά το κάνουν τέχνη» αντί να μπαίνουν στο γήπεδο για να κάνουν «τη δουλειά».
Yes, there were times, I'm sure you knew
When I bit off more than I could chew
But through it all, when there was doubt
I ate it up and spit it out
I faced it all and I stood tall and did it my way

Οι ποδοσφαιρικοί μας ήρωες είναι το καταφύγιο των υπολοίπων στον αγωνιστικό χώρο. Ταγμένοι να ξεδιπλώνουν τις πτυχές της χαρισματικής περσόνας τους για να διαμορφώνουν την ιστορία. Όχιγιαναμείνουνσ’ αυτήν, αθάνατοικαιχιλιοτραγουδισμένοι. Αλλά επειδή είναι οι μόνοι που μπορούν να το κάνουν. Μετοναμασάνεπέτρεςκαιναφτύνουνδιαμάντια.

I've loved, I've laughed and cried
I've had my fill, my share of losing
And now, as tears subside, I find it all so amusing
To think I did all that
And may I say, not in a shy way,
"Oh, no, oh, no, not me, I did it my way"


Οι ποδοσφαιρικοί μας ήρωες μοιάζουν στο Ριβάλντο. Κι ο Ριβάλντο είναι ένας απ’ αυτούς. Όχι τώρα, ανέκαθεν. Απλώς τώρα μας έδωσε την αφορμή να το εξωτερικεύσουμε και να το βάλουμε στα μέτρα που του αξίζει. Μα, πάνω απ’ όλα, να ντύσουμε με μουσική τα τελευταία του δάκρυα, αυτά της στενοχώριας, κι αυτός να μας χαρίσει την τελευταία στροφή του τραγουδιού, για να θυμόμαστε το ποιόν του ανθρώπου που για τρία χρόνια μας έκανε να νιώσουμε λίγο σπουδαιότεροι, λίγο πιο κοσμοπολίτες, λίγο «ψηλότεροι». Adeus «Ribo».
For what is a man, what has he got?
If not himself, then he has naught
To say the things he truly feels and not the words of one who kneels
The record shows I took the blows and did it my way!
Yes, it was my way.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Τη φήμη καλύτερα να την έχεις (και να είναι και καλή) παρά να ακούσεις να αναφέρεται σε σένα. Γιατί οι φήμες είναι σαν τα περιστέρια. Φαίνονται όμορφα όταν πετάνε, μέχρι να σε κουτσουλήσουν στο κούτελο. Και μετά δεν σε σώνει ούτε νερό, ούτε το σάλιο σου, ούτε το Azaxκαι το Avaτο ίδιο μαζί.

Οι ποδοσφαιρικές φήμες ειδικότερα, ταξιδεύουν πιο γρήγορα κι απ’ τον ήχο. Γεννιούνται στο μυαλό κάποιων από έναν δικαιολογημένο ή τυχαίο συνδυασμό σκέψεων και η μοίρα τους είναι προδιαγεγραμμένη από τη στιγμή που, είτε θα τις μοιραστούν με έναν ακόμα άνθρωπο (ο οποίος με τη σειρά του εννοείται ότι θα τη μοιραστεί με άλλους) είτε θα τις δημοσιεύσουν, οπότε πλέον αυτό που πριν ήταν μια απλή «φήμη» γίνεται -και με τη βούλα- σχεδόν «είδηση».

Οι φήμες είναι οι femmefatale της επικοινωνίας. Γοητευτικές, σκοτεινές, ιντριγκαδόρικες, ακίνδυνες και πολλά υποσχόμενες. Κανείς, για παράδειγμα, δεν βρέθηκε ποτέ στη φυλακή διασπείροντας μια φήμη (σε αντίθεση με τη «συκοφαντική δυσφήμηση»). Αντιθέτως πολλοί κέρδισαν την προσοχή του ακροατηρίου τους συζητώντας την, δείχνοντας ότι ξέρουν κάτι παραπάνω απ’ τους υπόλοιπους. Και σ’ αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται και ο ανθρώπινος εθισμός στη φήμη: Βοηθάει να ξεχωρίσεις, να πουλήσεις μούρη, φύλλα, εκδούλευση, είναι τζάμπα και κανείς δε σου ζητάει τα ρέστα όταν αυτή διαψευστεί. Αντιθέτως, εάν σου κάτσει η «καλή» και επιβεβαιωθεί γίνεσαι ο απόλυτος «σας τα ‘λεγα εγώ αλλά δεν μ’ ακούγατε» τύπος στον κύκλο σου και ταυτοχρόνως κερδίζεις το «δικαίωμα» να εκστομίσεις τις επόμενες φήμες που θα ακούσεις ή θα σκαρφιστείς ως «αδιαμφισβήτητη αλήθεια».

Το ταξίδι της ποδοσφαιρικής φήμης είναι αστραπιαίο. Μια (έστω και κατ’ ελάχιστον πειστική) φήμη αναπαράγεται αυτομάτως σε όλα τα σχετικά και άσχετα mediaτου κόσμου, ενώ το Ίντερνετ δίνει τη δυνατότητα σε κάθε χώρα να κρυφοκοιτάει μέσα από την κλειδαρότρυπα όλες τις υπόλοιπες μήπως και ψαρέψει κάτι που να φαίνεται (χωρίς κατ’ ανάγκην να είναι κιόλας) ενδιαφέρον και «άξιο δημοσίευσης». Η δε ευκολία με την οποία σε πολλές περιπτώσεις γίνεται η αναπαραγωγή ειδήσεων ή «ειδήσεων» (βλ. copy – pasteκαι ας ελέγξει την εγκυρότητα ο επόμενος) μπορεί να οδηγήσει στο χειρότερο είδος πλάνης, σε μια απαράμιλλη ψευδαίσθηση: Να κάνει, δηλαδή, η φήμη τον κύκλο της και ακολούθως να επιστρέψει στον δημιουργό της στην αρχική της μορφή. Ας δούμε πως, σε 10 απλά βήματα:

Παράδειγμα πρωτογενούς φήμης: Ο Ολυμπιακός θέλει τον Ρικέλμε.
Βήμα πρώτο: Η φήμη δημοσιοποιείται σε ένα ελληνικό αθλητικό siteένα απόγευμα. Μέχρι το βράδυ έχει αναδημοσιευτεί από τα υπόλοιπα αθλητικά sites, ενώ έχει ψιλοπαίξει και στο ραδιόφωνο, μέσω μηνυμάτων «υποψιασμένων» ακροατών.
Βήμα δεύτερο: Την επομένη το πρωί τουλάχιστον οι μισές αθλητικές εφημερίδες αναδημοσιεύουν την είδηση, προσθέτοντας το «κάτι τις» τους, λόγω του ότι έχουν να γεμίσουν περισσότερο χώρο στην σελίδα τους από μία webpage. Στα αθλητικά ραδιόφωνα τα μηνύματα πληθαίνουν ενώ και οι ακροατές που βγαίνουν στον αέρα ρωτάνε τους παραγωγούς αν ξέρουν «κάτι παραπάνω».
Βήμα τρίτο: Ένα ξένο αθλητικό siteτης Αργεντινής αναπαράγει την είδηση του αντίστοιχου ελληνικού, τοποθετώντας τη στο ρεπορτάζ της Μπόκα Τζούνιορς.
Βήμα τέταρτο: Ένας Αργεντινός αθλητικογράφος επικοινωνεί με το siteκαι ζητάει να μάθει την πηγή. Του λένε ότι είναι από Ελλάδα. Τηλεφωνεί αλλά δεν μαθαίνει κάτι. Επικοινωνεί με την Μπόκα ή τον ίδιο τον παίκτη και επίσης δε βγάζει άκρη. Δεν πείθεται όμως.
Βήμα πέμπτο: Στα καπάκια επικοινωνεί με τη Βιγιαρεάλ, στην οποία ανήκουν τα δικαιώματα του Ρικέλμε μέχρι το 2009. Εκείνοι του απαντούν ότι «δεν έχουν καμία πρόταση του ΟΣΦΠ στα χέρια τους» και ότι δεν γνωρίζουν τίποτα σχετικό. Ο Αργεντινός, πιστός στο δημοσιογραφικό καθήκον, τους ρωτάει: «Ναι, αλλά αν είχατε πρόταση θα το σκεφτόσασταν;». Όπως κάνουν όλες οι ομάδες στον κόσμο σε τέτοιες περιπτώσεις για να πουν κάτι χωρίς στην ουσία να πουν τίποτα (και χωρίς, όμως, να πουν ψέματα) απαντούν «κάθε παίκτης έχει την τιμή του».
Βήμα έκτο: Ο Αργεντινός ψυλλιάζεται ότι κάτι ίσως να τρέχει και γράφει στην εφημερίδα του ότι «η Βιγιαρεάλ δεν θα έλεγε ‘όχι’ σε μια καλή πρόταση για τον Ρικέλμε».
Βήμα έβδομο: Τα ισπανικά ΜΜΕ αναπαράγουν την είδηση της εφημερίδας της Αργεντινής υποθέτοντας ότι «δικό τους παιδί είναι ο Ρικέλμε, στην πατρίδα τους αγωνίζεται τώρα, οπότε κάτι περισσότερο θα ξέρουν από μας».
Βήμα όγδοο: Τα ελληνικά αθλητικά sites, ακολουθούμενα κατά πόδας από τις αθλητικές εφημερίδες, αναπαράγουν αμέσως την «είδηση» Αργεντινών και Ισπανών και, συνδυάζοντάς την με τη φήμη την οποία τα ίδια ξεκίνησαν, συμπεραίνουν ότι «αφού διασταυρώνεται από δημοσιεύματα δύο χωρών πρέπει να είναι αλήθεια».
Βήμα ένατο: Η «είδηση» παίζει πλέον δυνατά σε ραδιόφωνο και τηλεόραση και οι δημοσιογράφοι πιέζουν τη διοίκηση του ΟΣΦΠ για λεπτομέρειες, θεωρώντας ότι με ενδεχόμενη διάψευσή τους απλώς «θολώνουν τα νερά».
Βήμα δέκατο: Voila! Είναι «επίσημο» πια: Ο Ολυμπιακός θέλει τον Ρικέλμε.

Υ.Γ. Προφανώς και η δουλειά δεν γίνεται πάντα μ’ αυτόν τον τρόπο, έτσι μας λένε. Να πιστέψουμε όμως τις φήμες;


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

Απάντηση: Fight Club Articles
 

http://www.sportnet.gr/NewsImages/2383.jpg

Υπάρχει ο περιπτεράς σου, ο κυρ-Μήτσος, που τον ξέρεις και σε ξέρει καλά. Που σου αμολάει με ταχύτητα αστραπής τα τσιγάρα μπροστά σου, πριν καλά – καλά τα ζητήσεις. Που θα πεις δυο κουβέντες, θα κάνεις δυο καλαμπούρια και θα σου κρατήσει την εφημερίδα με το καλό το dvd την Κυριακή για να μη την ψάχνεις. Είναι ο δικός σου άνθρωπος, απλά ανεκτίμητος. Και υπάρχει και η κόρη του περιπτερά. Την έχει υμνήσει ο τεράστιος Κώστας Μπίγαλης με το ομώνυμο τραγούδι και τους στίχους «(…) στο περίπτερο πήγα για σπίρτα και μου άναψε φωτιά».
Η κόρη του περιπτερά είναι μύθος και αίνιγμα ταυτόχρονα. Έχεις ακούσει πολλά γι’ αυτήν, αλλά δεν την πετυχαίνεις σχεδόν ποτέ, αφού όλο ο κυρ-Μήτσος είναι στη δουλειά. Και πάνω που αναρωτιέσαι αν όντως υπάρχει, ή είναι διαφημιστικό κόλπο για να πηγαίνεις και να ψωνίζεις συνέχεια, ξαφνικά τη βλέπεις. Ένα πρόσωπο φαίνεται όλο κι όλο, μέσα από το άνοιγμα. Ένα χαμόγελο. Μια γλυκιά φωνή ηχεί στ’ αυτιά σου. Ένα λεπτό χεράκι με περιποιημένα νύχια σου δίνει τα ρέστα. Κι η φαντασία σου εξάπτεται. Τη «βλέπεις» όπως θα ήθελες να είναι, κάτι ανάμεσα σε Γωγώ Μαστροκώστα και Τζούλια Αλεξανδράτου, με ύψος 1 κι 75, με μικροσκοπικό φόρεμα, με στήθος 4D. Μπορεί να μη τη δεις ποτέ έξω από το περίπτερο, όσο κι αν τριγυρίζεις εκεί γύρω σαν το όρνιο. Μπορεί να έχει έναν πισινό ίσαμε τη διάμετρο του περιπτέρου. Να στέκεται τόσο χαμηλά όχι επειδή κάθεται, αλλά γιατί είναι 1,20 κι είναι πάντα όρθια. Να έχει πόδια πιο στραβά κι από του Νίκου Τσιαντάκη. Για σένα όμως πάντοτε, «η κόρη του περιπτερά», θα είναι η απόλυτη φαντασίωση.
Ακριβώς το ίδιο πράγμα συμβαίνει κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, με τις ποδοσφαιρικές μεταγραφές: το φαινόμενο της «κόρης του περιπτερά». Αν βγάλουμε έξω τον κυρ-Μήτσο, δηλαδή κάτι Ριβάλντο, Φλάβιο Κονσεϊσάο, Μπίστσαν και σία, αυτούς που τουλάχιστον ξέρουμε ποιοι είναι (άσχετα με το τι θα κάνουν αφού έρθουν), όλοι οι υπόλοιποι είναι ένας μύθος. Μια υγρή φαντασίωση. Ένας ανομολόγητος πόθος. Ακούμε «Ρομέρο» και μας τρέχουν τα σάλια. «Μπόρχα» και γινόμαστε μούσκεμα εκεί χαμηλά. «Χετεμάι» και εκστασιαζόμαστε. Δεν έχει σημασία αν δεν μας λέει κάτι το όνομα. Έχουμε τους τίτλους των εφημερίδων. Τα πλάνα από τα dvd. Δυο-τρεις φάσεις, που είδαμε κάπου στα πεταχτά. Τη μαρτυρία ενός γνωστού, που ορκίζεται σε ό,τι έχει πιο ιερό ότι τον είδε και είναι δυο κλάσεις ανώτερος του Μαραντόνα, πιο αποτελεσματικός στο σκοράρισμα από τον Φαν Μπάστεν και πιο «σκύλος» από τον Γκατούζο.
«Η κόρη του περιπτερά» ετοιμάζεται να μας πλανέψει και φέτος. Μπορεί να έχει το όνομα του Βραζιλιάνου Ράμος της ΑΕΚ ή τη λάγνα αύρα του Εντογιέ του Παναθηναϊκού. Θα ακολουθήσουν κι άλλες πολλές ιστορίες, φήμες και ονόματα. Θα γράψουν οι εφημερίδες και θα ασχοληθούν τα δελτία ειδήσεων. Θα γεμίσουμε ελπίδες και θα νιώσουμε αυτό το πετάρισμα που έρχεται πάντα με μια αναπάντεχη ευχάριστη είδηση. Θα συζητήσουμε με τους φίλους μας για όλους αυτούς που θα τιμήσουν τη φανέλα και θα γράψουν χρυσές σελίδες. Αυτούς που γύρισαν την πλάτη στις πρώην ομάδες τους, που τους παρακαλούσαν γονυπετείς οι μνηστήρες, αλλά εκείνοι ήρθαν στη δική μας αγκαλιά. Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα: ότι τελικά, την κόρη του περιπτερά, ίσως είναι καλύτερα να μη τη δεις ποτέ, για να μην την απομυθοποιήσεις και ποτέ. Τι θα γίνει αν την πετύχεις απ’ έξω να τακτοποιεί τα περιοδικά κι είναι σαν κιούπι με πόδια; Καταστράφηκε όλο αυτό που είχες πλάσει στο κεφάλι σου. Το ίδιο και με τις μεταγραφές αυτές: καλύτερα να μην έρθουν, να του θυμάσαι όπως ακριβώς δεν τους είδες, αλλά τους είχες ονειρευτεί. Να μην τους απομυθοποιήσεις ποτέ. Για να έχεις και λόγο να ξαναπάς στο «περίπτερο», ξανά και ξανά, με την ίδια ελπίδα και προσμονή.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

Απάντηση: Fight Club Articles
 

http://www.sportnet.gr/NewsImages/2390.jpg

Τον Κακά των 10 γκολ περίμεναν όλοι να βάλει το ενδέκατο, το δωδέκατο και να καθαρίσει το παιχνίδι, αν κέρδιζε η Μίλαν. Ή από τον τεράστιο Ζέεντορφ περίμεναν το καλό οι φίλοι της Μίλαν, που το έχει σηκώσει το τιμημένο με τρεις διαφορετικές ομάδες (όχι, με την Ίντερ δεν τα κατάφερε, ζητήστε του κάτι πιο εύκολο, όπως να αναστήσει το Λάζαρο ή να θεραπεύσει τον παραλυτικό). Άντε κι από τον Πίρλο, που είναι ο αφανής ήρωας, με τα καλά στημένα. Οι πιο ρομαντικοί, φαντασιώνονταν προώθηση του καπιτάνο Πάολο σε μια στημένη φάση, κεφαλιά και γκολ με το απαράμιλλο στυλ του. Και οι πιο μπρουτάλ τύποι, ήθελαν να δουν κάτι που συμβαίνει πιο σπάνια κι από χιόνι στη Σαχάρα αλλά είναι πιο μαγευτικό κι από τρία ουράνια τόξα ταυτόχρονα, μετά από βροχή: γκολ του Ρίνο του Γκατούζο, με ανάλογους πανηγυρισμούς συνολικής διάρκειας ενός πενταλέπτου. Κι ήρθε η μουστόγρια ο Πίπο, και τα έκανε όλα λίμπα.

Υπάρχουν πολλά σιτεμένα παλικάρια στη Μίλαν, που μπροστά τους ο Μπερλουσκόνι, με το βαμμένο μαλλί από μπογιά φαναρτζή, μοιάζει πιο πιτσιρικάς κι από το Σωτήρη Νίνη. Ο Μαλντίνι είναι μεγάλος, αλλά κομψός και άφθαρτος από το χρόνο, σαν τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ ένα πράγμα. Ο Κοστακούρτα έφτασε τα 41 για να σταματήσει, αλλά είναι λατρεμένος και σεβάσμιος. Ο Καφού και ο Σερζίνιο, είναι χαριτωμένοι γέροι, που τους φαντάζεσαι να βλέπουν τα κοριτσάκια στις εξέδρες και να λένε ο ένας στον άλλον τι θα τους έκαναν αν ήταν 40 χρόνια νεότεροι και να συμπληρώνουν «με τις μασελίτσες μας, χράτσα – χρούτσα». Αλλά ο Πίπο Ιντζάγκι, είναι η πιο «μουστόγρια» απ’ όλους. Είναι αυτός που ο χρόνος πέρασε από πάνω του και ξαναπέρασε και συνεχίζει να περνάει, μέχρι που σκέφτεται να εγκατασταθεί μόνιμα πάνω του. Χωρίς ταχύτητα, χωρίς έκρηξη, χωρίς άλμα, χωρίς δυνατό σουτ, χωρίς ντρίμπλα, χωρίς στον ήλιο μοίρα. Ή, έτσι δείχνει. Και έτσι ξεγελάει τους αντίπαλους αμυντικούς, που τον βλέπουν και σχεδόν τον λυπούνται, μέχρι να τους κάνει μάγκες.

Είναι σχεδόν κωμικός ο τρόπος που προσπαθεί να πιέσει τα αντίπαλα σέντερ – μπακ. Τον βλέπεις και ξέρεις εσύ, τα σέντερ – μπακ, ο κόσμος στις εξέδρες, ακόμα κι ο ίδιος, ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κλέψει τη μπάλα. Το κάνει όμως με την ίδια συνέπεια και φιλοτιμία από την πρώτη, μέχρι την τελευταία φάση. Χώνεται πάντα ανάμεσα στους αμυντικούς, λες και μπορεί να πάρει κεφαλιά, απλά για να προκαλέσει αναμπουμπούλα. Ακροβατεί στα όρια του οφσάιντ σε κάθε φάση, με την ελπίδα να είναι δυο δέκατα του δευτερολέπτου πιο καλό το δικό του timing, από αυτό των αντιπάλων του. Και είναι πάντα εκεί που πρέπει, με μια ικανότητα όσφρησης που θα ζήλευε και το πιο μοσχοαναθρεμμένο κυνηγόσκυλο. Εκεί που ΘΑ πάει η μπάλα, όχι εκεί που παίζεται. Εκεί που ΘΑ καταλήξει από την κόντρα. Εκεί που ΘΑ πέσει το ριμπάουντ. Εκεί που ΘΑ απουσιάζει η άμυνα.

Στο πρώτο γκολ της Μίλαν, οι βιαστικοί υπέθεσαν ότι έτρεξε να μπει στη φάση, για να αλλάξει την πορεία της μπάλας στο φάουλ του Πίρλο. Σιγά ρε παιδιά, μην το είχαν δουλέψει και στην προπόνηση και το είχαν προβάρει και στο τρίσποντο μπιλιάρδο. Αυτά, πολύ απλά, δεν γίνονται. Όταν εκτελεί απευθείας ένας «επαγγελματίας εκτελεστής», όπως είναι ο Πίρλο, εκτελεί για να στείλει τη μπάλα μέσα. Τέλος. Ο Πίπο, πολύ απλά, πάει να κάνει κάτι που συνηθίζει από «γεννησιμιού του»: να εκμεταλλευτεί μια ασταθή απόκρουση, ένα δοκάρι, μια γκέλα και να σπρώξει τη μπάλα στα δίχτυα. Του έκατσε να βρει η μπάλα στην ωμοπλάτη του και να αλλάξει πορεία. Μπράβο του που φρόντισε να είναι εκεί. Όπως και δυο φορές μπράβο του, που τέλειωσε το παιχνίδι με το δεύτερο γκολ κι έδειξε πόσο καλά έκανε ο Αντσελότι, που όχι μόνο τον ξεκίνησε αντί του Τζιλαρντίνο, αλλά τον κράτησε μέσα μέχρι εκείνο το σημείο και ψήφισε «εμπειρία» αντί για «φρέσκα πόδια και πνευμόνια». Στα όρια του οφσάιντ κοντοστάθηκε, το έσπασε, απέφυγε το Ρέινα με κάτι σαν προσποίηση και πλάσαρε με τις τελευταίες σταγόνες ενέργειας που είχαν απομείνει στο ταλαιπωρημένο του κορμί. Η μπάλα αργά, σαδιστικά, κύλησε μέχρι τα δίχτυα, όσο βασανιστικά χρειαζόταν για να τη δουν όλοι, σαν σε replay, να την «απολαμβάνεις» να μπαίνει γκολ και να σου φαίνεται αιώνας. Η μουστόγρια την έκανε πάλι τη δουλειά της. Σε διπλότυπο μάλιστα. Γιατί είναι σαν τον ταχυδρόμο: χτυπάει πάντα δυο φορές.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Η ποδοσφαιρική παράδοση θέλει τον Ιούνιο να είναι ο μήνας της μεγαλύτερης «νηνεμίας» της χρονιάς για τα ΜΜΕ. Κι αυτό, γιατί τον Ιούνιο λείπουν τα πρόσωπα που τους δίνουν ζωή και τροφή, λόγω του ότι αυτή είναι η περίοδος των διακοπών τους. Βεβαίως τα ΜΜΕ όλο και βρίσκουν κάτι να καλύψουν την ύλη τους, ακόμα κι αν αυτό είναι «ταξιδιωτικό ρεπορτάζ» του στυλ «ο Γιάννης Γκούμας έπαιζε ρακέτες και απολάμβανε τον ήλιο στην Ψαρρού, παρέα με τον Βαγγέλη Μάντζιο και τις συντρόφους τους», όμως αυτό ακριβώς είναι το σημείο που ξεκινάει το πρόβλημα του ποδοσφαιριστή.

Σε αντίθεση με την πλειονότητα των εργαζομένων οι οποίοι στην καλοκαιρινή τους άδεια αράζουν και «σαπίζουν» ως άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές αγνοούν την έννοια «αραλίκι» στις διακοπές. Ο λόγος είναι ότι, λόγω του ότι είναι (δημοσίως) ακριβοθώρητοι κατά τη διάρκεια της χρονιάς, δηλαδή δεν συγχρωτίζονται ιδιαίτερα με φιλάθλους λόγω των αγωνιστικών τους υποχρεώσεων, το καλοκαίρι είναι η τέλεια ευκαιρία για οποιονδήποτε φίλο του ποδοσφαίρου –όπου τους πετύχει- να τους δει και να τους μιλήσει π.χ. για το νταλκά του ή για τα όνειρά του για την ομάδα ή για την προσωπική του απόδοση ή για οτιδήποτε άλλο του κατέβει στο κεφάλι, πιστεύοντας ακράδαντα ότι έχει το δικαίωμα να το κάνει.

Έτσι, η δυστυχία του ποδοσφαιριστή είναι ότι τη μοναδική περίοδο που μπορεί πραγματικά να ξεκουραστεί ψυχικά και σωματικά (μια που η σεζόν ξεκινάει με την προετοιμασία του Ιουλίου) η μόνη λύση που έχει είναι να πάει για διακοπές στο εξωτερικό ή έστω σε ένα απομονωμένο μέρος, από το οποίο δεν θα το κουνήσει ρούπι. Αν προτιμήσει τα ελληνικά νησιά, η τύχη μεγάλου μέρους των διακοπών του είναι δεδομένη και -είμαστε βέβαιοι- καθόλου ευχάριστη, καθώς υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και πολλοί τρόποι για να του «ζαλίζουν τον έρωτα» συνεχώς και αδιακόπως. Ας φανταστούμε, για παράδειγμα, τι μπορεί να συμβεί στον Μιχάλη Κωνσταντίνου σ’ ένα τυπικό 24ωρο διακοπών σε ελληνικό νησί και ας το συγκρίνουμε με ένα αντίστοιχο δικό μας, για να καταλάβουμε τι περνάει.

Πρωί, εστιατόριο ξενοδοχείου: Ο Κωνσταντίνου τρώει πρωινό. Το γκαρσόνι τον πλευρίζει αργά αλλά σταθερά, μέχρι που αποφασίζει να του μιλήσει:

-Καλημέρα Μιχάλη
-Καλημέρα
-Σήμερα ήρθες;
-Χθες
-Περνάς καλά;
-Ναι
(έσπασε ο πάγος, οπότε το γκαρσόνι περνάει στο κυρίως θέμα)
-Έμαθα ότι η εγχείρηση που έκανες πέτυχε
-Ναι
-Θα είσαι έτοιμος για την προετοιμασία;
-Ελπίζω
-Μας έλειψαν φέτος τα γκολ σου
-Και μένα μου έλειψαν
-Τι θα κάνουμε του χρόνου στο Τσάμπιονς Λιγκ;
-Μακάρι να πάμε καλύτερα
-Αλήθεια, γιατί έφυγες από τον Παναθηναϊκό;
-…
-Θα μου δώσεις ένα αυτόγραφο για το ανιψάκι μου;
(ο Κωνσταντίνου υπογράφει στη χαρτοπετσέτα που του δίνει και φεύγει)

Μεσημέρι, κοσμική παραλία. Παρέα τριών νεαρών ατόμων, πετυχαίνει τον Κωνσταντίνου στο μπαρ όπου έχει πάει για να πάρει καφέ. Ξεκινάει ο πρώτος:

-Που ‘σαι ρε Μιχαλάρα; Τι γίνεται;
-Καλά
(πετάγεται ο δεύτερος, ο «άνετος» της παρέας)
-Φρεντάκι βλέπω, ε;
-Ε, δίψασα λίγο
-Τι έγινε ρε Μιχάλη με τον «Ρίμπο», γιατί του φέρθηκε έτσι ο πρόεδρος;
-Που να ξέρω ρε παιδιά…
-Δεν ήταν σωστό ρε συ, δεν του ξηγήθηκε ωραία
-Τι να σας πω…
(μπαίνει κι ο τρίτος στην κουβέντα)
-Εγώ Μιχάλη ΑΕΚτζής είμαι αλλά σε γουστάρω από τότε που έπαιζες στον Ηρακλή. Τι λες, μπορεί αργότερα να έρθεις στην ΑΕΚάρα;
-…
(ο Κωνσταντίνου πληρώνει και αποχωρεί με ελαφρά πηδηματάκια)

Απόγευμα, εστιατόριο. Ο Κωνσταντίνου με την σύντροφο και το παιδί του τρώει. Από το διπλανό τραπέζι τον κοιτάνε επίμονα και τον σχολιάζουν χαμηλόφωνα, μέχρι που ένας από την παρέα αποφασίζει να κάνει την πρώτη κίνηση.

-Μιχάλη, καλή όρεξη
-Ευχαριστώ
-Να χαίρεσαι το παιδάκι σου
-Ευχαριστώ
(πετάγεται η κυρία του κυρίου, που τους ξέρει από το Down Town και το OK)
-Θα φάμε και κουφέτα φέτος παιδιά;
-…
-Αντε, με το καλό
(ο κύριος ξαναπαίρνει το λόγο)
-Μιχάλη, δεν μας βλέπω καλά. Δεν έχουν γίνει πολλές μεταγραφές ακόμα
-Έχουμε καιρό
-Τι καιρό; Αρχίζουμε προετοιμασία σε λίγο. Ξέρεις αν θα φέρει ο πρόεδρος το μεγάλο όνομα;
-Που να ξέρω;
-Θέλουμε δύο επιθετικούς, ρε Μιχάλη; Μόνο με σένα, τον Νέρι και το κατσίκι τον Μπόρχα θα βγάλουμε τη χρονιά;
-…
(ανακουφισμένος ο Κωνσταντίνου ακούει το κινητό του να χτυπάει και την κουβέντα να παίρνει τέλος)

Πολλαπλασιάζοντας τους προαναφερθέντες διαλόγους επί 10, έχετε μέσες-άκρες μια εικόνα για την «ηρεμία που απολαμβάνουν τα αστέρια της μπάλας» καθημερινά στις «διακοπές» τους. Προσθέστε στην εικόνα αυτή τους παλμογράφους που είναι αναγκασμένοι να φοράνε ακόμα και τότε, το τζόκινγκ που κάνουν καθημερινά και το γεγονός ότι το σκέφτονται ακόμα και να κάνουν παπάρα στη χωριάτικη. Μόνο τότε θα έχετε μια καλή ιδέα για το ποιος θα ήταν ο πρωταγωνιστής στις «Ιστορίες καθημερινής τρέλας», αν τις ξανάγραφε σήμερα ο Τσαρλς Μπουκόφσκι.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Μια γερμανοθρεμμένη εθνική με ελληνικό φιλότιμο, δε θα μπορούσε παρά να παίζει συνετά. Αυτό έκανε πριν το 2004, αποδεχόμενη τη μικρομεσαία θέση της στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Μετά το Euro τα πράγματα άλλαξαν. Όχι τόσο σε ότι αφορά στους παίκτες και τις ικανότητές τους, όσο γι’ αυτούς που την βλέπουν και την κριτικάρουν. Για το «φιλοθεάμον κοινό». Που ζητάει όλο και περισσότερα και αρκετές φορές νομίζει ότι τα βλέπει. Που κορδώνεται κοιτώντας τον παραμορφωτικό καθρέφτη του 2-0 με την Ουγγαρία και την πρωτιά στον όμιλο κρίνοντας αποκλειστικά εκ του αποτελέσματος, αδιαφορώντας όμως παντελώς για τον τρόπο και το αισθητικό κομμάτι της υπόθεσης.
Όπως ένα πεινασμένο λιοντάρι σε μία αρένα θα κατασπαράξει αργά η γρήγορα έναν άοπλο Χριστιανό, έτσι και η εθνική –εκμεταλλευόμενη τον υψηλό βαθμό αντιληπτικότητας της φυλής μας- με μία νίκη επί ενός αδύναμου αντιπάλου ξέρει ότι η έμφυτη ροπή των ΜΜΕ στην υπερβολή, αφενός θα της δώσει πίστωση χρόνου και αφετέρου θα δώσει στον κόσμο το «ξεροκόμματο» που ζητάει για να συνεχίσει να ελπίζει. Πίσω όμως από το πολύχρωμο παραβάν της νίκης θα υπάρχει πάντα η αλήθεια που περιμένει να φανερωθεί και αφορά το υλικό της:
1. Στη θέση του τερματοφύλακα, ο 33χρονος Χαλκιάς εξαργυρώνει την σταθερά καλή χρονιά του με τον Αρη και δείχνει ότι είναι πλέον στο χέρι του να είναι βασικός για την επόμενη τριετία (τα συναισθηματικά διλήμματα με τον Νικοπολίδη που ολοκληρώνει την καριέρα του μετά το Euro του 2008 είναι νωρίς ακόμα για να τεθούν).
2. Στην άμυνα, το δίδυμο Κυργιάκου-Ανατολάκη παίρνει άριστα σε θέματα μανούρας και δυναμισμού, ωστόσο δεν εμπνέει τη σιγουριά των Καψή-Δέλλα προ τριετίας. Δεξιά ο Γιούρκας κάνει ένα καλό παιχνίδι στα 10, ενώ ο (άξιος) Τοροσίδης μοιραία (λόγω ανάποδου ποδιού) θα εκτεθεί όταν βρεθεί απέναντί του ο πρώτος ικανός δεξιός μεσοεπιθετικός.
3. Στο κέντρο εντοπίζεται και η μεγαλύτερη εθελοτυφλία. Μπασινάς, Κατσουράνης και Καραγκούνης μπορεί να έχουν προοδεύσει ατομικά, αλλά η (πάλαι ποτέ) συνοχή και η εμπιστοσύνη που ενέπνεαν στη μεσαία γραμμή της εθνικής, ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Κυρίως διότι και οι τρεις αδυνατούν, στις περισσότερες των περιπτώσεων, να συνεισφέρουν στο δημιουργικό κομμάτι του παιχνιδιού. Ιδίως ο Καραγκούνης, που πήρε τη φανέλα με το «10» και άθελά του –έτσι φαίνεται τουλάχιστον- φορτώθηκε το βάρος ενός ρόλου που του κάθεται στους ώμους σαν κακοραμμένο κοστούμι.
4. Στην επίθεση, in Gekas we trust. Με εξαίρεση το δίδυμο Σαλπιγγίδη-Γκέκα που αγωνίστηκε εναντίον της Μάλτας δείχνοντας αγωνιστική αρμονία και τις σποραδικές εμφανίσεις του Λυμπερόπουλου, κανένα άλλο σχήμα δεν δείχνει να λειτουργεί. Ο Χαριστέας μπορεί να τρέχει και να μαρκάρει αλλά επιθετικά είναι τόσο επικίνδυνος όσο ένα ναρκωμένο τσιουάουα, ο Αμανατίδης μάλλον φυλάει τα γκολ του για την Μπουντεσλίγκα, ο Παπαδόπουλος έχει σχεδόν ξεχαστεί, ενώ ο Σαμαράς (μεταξύ μας) μπορεί να έχει καλή κίνηση και ντρίμπλα, αλλά όχι και «φονικό ένστικτό».
5.Από τον πάγκο, ο Ρεχάγκελ κάνει συχνά-πυκνά τα πειράματά του, αλλά πάντα ελεγχόμενα. Το μυαλό είναι πρώτα στη σκοπιμότητα της νίκης και μετά σε όλα τα υπόλοιπα. «Ελλάδα κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης» δηλαδή, και η εθνική τσουλάει με ασφάλεια προς το επόμενο Euro.
Εθνικό όμως είναι και το φρόνημα. Κυρίως αυτού που «κλονίστηκε» τόσο πολύ βλέποντας το έργο «Εθνικός ύμνος» της Εύας Στεφανή στην έκθεση «Art Athina», που κάλεσαν την αστυνομία η οποία το κατέσχεσε, οδηγώντας μάλιστα το διευθυντή της στο αυτόφωρο. Ο λόγος; Ότι το έργο δείχνει ένα αιδοίο και ένα χέρι που το προσεγγίζει σε αργή κίνηση, ενώ παράλληλα ακούγεται ο εθνικός ύμνος.
Η ωμή λογοκρισία στην τέχνη (ή οπουδήποτε αλλού) δεν χρειάζεται αναλύσεις και επιχειρηματολογία. Διότι ο πνευματικός σκοταδισμός που την διέπει είναι αυτονόητος και αυταπόδεικτος. Οπότε, αντί περαιτέρω σχολίων, τουλάχιστον παρήγορο είναι το γεγονός ότι το έργο θα επανεκτεθεί από 4-7/6 στα πλαίσια της «Έκθεσης χωρίς τίτλο, εναντίον της απαράδεκτης λογοκρισίας που σημειώθηκε στην Art Athina 2007» (Ιάσωνος 45, Μεταξουργείο).
Ηθικό δίδαγμα; Χίλιες φορές «φρόνιμα», παρά με τέτοιο «φρόνημα».


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Αγαπητέ Αργύρη,
Είμαι καλά και το ίδιο επιθυμώ και για σένα – όχι για τη γυναίκα σου, που εξακολουθεί ρεμάλι να με ανεβάζει, μαλάκα να με κατεβάζει, αλλά μην ξαναγυρίζουμε στα ίδια, δεν φταίω εγώ που η ξαδέλφη της που μου προξένευε 6 μήνες, δεν βλέπεται ούτε αν είσαι ο Στίβι Γουόντερ. Τέλος πάντων Αργύρη μου, ελπίζω να τα περνάς καλά εκεί στο Αμέρικα και να πηγαίνουν καλά οι μπίζνες, διότι τι είναι ένας Έλληνας στην Αμερική άμα δεν κάνει μπίζνες και δεν κονομάει; Είναι ένας φάρος με καμένη λάμπα, αυτό είναι φίλε μου. Χαίρομαι επίσης για σένα, που βλέπεις τελικούς play-offs στο μπάσκετ και γουστάρεις, που πας σε αγώνες μπέιζμπολ, που ξεροσταλιάζεις μέσα στην παγωνιά για να δεις αγώνες χόκεϊ στον πάγο, μπας και πλακωθούν τίποτα φουσκωτοί στο ξυλίκι, αλλά ψιλοντρέπομαι για λογαριασμό σου που ενώ γεννήθηκες και μεγάλωσες στην Ελλάδα, αποκαλείς το ποδόσφαιρο «soccer». Γιατί ρε Αργύρη; Από πότε έγινε «soccer» το τόπι ρε Αργύρη και «football» αυτό που παίζουν οι τύποι με τα κράνη και τις βάτες; Και τώρα που σας έρχεται ο Μπέκαμ, ο Ξαβιέρ, μη σου πω κι ο Φίγκο, τι θα τους πεις άμα τους συναντήσεις; «Γιου αρ γκρέιτ σόκερ πλέιερς;» Σου πάει η καρδιά ρε Αργύρη;
Τέλος πάντων, δεν σου γράφω για να σου γκρινιάξω, αλλά για να σου πω πόσο άδικο είχες στο τελευταίο γράμμα, που μου έλεγες πόσο άτυχος είμαι που βρίσκομαι φέτος στην Ελλάδα, σε αντίθεση με σένα και πόσο θα βαρεθώ που δεν έχει ούτε Euro, ούτε Μουντιάλ, ούτε Μουντομπάσκετ και πρέπει να περιμένω μέχρι το Σεπτέμβρη για το Eurobasket. Για τη φράση σου «ποιος το χέζει το Eurobasket», δεν θα ήθελα να πω περισσότερα, γιατί θα σου θυμίσω τι τους κάναμε τους Αμερικανούς πέρυσι και πόσο τους τσούζει ακόμα. Θα σου πω όμως πόσο ωραία πράγματα γίνονται εδώ στην Ελλάδα, για να δεις πόσο ωραία περνάω και τι χάνεις εκεί στην ξενιτιά:
1) Η Εθνική Ελλάδας στο ποδόσφαιρο, αποφάσισε να συνδυάσει τη μπάλα με τις διακοπές κι έδωσε δυο αγώνες στο Ηράκλειο Κρήτης. Βέβαια ψιλοαναγκάστηκε, γιατί μας τιμωρήσανε το Καραϊσκάκη επειδή κάναμε κάτι βλακείες στον αγώνα με την Τουρκία, αλλά ουσιαστικά ήταν σαν δωροεπιταγή κι όχι τιμωρία. Είναι σαν να σε πιάνουν να αντιγράφεις στις εξετάσεις από τον μπροστινό σου και να σε τιμωρούν βάζοντάς σε να αντιγράψεις από τον πισινό σου και τον διπλανό σου. Εκεί λοιπόν Αργύρη μου, δεν συνδυάσαμε μόνο τη μπάλα με τις διακοπές, αλλά και την περιπέτεια με το δράμα. Κερδίσαμε τους σπουδαίους Μαγυάρους (χωρίς τον μεγάλο Τόργκελε για κάποιον λόγο) με ακόμα πιο σπουδαία εμφάνιση, με το επιβλητικό 2-0, με τρομερό γκολ του χαρισματικού Φάνη Γκέκα και ένα καταπληκτικό από τον αναγεννημένο Γιούρκα (δεν έχω άλλα επίθετα, μου τελειώσανε). Αλλά στο επόμενο παιχνίδι, με τους συμπαθείς Μολδαβούς, έβαλε ένα γκολ ο Χαριστέας (ναι, γίνονται κι αυτά!) και μετά αράαααααξαμε. Και φάγαμε την ισοφάριση στο ’80. Και κερδίσαμε στο ’94 με γκολ του Λυμπερόπουλου. Θυμάσαι εκείνη τη χρονιά που η Πανάθα είχε πάρει το πρωτάθλημα, με τα γκολ του Ολισαντέμπε; Ε, κάπως έτσι έγινε, αφού - αν εξαιρέσεις ότι ο Νικόλας είναι πιο λευκός - και οι δυο μιλάνε κάποια περίεργη νιγηριανή διάλεκτο (έχω ακούσει το Νικόλα να λέει κάτι λέξεις όπως πασσσσσίδι, μπομπόνι κλπ.)
2) Ο Παναθηναϊκός με τον Ολυμπιακό παίζουν τελικούς play-offs στο μπάσκετ - σαν άλλοτε. Και το πρώτο παιχνίδι το πήρε ο γηπεδούχος – σαν άλλοτε. Και κάποιος στην εξέδρα πέρασε το Σταύρο Ελληνιάδη για κουμπαρά και του πέταξε κέρμα – σαν άλλοτε. Κι ετοιμάζονται οι Ολυμπιακοί για καυτή υποδοχή στο ΣΕΦ – σαν άλλοτε. Είναι τόσο ανατριχιαστικά ίδια όλα, που έχω την εντύπωση ότι θα δω τον Τόμιτς να πλακώνεται με τον Μποντίρογκα κάποια στιγμή και τον Μπακατσιά να μαρκάρει τον Κούουσμα. Μάλλον χρειάζομαι διακοπές Αργύρη μου…
3) Ο αγαπημένος σου Θρύλος στο ποδόσφαιρο φίλε μου, ετοιμάζεται να σοκάρει την ποδοσφαιρική Ευρώπη. Αν έρθεις Ελλάδα ή δεις καμιά εφημερίδα με το Ριβάλντο να φοράει τη φανέλα της ΑΕΚ, μην τρομάξεις ούτε να πάρεις την αστυνομία, τον έδιωξε ο Πρόεδρος γιατί είναι γερο-παραλής πια ο Βραζιλιάνος, αλλά θα φέρει καλύτερους, νεώτερους, πιο όμορφους και με λιγότερα παιδιά, για να μη τα γράφουν σε ελληνικά σχολεία και μετά κατσικώνονται στην Ελλάδα και δεν το κουνάνε ούτε με απειλές από την Αλ Κάιντα. Τώρα, τον Σαβιόλα θα φέρει; Τον Τουντσάι; Τον Ρεκόμπα; Τον Ζε Ρομπέρτο; Τον Πιζάρο; Τον Σαχά; Τον Πορτίγιο; Τον Χίπια; Τον Ελμάντερ; Τον Νούνιο Γκόμες; Τους αδελφούς Μιλίτο; Τους αδελφούς Κατσάμπα; Όλους μαζί; Θα σε γελάσω και δεν το θέλω, το μόνο κακό είναι ότι χάσαμε το Ρομπέρτο Κάρλος που πήγε Τουρκία, τον Ζουνίνιο Περναμπουκάνο που συνεχίζει στη Λιόν και τον Ντ’ Αλεσάντρο, που υπέγραψε με τη Σαραγόσα, οπότε τους σβήνουμε από το τεφτέρι. Μην ανησυχείς όμως, θα σε ενημερώσω για τα ευχάριστα, αν δεν προλάβεις να τα δεις στο CNN.
Αυτά αγαπητέ Αργύρη. Όπως βλέπεις, μια χαρά είναι τα πράγματα εδώ και θα γίνουν ακόμα καλύτερα. Για μας άλλωστε, το Long Island, είναι απλά ένα κοκτέιλ. Για σας, είναι τόπος διακοπών. Χα χα χα, σε πειράζω βρε. Να είσαι καλά.
Πολλά φιλιά και καλή αντάμωση,
Νώντας


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

«Τη σήμερον ημέρα», που θα ‘λεγαν οι λάτρεις της καθαρεύουσας, δεν υπάρχει χώρος για τίμιους νικητές. Κανένας «αδαμάντινος χαρακτήρας» σαν τον Νίκο Ξανθόπουλο και κανένας «τίμιος βιοπαλαιστής» σαν τον Λαυρέντη Διανέλλο δεν βλέπει φως, κανένας από αυτούς που πάνε «με το σταυρό στο χέρι» δεν επιβιώνει - κι αν επιβιώνει σίγουρα δεν κερδίζει, το πιθανότερο είναι να δει τη μάπα του να τρίβεται στο χώμα.
Στεγνά και χωρίς σάλιο. Αυτή είναι η λογική της «Νέας Τάξης». Κερδίζει πάντα αυτός που έχει φράγκα για να δώσει στους κατάλληλους ανθρώπους, ο καλύτερος P.R.ίστας, όποιος έχει τις καλύτερες γνωριμίες, όποιος κλέβει χωρίς τον ανακαλύπτουν και χωρίς να τιμωρείται. Ειδικά στο ποδόσφαιρο, εκεί που «παίζονται χοντρά λεφτά με τους μπούκηδες, δικέ μου», η οικονομική ευμάρεια που φέρνει παίκτες στην ομάδα και ταυτοχρόνως την φέρνει σε θέση να ασκεί επιρροή, είναι τα καλύτερα εχέγγυα για μια δυναστεία τίτλων. Σα να λέμε «τους κερδίζουμε μέσα στο γήπεδο κι αν χρειαστεί, ε, όλο και κάποιος θα βρεθεί να βάλει ένα χεράκι». Σωστά; Λάθος! Γιατί στην Πριμέρα Ντιβιζιόν κάποιος όντως έβαλε το χεράκι του, αλλά βρέθηκε κάποιος άλλος να του το κόψει.
Ναι, Λιονέλ Μέσι, για σένα μιλάμε. Μικρέ κλεφτάκο, μπαγαπόντη εσύ… που το «ένστικτό σου» σε οδήγησε να σκοράρεις με το χέρι κόντρα στην Εσπανιόλ, αλλά ο Ραούλ Ταμούδο σου χάλασε τη μανέστρα επειδή ισοφάρισε στο τέλος. Για σένα μιλάμε, Αργεντινέ αλαζόνα. Που βγήκες σαν την παρατημένη γκόμενα που ζητάει εκδίκηση και δήλωσες ότι «δε βλέπω το λόγο γιατί η Μπαρτσελόνα να μην πληρώσει τη Μαγιόρκα, προκειμένου να διεκδικήσει τη νίκη μέσα στο Μπερναμπέου». Η ομάδα σου μπορεί και να το κάνει, εσύ όμως τι ψυχή θα παραδώσεις; Και τι θα λες την επόμενη Δευτέρα, όταν –τελικά- θα έχεις χάσει το πρωτάθλημα στην ισοβαθμία; Ένα πρωτάθλημα που εσύ οι συμπαίκτες κι ο προπονητής σου «δωρίσατε» ξερά στον αντίπαλο; Ποιος σου φταίει που ήσουν καβάλα στο άλογο, αλλά πιάστηκε ο κώλος σου και ξεπέζεψες να ξεκουραστείς, επιτρέποντας στο διώκτη σου να σε ξεπεράσει; Πως θα παρηγορήσεις τον Ετό που κάποτε κόντεψε να ξεκινήσει εμφύλιο με το «Madrid, cabrón, saluda al campeón»; Και, κυρίως, τι θα πεις σ’ αυτόν που θα έρθει να σε επαινέσει για το «μαεστρικό σου λέι απ»; Θα χαιρόσουν αν μ’ αυτό το γκολ κέρδιζε τελικά η Μπαρτσελόνα το πρωτάθλημα. Φυσικά και θα χαιρόσουν. Γιατί, όπως είπαμε, οι εποχές έχουν αλλάξει και το σύνθημα «νίκη με οποιοδήποτε κόστος» ρίζωσε μέσα σου και σε εκμαύλισε. Προτεινόμενη θεραπεία: Παρατήρηση του τίμιου και καθαρού τρόπου με τον οποίον μπορεί να επικρατήσει ένας αντίπαλός σου. Γιατί υπάρχουν και τέτοιοι.
Μην κοκκινίζεις, Ρούουντ βαν Νιστελρόι. Γιατί εσύ είσαι η επιτομή της «back to back τιμιότητας» στο ποδόσφαιρο. Εσύ, που φορτώνεις τα δίχτυα με γκολ πιο συχνά κι απ’ τον καλύτερο ψαρά της Ιχθυόσκαλας. Εσύ, που σκόραρες 150 φορές σε 219 παιχνίδια με την Μάντσεστερ αλλά έφυγες νύχτα, με τη στάμπα του «τελειωμένου» στα 30 σου (κανονικά τώρα η Ύβρις πρέπει να κυνηγάει τον Φέργκιουσον και να τον κοπανάει με κουπί στο κεφάλι για να ανακαλέσει αυτά που είπε για σένα). Εσύ, που δεν είσαι ο πιο φαντεζί επιθετικός, αλλά τα γρανάζια της μηχανής σου δεν σταματάνε ποτέ. Εσύ που, τελικά, δίνεις στη Ρεάλ έναν τίτλο μετά από τέσσερα χρόνια, έχοντας βάλει 25 γκολ στο πρωτάθλημα και 33 στο σύνολο. Εσύ, που ιδρώνεις τη φανέλα χωρίς να σκοράρεις με «αλλότριους τρόπους» και κάνεις σούμα στο τέλος, ως οφείλεις.
Εσύ, που δικαιούσαι στο φινάλε να κοιτάξεις στα μάτια τον Νίκο Ξανθόπουλο και κάθε όμοιό του και να τους πεις «Σας καταλαβαίνω, ρε μάγκες. Γιατί κι εγώ είμαι ένας από σάς».


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Καλέ και ελεήμονα Θεέ του ποδοσφαίρου, σε ευχαριστούμε για την πιο διασκεδαστική και φιλάνθρωπη μεταγραφική είδηση που έχουμε ακούσει φέτος. Αν μάλιστα η είδηση γίνει πραγματικότητα, σου υποσχόμαστε ότι, όποτε ακούμε κάποιον να βλασφημά στο γήπεδο, αναφέροντας το όνομά Σου επί ματαίω και επί χυδαίω, θα του τραβάμε το αυτί και θα τον βάζουμε στη θέση του. Η είδηση λοιπόν, είναι η εξής: πολύ κοντά στη Ρεάλ Μαδρίτης ο Ντούντεκ!!!
Συνεχίζουμε με τα παράδοξα της είδησης: ο Πολωνός πορτιέρο, μετά από 6 χρόνια στη Λίβερπουλ, επιθυμεί να συνεχίσει την καριέρα του, σε μια ομάδα που θα αγωνίζεται βασικός (!!!). Ναι, δεν χάσατε κάτι, συνεχίζει κανονικά ο Κασίγιας στη Ρεάλ, αλλά οι Μαδριλένοι θέλουν έναν εγνωσμένης αξίας (!!!) δεύτερο γκολκίπερ (άρα, πάλι πάγκο θα σκουπίζει, αλλά δεν είναι και πολύ σπίρτο ο Γέρζι και δεν το έχει επεξεργαστεί ακόμα), μια που η ρεζέρβα του Κασίγιας, ο Ντιέγκο Λόπεζ, πάει Βιγιαρεάλ. Επίσης, για τον Ντούντεκ, ενδιαφέρεται και η Ρεάλ Μπέτις (!!!), αλλά η Ρεάλ Μαδρίτης σχεδόν τον ακουμπάει. Με την καλή έννοια. Δεν θα κακοπέσει πάντως το παλικάρι μας. Σίγουρα Ισπανία θα πάει και ακόμα πιο σίγουρα σε Ρεάλ.
Σε ευχαριστούμε και σένα Ρεάλ. Και τον πρόεδρο, τον κ. Καλντερόν, και τον κ. Μιγιάτοβιτς και το μάνατζερ του Ντούντεκ, που κάπου έχει κρυφτεί τώρα για να μην τον ακούνε που γελάει. Σας ευχαριστούμε όλους γιατί έχετε αίσθηση του χιούμορ, καλό γούστο, ποδοσφαιρικές παραστάσεις και μάτι που κόβει. Σε περίπτωση που εσείς αλλά κι οι υπόλοιπες μεγάλες ομάδες του πλανήτη έχετε «στομώσει», σας ανοίγουμε τα μάτια και σας προτείνουμε μερικές μεταγραφές που θα αλλάξουν για πάντα τον ρουν της ποδοσφαιρικής ιστορίας:
1. Μπουντεβάιν Ζέντεν στην Τσέλσι
Ναι, το ξέρουμε ότι είναι βαρύ, να φύγει και ο Ζέντεν μετά τον Ντούντεκ, αλλά κάτι μας λέει ότι ο Μπενίτεθ και οι φίλοι της Λίβερπουλ, αργά ή γρήγορα, θα συνέλθουν από τη μεγάλη διπλή απώλεια. Επόμενος προορισμός του ξανθομάλλη διεμβολιστή αριστεροπόδαρου ηγέτη, με τις ξυραφένιες σέντρες και το άψογο φινίρισμα, ας είναι το Λονδίνο και η Τσέλσι, γιατί γκρινιάζει που γκρινιάζει ο Ρόμπεν που δεν παίζει όσο θα ήθελε, ας έχει έναν πραγματικό και ατράνταχτο λόγο πλέον: το ότι η 11άδα θα ξεκινά από τον «Μπούντε».
2. Τζόναθαν Γούντγκεϊτ στη Μπάρτσα
Μας παίρνετε Σαβιόλα εσείς; Κι έχετε πάρει στο παρελθόν Φίγκο και Ρονάλντο; Επιτέλους, τέλος! Ο Γούντγκεϊτ θα είναι το επικοινωνιακό χτύπημα που θα προκαλέσει σάλο μεγαλύτερο κι από το Γουότεργκεϊτ. Δυνατός, μαχητής, ατσάλινος, βράχος από τους λίγους, θα φτιάξει με τον κάπτεν – Πουγιόλ ένα αμυντικό δίδυμο που δεν θα μασάει ούτε από άρματα τύπου Λέοπαρντ. Αν σας βαστάει, κοπιάστε.
3. Κριστιάν Μπρόκι στη Μπάγερν Μονάχου
Θα μπορούσε να λέγεται και «κερασάκης», αφού θα είναι στο κερασάκι στην τούρτα των μεγάλων φετινών μεταγραφών. Αλλά ποιος Λούκα Τόνι, ποιος Ριμπερί και σαχλαμάρες, όταν υπάρχει το αμυντικό χαφ της προηγούμενης και ταυτόχρονα της επόμενης δεκαετίας; Ο μόνος ποδοσφαιριστής με σωματότυπο κομοδίνου και απόδοση ηλιακού θερμοσίφωνα, εγγυάται χαμηλό κόστος, μεγάλη απόδοση και ζεστό νερό χειμώνα – καλοκαίρι, ακόμα και στο παγωμένο Μόναχο. Πραγματική επένδυση για το μέλλον.
4. Τζον Ο’ Σέι στην Ίντερ
Χορτασμένος από τίτλους και ατομικές διακρίσεις, ο χαρισματικός κεντρικός αμυντικός/ δεξιός μπακ/ αμυντικός χαφ/ δεξιός εξτρέμ/ κρυφός επιθετικός/ ελεύθερα πιασίματα, ανοίγει τα φτερά του μέχρι το φιλόξενο και κοσμοπολίτικο Μιλάνο για χάρη της Ίντερ, συνεχίζοντας την αλυσίδα των σπουδαίων μεταγραφών του Μοράτι. Με μια διαφορά: ότι θα πετύχει εκεί που οι περισσότεροι άλλοι έσπασαν τα μούτρα τους. Ο Χαβιέρ Ζανέτι, θα μπορεί επιτέλους να κοιμάται ήσυχος: Το περιβραχιόνιο του αρχηγού θα πάει στον κατάλληλο βραχίονα.
5. Τζούλιο Μπαπτίστα στους L.A. Galaxy
Αν τελικά ενδώσει ο Αλέξι Λάλας στα παρακάλια του Καλντερόν και επιστρέψει τον Μπέκαμ στη Ρεάλ, αν και μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, πρέπει και να τους πονέσει και να απαντήσει με ακόμα μεγαλύτερη βόμβα, για χάρη των χορηγών, του κόσμου και του αθλήματος γενικότερα: Τζούλιο Μπαπτίστα, κυρίες και κύριοι. Η φανέλα με το «9», που δόξασε και δοξάζει, σχεδόν όσο κι ο Στράτος Τζώρτζογλου. Θα στοιχίσει αρκετά παραπάνω από τα 40 εκατομμύρια δολάρια που θα έπαιρνε ο Ντέιβιντ, αλλά τα αξίζει μέχρι τελευταίου σεντ. Και θα τα φέρει πίσω με κολοσσιαίες επιχειρηματικές συμφωνίες. Αμ πώς;


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Αυτός που είπε πρώτος ότι «μόνο όταν έχεις χάσει κάτι καταλαβαίνεις την αξία του», μπήκε στην καρδιά του θέματος. Τι κι αν μιλούσε για γκόμενα και όχι για μπάλα; Η απώλεια είναι το ίδιο οδυνηρή, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Πριν λοιπόν φτάσουμε στα μέσα της σεζόν και δούμε τις ομάδες να πέφτουν στα γόνατα και να τους παρακαλούν να επιστρέψουν ως Μεσσίες για να τις σώσουν, ας συνοψίσουμε τις 10 αποδεσμεύσεις που πόνεσαν τους φίλους του ποδοσφαίρου περισσότερο απ’ ότι ο Απόστολος (R.I.P.) Σουγκλάκος τους αντιπάλους του στο ρινγκ.
1. Γιώργος Ανατολάκης
Δεν ήταν μόνο η αγριάδα στο βλέμμα και το μούσι που του έδινε πάντα το πλεονέκτημα. Δεν ήταν τόσο ο «Mad Max» χαρακτήρας του, οι σπρωξιές και τα τάκλιν του που τρόμαζαν τον αντίπαλο κι έδιναν σιγουριά στον προπονητή του. Δεν ήταν καν τα 11 χρόνια που κανείς δεν κατάφερε (για πολύ) να τον βγάλει από την ενδεκάδα. Ήταν κυρίως η μακρυμάνικη φανέλα και ο ιδρώτας που έσταζε στο πηγούνι του από το 5ο λεπτό κάθε αγώνα, που έκανε την κερκίδα να δει στο πρόσωπό του αυτόν που μοχθεί. Και όσους παλεύουν και προσπαθούν η κερκίδα τους λατρεύει.
2. Γιάννης Οκκάς
Ξεκίνησε την καριέρα του στον Ολυμπιακό μ’ ένα επικοινωνιακό τρικ που «έσπασε ταμεία» όταν, την ώρα που πάλευε μέσω ΟΥΕΦΑ να μείνει ελεύθερος από την ΑΕΚ, «παράγγειλε» στη νέα του ομάδα να του κρατήσουν τη φανέλα με το «9» (που είχε μείνει ορφανή μετά την αποχώρηση του Χούτου). Στα καπάκια φρόντισε να καταστήσει σαφή την αλλαγή επιπέδου στην ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία, όταν ο μάνατζέρ του Κώστας Μπότος «επέβαλε» στα ΜΜΕ να τον αποκαλούν «Γιάννη» και όχι «Γιαννάκη», όπως συνήθιζαν μέχρι τότε. Ε, και μετά άρχισε να παίζει. Και όλοι θαυμάσαμε τον μοντέρνο σέντερ-φορ που παίζει με πλάτη στην εστία (βλ. «φουνταριστός» στο πόλο) και προσπαθεί να τελειοποιήσει την μοναδική ντρίμπλα που ήξερε να κάνει καλά (δεξιά «κλειστή», με ταυτόχρονη προσποίηση του σώματος). Το κοντέρ του στον ΟΣΦΠ σταμάτησε τελικά στις 105 συμμετοχές και στα 20 γκολ. Αντίο Γιάννη, εμείς τα δοκάρια θα σε θυμόμαστε για πάντα με αγάπη.
3. Αρούνα Μπαμπανγκίντα
Ο εξτρέμ που έκανε τους προπονητές να σκίζουν τα διπλώματά τους όταν έπαιζε στη Β’ ομάδα της Μπαρτσελόνα, βρέθηκε στον Ολυμπιακό από σπόντα. Ένα φιλικό, δύο ασιστ του Τουρέ στο «φιλαράκι» του και τα ισάριθμα γκολ του 24χρονου Νιγηριανού ήταν υπεραρκετά για να ενθουσιάσουν τον πρόεδρο που του έκανε τριετές συμβόλαιο. Ο Σόλιντ τον χρησιμοποιούσε ανελλιπώς την πρώτη χρονιά (ενώ φέτος σάπισε στον πάγκο) χωρίς κανείς να μπορεί να εξηγήσει το «γιατί», μια και highlight του Μπαμπανγκίντα με την μπάλα στα πόδια, ήταν η 360ο στροφή γύρω από τον εαυτό του. Θα μας λείψει πάντως, γιατί κάθε σκληρός αγώνας πάντα χρειάζεται μια χαρούμενη, φολκλόρ «νότα» για να αποφορτίζεται.
4. Λεωνίδας Καμπάνταης
Ο «Λεό» δεν είναι απλά «άλλος ένας επιθετικός». Δεν είναι μόνο «ο ξανθός άγγελος με το διαβολικό τελείωμα». Είναι πολλά περισσότερα. Είναι «football icon». Κι ενώ ο Φερέρ κατάλαβε τη γκάφα του και τον δήλωσε εκ των υστέρων στη λίστα του Τσάμπιονς Λιγκ, δεν τον στήριξε στο τέλος στη σεζόν παρά τα 8 γκολ του. Οι «υπερβολικές οικονομικές του απαιτήσεις» τον οδήγησαν στην έξοδο κι από εκεί στην Αρμίνια Μπίλεφελντ. Ναι, καλά… γελάστε με τα χάλια σας τώρα και περιμένετε να ευθυγραμμιστεί ο Αρης με τον Ερμή και την Αφροδίτη, μπας και σκοράρει ο Καπετάνος.
5. Έμερσον
Αν ζούσε στην Αρχαία Ελλάδα, θα ήταν σίγουρα ένας από τους επτά σοφούς. Κι αν το έπαιρνε απόφαση, θα διοριζόταν άνετα υπουργός οικονομικών στη Βραζιλία. Γιατί έχει «σπουδάσει» από μικρός την οικονομία δυνάμεων και κινήσεων εντός γηπέδου, καθώς και την απλότητα στην ανάπτυξη του παιχνιδιού. Μ’ αυτά τα όπλα ξεχώρισε αμέσως όπου αγωνίστηκε, όντας από τους ελάχιστους αμυντικούς μέσους παγκοσμίως που έκανε τη δουλειά του χωρίς να σέρνεται κάθε τρεις και λίγο στο χόρτο. Και το γεγονός ότι σε κάθε του εμφάνιση είχε κάτι αγωνιστικό να διδάξει σε όσους τον βλέπαμε, είναι από μόνο του ανεκτίμητο.
6. Μάρτιν Παουτάσο
Βασικός επί επτά συναπτά χρόνια σε Μπάνφιλντ, Χιμνάσια και Ιντεπεντιέντε, σε εξαιρετική ποδοσφαιρική ηλικία (27), με το σωστό μαλλί για Αργεντινό ποδοσφαιριστή και «έβγαλε μάτια» στην καλοκαιρινή προετοιμασία. Μ’ αυτή την παρακαταθήκη η χρονιά προμηνυόταν συγκλονιστική για τον Λατινοαμερικανό δεξιό οπισθοφύλακα, αλλά τελικά το μόνο που έμεινε είναι το γκολ με τον Ατρόμητο και κάποιες σποραδικές, μέτριες εμφανίσεις σε πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ. Εντέλει ο Παουτάσο έφυγε και όλοι μείναμε με την αίσθηση ότι δεν τον χορτάσαμε και με την απορία αν θα έπαιζε καλύτερα του χρόνου «που θα είχε προσαρμοστεί και θα είχε βρει τα πατήματά του» (sic).
7. Ρικάρντο Μπόβιο
Όχιιι! Ο μακρόσυρτος θρήνος ακούγεται μέχρι το Campos dos Goytacazes του Ρίο ντε Τζανέιρο, τη γενέτειρα δηλαδή του 25χρονου χαλκέντερου Βραζιλιάνου. Κι ο θρήνος αυτός κλείνει μέσα του φαντάσματα, τις Στυμφαλίδες όρνιθες και τις Ερινύες που πλανώνται μάταια ζητώντας απαντήσεις: Γιατί το τάκλιν στην καρωτίδα που έκανες στην πρώτη εμφάνισή σου (στο φιλικό με την Αντερλεχτ στο ΟΑΚΑ) δεν είχε συνέχεια; Γιατί έκοψες τα μαλλιά σου κι έχασες τη δύναμή σου; Γιατί δεν μπορούσες να είσαι το κράμα Ζάετς-Ρότσα που όλοι θέλαμε; Γιατί, Ρικάρντο Μπόβιο;
8. Ιγκόρ Μπίστσαν
«Ήταν κι αυτός μια κάποια λύσις» που λέει κι ο ποιητής. Ψηλός, στητός, αγέρωχος και πρωταθλητής Ευρώπης. Κεντρικός αμυντικός, αμυντικό χαφ και κρυφός επιθετικός όταν χρειαζόταν. «Κοίμιζε» τους αντιπάλους με το (και καλά…) νωθρό του ύφος και μπορούσε να πασάρει ή να σκοράρει την ίδια ώρα που με τα δύο χέρια έφτιαχνε τη στέκα στο πλατινένιο του μαλλί. Και τώρα που έφυγες, Ιγκόρ, να ξέρεις ότι δεν μας χρωστάς τίποτα. Εμείς σου οφείλουμε: δύο χρόνια απ’ τη ζωή σου.
9. Πιέρ Εμπεντε
Ο ήρωας απ’ το πουθενά. Που ήρθε, σαν τον Ντάστιν Χόφμαν που έσωσε τους επιβάτες μιας φλεγόμενης πτήσης στην ταινία «Ήρωας κατά λάθος», από τον πάγκο να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα κάτω από τα γκολπόστ. Μπορεί να μην τα κατάφερε, αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν προσπάθησε να το κάνει με τον τιμιότερο τρόπο που μπορούσε. Η ανταμοιβή του; Να κατηγορηθεί ως «ασόβαρος», λόγω του ότι έκανε συνέχεια πλάκες και έλεγε «μούφες» ιστορίες, και να εκδιωχθεί τελικά με συνοπτικές διαδικασίες διότι «δεν χωρούσε στα πλάνα της νέας χρονιάς». Μετά ήρθε ο Μάλαρτζ και «ποιος τον χ...ει μωρέ τώρα τον ‘Πέτρο’…».
10. Ζήσης Βρύζας
Πόνεσε η αποδέσμευσή του από την Ξάνθη, αλλά για πολύ λίγο. Περιμένουμε την επιστροφή του στον ΠΑΟΚ με τη δόξα και τις τιμές που του αρμόζουν. Και τα όσα γκολάκια του αναλογούν στα 34 του. Και –κυρίως- το «παστέλι» στο Χάιμπουρι να παίζει στο video wall της Τούμπας πριν από κάθε παιχνίδι. Αποθέωση!


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ και ο Τομ Κρουζ είναι καλοί φίλοι. Κι οι κυρίες τους, υποθέτουμε, επίσης, όσο «φίλες» μπορούν να γίνουν δυο διάσημες κυρίες που ζουν δίπλα σε διάσημους συζύγους. Είναι ωραίο πράγμα να έχεις καλούς φίλους. Να μοιράζεσαι μαζί τους τούς προβληματισμούς και τις στενοχώριες σου, για το πόσο πιεστικά σε πρεσάρουν π.χ., με τριπλή ζώνη άμυνας και παγίδες στις γωνίες οι παπαράτσι.
Να ρωτάς τη συμβουλή τους για το πόσο πρακτικό είναι να έχεις σπίτι σου τρεις ή τέσσερις πισίνες Ολυμπιακών προδιαγραφών. Αν είναι καλύτερα να έχεις μία γκουβερνάντα για κάθε παιδί που να μιλάει έξι γλώσσες ή θα μπερδεύεται το παιδί – περίπτωση να θέλεις το παιδί σου να γίνει μεταφραστής δεν παίζει, ειδικά όταν η πρώην σου, Νικόλ Κίντμαν, έχει παίξει στην ταινία «Η Μεταφράστρια». Έχεις κι άλλα πολλά να μοιραστείς: έναν ποδοσφαιρικό αγώνα στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου», άσχετα αν ο Τομ ακόμα απορεί πώς διάολο παίζουν football όλοι αυτοί οι τρελοί μόνο με τα πόδια, χωρίς κράνη και βάτες. Μια θρησκεία ενδεχομένως, όπως η σαϊεντολογία, που είναι trendy και την έχουν ασπαστεί όλοι οι trendy-δες και διάσημοι της οικουμένης.
Την ίδια χώρα επίσης, αφού οι δυο καλοί φίλοι θα ζουν στις ΗΠΑ από τη νέα χρονιά και θα έχουν τη δυνατότητα να διοργανώνουν όμορφα γκαλά και σουαρέ, πότε στο τσαρδί του ενός και πότε του άλλου, μια μπιρίμπα, δυο-τρεις παρτίδες τάβλι, ένα trivial, κάτι ρε αδελφέ για να περνάει η ώρα τους.
Ξέραμε εδώ και τόσα χρόνια πόσο δυνατή είναι η εικόνα του Ντέιβιντ Μπέκαμ παγκοσμίως και πόσο καταπιεζόταν εγκλωβισμένος στα στενά ευρωπαϊκά ποδοσφαιρικά όρια. Το απόλυτο pop-icon έπρεπε να ανοίξει τα φτερά του, αλλά πόσο περισσότερο; Είχε κάνει όλα όσα θα μπορούσε να κάνει ένας ποδοσφαιριστής κι ακόμα περισσότερα. Γάμο με τη Spice-Βικτόρια, παιδιά, απιστίες, δεκάδες κομμώσεις, στρινγκ, δηλώσεις, ταξίδια – και μέσα σ’ όλα αυτά και λίγη μπάλα. Όποτε έμενε λίγος χρόνος. Η χώρα των Μεγάλων Ευκαιριών, «the land of the brave and the home of the free» (ή κάπως έτσι), δεν ήταν απλά μια επιλογή. Ήταν η μεγάλη ευκαιρία για να εξαπλωθεί το προϊόν στα πέρατα της οικουμένης, με ένα marketing στο οποίο οι Αμερικανοί είναι μανούλες και πατερούληδες μαζί.
Όταν μάθαμε για το γάμο ανάμεσα στον Μπέκαμ και τους L.A. Galaxy, τα σενάρια ήταν τα εύλογα και προφανή: λίγη μπάλα, πολλά αυτόγραφα, ακόμα περισσότερες διαφημίσεις, εμφανίσεις στους Λέτερμαν, Λένο και Λάρι Κινγκ του κόσμου τούτου, δίσκος για την κυρά-Μπέκαμ, μπορεί και κανένα ρολάκι για εκείνην με guest εκείνον κι έχει ο Θεός. Παλικάρια θα σφάζονταν για μια φωτογραφία από ένα πάρτι που θα ήταν παρόντες όλοι οι κοσμικοί, ο μύθος θα συντηρούνταν και θα μεγάλωνε και τα δολάρια θα έρεαν με την κάνουλα. Η είδηση όμως που κυκλοφόρησε πρόσφατα, ανοίγει νέες προοπτικές και ορίζοντες, όχι μόνο στις φαμίλιες Κρουζ και Μπέκαμ, αλλά σε όποιον θέλει να προκόψει και να κάνει μπίζνες με τους φίλους του: ο Τομ Κρουζ φέρεται έτοιμος να σπρώξει 60 εκατομμύρια ευρώ και να αγοράσει την ομάδα του φίλου του. Τέτοιες μπίζνες, είχε να κάνει από τις «Πονηρές Μπίζνες ενός Πρωτάρη».
Μπορεί να μην είναι πια πρωτάρης, αλλά παραμένει πονηρός. Και με την καριέρα του να ταλαιπωρείται τελευταία, αφού απολύθηκε ουσιαστικά από την εταιρία με την οποία έκανε ταινίες τα τελευταία χρόνια, πρέπει με κάποιον τρόπο να συντηρήσει το μύθο του. Και τι πιο όμορφο, από το να συνδέσει το όνομά του με το πιο καυτό εισαγόμενο προϊόν των ΗΠΑ. Γι’ αυτό είναι οι φίλοι. Για να περνάνε καλά και να κάνουν δουλειές μαζί. Για να κονομάνε και να μένουν στον αφρό της δημοσιότητας. Για να παίζουν με αφορμή τη μπάλα, μεγάλη «μπάλα».
Ως ιδιοκτήτης της ομάδας άλλωστε, θα έχει και κάθε δικαίωμα να καλέσει τους Μπέκαμ σπίτι του και να πει του Ντέιβιντ: «ρε ψηλέ, για κάνε εκείνα τα κόλπα με τη μπάλα που μ’ αρέσουν». Και να βάλει το Ρομέο και τον Μπρούκλιν να παριστάνουν τα ball-boys. Παστρικές δουλειές, που μόνο Επικίνδυνες Αποστολές δεν θυμίζουν.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Η ρήση του Γιάννη Τσαρούχη μπορεί να ειπώθηκε πριν από αρκετά χρόνια, με τον καιρό όμως μέστωσε και εδραιώθηκε ως μία από τις φράσεις που πλησιάζουν όσο λίγες την ψυχοσύνθεση του Έλληνα.

Οι αθλητικογράφοι ξέρουν καλά το παιχνίδι αυτό – των δηλώσεων. Το έμαθαν από νωρίς, από τότε που οι ίδιοι εκστασιάζονταν με τα πρωτοσέλιδα που έβλεπαν και πείθονταν ότι το νέο μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας είναι έτοιμος να κόψει φλέβες για πάρτη της. Κι αν για παίκτες που έχουν μία «Χ» (εύλογη) χρονική παρουσία στις πλάτες τους στην ομάδα «δικαιολογείται» να κάνουν που και που «δηλώσεις πίστης» στο σύλλογο (βλ. «Ολυμπιακοφροσύνης», «Παναθηναϊκοφροσύνης», «ΑΕΚοφροσύνης», «κυρά-Φροσύνης» κ.ο.κ.), αυτοί που δίνουν για πρώτη φορά συνέντευξη χωρίς να έχουν κάνει ούτε μία προπόνηση με τη νέα τους ομάδα, έχουν αναρωτηθεί ποτέ μήπως –ενώ οι ίδιοι δηλώνουν αυτά που θέλουν στη γλώσσα που θέλουν- η εφημερίδα τελικά δημοσιεύει αυτά «που θα ήθελε» ή αυτά «που θα έπρεπε» να πουν;

Εξηγούμαστε: Για κάποιο λόγο, που ακροβατεί μεταξύ καλής θέλησης (μονομερούς όμως), λατρείας του συντάκτη για την ορθή χρήση της γλώσσας και πλήρους παρανόησης των βασικών κανόνων του επαγγέλματος, οι δημοσιογράφοι των αθλητικών εφημερίδων συνηθίζουν εδώ και χρόνια α) να «στρογγυλεύουν» τις δηλώσεις Ελλήνων ποδοσφαιριστών, ώστε να φαίνονται απόφοιτοι πανεπιστημίου και όχι «αγράμματοι χωριάτες» και β) όποτε πετύχουν ξένο, και δη φρέσκια μεταγραφή, να βάζουν γενναία ποσότητα «σάλτσας» στο κείμενο – υποθέτοντας ότι έτσι ο «νέος» θα κερδίσει γρηγορότερα τη συμπάθεια του κόσμου της ομάδας. Το μόνο που καταφέρνουν βέβαια είναι –στην καλύτερη- να ψάχνει ο αναγνώστης λέξη προς λέξη τη συνέντευξη προσπαθώντας να ξεχωρίσει την αλήθεια από την υπερβολή ή το ψέμα, και –στη χειρότερη- ο ποδοσφαιριστής να χαρακτηρίζεται «γραφικός», εν αγνοία του.

Τελευταίο και τρανταχτό παράδειγμα (αχρείαστης) υπερβολής είναι η πρώτη συνέντευξη του Λιονέλ Νούνιες στον «Πρωταθλητή», ο οποίος –σύμφωνα με τον συντάκτη Φώτη Βοϊνίκα- δήλωσε αυτολεξεί (μεταξύ άλλων) τα εξής: «Θέλω να εκτοξεύσω τους φιλάθλους μας στα ουράνια με ένα γκολ επί του μεγάλου αντιπάλου και να πνιγώ στις αγκαλιές τους». Υπάρχει έστω κι ένας ανάμεσά σας που να πιστεύει πραγματικά ότι ο Νούνιες χρησιμοποίησε τις λέξεις «εκτοξεύσω», «ουράνια», «μεγάλου αντιπάλου» και «πνιγώ»; Το πολύ-πολύ να του είπαν ότι την πρώτη αγωνιστική έχει το ΠΑΟ-ΟΣΦΠ κι αυτός να απάντησε ότι θα ήταν ωραία να παίξει και να σκοράρει. Οι άνθρωποι, ως γνωστόν, εκφράζονται απλά. Πως λοιπόν είναι δυνατόν ένας 23χρονος Αργεντινός που έχει έρθει για μία ημέρα στην Ελλάδα έχοντας χίλιες σκοτούρες στο κεφάλι του να έχει πει «θέλω να βοηθήσω την ομάδα να συνεχίσει την κυριαρχία της στις εντός συνόρων υποχρεώσεις»; Ποδοσφαιριστής είναι, όχι λόγιος.

Το κορυφαίο όμως ήταν άλλο. Ερωτώμενος για το ενδιαφέρον της ΑΕΚ προς το πρόσωπό του, ο Νούνιες είπε: «Ξέρω ότι υπήρχε έντονο ενδιαφέρον από την ΑΕΚ και ειδικά από τον προπονητή της, όμως ποτέ δεν κατέθεσαν πρόταση. Δε με χάλασε καθόλου βέβαια, αφού ήρθα τελικά στη μεγαλύτερη ομάδα της Ελλάδας». Συμπέρασμα: γιατί να χάσουμε την ευκαιρία να πικάρουμε την ΑΕΚ και να πουλήσουμε κανά φυλλαράκι παραπάνω, βάζοντας στο στόμα του Νούνιες μια φράση που ο ίδιος δε θα μάθει ποτέ ότι δεν είπε αλλά παρόλα αυτά δημοσιεύτηκε;

Υ.Γ. Το πρόβλημα της παραποίησης και του «φουσκώματος» των λεγομένων των ποδοσφαιριστών στη διαδρομή από το κασετοφωνάκι στο χαρτί, αφορά κατά βάση τις οπαδικές εφημερίδες. Που εξακολουθούν να μας αφήνουν με την απορία αν είναι εν γνώσει τους συμμέτοχοι στην παρωδία που παρουσιάζουν ή απλώς διαιωνίζουν μια ανοησία που οι ίδιοι μετέτρεψαν σε καταγέλαστη παράδοση.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Ας κάνουμε ένα ωραίο, ελληνικό και αμιγώς ποδοσφαιρικό σενάριο: ως Σούπερ Λίγκα, αποφασίζουμε (και διατάζουμε) να κινηθούμε οργανωμένα, με πρόγραμμα και προσεκτικές κινήσεις. Ναι, να ενισχυθούν οι ομάδες μας, αλλά να μην ξεπαραδιαστούμε κιόλας. Αν πηγαίνουμε δεξιά κι αριστερά και χτυπάμε πόρτες, ο καθένας μάς ζητάει ό,τι λεφτά γουστάρει (κι όσα του λείπουν). Αν πάμε να ψωνίσουμε όλοι μαζί από ένα μαγαζί, πού θα πάει, θα μας κάνουν ένα σκόντο. Μια καλύτερη τιμή. Μια κίνηση εκτίμησης κι αναγνώρισης στην προτίμηση που δείχνουμε στην επιχείρησή τους. Κι επειδή από τα μέσα της χρονιάς, η ομάδα που φερόταν να έχει βγάλει έναν κατάλογο με παίκτες υπό παραχώρηση, που έφτανε από δω ίσαμε τη Μαδρίτη ήταν η Ρεάλ, θα πάμε να ψωνίσουμε από εκεί, με την ευγενική χορηγία του ελληνικού κράτους. Και τι θα πει «μπορεί να μη θέλουν να έρθουν;» Τι σκατά Πρωταθλητές Ευρώπης είμαστε; Ακυρώνονται γρήγορα όλες οι μεταγραφές που έγιναν, τους γυρνάμε όλους πίσω και ξαναμοιράζουμε την τράπουλα:

- Ντιέγκο Λόπεθ
Ποια Βιγιαρεάλ; Γρήγορα στη Μαδρίτη και μη βγάλεις τσιμουδιά. Κι από κει στην Αθήνα και την ΑΕΚ. Για να τιμωρηθεί ο Σορεντίνο και η γκρίνια του, ναι μεν θα τον δώσουμε, όχι όμως στην Ιταλία, αλλά στην Ισπανία και τη Βιγιαρεάλ κι εσύ Ντιέγκο, που ζούσες τόσο καιρό στη σκιά του Κασίγιας, θα παίξεις μαζί με το Ριβάλντο, τον παλιό καλό σου φίλο Αρουαμπαρένα και θα έχεις την ευκαιρία για ομίλους Τσάμπιονς Λιγκ. Πού τέτοια μεγαλεία στη Βιγιαρεάλ; Δεν το συζητάμε και χάρη σου κάνουμε.

- Μίτσελ Σαλγκάδο
Δεν διανύει και την πρώτη του νεότητα, είναι η αλήθεια, αλλά με τέτοιο μαλλί, όλες οι πόρτες είναι ανοικτές για σένα. Κι επειδή ο Κολοτσίνι και κυρίως το μαλλί του, δεν βλέπουμε να μας τιμούν με την παρουσία τους στην Ελλάδα, Μίτσελ Σαλγκάδο, εσένα και το μαλλί σου σας περιμένουμε στον Πειραιά. Για να μπορέσει ο Ζεβλάκοφ να δείξει το πλούσιο ταλέντο του στο κέντρο της άμυνας. Για να μπορέσει ο Τάσος Πάντος να πάρει πολύτιμες ανάσες. Ο Τοροσίδης να σκαντζάρει τον Ιέρο. Καλορίζικος.

- Σισίνιο
Σας δίνουμε Λουκά Βύντρα, μας δίνετε Σισίνιο (και λεφτά) για την Πανάθα. FairDeal το λένε αυτό στο χωριό μας. Σας δίνουμε ταύρο πραγματικό, μας δίνετε ψιλο-σαπάκι, με πολλούς τραυματισμούς και το 11 στην πλάτη (μα πού ακούστηκε δεξί μπακ με το 11;). Έχετε χάρη που συμπαθούμε τους Βραζιλιάνους κι έχουμε αδυναμία στη Ζιζέλ, κομμάτια να γίνει.

- Ιβάν Ελγκέρα
Τόσα χρόνια θέλεις να φύγεις, γκρινιάζεις που μια σε βάζουν αμυντικό χαφ, μια κεντρικό αμυντικό, δυο στον πάγκο και τρεις στην εξέδρα. Ε, ήρθε η ώρα σου (βρε κουνήσου από τη θέση σου!). Στη Νέα Σμύρνη ψάχνουν τον αντικαταστάτη του Ενσαλίβα και μόλις τον βρήκαν. Έχεις πολλά να δώσεις κι ακόμα πιο πολλά να πάρεις. Θα αγαπήσεις τη Νέα Σμύρνη και θα αγαπηθείς πιο πολύ κι από τον φραπέ στο «Γαλαξία».

- Ραούλ Μπράβο
Ο Γεωργάτος σταμάτησε. Ο Μπουλούτ έφυγε. Ο Ντομί (δυστυχώς) έμεινε. Δεν το καταλαβαίνεις και μόνος σου, ότι η αριστερή πτέρυγα του Ολυμπιακού σε χρειάζεται πιο πολύ κι απ’ ό,τι χρειάζεται ο θερμόπληκτος το FUNAI; Ασε λίγο να το ψάξουμε, μπορεί και να πείσουμε το Ντιντιέ να σου δώσει το 3. Θα του δώσουμε για αντάλλαγμα το 11, του Τζόλε.

- Έμερσον
Τόσο μεγάλος κι όμως τόσο ακμαίος. Έχεις προλάβει όλους τους Παγκόσμιους Πολέμους, τους Βαλκανικούς, τους Μπόερς, τις Θερμοπύλες, τον Αμερικανικό Εμφύλιο, τις Σταυροφορίες, αλλά εσύ εκεί, το παλεύεις φιλότιμα. Σεβάσμιε γέροντα, από την Ξάνθη έφυγε ο Μάνσο και ο Αντζας. Στα Πηγάδια έχουν ανάγκη τη σοφία σου, τις αναμνήσεις σου, τις ιστορίες που θα διηγείσαι μπροστά στο τζάκι. Ποιο τζάκι θα σε πρωτοπρολάβει, ένας Θεός ξέρει.

- Μαχαμαντού Ντιαρά
Το ότι πέτυχες το κρίσιμο γκολ την τελευταία αγωνιστική, δεν αρκεί για να σε γλιτώσει. Ούτε ότι στοίχισες έναν σκασμό λεφτά, τα οποία φυσικά και δεν δικαιολόγησες. Παραμένεις στον τάκο, οπότε άρχισε να αμπαλάρεις, γιατί επιστρέφεις εκεί όπου πρωτοξεκίνησες και χρωστάς όλα όσα έχεις καταφέρει στην καριέρα σου. Ντιαρά-κη, μπορείς να χαμογελάσεις ξανά. Δεν είσαι στο Μάλι, είσαι στα Μάλια. Στο Ηράκλειο και τον ΟΦΗ.

- Χοσέ Αντόνιο Ρέγιες
Πέτυχες κι εσύ γκολ στο τελευταίο παιχνίδι με τη Μαγιόρκα και μάλιστα δύο και σφράγισες το Πρωτάθλημα. Μπράβο σου ρε μάγκα! Σου αξίζει μια ομάδα με λαό, με όραμα και προοπτική, με Πρόεδρο βαρβατίλα και άντρακλα, γιατί μόνο αυτοί θα σε εκτιμήσουν και θα σε αποθεώνουν όπως σου πρέπει. Ξέχνα το Λονδίνο και τους κακούς ανθρώπους της Αρσεναλ. Ξέχνα τους αχάριστους της Ρεάλ, που δεν θέλουν αν σε κρατήσουν μετά απ’ όλα όσα έκανες. Τούμπα-Ιράν, Καμπότζη Βιετνάμ!

- Ζούλιο Μπαπτίστα
Ο Παίκτης που ψάχνει ο Πεσέιρο (αλλά δεν το ξέρει ακόμα). Επιθετικός – νταμάρι, αριστερό χαφ με διασκελισμό γαζέλας, ξυραφένιες σέντρες, ντρίμπλες που κόβουν την ανάσα, σουτ που σπάνε το φράγμα του ήχου. Ζούλιο, είσαι πλασμένος για τη Λεωφόρο. Είσαι πλασμένος για να φορέσεις το τριφύλλι και να το κάνεις ν’ ανθίσει. Πιστεύουμε σε Σένα, γιατί είσαι ανώτερος από θρησκεία. Είσαι οντότητα. Και είσαι και «στον όνγκο» από τότε που γεννήθηκες.

- Ρομπίνιο
Από σένα περιμέναμε πολλά. Πιο πολλά απ’ όσα έχεις καταφέρει ως τώρα. Προφανώς, θέλεις καθοδήγηση. Ένα μέντορα, που θα βγάλει από μέσα σου ό,τι καλύτερο υπάρχει. Έναν Ριβάλντο με άλλα λόγια. Ένας Ζούλιο Σέζαρ να σε κάνει μάγκα με πάσες «πάρε – βάλε». Έναν Μαντούκα να τραβάει πάνω του 4 και 5 αμυντικούς (τόσους χρησιμοποιεί ο αντίπαλος κόουτς όταν έχει απέναντί του τον Μαντούκα) για να έχεις εσύ χώρους. Η Βραζιλιάνικη παροικία της ΑΕΚ σε περιμένει. Μην αργείς, αλλά να ξέρεις: αν αργήσεις, θα φάμε.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Η κληρονομιά είναι ωραίο πράγμα. Μόνο όμως όταν αφορά κάποιον πλούσιο συγγενή, π.χ. τον θείο «από το Αμέρικα», και είσαι ο δικαιούχος. Σε κάθε άλλη περίπτωση, η κληρονομιά είναι βαρύ φορτίο. Γιατί κουβαλάει μαζί της απαιτήσεις, που πολλές φορές αποδεικνύονται δυσβάσταχτες για τους ώμους αυτού που παίρνει τη σκυτάλη.
Ιδίως όταν είναι ο Λουτσιάνο Μάρτιν Γκαλέτι και καλείται να «γεμίσει» τη φανέλα του Μίλος του Μάριτς. Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες και το δράμα μόλις ξεκινά. Προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα στην «ανάλυση των οκτώ σημείων» των δύο άσων; (σ.σ. Αρχίστε τώρα να τρώτε τα νύχια σας από την αγωνία. Μέχρι το τέλος του κειμένου, θα έχετε φτάσει στον καρπό).
1. ΡΟΛΟΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ
Ο πολυσύνθετος 25χρονος Σέρβος είναι το πολυεργαλείο που κάθε προπονητής ονειρεύεται να έχει στο ρόστερ της ομάδας του. Η «καλή» του θέση είναι αυτή του κεντρικού χαφ, ωστόσο απέδειξε ότι μπορεί να αγωνιστεί με επιτυχία τόσο ως αμυντικός, επιθετικός, δεξιός ή αριστερός μέσος, ενώ κάλυψε περιστασιακά και τη θέση του δεξιού μπακ.
Από την άλλη ο 27χρονος Αργεντινός ξεκίνησε την καριέρα του ως δεύτερος επιθετικός και κατέληξε να αγωνίζεται αποκλειστικά ως δεξιός χαφ-εξτρέμ (αυτό που παλιά ονομαζόταν «μέσα δεξιά»). Με επιτυχία μεν, σε συγκεκριμένα τετραγωνικά δε.
Μάριτς: 9
Γκαλέτι: 6
2. ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΕΣ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ
Και οι δύο προέρχονται από «σχολές» του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, που έχουν τροφοδοτήσει το άθλημα με χιλιάδες παίκτες. Παρόλα αυτά, λόγω σπουδαιότερης παράδοσης, διάρκειας και επιτυχιών στο διεθνές στερέωμα, η Αργεντινή είναι τρία βήματα μπροστά από τη Σερβία.
Μάριτς: 7
Γκαλέτι: 10
3. ΔΕΞΙ ΠΟΔΙ
Του Μάριτς είναι γνωστό στην πιάτσα και ως «μοιρογνωμόνιο». Η μπάλα κολλάει πάνω του και από εκεί φεύγει με ακρίβεια προς όλες τις κατευθύνσεις. Καλό δεξί διαθέτει και ο Γκαλέτι, που το χρησιμοποιεί κατά βάση για σέντρες και μακρινά σούτ (βλ. τελικό κυπέλλου με τη Ρεάλ).
Μάριτς: 8
Γκαλέτι: 8
4. ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΟΔΙ
Σε ότι αφορά τον 25χρονο πρώην παίκτη του Ολυμπιακού, μπορεί να μην είναι το «καλό» του, αλλά ποιος ορκίζεται γι’ αυτό; Δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα στο γήπεδο δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να σουτάρει ή να πασάρει με το αριστερό καλύτερα απ’ τον Τζόρτζεβιτς ή τον Καστίγιο, ίσως ακόμα κι απ’ τον Ντομί (θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου!).
Ο Γκαλέτι πάλι είναι αμφίβολο αν χρησιμοποιεί το αριστερό του πόδι για οτιδήποτε άλλο εκτός από το να στηρίζει το δεξί, με το οποίο κάνει όλη τη δουλειά.
Μάριτς: 7
Γκαλέτι: 5
5. ΚΕΦΑΛΙΑ
Κανείς από τους δύο δεν διακρίνεται ιδιαίτερα για την ευχέρειά του στο ψηλό παιχνίδι, ωστόσο η απόφαση του Μάριτς να ξυρίσει το κεφάλι του κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν. Ο διεθνής Σέρβος κατόρθωσε μ’ αυτόν τον τρόπο να δίνει πάντα τα κατάλληλα φάλτσα στην μπάλα, αν και την προτιμάει να κυλάει στο χορτάρι. Αλλωστε ο Μπιλ Σάνκλι είχε πει ότι «αν ο Θεός ήθελε το ποδόσφαιρο να παίζεται με την μπάλα στον αέρα, θα έβαζε το γρασίδι στον ουρανό».
Μάριτς: 7
Γκαλέτι: 6
6. ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ
Ο Μίλος μας τα έδειξε απλόχερα στα τρία χρόνια που είχαμε την τιμή να τον φιλοξενήσουμε στο –«πολύ φτωχό» για την αξία του- ελληνικό πρωτάθλημα: Σωματοδομή κομάντο, φινέτσα ζωγράφου στο παιχνίδι του και αποτελεσματικότητα που στατιστικά μετρήθηκε στο 99,8%.
Ο Λουτσιάνο έχει επίσης αποδείξει τι αξίζει, μετά την εξάχρονη καριέρα του στην Πριμέρα Ντιβιζιόν και τις 13 συμμετοχές μέχρι τώρα στην «αλμπισελέστε».
Μάριτς: 9
Γκαλέτι: 9
7. ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ
Όπως παραδέχονται όλοι οι προπονητές και οι κατά καιρούς συμπαίκτες του, η μόνη πραγματική αδυναμία του Μάριτς είναι ότι δεν έχει βρει ακόμα τον κατάλληλο μάνατζερ που θα τον βοηθήσει να κάνει μεταγραφή ανάλογη του ποδοσφαιρικού του βεληνεκούς (αν και, εφόσον τελικά αποχωρήσει ο Ντέκο από τη Μπαρτσελόνα, δεν αποκλείεται να έχουμε εξελίξεις).
Οι μόνες αδυναμίες του Γκαλέτι είναι α) ότι ενώ έχει φτάσει πολύ κοντά στο να θεωρείται top class παίκτης, δεν είχε ποτέ τη διάρκεια που θα του επέτρεπε να καθιερωθεί ως τέτοιος και β) ότι έχει μια σχετική αδυναμία στο σκοράρισμα (273 συμμετοχές - 33 γκολ συνολικά στην μέχρι τώρα καριέρα του)
Μάριτς: -2
Γκαλέτι: -2
8. ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ
Για τον διεθνή Σέρβο είναι μάλλον η λέξη που τον χαρακτηρίζει περισσότερο απ’ όλες, καθώς τη διαθέτει με το τσουβάλι. Δεν κρύβεται ποτέ στα δύσκολα ματς, είναι ηγετική φυσιογνωμία από τις λίγες και –κυρίως- είναι αυτός στον οποίον την κρίσιμη στιγμή θα απευθυνθούν οι συμπαίκτες του για το κρίσιμο σουτ ή την καθοριστική ασίστ.
Ο Αργεντινός πάλι έχει κερδίσει με το σπαθί του τον ποδοσφαιρικό σεβασμό. Μπορεί να μην του βαράνε οι υπόλοιποι «προσοχές» στα αποδυτήρια, αλλά σίγουρα ο αντίπαλος προπονητής θα του βάλει μαν-του-μαν με βοήθειες γιατί ξέρει ότι είναι μόνιμη πηγή κινδύνου αν βρει ελεύθερο χώρο μπροστά του.
Μάριτς: 10
Γκαλέτι: 8
ΤΕΛΙΚΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
ΜΑΡΙΤΣ: 55
ΓΚΑΛΕΤΙ: 50
ΕΠΙΜΥΘΙΟ
Δεν υπάρχει. Η βαθμολογία τα λέει όλα. Απομένει στον Γκαλέτι να συναισθανθεί το βάρος της ευθύνης που κουβαλάει και να δώσει το 100% των δυνάμεών του για να κάνει τους φίλους του Ολυμπιακού να πειστούν ότι «η φανέλα με το 8» πήγε σε καλά χέρια. Αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση, ίσως ούτε το 100% να μην είναι αρκετό.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

http://www.sportnet.gr/NewsImages/InsImages//fpele.jpg

Νταρκο-γκολ στο Θρύλο, μετά Βαΐων και κλάδων, όπως ακριβώς αρμόζει σε έναν επιθετικό της κλάσης και της ιστορίας του. Ριβάλντο στην ΑΕΚ και ντελίριο στους Θρακομακεδόνες για τον αειθαλή Βραζιλιάνο, που παλιώνει και ωριμάζει σαν το καλό γιοματάρι. Τους θέλουμε; Με τρέλα! Τους χορταίνουμε; Με τίποτα! Θέλουμε κι άλλους; Τόσο πολύ, όσο κι η χωριάτικη το Αλτις – μέχρι την τελευταία σταγόνα. Πρόεδροι – πρόεδροι – σας παρακαλώ, φέρτε τους όλους φέτος, για να τρελαθώ.
- Μπατιστούτα στην Ξάνθη
Τι θα πει «έχει σταματήσει τη μπάλα»; Τα καταφέρνουν καλύτερα οι Λαμπριάκοι, οι Καστίγιοι, οι Παπαδόπουλοι και οι Καπετάνοι (και οι δυο μαζί) του κόσμου τούτου από τον Γκάμπι, αν ο αγαπημένος Αργεντινός ξαναφορούσε τα εξάταπα; Μετά το περσινό φλερτ με τον Μαρτσέλο Σάλας και την αποχώρηση Μάνσο, η ακριτική ομάδα απαντά επικοινωνιακά με μια μεταγραφή – βόμβα, που αν ακολουθήσει το παράδειγμα του Έμερσον, σε έξι μήνες μπορεί και να είναι στην ΑΕΚ.
- Νταβόρ Σούκερ στον Παναθηναϊκό
Κάλλιο αργά, παρά ποτέ. Ο Κροάτης που έγινε σύνθημα όσο λίγοι, χωρίς ποτέ να φορέσει τα πράσινα, αποφασίζει να απολαύσει ένα τελευταίο encore στην ομάδα που θα τον υποδεχτεί όπως υποδέχτηκε η Ελλάδα τον Καραμανλή το 1974. Η φανέλα του γίνεται best-seller και οι στίχοι με το όνομά του μεγαλύτερο σουξέ κι από την περιβόητη φάρσα με το «Τέλλλλος».
- Αϊλτον στην ΑΕΚ
Οι παλιές αγάπες πάνε είτε στον Παράδεισο, είτε στο ΟΑΚΑ. Ο παχουλός Βραζιλιάνος, με το λιγότερο παχουλό συμβόλαιο, συζητάει να επιστρέψει στη Μπουντεσλίγκα με περίπου 200.000 ευρώ το χρόνο. Με τόσα λεφτά, είναι να το συζητάμε κιόλας; Με Ρίμπο, Σέζαρ και Μαντούκα, το βραζιλιάνικο παρεάκι θα ζήσει μεγάλες στιγμές.
- Μπίλι Κοστακούρτα στη Λάρισα
Πώς μπορεί ένας ζωντανός θρύλος των γηπέδων να αφήσει έτσι, σε μια στιγμή, τα γήπεδα που αγάπησε και αγαπήθηκε όσο ελάχιστοι και να αναλάβει διοικητικό πόστο; Το κοστούμι και η γραβάτα μπορούν να περιμένουν κι ένα τηλεφώνημα από το Γιώργο Δώνη, αρκεί για να δώσει τη λύση: «Έλα να παίξεις δίπλα στον Νταμπίζα, σου έχω έτοιμη τη φανέλα του Βάλλα». Ποιος μπορεί να αρνηθεί τέτοια πρόταση;
- Ιέρο στον Ολυμπιακό
Δεν λέμε και φωνάζουμε εδώ και τόσα χρόνια, ότι ένας «Ιέρο» δεν φτάνει στον Ολυμπιακό; Ήρθε η ώρα να τους κάνουμε δυο, για να δούμε προκοπή. Ο ένας, ο «Ιέρο» Στολτίδης θα κόβει στο κέντρο, ο άλλος «Ιέρο» θα ράβει στην άμυνα. Και οι δυο μαζί, σαν το Φίλιππο με το Ναθαναήλ, σαν τον τέντζερη με το καπάκι, σαν το Μπόλεκ με το Λόλεκ, θα γράψουν τις χρυσές σελίδες της ομάδας.
- Τέντι Σέρινγχαμ στον ΟΦΗ
Επειδή το πείραμα με τον Ντρούλιτς στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, η κρητική ομάδα επενδύει ξανά στην εμπειρία. Μπορεί να ρίχνει μια δεκαετία –και βάλε– στον Ντρούλιτς, αλλά η γερή του κράση, η επαφή του με τα δίχτυα και οι διαστημικές γκόμενες που έχει από μικρό παιδί (εδώ και 50 χρόνια δηλαδή), που είναι και το μυστικό της νεότητάς του, σε συνδυασμό με τα υπέροχα φαγητά της Κρήτης και τις τσικουδιές, υπόσχονται πολλές «μπαλωθιές» στα αντίπαλα δίχτυα. Ποια Κόλτσεστερ τώρα, ρε Τέντι;
- Σαντιάγκο Κανιθάρες στον ΠΑΟΚ
Πήγε ο Χίλντελμπραντ στη Βαλένθια, οπότε μήνυμα ελήφθη. Πουλάμε τον Ντάνι Φερνάντεθ, τα τσεπώνουμε κανονικότατα, βγάζουμε τη χρονιά μια χαρά – χαρούλα και βάζουμε στη μηχανή μας τον τίγρη με τις ανταύγειες και το ντεκαπάζ. Θα μας πείτε «πού ακούστηκε τίγρης με ντεκαπάζ;» Θα σας απαντήσουμε «είναι κάτι σαν την τίγρη της Βεγγάζης. Σπάνιο και πανέμορφο είδος».
- Ρόι Κιν στον Αρη
Πολλοί λάτιν στον Αρη, πολλή ποικιλία και απειθαρχία, έξω καρδιά κι απάνω τούρλα. Κάποιος πρέπει να σφίξει τα λουριά μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Ναι, το ξέρουμε ότι φέτος η Σάντερλαντ, υπό τις οδηγίες του, θα μαγέψει στην Πρέμιερ. Πώς όμως ο άλλος είναι παίκτης – προπονητής σε μια ομάδα; Θα είναι παίκτης προπονητής σε δυο ομάδες και δυο χώρες. Και μην πει κανείς καμιά βλακεία «και πότε θα προπονείται με τους συμπαίκτες του; Πότε θα τους γνωρίσει;» Πρώτον: ο Ρόι Κιν δεν χρειάζεται προπόνηση. Η προπόνηση χρειάζεται Ρόι Κιν. Δεύτερον: δεν χρειάζεται να τους γνωρίσει. Αρκεί που τον γνωρίζουν εκείνοι.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Επισήμως, η μεταγραφική περίοδος μόλις μπήκε στη δεύτερη εβδομάδα της. Ανεπισήμως, οι περισσότερες ομάδες έχουν κλείσει το μεγαλύτερο κομμάτι του ρόστερ τους ή βάζουν τις «τελευταίες πινελιές». Ας δούμε πως φαίνεται το τοπίο στη Superleagueμέχρι τώρα -με βάση τις κινήσεις που έχουν ολοκληρωθεί- για να καταλάβουμε κιόλας αν δικαιούμαστε να αισιοδοξούμε για το νέο πρωτάθλημα ή αν είμαστε έτοιμοι να ανακαλύψουμε τι υπάρχει κάτω από τον πάτο του βαρελιού.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
Έχουν έρθει δύο επιθετικοί, ένας μέσος και ένας αμυντικός και ο Λεμονής μάλλον το πάει για 4-4-2 με τα χαφ στην ευθεία. Καταπώς φαίνεται, το μόνο σίγουρο είναι ότι στην άμυνα θα παίζουν «μουσικές καρέκλες» για μια θέση στην ενδεκάδα, καθώς οι «πολυθεσίτες» είναι πολλοί. Τα δύο μεγάλα ερωτηματικά είναι α) το αν θα παραμείνει ή όχι ο Καστίγιο και β) με ποιο τρόπο ο Κοβάσεβιτς ή ο Νούνιεζ θα εκτοπίσουν από την κορυφή της επίθεσης τον «αμετακίνητο» Φέλιξ Μπόρχα.
Ήρθαν: 4
Έφυγαν: 10

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ
Με «τυπάρα» και Μάτος, το όνειρο αναζοπυρώθηκε και οι γκρίνιες σταμάτησαν. Όταν έρθουν και οι αμυντικοί, μένει στον Πεσέιρο να τους κάνει ομάδα και να καταλήξει στο ποιο είναι το πιο αποδοτικό σχήμα στα χαφ (και φυσικά να αποδείξει στο γήπεδο πως προτιμάει το 4-3 από το 1-0).
Ήρθαν: 6
Έφυγαν: 9

ΑΕΚ
Η γενική ευφορία και τα περίπου 22.000 διαρκείας που έχουν ήδη πουληθεί, θα δοκιμαστούν στους δύο αγώνες για την είσοδο στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Ακόμα όμως και αν η ΑΕΚ αποκλειστεί η δίψα θα παραμείνει αμείωτη, γιατί το «Ιερό Δισκοπότηρο» της χρονιάς αυτής λέγεται «πρωτάθλημα». Πιστεύω εις έναν Φερέρ, πατέρα παντοκράτορα…
Ήρθαν: 11
Έφυγαν: 12

ΠΑΟΚ
«Φρεσκαδούρα» στη διοίκηση, ενθουσιασμός, 3.500 διαρκείας και μια νέα ομάδα «απ’ τα παλιά». Αν αυτή δέσει γρήγορα και οικονομικά τα πράγματα «τσουλήσουν», ο ΠΑΟΚ θα στοχεύσει πολύ ψηλότερα από την περσινή 6η θέση.
Ήρθαν: 9
Έφυγαν: 6

ΑΡΗΣ
Με τόσες αλλαγές, τον περιμένουμε πάλι με την αγωνία που αναμένουμε το ντεμπούτο ελπιδοφόρας ενζενί. Καινούριος προπονητής, πολλοί νέοι παίκτες, 10.000 κόσμος στην «πρώτη». Μια χαρά χαρούλα.
Ήρθαν: 9
Έφυγαν: 11

ΗΡΑΚΛΗΣ
«Έλα να με σώσεις, μόνο εσύ μπορείς». Αν ο Αντώνης Ρέμος δεν τα βρει τελικά με τον κ. Σπανουδάκη ο «ασθενής» θα συνεχίσει να βρίσκεται σε «κώμα», άγνωστο μέχρι πότε. Χρήματα δεν υπάρχουν, παίκτες δεν υπάρχουν και ήδη η προετοιμασία αναβλήθηκε μία εβδομάδα. Ζόρικα τα πράγματα.
Ήρθαν: -
Έφυγαν: 10

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ
Κλίμα υγείας και αισιοδοξίας. Ο «καλός ο τιμονιέρης» (Λίνεν) έδειξε από πέρυσι πόσο επιδέξια μπορεί να οδηγήσει το «πλοίο» και φέτος βάζει ρότα γι’ «άλλες θάλασσες». Με τη διοίκηση να τον στηρίζει 100% και τους παίκτες που αποκτήθηκαν να καλύπτουν με ακρίβεια τα κενά αυτών που αποχώρησαν, ποιος αμφισβητεί ότι η χρονιά ξεκινάει ρόδινα;
Ήρθαν: 5
Έφυγαν: 5

ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ
Ο Γκιγιέρμο Όγιος έχει την «έξωθεν καλή μαρτυρία» από την περσινή πορεία του με τον Αρη. Απέκτησε πιτσιρικάδες, έδιωξε λίγους, έφερε διεθνούς φήμης ψυχολόγο για να διασφαλίσει την ψυχική ηρεμία των ποδοσφαιριστών, έκλεισε Ανατολάκη για δύο χρόνια για να έχει το κεφάλι του ήσυχο και δικαιούται να αισιοδοξεί.
Ήρθαν: 9
Έφυγαν: 3

ΟΦΗ
Ο Μάουρερ έκανε γενναίο ξεκαθάρισμα στο έμψυχο υλικό, κινήθηκε εγκαίρως και έκλεισε Μπαρκαουάν, «τσίμπησε» και τον Ταραλίδη και ετοιμάζεται φέτος να μας προσφέρει ομορφότερο και αποδοτικότερο ποδόσφαιρο.
Ήρθαν: 7
Έφυγαν: 12

ΛΑΡΙΣΑ
Στον Γιώργο Δώνη δεν φτάνει το περσινό κύπελλο, θέλει σταθερά καλή πορεία και στο πρωτάθλημα. Οι Κυριακίδης και Κώτσιος δείχνουν ικανοί να καλύψουν τα (αρκετά) κενά που δημιουργήθηκαν, ενώ ο πρόεδρος φαίνεται ότι «ψάχνεται» για να φέρει όνομα που θα κάνει το αλογάκι να τρελαθεί στο χλιμίντρισμα από τη χαρά του (μέχρι και το όνομα του Κλαούντιο Λόπεζ ακούστηκε).
Ήρθαν: 5
Έφυγαν: 8

ΞΑΝΘΗ
Οι μισοί περσινοί «βασικοί» έφυγαν, ο Νορβηγός Αντρεσεν ήρθε, ανέλαβε και… έφυγε πριν καν αποτυπώσουμε το πρόσωπό του στη μνήμη μας και ο Εμίλιο Φερέρα έχει πολλή δουλειά να κάνει. Κυρίως γιατί οι φίλοι της Ξάνθης είναι απαιτητικοί και ιδιαιτέρως ξενερωμένοι από την περσινή πορεία της ομάδας.
Ήρθαν: 6
Έφυγαν: 11

ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ
«Πέρυσι πήγαμε καλά, φέτος γιατί να μην πάμε ψηλότερα;» αναρωτιέται ο κ. Καραγεωργίου και με το δίκιο του. Ως ποδοσφαιρική αξία, από τις μέχρι τώρα μεταγραφές, ο Γραμμόζης είναι η μεγαλύτερη. Τις εντυπώσεις πάντως κερδίζει άκοπα ο 19χρονος τερματοφύλακας Ξενοδόχοφ, ενώ μόλις έρθει και ο Δανός Γκρουμ (sic), θα κάνουν αχώριστο δίδυμο
Ήρθαν: 7
Έφυγαν: 6

ΑΠΟΛΛΩΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ
Λίγες μεταγραφές, λίγες αποχωρήσεις, ίδιος προπονητής. Ζητούμενο φέτος η σταθερότητα στις καλές εμφανίσεις και η συγκομιδή βαθμών, κυρίως στα εντός έδρας παιχνίδια που είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα της ομάδας.
Ήρθαν: 3
Έφυγαν: 3

ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ
Ομάδα με κόσμο και «χαρακτήρα» Α’ Εθνικής. Αν ο Σίντσιλορτς της «βγει» και ευδοκιμήσει η προσπάθεια για την απόκτηση δύο αξιόλογων επιθετικών, θα πουλάει ακριβά το «τομάρι» της σε κάθε ματς.
Ήρθαν: 5
Έφυγαν: 9

ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ
Έρχεται με φόρα, λεφτά, αξιοζήλευτες εγκαταστάσεις και πολλές φιλοδοξίες. Με μεταγραφές που θα μπορούσε να έχει κάνει οποιαδήποτε από τις «μεγάλες» ομάδες (Μιλάνο, Καρντόσο), το μοναδικό ερωτηματικό που έχει ο Πάουλο Κάμπος είναι αν θα προλάβει να φτιάξει ένα ομοιογενές σύνολο (με ρόστερ που διαφέρει πολύ από το περσινό). Αν, πάντως, τον «πάνε» τα πρώτα αποτελέσματα, ο Αστέρας θα «κλείσει σπίτια».
Ήρθαν: 13
Έφυγαν: 13

ΒΕΡΟΙΑ
Ο «άγνωστος Χ» του πρωταθλήματος. Ο προπονητής Δημήτρης Καλαϊτζίδης περιμένει μεταγραφές, αλλά προς το παρόν αυτές δεν γίνονται. Θεωρητικά, είναι η πρώτη υποψήφια από τις νεοφώτιστες για υποβιβασμό του χρόνου, αλλά η θεωρία με την πράξη είναι δύο διαφορετικά πράγματα.
Ήρθαν: 1
Έφυγαν: 6

ΣΟΥΜΑ
Ήρθαν: 100
Έφυγαν: 134


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Η επιλογή αριθμού από έναν ποδοσφαιριστή, είναι (και οφείλει να είναι) μια πολύ σοβαρή και υπεύθυνη επιλογή και απόφαση. Και για τον παίκτη και για την ομάδα. Με άλλα λόγια, πού πας ρε Παναγιώτη Κονέ με το «10»; Τι θα πει «το βρήκα εύκαιρο και το πήρα»; Δηλαδή αν έβρισκες εύκαιρο το αυτοκίνητο του Φερέρ, θα το έπαιρνες και θα έφευγες; Ή το χρυσό μετάλλιο του Πρωταθλητή Ευρώπης του «Κολοσσού»; Ευτυχώς ήρθε ο Ριβάλντο και αποκαταστάθηκε, έστω κι ένα χρόνο μετά, η έννομος τάξη. Όπως αποκαταστάθηκε και στον Παναθηναϊκό με το «10» στην πλάτη του Γκονζάλες, αφού είχε κακοπέσει στην τίμια – αλλά μονοκόμματη πλάτη του Ζοέλ του Επαλέ. Αλλά, για μια στιγμή… Ποιο νούμερο άφησε ο «Έκι» για να πάρει το «10»; Το «9» μήπως; Τι δουλειά έχεις ρε Ρομέρο με το «9», για να’ χουμε καλό ρώτημα; Είσαι επιθετικός; Όχι. Είσαι μεσοεπιθετικός με στενή σχέση με το σκοράρισμα; Τσου, έχεις λιγότερη σχέση με το σκοράρισμα κι απ’ ότι ο λευκός καρχαρίας με τα μαυρομάτικα φασόλια. Είσαι ο Στράτος Τζώρτζογλου των Λατίνων και δικαιούσαι να φοράς «Τη φανέλα με το 9»; Όχι, όχι και πάλι όχι. Ασε λοιπόν το «9» μόνος σου και με το καλό, μην πας μια μέρα και δεις να το φοράει άλλος.
Εντάξει, να πας να πάρεις ένα νούμερο και να δεις ότι το φοράει κάποιο άλλο παλικάρι, που το τιμάει το νούμερο, λες «χαλάλι, θα βολευτώ με ό,τι υπάρχει εύκαιρο και βλέπουμε του χρόνου». Το είπε ας πούμε ο Ριβάλντο, όταν πήγε στον Ολυμπιακό κι είδε να φοράει το νουμεράκι του ο Τζιοβάνι. Τι να κάνει, να τον γδύσει και να του το πάρει, που ήταν και συμπατριώτες και φίλοι; Ντροπής πράγματα θα ήταν αυτά, πήρε το «5», που είχε τιμήσει ο Καρεμπέ κι όταν έφυγε ο «Τζιό», με μια σεμνή τελετή παράδοσης – παραλαβής το «10» ήρθε εκεί που έπρεπε να είναι. Το ίδιο φέτος με τον Γκαλέτι και το «7», που φοράει ο Καστίγιο. Το ήθελε το «7» ο Γκαλέτι, το ήθελε κολασμένα, όπως ο φαντάρος την προαναχώρηση, αλλά βολεύτηκε με το «8», που είχε τιμήσει (όπως λέμε το «τιμημένο») ο Μίλος Μάριτς. Κομμάτια να γίνει… Και μέσα του ο Αργεντινός, έχει μια ασταμάτητη πάλη, μια μάχη ανάμεσα στη λογική και την επιθυμία, το καλό της ομάδας και το καλό το δικό του: να μείνει ο Νέρι και να κάνουν παπάδες μαζί, ή να πουληθεί και να καβαντζώσει το «7» με συνοπτικές διαδικασίες;
Αυτός που πρέπει να έχει κάνει συμβόλαιο με τον Θεό του ποδοσφαίρου, είναι ο παντελής Καφές και η εργολαβία με τη φανέλα με το «1». Από τότε που του ήρθε να γίνει ο Οσβάλντο Αρντίλες της Ελλάδας και να φοράει το «1», παρόλο που από τη μικρή περιοχή της ομάδας του δεν περνάει ούτε για να πει «χρόνια πολλά» στον τερματοφύλακα στη γιορτή του, όπου πάει -με κάποιον μαγικό ή σατανικό τρόπο- είτε ο βασικός τερματοφύλακας έχει άλλο νούμερο, είτε αυτός που έχει το «1» εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Αλλος ευλογημένος, λογικά θα είναι ο Σωτήρης Νίνης. Δημήτρη Σαραβάκο δεν με βαφτίσατε; Φέρτε λοιπόν φέτος το «7», που έχει μείνει πεντάρφανο από τη φυγή Φάνη Γκέκα και μετά και αφήστε το 37 για τον επόμενο Νίνη (ή παραεπόμενο Σαραβάκο).
Το «6» στον Παναθηναϊκό, έχει επίσης τη δική του ιστορία. Το τελευταίο πραγματικό «6άρι» της ομάδας, ο Αγγελος Μπασινάς, διάλεξε το «20» και το κράτησε μέχρι που έφυγε – η παρένθεση με το «6» στην πλάτη ήταν τόσο μικρή, που δεν το θυμάται σχεδόν κανείς. Κάτι ήξερε ο Αγγελος, διότι τα «6άρια» που ακολούθησαν, δεν θα λέγαμε κιόλας ότι πρόκοψαν. Ο Φλάβιο Κονσεϊσάο; Σαν να έπαιζε μόνιμα 6 με άριστα το 20. Ο Μπόβιο; 6 φορές σκεφτόταν να κάνει τάκλιν κι απόφαση δεν το έπαιρνε. Αγαπημένε Μάτος, σίγουρα θέλεις αυτή τη φανέλα; Μήπως να το ξανασκεφτείς λιγουλάκι;
Και θα ρωτήσει κανείς «γιατί γίνεται ολόκληρη φανελολογία ρε παιδιά;» Διότι, αγαπητέ μας φίλε, ο Παρασκευάς Αντζας, με ένα σωρό νούμερα εντεκαδάτα και σωστά στρωμένα στα πόδια του, πήγε και πήρε το 81!!! Τι θα πει «81»; Τι είσαι, ο Παπανδρέου τζούνιορ και τιμάς την επέτειο της Αλλαγής; Ή μήπως προσπαθείς να μας ψήσεις ότι είσαι 26 ετών κι όχι 31; Μήπως είσαι κρυφός επιθετικός κι ονειρεύεσαι γκολ και θέαμα, οπότε θα βάλεις κι ένα «+» ανάμεσα, σαν τον Ιβάν το Ζαμοράνο στην Ίντερ, όταν του πήρε ο Ρονάλντο το «9» κι εκείνος έκανε τη μόντα με το «1+8» και θα παριστάνεις τον σκόρερ; Γιατί ρε Βούλη μας το έκανες αυτό; Σε μας, που σε είχαμε ονειρευτεί με το 5, άντε το 4 στην πλάτη; Ο Ραούλ Μπράβο τι θα πάρει; Το 3,14; Ο Νούνιες το 9/8; Ο «Ντράγκο» ή όποιος άλλος Ντράγκο έρθει το ∞; Κι ο Μήτρογλου, τι; Το ©;


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Κανονικά, ένα γκολ με την υπογραφή ποιότητας Τζούλιο Μπαπτίστα σε τελικό Κόπα Αμέρικα, θα μπορούσε να είναι σημάδι της Αποκάλυψης. Και μόνο η παρουσία εδώ που τα λέμε του Μπαπτίστα, θα αρκούσε για να ανησυχήσουμε. Όπως και το να βάλει σε ένα τελικό Κόπα Αμέρικα αυτογκόλ ο τίμιος, ο σιδερόφραχτος, ο αγέραστος, ο υπερτίμιος Αγιάλα.
Σ’ αυτόν τον τελικό συνέβησαν και τα τρία μαζί, οπότε η έκβαση του παιχνιδιού ήταν προδιαγεγραμμένη από μια ανώτερη δύναμη: ο Τζούλιο έπαιξε, σκόραρε ένα γκολ απ’ αυτά που βάζει κάθε Σαββατοκύριακο (στον απογευματινό του ύπνο) κι ο Αγιάλα κάρφωσε αυτογκόλ. Σαν να βρέχει βατράχια, να χωρίζει η θάλασσα στα δυο, και να βάζει ο Γιαφτόκας τρίποντο την ίδια μέρα. Γίνεται; Δεν γίνεται. Έλα όμως που έγινε.
Η πορεία των δυο ομάδων στο φετινό Κόπα, ήταν πολλά με λίγα από το πρώτο κιόλας παιχνίδι. Γκολ με θέαμα οι Αργεντινοί με το «καλημέρα», ήττα στο ντεμπούτο για τους Βραζιλιάνους από «το Μεξικό του Καστίγιο». Πλήρεις σε όλες τις γραμμές οι Αργεντινοί, ξέχειλοι από ποιότητα και εναλλακτικές λύσεις, σχεδόν μισοί οι Βραζιλιάνοι, χωρίς τα blue chips του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, Κακά και Ροναλντίνιο κι ένα σωρό άλλους. Με κίνητρο οι χαιτέοι να ξεπλύνουν τις πρόσφατες ξεφτίλες (ήττα στον τελικό του Confederations με 4-1, τριάρα στο φιλικό της Αγγλίας), με ζόρια οι Βραζιλιάνοι να μπορέσουν να δείξουν εικόνα μιας αξιόμαχης ομάδας, με σταρ τον παίζω-όποτε-να’ναι-κι-όπου-λάχει-στη-Ρεάλ, αξιότιμο κύριο Ρομπίνιο.
Ακόμα και στον ημιτελικό, με τη Βραζιλία να περνάει στα πέναλτι την Ουρουγουάη (και μάλιστα χάρη στον Γκαρσία που έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι) και την Αργεντινή να κάνει περίπου πασαρέλα με το Μεξικό, κερδίζοντας 3-0, έκανε τον τελικό να έχει ένα γκράντε φαβορί και μια ομάδα που έλεγες «πόσα θ’ αρπάξει; 3; 4;»
Όλοι αυτοί οι βιαστικοί τύποι, που έσπευσαν να σπρώξουν ό,τι είχαν και δεν είχαν στον άσσο της Αργεντινής στο στοίχημα, μπορεί να έχουν γνώσεις, αλλά δεν έχουν μνήμη. Και κυρίως, δεν έχουν καμία ιδέα και καμία σχέση με κάτι άϋλο, άπιαστο κι όμως τόσο σπουδαίο στον αθλητισμό, όπως είναι το ειδικό βάρος μιας φανέλας. Και το δέος που προκαλεί ή δεν προκαλεί στον αντίπαλό της. Υπάρχουν φανέλες που τις φοράς και σε φοράνε, όπως τα κοστούμια που δεν σου πάνε, δεν σου κάθονται καλά και γεννούν σχόλια του τύπου «ήταν κοντός ο μακαρίτης, ε;» και υπάρχουν φανέλες που τις φοράς και γίνεσαι καλύτερος απ’ αυτό που είσαι, έστω και για τα 90 λεπτά που διαρκεί ο αγώνας.
Το ειδικό βάρος, το κύρος, η ιστορία και η σημασία που έχει η φανέλα της Βραζιλίας, όλα αυτά που έχει κατακτήσει στο παρελθόν, όλο αυτό το πάθος σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου που προκαλεί, δεν έχει προηγούμενο. Είναι μια φανέλα ικανή να σε κερδίσει από μόνη της, να την απλώσεις στο κέντρο του γηπέδου και ν’ αρχίσει να κάνει τακουνάκια μόνη της.
Κι από την άλλη, οι γνωστοί-άγνωστοι της Αλμπιτσελέστε, με ταλέντο που ξεχειλίζει από τις επικαλαμίδες τους (εξαιρείται ο Βερόν, εκείνου του ξεχειλίζει από την καλτσοδέτα), με ποικιλίες, μαλλί, γυαλί και χαϊμαλί, αλλά από ουσία τίποτα. Ως συνήθως, η βενζίνη τους τελειώνει το κρίσιμο σημείο, λίγο πριν την ευθεία του τερματισμού, εκτός από τότε που την έσπρωξε μέχρι το τέλος της διαδρομής ο μεγάλος Ντιέγκο.
Μόνο που Ντιέγκο δεν υπάρχει κι ούτε θα υπάρξει ξανά. Καλός, χρυσός και άγιος ο Μέσι, αλλά δεν είναι για πολλά-πολλά ακόμα – και θα δούμε αν θα είναι κάποτε. Κι ο Αϊμάρ, ο Βερόν, ο Ρικέλμε, ο Λούτσο Γκονζάλες, είναι η κλασσική περίπτωση των ταλαντούχων αλλά άναρχων Αργεντινών μεσοεπιθετικών, που είναι μια χαρά όταν όλα πάνε πρίμα, αλλά κουτουλάνε μεταξύ τους στα δύσκολα. Είναι όλοι τους εν δυνάμει ηγέτες και στην πράξη δεν είναι κανείς – ίσοι, χωρίς τον πρώτο μεταξύ ίσων που κάνει τη διαφορά. Έτσι απλά ήρθε το 3-0 για τους Βραζιλιάνους, χαροποιώντας τουλάχιστον αυτούς που είχαν προβλέψει (και παίξει) over, αλλά από την ανάποδη. Όταν ξεγράφεις μια ομάδα σαν τη Βραζιλία, λες κι έπαιζε Αργεντινή – Σαν Μαρίνο, αυτά παθαίνεις. Ας προσέχατε φίλοι Αργεντινοί.
Αντε τώρα, το κουβαδάκι σας, το φτυαράκι σας, τις χαίτες σας και γρήγορα για μπάνιο.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Στο δεύτερο μισό του καλοκαιριού η ζέστη κάνει δύο φορές πιο δύσκολη οποιαδήποτε κίνηση και σκέψη. Το πληκτρολόγιο «ζυγίζει» ένα τόνο. Είναι η ώρα που η φαντασία καλείται να συνδράμει. Και να αφεθεί ελεύθερη να αναλύσει την ατομική απόδοση των παικτών του ΟΣΦΠ στο φιλικό με την Ουντερχάκινγκ, όπως ούτε το πιο «άρρωστο» Ολυμπιακό μυαλό δεν θα τολμούσε να τα περιγράψει σε εφημερίδα με τον τίτλο «Γαυριστάν». Κομπλέ, με τις χωρίς όριο υπερβολές, τα τσιτάτα και τα κλισέ του σε υπερθετικό βαθμό. Όπως όταν θέλεις να βάλεις μια κουταλιά σάλτσα στο φαΐ και τελικά σου πέφτει μέσα όλη η κατσαρόλα: Υπάρχουν κάποιοι που θα το φάνε έστω κι έτσι… και θα τους αρέσει κιόλας.


Τόμισλαβ Μπούτινα: Ο 33χρονος Κροάτης πορτιέρο - στη δεύτερη χρονιά του στην ομάδα- δείχνει πλέον πιο ώριμος και σίγουρος για τον εαυτό του. Αν και δεν πιέστηκε ιδιαίτερα είχε σωστές τοποθετήσεις και ήλεγχε απόλυτα την πορεία της μπάλας στις φάσεις των δύο δοκαριών των Γερμανών. Αν συνεχίσει έτσι, αναμένεται να έχουμε μεγάλο συναγωνισμό στον «άσο».

Τάσος Πάντος: Επιτέλους, αποδόθηκε ποδοσφαιρική δικαιοσύνη για τον χαλκέντερο δεξιό οπισθοφύλακα του «Θρύλου» καθώς –επιτέλους- φόρεσε (έστω και για 45’) το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Ως συνήθως ανεβοκατέβηκε πολλές φορές τη δεξιά πλευρά, με αστείρευτες δυνάμεις, εξαιρετικά «ένα-δύο» και σέντρες ακριβείας – που είναι και η σπεσιαλιτέ του.

Κυριάκος Παπαδόπουλος: Ο πιτσιρικάς έδειξε ότι μπορεί να «αφήσει εποχή». Δυνατό, ψηλό κορμί, αγωνιστικός τσαμπουκάς και σωρεία έγκαιρων επεμβάσεων συνθέτουν το παζλ της πρώτης εμφάνισης του νεαρού, που φιλοδοξεί να γίνει ο επόμενος ηγέτης της άμυνας του ΟΣΦΠ με το επίθετο «Παπαδόπουλος» μετά τον Κύπριο Σταύρο Παπαδόπουλο.

Παρασκευάς Αντζας: Λίρα εκατό. Ο «Βούλης» απέδειξε με την παρουσία του ότι είναι σα να μην έφυγε ούτε μια μέρα. Με το αρχοντικό του παράστημα και τη σιγουριά που εμπνέει στα μετόπισθεν ο Λεμονής βρήκε την «κλειδαριά ασφαλείας» που έψαχνε στην άμυνα.

Ντιντιέ Ντομί: Δεν χρειαζόμασταν αυτό το φιλικό για να πειστούμε για την αξία του αέρινου Γάλλου αριστερού μπακ. Λιτός και απέριττος όπως πάντα, ο Ντιντιέ παρέδωσε μαθήματα ουσίας και αξιοπιστίας και οι διοικούντες την ομάδα καλά θα κάνουν να του βάλουν υψηλή ρήτρα στο συμβόλαιο, γιατί αν η Ρεάλ δεν πάρει τον Ντρέντε είναι ο επόμενος υποψήφιος.

Βασίλης Τοροσίδης: Πολυεργαλείο, τιρμπουσόν, πασπαρτού, ελβετικός σουγιάς, ο «παίζω πέντε θέσεις» 22χρονος Ξανθιώτης στάθηκε και πάλι στο ύψος των περιστάσεων, ενώ εκτέλεσε το πέναλτι με άνεση που παρομοιάζεται μόνο μ’ αυτή των βυζιών της Πάμελα Αντερσον μπροστά στο φακό.

Μάρκο Νε: Ο 23χρονος «εβένινος» Ιβοριανός έχει πλέον προσαρμοστεί και είναι έτοιμος να αποδείξει ότι κάτι ήξερε ο Βενγκέρ που τον ήθελε σαν τρελός στην Αρσεναλ. Σωστή κάλυψη χώρου, ατελείωτα χιλιόμετρα και διψήφιος αριθμός κάθετων πασών «πάρε-βάλε» στους επιθετικούς. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Κώστας Μενδρινός: Ο νεαρός μεσοεπιθετικός είναι φέτος αποφασισμένος να αποτινάξει από πάνω του τη στάμπα του «ταλέντου» που του έχουν φορέσει από τα 17 του και την κουβαλάει ακόμα, παρότι είναι πλέον 22. Με την πληθωρική του εμφάνιση, «τρίζει τα δόντια» στον Γκαλέτι και διεκδικεί επί ίσοις όροις φανέλα βασικού.

Ζολτ Λάτσκο: Και γκολ και ασιστ από τον 21χρονο Ούγγρο αριστερό χαφ! Που ‘σαι Λάγιος Ντέταρι να δεις τον «εγγονό» σου!

Λευτέρης Ματσούκας: Έχει όλο το μέλλον μπροστά του ο 17χρονος επιθετικός. Και η συνεπώνυμή του Δήμητρα άλλωστε από το «Κάτι τρέχει με τους δίπλα» ξεκίνησε και είδαμε που έχει φτάσει.

Φέλιξ Μπόρχα: Ξεκίνησε τη χρονιά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που τελείωσε την προηγούμενη: Μαγεύοντας τα πλήθη. Ο «φαλακρός εκδικητής του Κίτο» θα κλείσει φέτος και τα τελευταία στόματα που χάσκουν ακόμα ανοιχτά, βουλώνοντάς τα με γκολ.


Αντώνης Νικοπολίδης: Φέτος εμπνέει περισσότερη ασφάλεια κι από κόκπιτ F1 και θα χρειαστεί τεράστια προσπάθεια από οποιονδήποτε αντίπαλο για να καταφέρει να νικήσει τον 36χρονο Αρτινό «κέρβερο».

Μίχαλ Ζεβλάκοφ: Η επιτομή της τιμιότητας. Και πέρυσι, και φέτος, και του χρόνου και για πάντα. Θα καλύψει με επιτυχία οποιαδήποτε «τρύπα» παρουσιαστεί στην άμυνα, με την αποτελεσματικότητα στόκου ταχείας πήξεως.

Βάντσε Σίκοφ: Ο 22χρονος Σκοπιανός δείχνει πιο ώριμος από ποτέ να σηκώσει στους ώμους του το βάρος της «φανέλας με το 4» που επέλεξε και να πονοκεφαλιάσει ευχάριστα τον προπονητή του. Ταχύς, με σωστές τοποθετήσεις και τραχύς όπου πρέπει, ο Σίκοφ όχι μόνο «χτυπάει την πόρτα» της ενδεκάδας, αλλά τη γκρεμίζει κιόλας για να μπει μέσα.

Ζούλιο Σέζαρ: Ο ηγέτης της άμυνας του φετινού «Θρύλου» κατέθεσε για μία ακόμη φορά τα ποδοσφαιρικά του διαπιστευτήρια με τον καλύτερο τρόπο στο χορτάρι. Με ντρίμπλες, τακουνάκια και τσαλιμάκια ξεσήκωσε τον κόσμο στις κερκίδες και έδειξε ότι ακόμα και οι Βραζιλιάνοι κεντρικοί αμυντικοί «κατέχουν το τόπι» όσο λίγοι.

Ζολτ Λάτσκο (partII): Σε θέση αριστερού μπακ στο δεύτερο 45λεπτο, ο Ούγγρος τα πήγε και πάλι εξαιρετικά. Τόσο πολύ, που στο τέλος του αγώνα ο Ντομί ζήτησε τη φανέλα του (μετά του είπαν ότι είναι συμπαίκτες).

Ιεροκλής Στολτίδης: Τι κι αν έχει «καβατζώσει» πλέον τα 32; Ο παλμογράφος του «Ιέρο» χτύπησε «τιλτ» από τα χιλιόμετρα που «κατάπινε» σαν στραγάλια ο Θεσσαλονικιός αμυντικός μέσος.

Χρήστος Πατσατζόγλου: Αδυνατισμένος και «αναγεννημένος» φέτος, ο «Χρηστάρας» διέπρεψε σε ρόλο κόφτη και έδειξε ότι απλώς χρειάζεται παιχνίδια στα πόδια του για να ξαναγίνει υπερπολύτιμη μονάδα, τόσο για τον Ολυμπιακό όσο και για την εθνική ομάδα.

Γιαννούλης Φακίνος: Ηγετική εμφάνιση από τον «μικρό» στο χώρο του κέντρου. Παίκτης που παίζει «με το κεφάλι ψηλά» και κύριο προσόν του τη θανατηφόρα πάσα. Με 2-3 παρόμοιες εμφανίσεις, ο Ίλια Ίβιτς θα αρχίσει να αναθεωρεί την άποψή του περί της αναγκαιότητας απόκτησης επιτελικού μέσου.

Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς: Ο «κάπτεν» μπορεί να κλείνει σε δύο εβδομάδες τα 35 αλλά στο γήπεδο μοιάζει με έφηβο, μια που εξακολουθεί να τρέχει, να σεντράρει, να μαρκάρει και να σουτάρει με την ίδια φρεσκάδα όπως τότε που ήρθε στον Πειραιά από τον Πανηλειακό. Πολύτιμος και αναντικατάστατος.

Μιχάλης Κωνσταντίνου: Το «τανκ» επέστρεψε! Ο Κύπριος δείχνει έτοιμος να τρομοκρατήσει και φέτος τις αντίπαλες άμυνες. Συνεχής κίνηση, όρεξη για πρωτοβουλίες, απίστευτο εκτόπισμα, δύναμη ταύρου και… άντε πιάστε τον!

Χόρχε Λιονέλ Νούνιεζ: Αξίζει να φοράει το «10 το καλό» στην πλάτη ο «μικρός». Αφενός διότι η φανέλα κολλάει πάνω στο σώμα του -όπως ακριβώς και στον Ντιέγκο- λόγω μπάκας και αυτό είναι καλός οιωνός. Αφετέρου διότι είναι φανερό ότι τα «παστέλια» που θα μοιράσει στους αντίπαλους τερματοφύλακες θα είναι περισσότερα απ’ όσα έχουν πουλήσει οι πλανόδιοι στα γήπεδα από τότε που άρχισε το επαγγελματικό πρωτάθλημα. Ρε, λέτε ο Μέσι να του έκλεψε το «Λιονέλ» επειδή θέλει να του μοιάσει;


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Το ποδόσφαιρο είναι το βαθύτερα δημοκρατικό ομαδικό σπορ από καταβολής κόσμου - καμία αμφιβολία επ’ αυτού. Αφενός διότι όλοι μπορούν να έχουν άποψη γι’ αυτό και αφετέρου διότι το πεδίο συζήτησης περί το ποδόσφαιρο τείνει στο άπειρο. Εκεί όμως που οι περισσότερες ποδοσφαιροκουβέντες εξαντλούνται σε ατάκες του στυλ «τι να μας πείτε ρε πελατάκια;» και «να μ’ ακούς εμένα, ο Ασκάρατε θ’ αφήσει εποχή…» υπάρχουν κάποιοι που αναφέρθηκαν στην μπάλα «κλωτσώντας την με πιο γλυκά φάλτσα». Το φιλοσόφησαν το θέμα και εκστόμισαν ατάκες που έμειναν στην ιστορία.

«Πίσω από κάθε κτύπημα της μπάλας πρέπει να υπάρχει μια σκέψη.»
Ντένις Μπέργκαμπ

Ο σπουδαίος Ολλανδός επιθετικός απλώς έβαλε σε λέξεις αυτό που έκανε πράξη σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του: Το μυαλωμένο ποδόσφαιρο. Προσδιορίζοντας ταυτοχρόνως την ιδανική προσέγγιση του παιχνιδιού, όπως ο ίδιος το οραματίστηκε.

«Δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι, είναι όπλο της επανάστασης.»
Τσε Γκεβάρα

Ο οξυδερκής Τσε διείδε από νωρίς την δυναμική του ποδοσφαίρου, αν και στην πραγματικότητα ποτέ δεν προσπάθησε να το προσεταιριστεί για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της δικής του επανάστασης (σε αντίθεση π.χ. με τον Στάλιν ο οποίος διοργάνωνε τις μεγαλύτερες πολιτικές του συγκεντρώσεις σε ποδοσφαιρικά στάδια, με σκοπό να κερδίσει aprioriτην εύνοια του κοινού του).

«Κάποιοι λένε ότι το ποδόσφαιρο είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Κάνουν λάθος, είναι πολλά περισσότερα απ’ αυτό.»
Μπιλ Σάνκλι

Ο θρυλικός προπονητής της Λίβερπουλ (1959-1974) βρήκε έναν εύγλωττο τρόπο για να κερδίσει τη συμπάθεια των συμπατριωτών του, τοποθετώντας το ποδόσφαιρο ένα βήμα πέρα από το φανατισμό, αφήνοντας ωστόσο την ίδια στιγμή με τη φράση του αρκετό χώρο για διαφορετικές ερμηνείες.

«Τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει τη χαρά του να βλέπεις το Γιούρι Γκαγκάριν να πετάει στο διάστημα – εκτός από μια καλή απόκρουση πέναλτι.»
Λεβ Γιασίν

Η «μαύρη αράχνη» που υπερασπίστηκε τα γκολπόστ της ΕΣΣΔ επί 16 συναπτά έτη, μίλησε για τη χαρά του παιχνιδιού από τη δική του σκοπιά, θυμίζοντάς μας το πόσο άρρηκτα είναι συνδεδεμένο το ποδόσφαιρο με τη ζωή μας.

«Ό,τι ξέρω με βεβαιότητα για την ηθική και τις υποχρεώσεις, το χρωστάω στο ποδόσφαιρο.»
Αλμπέρ Καμί

Ο Αλγερινός συγγραφέας χρησιμοποιεί εδώ την εμπειρία του ως τερματοφύλακας επί σειρά ετών στην ποδοσφαιρική ομάδα του πανεπιστημίου του στο Αλγέρι, για να διατυπώσει μία από τις μεγαλύτερες και πιο αυταπόδεικτες αλήθειες: ότι η «ηθική» και οι «υποχρεώσεις» είναι θεμελιώδη κομμάτια κάθε ομαδικού αθλήματος και «πλάθουν χαρακτήρα».

«Όταν οι φώκιες ακολουθούν την τράτα, είναι επειδή περιμένουν ότι θα πετάξουν σαρδέλες στη θάλασσα.»
Ερίκ Καντονά

Μπορεί να μην είναι ατάκα που αφορά το ποδόσφαιρο, αλλά σίγουρα είναι αυτή που άφησε «ξερούς» όλους όσοι την άκουσαν. Ήταν τα μοναδικά λόγια που βγήκαν από το στόμα του «KingEric» στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε το περίφημο επεισόδιό του με τον φίλαθλο σε αγώνα της Μάντσεστερ με την Κρίσταλ Πάλας. Το είπε, έφυγε και τις άφησε με την απορία (τις «φώκιες», που περίμεναν να βγάλουν «θέμα»).

Για το τέλος, φυλάξαμε το «γλυκό». Μια ατάκα του συγγραφέα NickHornbyαπό το βιβλίο του FeverPitch, που περιγράφει με τον γλαφυρότερο τρόπο το κόλλημα που έχουμε με την μπάλα και τις παρενέργειές του.

«Ερωτεύτηκα το ποδόσφαιρο, όπως αργότερα θα ερωτευόμουν τις γυναίκες: Ξαφνικά, ανεξήγητα, επιπόλαια, χωρίς να σκεφτώ τον πόνο ή την αναστάτωση που θα έφερνε μαζί του».


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Κλισέ-γκανιάν που απαντάται σε κάθε εφημερίδα ή site που «σέβεται τον εαυτό του» και χρησιμοποιείται επίσης ως απόφθεγμα-μπετόν σε συζήτηση καφενείου που έχει ξεπεράσει τις δύο ώρες, με αποτέλεσμα οι συμμετέχοντες να έχουν κουραστεί και να ψάχνουν τρόπο να την τελειώσουν.

Οι παίκτες όμως; «Αντέχουν την κριτική»; Οι περισσότεροι ναι, όταν προέρχεται από «συμπολιτευόμενη» εφημερίδα. Γιατί όταν η «γραφίδα της αντιπολίτευσης» ετοιμάζεται να βάλλει εναντίον τους δεν τους σώζει ούτε ο Νιαγάρας. Σημασία δεν έχει το πόσο καλά ή άσχημα έχουν παίξει. Σημασία έχει μόνο ότι ανήκουν στις τάξεις του αντιπάλου. Και πρέπει πάντα να φαίνονται υποδεέστεροι των «δικών μας». Γιατί; Γιατί έτσι. Ας δούμε δύο μετριοπαθή υποθετικά παραδείγματα με αφορμή το 0-0 των «αιωνίων» στην πρεμιέρα, για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε πραγματικά.

Εφημερίδα: ΠΑΟ Σ’ ΑΓΑΠΑΩ

Νικοπολίδης: Όταν ήταν στο τριφύλλι βαριόταν και να περπατήσει. Τώρα έκανε σπριντ προς τον επόπτη για ένα κόρνερ, προκλητική καθυστέρηση στο τέλος, ενώ χειροκροτούσε ειρωνικά προς την εξέδρα. Να τον χαίρεστε κύριοι του Ολυμπιακού…

Πατσατζόγλου: Μακριά από τον καλό παίκτη που θαυμάζαμε πριν τον τραυματισμό του. Με καθυστερημένες επεμβάσεις και δολοφονικά τάκλιν, έπρεπε να έχει αποβληθεί από τα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου.

Ντομί: Έπαιζε κι αυτός; (γέλια) Να κάνει το σταυρό του ο Λεμονής που ο Πεσέιρο δε σκέφτηκε να βάλει τον Νίνη νωρίτερα, για να ζήσουμε το απόλυτο πάρτι στην αριστερή πλευρά της άμυνας του «Θρήνου».

Ζεβλάκοφ: Ο Πολωνός θα πρέπει να κάνει το σταυρό του που δεν βρέθηκαν σε καλή μέρα Μάντζιος και «Παπ» για να τον χορέψουν στο ταψί.

Αντζας: Δεν έβαλες μυαλό Βούλη. Αμα δε συγκρατούσε τον Νταμέ ο προδότης και οι υπόλοιποι, θα σε βρίσκαμε σε κανά χαντάκι σήμερα. Ένα να ξέρεις πάντως: Ο Σενεγαλέζος δεν ξεχνά, δεν είναι Κυργιάκος…

Λεντέσμα: Ο τσουρουκάς εξ Αργεντινής (που θέλει να παίξει και στην εθνική – τρομάρα του) κόντεψε ν’ αφήσει ανάπηρο τον Γιώργαρο. Θα έχει άραγε την ίδια διαιτητική ασυλία και στη συνέχεια του πρωταθλήματος;

Στολτίδης: Χάθηκε στη γενική ανυπαρξία του Ολυμπιακού, τον έκανε ό,τι ήθελε ο Δημούτσος και η παρέα του.

Τοροσίδης: Αν αυτός είναι ο «πιο ελπιδοφόρος νέος παίκτης» και «η επόμενη κολώνα της εθνικής» τότε καλύτερα να το γκρεμίζουμε το μαγαζί και να χορέψουμε στις στάχτες του.

Γκαλέτι: Τον περιόρισε στο β’ μέρος ο Λεοντίου και τον «έσβησε» τελείως ο Λουκάς.

Λούα-Λούα: Αν δεν υπήρχε η ολιγωρία του (μεγάλου λευκού) «καρχαρία» Τζόζεφ Ενακαρίρε θα ήταν απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα.

Κοβάσεβιτς: Με την αρχηγάρα τον Γιάνναρο κολλημένο πάνω του επί 90’, δεν πήρε ανάσα. Απλώς ανύπαρκτος.

Υ.Γ. Κωνσταντίνου: Δεν έχει σημασία που δεν έπαιξε. Είναι σαπάκι, αποστάτης και ταλιροφονιάς.

Εφημερίδα: ΘΡΥΛΕ ΘΕΕ ΜΟΥ

Μάλαρτζ: Η καλύτερη δουλειά που μπορεί να βρει είναι να ποζάρει (ακίνητος) σε πλανόδιους ζωγράφους. Παρακολουθούσε όλα τα σουτ και τις κεφαλιές όρθιος και από καθαρή τύχη δεν μάζεψε την μπάλα από τα δίχτυα του.

Νίλσον: Θα είχε γίνει αλλαγή από το α’ ημίχρονο… αν ο προπονητής του θυμόταν ότι παίζει. Δεν τολμάμε να φανταστούμε τι θα γινόταν αν ο «Θρύλος» είχε Τζόλε ή Αρτσούμπι στο γήπεδο…

Λεοντίου: Όταν πλέον κατάλαβε ότι ο εμετός από τις ντρίμπλες του Γκαλέτι είναι αναπόφευκτος, αποφάσισε να τσαμπουκαλευτεί μπας και κερδίσεις τις εντυπώσεις, αλλά μάταια.

Γκούμας: Δεν φτάνει που ο μπαρμπα-Γιάννης έκανε τρία φάουλ σε κάθε δύο φάσεις στον Ντάρκο, είχε το θράσος να διαμαρτύρεται κιόλας στον Καζναφέρη. Α, ρε βίτσα που θέλετε μερικοί…

Ενακαρίρε: Πεσέιρο, Πεσέιρο, σε παρακαλώ βάλε τον Ενακαρίρε και στον επαναληπτικό (σ.σ. στο Καραϊσκάκη). Τόσο άμπαλο αμυντικό είχαμε να δούμε από την εποχή του Καλλιτζάκη.

Τζιόλης: Όταν σταματήσει ν’ ασχολείται με την κορδέλα και το ζελέ στο μαλλί, ίσως γίνει αμυντικός μέσος της προκοπής.

Μάτος: Αν αυτός είναι ο καλύτερος αμυντικός χαφ του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος, τότε κι ο Αντριγια Ντελίμπασιτς είναι ο μεγαλύτερος σέντερ-φορ που πάτησε το πόδι του στην Ευρώπη.

Δημούτσος: Για τον Ηλυσιακό μια χαρά είναι ο μικρός. Σε 2-3 χρονάκια που θα έχει ψηθεί μπορεί να δοκιμάσει την τύχη του στην Α’ Εθνική.

Καραγκούνης: Το τσίρκο Μεντράνο ξαναήρθε στην πόλη! Ο γνωστός βουτηχτής κωλοτούμπας που όλοι αγαπήσαμε έκανε άλλη μία επίδειξη των υποκριτικών του ικανοτήτων, σε συνδυασμό με τις τσιρίδες γκρίνιας που τον έκαναν διάσημο σε όλη την ποδοσφαιρική Ευρώπη.

Παπαδόπουλος: Ευτυχώς που έμεινε στον ΠΑΟ, γιατί έτσι όπως πάει σε λίγο δεν θα βάζει γκολ ούτε στα οικογενειακά διπλά.

Μάντζιος: Αν ήταν παραγγελία σε εστιατόριο θα ήταν «και που ‘σαι, τσάκω και μια ποικιλία με απ’ όλα». Ατελείωτα «κορδελάκια» και ουσία μηδέν.

Υ.Γ. Βύντρα: Ευχαριστούμε δημοσίως την διοίκηση της ΠΑΕ ΠΑΟ που πήρε την (ορθή) απόφαση να μην ενδώσει στο 1,7 εκ. ευρώ της Χέρτα και να κρατήσει τον πολυσύνθετο (sic) ακραίο αμυντικό στην Παιανία. Οι «νύχτες κωμωδίας» συνεχίζονται και φέτος.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

http://www.sportnet.gr/NewsImages/2556.jpg
Αν η μάνα του βλάκα, είναι πάντα έγκυος, η μάνα του μίζερου του Έλληνα είναι κουνέλα, που κυοφορεί συνέχεια τρίδυμα. Σε μια χώρα που το όνομά της πάει πάντα πακέτο με τη μιζέρια, την καντήφλα και την υψηλή κριτική από τον καναπέ του σαλονιού, με το τηλεκοντρόλ στο ένα χέρι (το άλλο είναι μόνιμα χαμένο στον καβάλο και ξύνει το Ξυστό). Όπου όλοι θα κυβερνούσαμε καλύτερα από τον Πρωθυπουργό, θα προπονούσαμε καλύτερα από κάθε προπονητή, θα κατουρούσαμε και θα σβήναμε τις φωτιές, θα γκρεμίζαμε τα αυθαίρετα με μια κλωτσιά, θα δίναμε 3.000 ευρώ κατώτατη σύνταξη (και μια πουτάνα δυο φορές το μήνα στους γέρους για να μένουν ντούροι) και θα καταπολεμούσαμε την ανεργία στέλνοντας πακέτο στην Αλβανία όλους τους μετανάστες.

Γιατί εμείς, τα ξέρουμε όλα. Πανηγυρίζουμε με την καρδιά μας την όποια επιτυχία, είτε είναι προϊόν δουλειάς και προγράμματος, όπως είναι οι επιτυχίες της Εθνικής μπάσκετ, είτε είναι κωλοφαρδία και timing, όπως ήταν του Euro της Πορτογαλίας. Αλλά τον Ρεχάγκελ τον έχουμε περάσει γενεές δεκατέσσερις, επειδή δεν πήγε την ομάδα Μουντιάλ, λες κι ΟΛΟΙ οι προηγούμενοι την πήγαν. Τους δε παίκτες, τους έχουμε ξεφτιλίσει και απαξιώσει τόσο πολύ («γέροι», «άμπαλοι», τελειωμένοι», «φραγκοφονιάδες», «κωλοβάζελοι ή/και παλιόγαυροι» κλπ) κι ετοιμαζόμαστε να κάνουμε το ίδιο με τον Γιαννάκη και τους παίκτες του, αν τολμήσουν να γυρίσουν Ελλάδα με οτιδήποτε άλλο πέρα από το χρυσό – άντε, επειδή έχουμε μεγάλη καρδιά, και ασημένιο να φέρουν δεν θα τους το κρατήσουμε μανιάτικο.

Κλαίμε όταν ο Κεντέρης, η Θάνου, ο Πύρρος, ο Κάχι, ο Μελισσανίδης, η Πατουλίδου φέρνουν μετάλλια κι ακούμε τον εθνικό ύμνο. Χρειάζονται μόνο λίγοι μήνες για να γίνουν ο Κεντέρης και η Θάνου «η ντροπή της Ελλάδας που είναι φουλ στη ντόπα», ο Πύρρος «ο Αλβανός που τον κάναμε και άνθρωπο», ο Καχιασβίλι «αυτός που δεν ξέρει ούτε τον εθνικό ύμνο», ο Μελισσανίδης «το κοριτσάκι που ήθελε και πηδηματάκια στην τελετή έναρξης και μας ρεζίλεψε», η Πατουλίδου «η κωλόφαρδη, που θα τερμάτιζε δεύτερη αν δεν σκόνταφτε η άλλη». Αυτοί είμαστε, αυτοί θα είμαστε πάντα. Όσες επιτυχίες κι αν έρθουν στον αθλητισμό, θα τις απολαμβάνουμε σαν στιγμιαίο καφέ. Μόλις ρουφήξουμε και την τελευταία τζούρα χαράς, θα αρχίσει η μουρμούρα.

Η Εθνική μπάσκετ λοιπόν δεν παίζει όπως επιβάλουν τα υψηλά μας στάνταρ αισθητικής και μπασκετικής παιδείας. Aλλωστε όλοι μας έχουμε διαπρέψει στις μπασκέτες της γειτονιάς μας, όπου ήμασταν κάτι ανάμεσα σε Τζόρνταν και Γκάλη. Η κριτική μας είναι «αυστηρή αλλά δίκαιη», διότι «τα κωλόπαιδα τόσα λεφτά παίρνουν, να αφήσουν τις μαλακίες, τις διαφημίσεις και τις φωτογραφίσεις και να παίξουν μπάσκετ, μην τους πάρει ο διάολος». Καλά τα λες, πες κι άλλα:

Μια ντουζίνα Γκρίνια + 1

- Παναγιώτης Γιαννάκης: Έλα μωρέ, τον πήρε ο ύπνος το Δράκο. 12 παίκτες έχει, 6 χρησιμοποιεί. Τσιμπήστε τον κάποιος να ξυπνήσει και να ρίξει μια ματιά και στον πάγκο του.
- Θοδωρής Παπαλουκάς: Τι έγινε ρε Τεό; Βάρυνες; Πού είναι οι μπούκες που έκανες στον τελικό με την Πανάθα και πήγες να το πάρεις μόνος σου; Αλλά οι Ρώσοι σε πληρώνουν καλά και ξεσκίζεσαι, εδώ κάνεις airball μόνος σου.
- Δημήτρης Διαμαντίδης: Χέσε μας ρε Μητσάρα με τα λάθη σου. Με το που ανανέωσες κι εσύ και κονόμησες, τα έχεις γράψει όλα στην ξερή σου. Το «βάλ’ το αγόρι μου» έχει γίνει «πάρ’ τα πόδια σου ρε κακομοίρη».
- Νίκος Ζήσης: Στο Μουντομπάσκετ που σε κοπάνησε ο Βαρεχάο, λέγαμε πόσο μας έλειψες. Αν ήταν να παίζεις έτσι, να μας λείπει το βύσσινο. Αλλά τι ανάγκη έχεις κι εσύ; Τα τσέπωσες απ’ τους Ρώσους.
- Νίκος Χατζηβρέτας: Τι βύσμα έχεις και σε κρατάει και ο Γιαννάκης και ο Ομπράντοβιτς και δεν σε έχει στείλει στον ΑΓΟΡ; Για να βάλεις καλάθι, χρειάζεσαι σύστημα αυτόματης πλοήγησης.
- Βασίλης Σπανούλης: Καλά, εσύ πήγες ΝΒΑ και νομίζεις ότι έγινες Κόμπε Μπράιαντ; Ούτε για έκτη αλλαγή δεν ήσουν και γύρισες Ελλάδα να τρως κοψίδια στην Πεντέλη. Aσε τις ποικιλίες και δίνε τη μπάλα στους άλλους.
- Μιχάλης Πελεκάνος: Καλά, ας μη χτύπαγε ο Φώτσης και δεν θα έβλεπες Εθνική ούτε από την τηλεόραση. Τυφλοί είναι εκεί στη Μαδρίτη και σε πήραν στη Ρεάλ;
- Μιχάλης Κακιούζης: Ο συγγραφέας της παρέας, γιατί από μπάσκετ… Τι έγινε ρε Μιχαλάκη; Σκέφτεσαι το επόμενο βιβλίο και δεν σταυρώνεις καλάθι ή κρατάς σημειώσεις την ώρα του αγώνα;
- Παναγιώτης Βασιλόπουλος: Ναι, καλά, μόνο με τη φανέλα του γαύρου ξέρεις να παίζεις εσύ. Με το εθνόσημο είσαι για τα πανηγύρια. Τι να κάνουμε ρε μεγάλε; Να παίζουμε μόνο στο ΣΕΦ για να αισθάνεσαι σαν στο σπίτι σου;
- Κώστας Τσαρτσαρής: Αν πονάει το πέλμα σου και δεν την παλεύεις, να καθόσουν σπίτι σου. Τι σου φταίμε εμείς δηλαδή;
- Δήμος Ντικούδης: Για κανένα All-Star-Game, καλός είσαι. Να το χέσω που έπαιξες καλά με τους Σέρβους. Με τους Ρώσους πού ήσουν; Είχες πάρει ρεπό;
- Λάζαρος Παπαδόπουλος: Μαλλί, γυαλί και παντελόνι Lee. Σε έφαγε ο συνδικαλισμός και οι μεγάλες δηλώσεις κι έχεις γίνει πιο αργός κι από τον επιτάφιο. Ο μόνος που δεν σου έχει ρίξει τάπα, είναι ο αντίπαλος προπονητής.
- Γιάννης Μπουρούσης: Aσε τα τριποντάκια ρε ψηλέ, που μου έγινες «λεζάντας» κι εσύ και μπες στη ρακέτα να παλέψεις με τα θηρία.

Μπόνους Γκρίνια:
- Σοφοκλής Σχορτσιανίτης: Πιάσε ρε Σόφο 10 πίτες γύρο όπως θα’ ρχεσαι και κοίτα μην τις φας στο δρόμο. Θα σε πάρουν στο ΝΒΑ σίγουρα, αλλά για μασκότ. Πάει, τέλειωσε αυτός, δεν θα τον ξαναδούμε.
- Αντώνης Φώτσης: Έκανες κι εσύ το νέο σου συμβόλαιο και μη τον είδατε τον Παναή. Πονάει το χεράκι σου Αντωνάκη; Για να υπογράψεις και να τα τσεπώσεις, δεν σε πόναγε, έτσιιιιιι;




Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

http://www.sportnet.gr/NewsImages/2563.gif

Τι θα γίνει δηλαδή, μόνο η Έφη Σαρρή έχει δικαίωμα σ’ αυτές τις εκλογές να κάνει ντόρο; Όχι δα. Ο χώρος του ποδοσφαίρου οργανώνεται και κατεβάζει στον «πολιτικό στίβο» (sic) τους δικούς του υποψήφιους. Που έχουν όρεξη για δουλειά, κοινωνική προσφορά, όραμα και ξεκάθαρες θέσεις. Από το λαό για το λαό.

Αντώνης Νικοπολίδης (ΟΣΦΠ – Αρτα)
Η πολυετής εμπειρία μου στα γήπεδα και η αδιαμφισβήτητη σταθερότητά μου αποτελούν εγγύηση για την επιτυχία. Η παροιμιώδης ψυχραιμία μου στις δύσκολες στιγμές των τετ-α-τετ και των πέναλτι να είστε σίγουροι ότι θα με βοηθήσει να έχω καθαρό μυαλό στις δύσκολες ψηφοφορίες της Βουλής που αφορούν το μέλλον μας. Στους δε επικριτές μου που με κατηγορούν για «αποστασία», ένα έχω να πω: άλλαξα ομάδα μόνο όταν είδα ότι η ποδοσφαιρική μας δημοκρατία κινδύνευε με κατάρρευση.
Δέσμευση: Καμία. Είναι ώρα να γίνει πολλή δουλειά στην πόλη και νιώθω Folli έτοιμος γι’ αυτήν (το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;)

Γιάννης Γκούμας (ΠΑΟ – Λάρισα)
Τα 13 χρόνια συνεχούς και αδιάλειπτης παρουσίας μου στον Παναθηναϊκό μιλούν από μόνα τους για την αξιοπιστία μου. Παίκτες και προπονητές ήλθαν και παρήλθαν, αλλά εγώ ήμουν πάντα εκεί, ο βράχος που έσκαγε πάνω του το κύμα. Με το ίδιο πνεύμα ζητώ την ψήφο σας για να αγωνιστώ με ζήλο για την ιδιαίτερη πατρίδα μου, τη Λάρισα. Στον συνυποψήφιό μου Γιώργο Λιάγκα εύχομαι καλή επιτυχία αλλά να θυμάται ότι στο τέλος θα δει την πλάτη μου, όπως συμβαίνει με τόσους και τόσους επιθετικούς στο γήπεδο άλλωστε.
Δέσμευση: Το καλοκαίρι του 2008 όλοι οι Λαρισαίοι θα λάβουν δωρεάν ένα τάβλι αρίστης ποιότητος και ένα ζευγάρι σαγιονάρες Mitsuko, για να απολαύσουν απερίσπαστοι τις διακοπές τους.

Ακης Ζήκος (ΑΕΚ – Πάτρα)
Όλοι ξέρετε ποιος είμαι. Από πού ξεκίνησα και που έφτασα. Και επιτέλους, με τη στήριξή σας, ήρθε ο καιρός να πνεύσει λίγος κοσμοπολίτικος αέρας στην πόλη μας, την Πάτρα. Θα επεκταθεί το λιμάνι με σκοπό να φιλοξενεί περισσότερες θαλαμηγούς αστέρων του διεθνούς jetset, θα φτιάξουμε δύο μεγάλα καζίνο μέσα στην πόλη με ελεύθερη είσοδο και δωρεάν μοχίτο για όλους, ενώ επίσης θα διοργανώνεται κάθε εβδομάδα μεγάλο πάρτι στο Παμπελοπονησσιακό, όπου η σαμπάνια θα ρέει άφθονη και το χαβιάρι θα λιώνει στο στόμα. Στόχος μας επίσης, όπως αντιστοίχως συμβαίνει και στο Μονακό, είναι σύντομα να καθιερώσουμε ως επίσημη γλώσσα την «Πατρινή» με όλους τους υπέροχους ιδιωματισμούς της.
Δέσμευση: Λόγω των υψηλών μου διασυνδέσεων, μέχρι το 2010 θα έχω βάλει την πόλη στο καλεντάρι της F1. Ας λέει ότι θέλει ο κ. Σουφλιάς, την πίστα τη χτίζουμε και μόνοι μας (άμα λάχει να ‘ουμ).

Βασίλης Λάκης (ΠΑΟΚ – Θεσσαλονίκη)
Ανδρώθηκα στη Νάουσα και τον Πανηλειακό. Διέπρεψα στην ΑΕΚ και πήρα το ποδοσφαιρικό μου μεταπτυχιακό στην Κρίσταλ Πάλας. Τώρα, έχω έρθει στην πόλη καταγωγής μου και τον ΠΑΟΚ για το διδακτορικό μου. Μη γελιέστε επειδή σκοράρω κατά μέσο όρο στην καριέρα μου ένα γκολ κάθε έξι ματς και χάνω τα άχαστα όποτε μου δοθεί η ευκαιρία. Έχω φυλάξει τα καλύτερα «παστέλια» μου για το Κοινοβούλιο. Εκεί όπου η μόνη πλευρά στην οποία θα τρέχω και για την οποία θα αγωνίζομαι είναι η πλευρά της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Δέσμευση: Για κάθε τετ-α-τετ στο οποίο θα πετάω την μπάλα άουτ, θα δωρίζω 10 ευρώ σε κάθε φίλαθλο που θα βρίσκεται στο γήπεδο εκείνη τη μέρα. Έτσι, μέχρι το τέλος της θητείας μου, θα έχετε καταφέρει όλοι να χτίσετε από μία βίλα στο Πανόραμα. Πιστέψτε σε μένα. Ξέρετε ότι μπορώ να το κάνω.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Η ιδέα να φτιαχτεί κοιμητήριο, δίπλα στο γήπεδο της ομάδας, όπου θα αναπαύονται οι οπαδοί της ομάδας που θα εγκαταλείπουν τον μάταιο τούτο κόσμο είναι κλεμμένη από την Αργεντινή και τη Μπόκα Τζούνιορς, αλλά όπως και να’ χει η πρωτοβουλία του Αμβούργου, έχει ενδιαφέρον και κανονικά οφείλει να βρει πολλούς μιμητές.
Ειδικά στην Ελλάδα, που όταν οι άλλοι κυνηγούσαν μαμούθ, εμείς είχαμε χοληστερίνη κι όταν κοπανιόντουσαν με τα ρόπαλα, εμείς βανδαλίζαμε τάφους. Κάθε ομάδα που κάνει κηδείες στους αντιπάλους της, οφείλει να έχει ένα κοιμητήριο δίπλα στο γήπεδο, αφήστε που λειτουργεί κι ως μοχλός πίεσης στους αντιπάλους ποδοσφαιριστές, του τύπου «εδώ θα γίνει ο τάφος σας, θα σας θάψουμε λίγο πιο δίπλα, θα αφήσετε τα κοκαλάκια σας εδώ, εδώ, στο γήπεδο αυτό» κλπ.
Στο Αμβούργο και το γήπεδο με το μαγευτικό όνομα «Φολκσπαρκστάντιον» (όσοι το φορούν, ξέρουν και να το προφέρουν), 500 «τυχεροί» θα ακούνε τις ιαχές του γηπέδου τόσο σ’ αυτή, όσο και στην άλλη ζωή. Τρέξτε, διότι άρχισαν οι προκρατήσεις και ήδη οι πρώτοι 15, οι πιο προνοητικοί, έσπευσαν να καβατζώσουν μνήμα, όχι ό,τι κι ό,τι, αλλά με το έμβλημα του συλλόγου πάνω.
Τώρα, αν αντί για καφέ και κονιάκ, θα προσφέρεται στους τεθλιμμένους συγγενείς κοκ, σάμαλι και πασατέμπος, θα σας γελάσουμε. Ούτε γνωρίζουμε αν ισχύουν τα διαρκείας και στο νεκροταφείο ή μετά από 15-20 χρόνια παίρνει τη θέση σου κάποιος άλλος εκλιπών. Θα τα λύσουν αυτά τα διαδικαστικά οι αρμόδιοι, έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στη μεθοδικότητα και τη νηφαλιότητα των Γερμανών.
Μπίζνα uber alles; Μπορείτε να το πείτε κι έτσι, αφού τίποτα δεν είναι δωρεάν σ’ αυτή τη ζωή, ούτε καν ο θάνατος. Αν μάλιστα αναλάβει την αποκλειστική διαχείριση το κατάλληλο γραφείο κηδειών, μπορούμε να δούμε ωραία στιγμιότυπα, με φέρετρο σε σχήμα μεγάλης περιοχής, με τέρμα, γραμμές και βούλα του πέναλτι, κασκόλ της ομάδας να το στολίζει, ενώ θα μπορούν να το ραίνουν με χαρτάκια αντί για λουλούδια.
Με μια μικρή επιβάρυνση θα το κουβαλάνε ο Φαν Ντε Φάαρτ, ο Κομπανί, ο Ματάισεν και ο Σορίν, την ώρα που η μπάντα θα παιανίζει τον ύμνο της ομάδας. Ακόμα πιο προχωρημένο θα ήταν να υπάρχουν στις τέσσερις γωνίες του νεκροταφείου τέσσερα σημαιάκια όπως του κόρνερ, ενώ ο ιερέας στο τέλος της νεκρώσιμης ακολουθίας, θα σφυρίζει για τελευταία φορά. Κι η μπουτίκ του νεκροταφείου, στη λογική της μπουτίκ της ομάδας, θα διαθέτει καντηλάκια – εννιάταπα, στεφάνια με το έμβλημα της ομάδας και αντί για λουλούδια κομμάτια από το γκαζόν.
Σας ακούγονται μακάβρια όλα αυτά που γράφουμε; Είναι, έχετε δίκιο, αλλά όχι όσο η κίνηση του Αμβούργου.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr