|
Απάντηση: Fight Club Articles
Τον Μπρούνο τον αγαπήσαμε απ’ την αρχή. Τον αγκαλιάσαμε, σχεδόν τον μαζέψαμε. Τον πηγαίναμε από την πρώτη στιγμή και «μας πήγε» μέχρι τέλους. Μέχρι το αποθεωτικό standing ovation του ΟΑΚΑ.
Κι αυτό χωρίς να είναι σταρ, χωρίς να είναι ντίβα, χωρίς να είναι ζεν πρεμιέ. Τον αγαπήσαμε με τον διαστροφικό τρόπο που αγαπάμε τους «γοητευτικούς - άσχημους» του σινεμά, όπως π.χ. τον Μπελμοντό. Ίσως το «σινεμά» να είναι και η λέξη - κλειδί στην περίπτωσή του. Γιατί αν ο Μπρούνο από δω και πέρα αποφασίσει να βγει στη γύρα, δεν πρέπει να στείλει DVD στους ενδιαφερόμενους – πρέπει να στείλει μπομπίνα. Με φιλμ ασπρόμαυρο. Που θα ξεκινάει με νεορεαλιστικό γκρο-πλαν στην Παζολινική φάτσα του και θα τελειώνει με Φελινική περιήγηση στη χαρτογραφία των τατουάζ του. Στο ενδιάμεσο, ντυμένη με μουσική υπόκρουση Μορικόνε, θα παίζει η κοκορομαχία του με τον Μάρκο Ματεράτσι. Οι σκηνές θα διανθίζονται από τραβήγματα φανέλας, πονηρά τάκλιν και διαμαρτυρία με «μούτα» α λα Μπενίνι. Μ’ αυτόν τον τρόπο κέρδισε κι εμάς. Όπως έχουμε κολλήσει με τις ασπρόμαυρες κωμωδίες, που τις γουστάρουμε χωρίς να μας απασχολεί η ποιότητά τους, έτσι κολλήσαμε και με την πάρτη του. Γιατί είναι ο πρωταγωνιστής που μας ταιριάζει. Σε μια χώρα που ασχολείται εμμονικά με το ποδόσφαιρο αλλά δεν βλέπει συχνά αρτίστες της μπάλας, οι οπαδοί επιλέγουν να λατρεύουν αυτό που μπορούν να έχουν συχνότερα – δηλαδή τους «αλήτες». Αυτούς με τους οποίους μπορούν να ταυτιστούν γιατί δείχνουν (και είναι) έτοιμοι να κατασπαράξουν τον αντίπαλο, να κάνουν μανούρα όποτε χρειαστεί (ή και χωρίς να χρειάζεται), να βάλουν πόδια, χέρια και κεφάλι στη φωτιά, να κάνουν το σωτήριο τάκλιν στην γραμμή, να παίρνουν κάρτες για «επαγγελματικά φάουλ» που βγάζουν την ομάδα από τις δύσκολες στιγμές, να σκοράρουν και να πανηγυρίζουν λες και κέρδισαν το δεκαπλό τζακ-ποτ, αποδεικνύοντας ταυτοχρόνως την αφοσίωση στη φανέλα, καθώς παίρνουν αγκαλιά τα κάγκελα για να γιορτάσουν μαζί τους - και στο τέλος του αγώνα τους πετάνε τη φανέλα για σουβενίρ. Και στο χειροκρότημα να στύβουν το περιαγκώνιο, όπως οι ροκ σταρ τα φανελάκια τους στις συναυλίες. Η λατρεία για τον Μπρούνο δεν έχει αναγκαστικά να κάνει αποκλειστικά με την αγωνιστική του προσφορά. Στο πρόσωπό του κάθε ΑΕΚτζης –κάθε λάτρης αυτού του ορίτζιναλ ανθρωπότυπου- βλέπει, εκτός από έναν καλό και σταθερό κεντρικό αμυντικό, τον άνθρωπο με τον οποίον θα ήθελε να βγει παρέα για να κυνηγήσουν γκόμενες. Τον φίλο που θα ήταν ο πρώτος που θα έπαιρνε τηλέφωνο για να μοιραστεί τον προβληματισμό του κι αυτός θα του έδινε τη σωστή συμβουλή. Μα, πάνω απ’ όλα, βρίσκει στον Μπρούνο το πρωτοπαλίκαρο κάθε σωστής (ποδοσφαιρικής) συμμορίας που βάζει τα στήθια του μπροστά και την οδηγεί στη μάχη. Κι εκεί ακριβώς, στη μάχη, είναι που ο Μπρούνο τα δίνει όλα. Μπορεί να μη μετέχει στο στρατηγικό σχεδιασμό, μπορεί να μην είναι ο καλύτερος τακτικιστής, αλλά είναι ο πιο τίμιος και αφοσιωμένος στρατιώτης. Ίσως γι’ αυτό οι οπαδοί της Σιένα του φώναζαν λυσσασμένα «Μπρούνο, χτύπα για μας». Ίσως γι’ αυτό οφείλουμε να του φωνάξουμε κι ένα «Μπρούνο, χτύπα κι άλλο για μας». Δηλαδή «μείνε εδώ για πάντα», άλλαξε φανέλα, άλλαξε άθλημα, αλλά μείνε κοντά μας. Είσαι ο Φούντας μας και είμαστε το αφοσιωμένο σου κοινό. Σ’ όποιο κανάλι κι αν φωνάξεις «κρατάω μαχαίρι», τις ίδιες υψηλές θεαματικότητες θα κάνεις. Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης |
Απάντηση: Fight Club Articles
Οι λάτρεις του καλού ποδοσφαίρου, ξεστομίζουν το όνομα «Κακά» και μια γλυκιά γεύση φρουτόκρεμας γεμίζει το στόμα τους – παρά το ατυχές και κάκοσμο του ονόματος. Αυτός είναι, σου λένε, ο απόλυτος σταρ όχι μόνο της Μίλαν, αλλά του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, αυτός καθάρισε τη Μάντσεστερ σαν αυγό, αυτός έκανε την αγγλική άμυνα να μοιάζει με εργοτάξιο γεμάτο τρύπες και λακκούβες, αυτός τους έκανε να κουτουλάνε μεταξύ τους, αυτός έχει βάλει 10 γκολ σε 12 αγώνες παρόλο που έρχεται από τα χαφ, αυτός, αυτός, αυτός, μπλα μπλα μπλα… Συμφωνούμε απόλυτα. Οι άλλοι, οι εραστές των αριθμών και του παλιού καλού κρασιού, θα ανοίξουν ένα μπουκάλι στην υγειά του Κλάρενς Ζέεντορφ και θα θυμηθούν, γουλιά – γουλιά, όλες τις συμμετοχές του σε τελικούς Champions League, τις κούπες που έχει σηκώσει, τις φανέλες που έχει φορέσει και τα μεγάλα παιχνίδια που έχει παίξει, τα οποία είναι περισσότερα από τα ένσημα που έχει κολλήσει 65χρονος δημόσιος υπάλληλος, που δουλεύει από τα 19 του. Αυτός είναι η μεγάλη κλάση, η ποιότητα, το «10» το καλό, αυτός εκτέλεσε τη Μπάγερν, αυτός έβαλε το καθοριστικό δεύτερο γκολ στον Φαν Ντερ Σάαρ, αυτός, αυτός, αυτός, μπλα μπλα μπλα… Και μ’ αυτούς συμφωνούμε. Υπάρχουν οι προηγούμενες απόψεις, οι προαναφερθέντες παίκτες, ένας στρατός ακόμη από παιχταράδες που κυκλοφορούν στον κόσμο, οι τεχνίτες, οι ποικιλίες, οι φονιάδες των τερματοφυλάκων, οι χρήσιμοι, τα πολυεργαλεία, οι τρεχαλατζήδες, οι μαντουμαδόροι, οι ψυχάρες, οι σκληροί και τόσες άλλες κατηγορίες. Και υπάρχει και ο Ρίνο. Ο Τζενάρο Ιβάν Γκατούζο δεν είναι σταρ. Δεν είναι ομορφόπαιδο, δεν έχει το σεξ – απίλ του Μαλντίνι, την τεχνική του Κακά, το παλμαρέ του Ζέεντορφ, τα καλά στημένα του Πίρλο, δεν κόστισε όσα ο Τζιλαρντίνο. Το όνομά του δεν έχει παίξει στα μεταγραφικά σίριαλ των περασμένων ετών, καμία Ρεάλ, Μπάρτσα ή Ίντερ δεν έδωσε γη και ύδωρ για να τον αποκτήσει, κανένα κούρεμα ή μη κούρεμά του δεν έγινε trend, οι παπαράτσι δεν στήνονται μερόνυχτα έξω από το σπίτι του για μια φωτογραφία. Αλλά αν ψάξει κανείς για τον πραγματικό καταλύτη (και) της φετινής πορείας της Μίλαν, τον άνθρωπο που βγάζει σε κάθε παιχνίδι την ψυχή του, τη σπλήνα του και τα πνευμόνια του και τα εναποθέτει για 90 λεπτά στο γρασίδι, ας μην κοιτάει δεξιά κι αριστερά. Ο αγαπημένος τύπος με το «8» στην πλάτη, είναι ο άνθρωπός μας. Ο Ρίνο είναι το συνώνυμο του παλιού, αγνού και πρωτόγονου παιχνιδιού της αλάνας, όπως το μάθαμε και το γουστάραμε όταν ήμασταν πιτσιρίκια. Είναι ο τύπος που παίρναμε πάντα στην ομάδα μας, όταν κάναμε «ποδαράκια» και διαλέγαμε παίκτες εναλλάξ. Είναι αυτός που έβαζε τις φωνές όταν οι συμπαίκτες του χάζευαν, που δεν ξεκίναγε ποτέ τον καυγά αλλά πάντα έμπαινε στη μέση για να τον σταματήσει ή να τον συνεχίσει, που δεν μάσαγε από κλωτσιές κι έριχνε άλλες τόσες. Έτρεχε όσο όλοι οι υπόλοιποι μαζί, είχε μόνιμα γρατσουνισμένα γόνατα και μώλωπες παντού, μερικές ξεραμένες σταγόνες αίμα κοσμούσαν το κεφάλι του. Και στο τέλος του αγώνα, αυτόν παίρναμε αγκαλιά και πηγαίναμε για μια Κόκα – Κόλα, λίγο πάγο στον αστράγαλο κι έναν επίδεσμο στο κεφάλι. Αυτός είναι ο Ρίνο στα γήπεδα της Ευρώπης. Έλειψε στο δεύτερο ημίχρονο στο Ολντ Τράφορντ κι ήρθε η ανατροπή. Έπαιξε στο Σαν Σίρο και το κέντρο του γηπέδου ήταν τόσο δικό του, όσο η βεράντα του σπιτιού του. Έριξε και έφαγε κλωτσιές. Έτρεξε και έκοψε μπαλιές όσο κανείς άλλος. Κέρδισε χρόνο όταν η ομάδα του έπρεπε να πάρει ανάσες. Έβρισε τους Αγγλους κατάμουτρα για να τους σπάσει τον τσαμπουκά. Ήταν σε τρανς, ντελίριο κανονικό, όταν αντικαταστάθηκε. Και αποθεώθηκε όπως του άξιζε. Η ειρωνεία της τύχης, ξέρετε ποια είναι; Ότι έκανε αυτό το παιχνίδι, απέναντι σε μια ομάδα που έψαχνε ακριβώς έναν τέτοιο παίκτη, από τη στιγμή που σταμάτησε ο Ρόι Κιν μέχρι σήμερα. Και –φυσικά- δεν τον έχει βρει. Που έδωσε έναν σκασμό λεφτά για να πάρει τον soft Κάρικ, που προτιμά να κάνει μπάντζι τζάμπινγκ χωρίς λάστιχο, παρά τάκλιν στη φωτιά. Που ψάχνοντας τον «αλητάκο» της μεσαίας γραμμής, δοκίμασε μέχρι και τον Αλαν Σμιθ εκεί, όχι γιατί θα μπορούσε να γίνει ξαφνικά αμυντικό χαφ, αλλά γιατί έμοιαζε αρκετά αλάνι για να κάνει κάποια από τα πράγματα που απαιτεί η συγκεκριμένη θέση της συγκεκριμένης ομάδας. Τζίφος. Ο Ρίνο είναι ένας. Και μοναδικός. Έχει το σεβασμό και την εκτίμησή μας. Οι Φαμπρεγκάδες, Ντιαράδες, Τσάβιδες και Ζιλμπέρτοι του κόσμου τούτου, ας προσέλθουν για να του δέσουν τα παπούτσια. Αν είδαν το παιχνίδι της Τετάρτης, ας στείλουν τα δίδακτρά τους στο λογαριασμό του Ρίνο. Ιδιαίτερα μαθήματα, παραδίδονται κατ’ οίκον, κατόπιν ραντεβού. Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης |
Απάντηση: Fight Club Articles
Είναι θέμα χαρακτήρα Οι επιτυχίες και οι αποτυχίες στον αθλητισμό χρειάζονται πάντα διπλή ανάγνωση για να τις μετρήσεις όπως τους πρέπει. Η πρώτη, η προφανής, έχει να κάνει με το αποτέλεσμα. Τι κέρδισες, ποιους χρειάστηκε να προσπεράσεις για να φτάσεις στην κατάκτηση, τι απόδοση είχες στα κρίσιμα παιχνίδια. Η δεύτερη στηρίζεται στον τρόπο με τον οποίο κέρδισες (ή έχασες), τις προσδοκίες που είχες δημιουργήσει στην πορεία και τον τρόπο που διαχειρίστηκες το τελικό θετικό ή αρνητικό πρόσημο: Τον χαρακτήρα, δηλαδή, που έβγαλες στο γήπεδο στους αγώνες που έδωσες. Στη λογική αυτή, το διήμερο που προηγήθηκε – με πολλά και κρίσιμα παιχνίδια – αποδείχτηκε το ιδανικό πεδίο για να αναδειχθούν τόσο οι «ατσάλινοι» χαρακτήρες, οι «νικητές», όσο και οι «παλιοχαρακτήρες» που (ιστορικά) ευδοκιμούν σε κάθε περιβάλλον και, μ’ ένα περίεργο, δικό τους τρόπο, κρατούν το ισοζύγιο ανάμεσα στη φωτεινή και τη σκοτεινή πλευρά των αγώνων. Χαρακτήρας: Ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς. Έχοντας την αποκλειστική ευθύνη για πάνω από 3.000.000 ευρώ πεταμένα στα σκουπίδια φέτος (Ντελκ, Γιαφτόκας) και βγάζοντας ουσιαστικά με 10 παίκτες τη σεζόν, κατόρθωσε να κατακτήσει το 6ο κύπελλο πρωταθλητριών της καριέρας του δίνοντας τέτοιο ρεσιτάλ στον πάγκο που, αν ήταν σε σκηνή όπερας, ο κόσμος δεν θα τον είχε ακόμα αφήσει να κατέβει από τα συνεχόμενα encore. Χαρακτήρας: Ο Ντέγιαν Τομάσεβιτς. Καμία αντίρρηση, ο Διαμαντίδης ήταν εξαιρετικός, ο Μπατίστ υπερπολύτιμος και ο Σισκάουσκας «λίρα εκατό» σε άμυνα και επίθεση (εκτός από τα 0/5 τρίποντα, αλλά ποιος νοιάζεται;). Εντούτοις, οι 16 πόντοι σε 21’ συμμετοχής και η γενικότερη παρουσία του 34χρονου Σέρβου του ΠΑΟ απέδειξαν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ήταν ο «από το πουθενά» πραγματικός MVP της αναμέτρησης. Χαρακτήρας: Ο κόσμος του «τριφυλλιού». Τίγκαρε το κλειστό του ΟΑΚΑ, τραγούδησε, φώναξε και στήριξε την ομάδα μέχρι τέλους. Δικαίως πανηγύρισε με την καρδιά του στο τέλος. Έχει την καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη άλλωστε. Παλιοχαρακτήρας: Ο κόσμος του ΠΑΟ. Η γιούχα στον Θοδωρή Παπαλουκά στην απονομή των μεταλλίων – τη στιγμή μάλιστα που ο ίδιος τους χειροκροτούσε – είναι η ανακλαστική αντίδραση ενός κομματιού της κερκίδας που αποδεικνύει ότι, όπως του σκύλου-πειραματόζωου του Παβλόφ του έτρεχαν τα σάλια μόλις άκουγε να χτυπάει ένα κουδουνάκι που σχετιζόταν με φαγητό, έτσι και όποιοι έχουν μία αποδεδειγμένα ανήκεστη βλάβη στον εγκέφαλο, αυτή ενεργοποιεί την αηδιαστική καφρίλα τους ακόμα και τη στιγμή που ζουν τη μεγαλύτερη χαρά της χρονιάς. Χαρακτήρας: Η ΑΕΛ 1964. Μπήκε στο Πανθεσσαλικό με σκοπό «να το πάρει» την ίδια ώρα που οι παίκτες του ΠΑΟ έμπαιναν στο γήπεδο σκεπτόμενοι ότι «έπρεπε να το πάρουνε». Και δεν χρειάζεται να παραθέσουμε τις (ασύλληπτου μεγέθους) γραφικότητες του Κοέλιο περί «συνομωσίας του σύμπαντος» για να δούμε ότι αυτός ο «άτιμος» ο ψυχισμός (τι άλλο;) μπόρεσε να σπρώξει μια ομάδα να βάλει δύο γκολ με μιάμισι ευκαιρία και να κατακτήσει το κύπελλο, τη στιγμή που ο αντίπαλός της δεν μπορούσε να σπρώξει την μπάλα στα δίκτυα σε κενή εστία. «Παλιοχαρακτήρας»: Τη στιγμή που η Μάντσεστερ κατακτούσε το 16ο πρωτάθλημα της ιστορίας της - και ένατο στα 21 χρόνια παρουσίας του Σερ Αλεξ Φέργκιουσον στο τιμόνι της - ο Σκωτσέζος προπονητής, στο πνεύμα του «και τώρα τι θ’ απογίνουμε χωρίς βαρβάρους;» ουσιαστικά παρακαλούσε να μείνει ο Μουρίνιο στην Τσέλσι και τη νέα χρονιά γιατί «απολαμβάνει τους διαλόγους τους». Την ίδια στιγμή ο ξινισμένος Πορτογάλος προσπαθεί ακόμα να χωνέψει πως έχασε τους δύο βασικούς στόχους της χρονιάς (Τσάμπιονς Λιγκ, πρωτάθλημα) ψάχνοντας στη ντουλάπα του να βρει ποιο «φάντασμα» (λ.χ. διαιτησία, τραυματισμοί, πρόγραμμα) θα ανασύρει για να ενισχύσει την υπεράσπισή του. Βαρεμάρα. Απόλυτος Χαρακτήρας: Ο Σερ Μπόμπι Ρόμπσον. Όχι για κάποιο ποδοσφαιρικό του επίτευγμα με την εθνική Ιρλανδίας, στην οποία είναι τεχνικός σύμβουλος. Αλλά για το ότι στα 74 του διαγνώστηκε για έκτη φορά με καρκίνο, αυτή τη φορά στον πνεύμονα, και θα ξεκινήσει για πολλοστή φορά χημειοθεραπεία που θα διαρκέσει έξι εβδομάδες. Κι όμως είναι ακόμα εκεί, όρθιος και ενεργός, να ξαναβγάζει τη γλώσσα στο Χάρο δηλώνοντας «Έχω παλέψει σκληρά στη ζωή μου και θα συνεχίσω να μάχομαι, όπως πάντα». Υ.Γ. Νίκο Γκάλη, ευχαριστούμε που σε είδαμε. Έστω και για λίγο. Γιατί τα μάτια σου ήταν ένα ακόμα «τζαμπ σουτ» από τα γνωστά, τα δικά σου, που μπήκε «ασάλιωτο» -όπως όλα- στο κομμάτι εκείνο της ψυχής μας που σε έχουμε φυλαγμένο για πάντα. Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης |
Απάντηση: Fight Club Articles
«Ό,τι κι αν πω, ήτανε λάθος μου» Οι Αγγλοι είναι πολλά πράγματα. Κι έχουν ένα κάρο καλά κι ένα σκασμό στραβά. Ας αποφύγουμε να αναφέρουμε τα κακά, μέρες που είναι, γιατί κλείνουν τις διακοπές τους στα ελληνικά νησιά και καλύτερα να μην τους χάσουμε από «πελάτες», γιατί θα χάσει η Βενετιά βελόνι… Ας αφήσουμε και τα καλά τους, σε ένδειξη σεβασμού στην αποχώρηση ενός μεγάλου πολιτικού, ενός σπουδαίου άντρα, ενός υπέρμαχου της παγκόσμιας ειρήνης (και εν ανθρώποις ευδοκίας), όπως είναι ο Τόνι Μπλερ. Κι ας εστιάσουμε στο πραγματικά υπέροχο πράγμα που έγινε στο Stamford Bridge, την Τετάρτη 9/5, λίγο πριν την έναρξη ενός αγώνα που θα μπορούσε να είναι ο αγώνας της χρονιάς, αλλά τελικά ήταν η ευκαιρία μας να δούμε για πρώτη (και ίσως τελευταία) φορά διάφορους «μύθους» του βρετανικού ποδοσφαίρου, όπως τον Κούστσακ, τον Σινκλέρ, τον Ντονγκ, τον Ίγκλς, τον Χάιντσε με το περιβραχιόνιο του αρχηγού και άλλα υπέροχα. Το ότι οι παίκτες της Τσέλσι βγήκαν πρώτοι στο γήπεδο για να περιμένουν τη Γιουνάιτεντ και να τους χειροκροτήσουν, για να τους συγχαρούν για την κατάκτηση του πρωταθλήματος είναι ένα απίστευτο πράγμα. Το ακόμα πιο απίστευτο, είναι ότι η ομάδα που έκανε αυτή τη large-ιά, είναι η ομάδα του Αχώνευτου (του Ζοζέ δηλαδή), ο οποίος ως τώρα μας είχε δείξει ότι δεν αντέχει να χάνει ούτε στο Sudoku, ο οποίος έχει πει τα πάντα για τους πάντες, ο οποίος είχε πάρει τα δυο προηγούμενα πρωταθλήματα κι ήθελε οπωσδήποτε και το τρίτο γιατί άκουγε κάτι τριξίματα από την καρέκλα του κλπ, κλπ, κλπ. Σ’ αυτή τη χειρονομία σπάνιας ποδοσφαιρικής μεγαλοσύνης και μαγκιάς, μπορούμε μονάχα να βγάλουμε το καπέλο. Και να οραματιστούμε πολλές ανάλογες στο μέλλον, στα ελληνικά γήπεδα. Σκηνικό Α: ΣΕΦ, τελικοί ελληνικών play-offs στο μπάσκετ. Μέσα σε ατμόσφαιρα μυσταγωγίας και έντονης συναισθηματικής φόρτισης, τα φώτα χαμηλώνουν, η ομάδα του Ολυμπιακού βγαίνει στο παρκέ πρώτη κι υποδέχεται τους παίκτες και προπονητές του Παναθηναϊκού με χειροκροτήματα και «μπράβο». Ο Σταύρος Ελληνιάδης, δακρυσμένος αλλά ψύχραιμος ασπάζεται κάθε παίκτη του Παναθηναϊκού σταυρωτά, δίνοντάς του ταυτόχρονα και μια ανθοδέσμη με πράσινα και κόκκινα άνθη. Οι ιαχές «νάτοι, οι πρώτοι, σε όλη την Ευρώπη» δονούν το Φάληρο και το «We are the Champions» παιανίζει για χάρη των Πρωταθλητών Ευρώπης. Σκηνικό Β: Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας, κάπου μέσα στην αγωνιστική σεζόν 2007-2008. Ο Παναθηναϊκός υποδέχεται τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, με έντονες ακόμα τις μνήμες από τις Μπουσιές, τις Χαλαουανιές και τις λοιπές αγαπουλιές. Οι παίκτες της Καλαμαριάς βγαίνουν πρώτοι στο γήπεδο, χειροκροτώντας τον υπέροχο κόσμο του Παναθηναϊκού και αποδεχόμενοι τη λάθος συμπεριφορά τους, σκύβοντας ιπποτικά το κεφάλι και δείχνοντας με το χέρι την καρδιά τους. Ο Αλμπαν Μπούσι, τιμώντας την εκπομπή «Συγνώμη» της Ελένης Κούρκουλα, πλησιάζει τον Δημήτρη Παπαδόπουλο τραγουδώντας «ό,τι κι αν πωωωωω, ήτανε λάθος μουουουου» και με μια συμβολική κίνηση του σκουπίζει το πρόσωπο, στο σημείο που του είχε ρίξει τη ροχάλα. Σκηνικό Γ: Ο Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος, ο οποίος είχε κάποτε δηλώσει «προτιμώ να γίνω οικοδόμος, παρά να ξαναπαίξω στον ΠΑΟΚ», στην προσπάθειά του τότε να μείνει ελεύθερος και να πάει στη Λίβερπουλ, καλεί τους οργανωμένους του ΠΑΟΚ σε μια υπό κατασκευήν οικοδομή στη γειτονιά. Εκεί, με κλασσική αμφίεση οικοδόμου (ασβεστωμένο παντελόνι, γαλότσες, μαντήλι στο κεφάλι και τιραντέ φανελάκι) χειροκροτεί παρατεταμένα και δίνει σε κάθε έναν προσωπικά ένα cd του άλλου Χριστοδουλόπουλου, του αοιδού, με extra – track «Μη βροντοχτυπάς τις χάντρες, η δουλειά κάνει τους άντρες, το γιαπί το πηλοφόρι το μυστρί». Σκηνικό Δ: Οι ΠΑΟΚτζήδες με τη σειρά τους, συγκινημένοι από την κίνηση του Λάζαρου, οργανώνουν διήμερο γκαλά για να τιμήσουν τους φίλους τους Αρειανούς, για την καταπληκτική χρονιά και την έξοδο στο ΟΥΕΦΑ. Σε ένδειξη fair-play, το σύνθημα που είχαν βγάλει τότε που ο Αρης έπαιξε στη Β’ Εθνική και έλεγε «Τρίκαλα και Λύκοι, αυτώστε το Σκουλήκι» απαλείφεται από τις μνήμες όλων και τα βιβλία ιστορίας, ενώ αναλύεται καρέ – καρέ σε ειδική προβολή η περσινή ήττα του ΠΑΟΚ από την Καλαμαριά, που κράτησε ουσιαστικά τους Πόντιους στην κατηγορία κι έριξε τον Αρη. Ύστερα από κοινή απόφαση, οι δύο σύλλογοι αδελφοποιούνται. Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης |
Απάντηση: Fight Club Articles
Οι ποδοσφαιρικοί μας ήρωες δε γερνάνε ποτέ. Δεν ξεφτίζουν με το χρόνο. Μένουν ατόφιοι και εξωραϊσμένοι στη μνήμη, ανοξείδωτοι ενάντια στη «σκουριά» των ποδιών που βαραίνουν και της αντοχής που σιγά-σιγά τους εγκαταλείπει. Και η ηγετική τους φύση δεν επιβεβαιώνεται επειδή απλώς αντιμάχονται (μάταια) το χρόνο που περνάει, αλλά επειδή μάχονται. Με τον τρόπο που αυτοί θεωρούν σωστό για τους ίδιους. Όπως ακριβώς τον περιέγραψε ο Φρανκ Σινάτρα, τραγουδώντας τους στίχους του Πολ Aνκα.
And now, the end is here And so I face the final curtain My friend, I'll say it clear I'll state my case, of which I'm certain I've lived a life that's full I travelled each and every highway And more, much more than this, I did it my way Οι ποδοσφαιρικοί μας ήρωες δεν «κλωσάνε» τη δόξα τους, αλλά την ενισχύουν μέσα στο γήπεδο. Εκεί που πασχίζουν να αποδείξουν τα αυταπόδεικτα και να «εξοφλήσουν» κάθε εβδομάδα τα δικά τους, εσωτερικά γραμμάτια της ηθικής. Με το πείσμα, το σθένος και τον αγωνιστικό «κώδικα» που το έκαναν πάντα. Regrets, I've had a few But then again, too few to mention I did what I had to do and saw it through without exemption I planned each charted course, each careful step along the byway And more, much more than this, I did it my way Οι ποδοσφαιρικοί μας ήρωες δεν είναι αυτοκαταστροφικοί, τουλάχιστον όπως οι ήρωες των σεξπηρικών τραγωδιών. Κι όσοι παλεύουν να γίνουν, απλώς εξισώνονται στα μάτια μας με το «θεϊκό». Οι υπόλοιποι ακολουθούν την πορεία στην οποία ένα «μαγικό χέρι καλής μοίρας» τους καθοδηγεί και κάνουν μόνο μερικές διορθωτικές κινήσεις που τους υπαγορεύει το ένστικτό τους. Γι’ αυτό και είναι οι μόνοι που «συμμετέχουν στο παιχνίδι και συχνά-πυκνά το κάνουν τέχνη» αντί να μπαίνουν στο γήπεδο για να κάνουν «τη δουλειά». Yes, there were times, I'm sure you knew When I bit off more than I could chew But through it all, when there was doubt I ate it up and spit it out I faced it all and I stood tall and did it my way Οι ποδοσφαιρικοί μας ήρωες είναι το καταφύγιο των υπολοίπων στον αγωνιστικό χώρο. Ταγμένοι να ξεδιπλώνουν τις πτυχές της χαρισματικής περσόνας τους για να διαμορφώνουν την ιστορία. Όχιγιαναμείνουνσ’ αυτήν, αθάνατοικαιχιλιοτραγουδισμένοι. Αλλά επειδή είναι οι μόνοι που μπορούν να το κάνουν. Μετοναμασάνεπέτρεςκαιναφτύνουνδιαμάντια. I've loved, I've laughed and cried I've had my fill, my share of losing And now, as tears subside, I find it all so amusing To think I did all that And may I say, not in a shy way, "Oh, no, oh, no, not me, I did it my way" Οι ποδοσφαιρικοί μας ήρωες μοιάζουν στο Ριβάλντο. Κι ο Ριβάλντο είναι ένας απ’ αυτούς. Όχι τώρα, ανέκαθεν. Απλώς τώρα μας έδωσε την αφορμή να το εξωτερικεύσουμε και να το βάλουμε στα μέτρα που του αξίζει. Μα, πάνω απ’ όλα, να ντύσουμε με μουσική τα τελευταία του δάκρυα, αυτά της στενοχώριας, κι αυτός να μας χαρίσει την τελευταία στροφή του τραγουδιού, για να θυμόμαστε το ποιόν του ανθρώπου που για τρία χρόνια μας έκανε να νιώσουμε λίγο σπουδαιότεροι, λίγο πιο κοσμοπολίτες, λίγο «ψηλότεροι». Adeus «Ribo». For what is a man, what has he got? If not himself, then he has naught To say the things he truly feels and not the words of one who kneels The record shows I took the blows and did it my way! Yes, it was my way. Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης |
Απάντηση: Fight Club Articles
Η πιο καλή φήμη (μέχρι την επόμενη) Τη φήμη καλύτερα να την έχεις (και να είναι και καλή) παρά να ακούσεις να αναφέρεται σε σένα. Γιατί οι φήμες είναι σαν τα περιστέρια. Φαίνονται όμορφα όταν πετάνε, μέχρι να σε κουτσουλήσουν στο κούτελο. Και μετά δεν σε σώνει ούτε νερό, ούτε το σάλιο σου, ούτε το Azaxκαι το Avaτο ίδιο μαζί. Οι ποδοσφαιρικές φήμες ειδικότερα, ταξιδεύουν πιο γρήγορα κι απ’ τον ήχο. Γεννιούνται στο μυαλό κάποιων από έναν δικαιολογημένο ή τυχαίο συνδυασμό σκέψεων και η μοίρα τους είναι προδιαγεγραμμένη από τη στιγμή που, είτε θα τις μοιραστούν με έναν ακόμα άνθρωπο (ο οποίος με τη σειρά του εννοείται ότι θα τη μοιραστεί με άλλους) είτε θα τις δημοσιεύσουν, οπότε πλέον αυτό που πριν ήταν μια απλή «φήμη» γίνεται -και με τη βούλα- σχεδόν «είδηση». Οι φήμες είναι οι femmefatale της επικοινωνίας. Γοητευτικές, σκοτεινές, ιντριγκαδόρικες, ακίνδυνες και πολλά υποσχόμενες. Κανείς, για παράδειγμα, δεν βρέθηκε ποτέ στη φυλακή διασπείροντας μια φήμη (σε αντίθεση με τη «συκοφαντική δυσφήμηση»). Αντιθέτως πολλοί κέρδισαν την προσοχή του ακροατηρίου τους συζητώντας την, δείχνοντας ότι ξέρουν κάτι παραπάνω απ’ τους υπόλοιπους. Και σ’ αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται και ο ανθρώπινος εθισμός στη φήμη: Βοηθάει να ξεχωρίσεις, να πουλήσεις μούρη, φύλλα, εκδούλευση, είναι τζάμπα και κανείς δε σου ζητάει τα ρέστα όταν αυτή διαψευστεί. Αντιθέτως, εάν σου κάτσει η «καλή» και επιβεβαιωθεί γίνεσαι ο απόλυτος «σας τα ‘λεγα εγώ αλλά δεν μ’ ακούγατε» τύπος στον κύκλο σου και ταυτοχρόνως κερδίζεις το «δικαίωμα» να εκστομίσεις τις επόμενες φήμες που θα ακούσεις ή θα σκαρφιστείς ως «αδιαμφισβήτητη αλήθεια». Το ταξίδι της ποδοσφαιρικής φήμης είναι αστραπιαίο. Μια (έστω και κατ’ ελάχιστον πειστική) φήμη αναπαράγεται αυτομάτως σε όλα τα σχετικά και άσχετα mediaτου κόσμου, ενώ το Ίντερνετ δίνει τη δυνατότητα σε κάθε χώρα να κρυφοκοιτάει μέσα από την κλειδαρότρυπα όλες τις υπόλοιπες μήπως και ψαρέψει κάτι που να φαίνεται (χωρίς κατ’ ανάγκην να είναι κιόλας) ενδιαφέρον και «άξιο δημοσίευσης». Η δε ευκολία με την οποία σε πολλές περιπτώσεις γίνεται η αναπαραγωγή ειδήσεων ή «ειδήσεων» (βλ. copy – pasteκαι ας ελέγξει την εγκυρότητα ο επόμενος) μπορεί να οδηγήσει στο χειρότερο είδος πλάνης, σε μια απαράμιλλη ψευδαίσθηση: Να κάνει, δηλαδή, η φήμη τον κύκλο της και ακολούθως να επιστρέψει στον δημιουργό της στην αρχική της μορφή. Ας δούμε πως, σε 10 απλά βήματα: Παράδειγμα πρωτογενούς φήμης: Ο Ολυμπιακός θέλει τον Ρικέλμε. Βήμα πρώτο: Η φήμη δημοσιοποιείται σε ένα ελληνικό αθλητικό siteένα απόγευμα. Μέχρι το βράδυ έχει αναδημοσιευτεί από τα υπόλοιπα αθλητικά sites, ενώ έχει ψιλοπαίξει και στο ραδιόφωνο, μέσω μηνυμάτων «υποψιασμένων» ακροατών. Βήμα δεύτερο: Την επομένη το πρωί τουλάχιστον οι μισές αθλητικές εφημερίδες αναδημοσιεύουν την είδηση, προσθέτοντας το «κάτι τις» τους, λόγω του ότι έχουν να γεμίσουν περισσότερο χώρο στην σελίδα τους από μία webpage. Στα αθλητικά ραδιόφωνα τα μηνύματα πληθαίνουν ενώ και οι ακροατές που βγαίνουν στον αέρα ρωτάνε τους παραγωγούς αν ξέρουν «κάτι παραπάνω». Βήμα τρίτο: Ένα ξένο αθλητικό siteτης Αργεντινής αναπαράγει την είδηση του αντίστοιχου ελληνικού, τοποθετώντας τη στο ρεπορτάζ της Μπόκα Τζούνιορς. Βήμα τέταρτο: Ένας Αργεντινός αθλητικογράφος επικοινωνεί με το siteκαι ζητάει να μάθει την πηγή. Του λένε ότι είναι από Ελλάδα. Τηλεφωνεί αλλά δεν μαθαίνει κάτι. Επικοινωνεί με την Μπόκα ή τον ίδιο τον παίκτη και επίσης δε βγάζει άκρη. Δεν πείθεται όμως. Βήμα πέμπτο: Στα καπάκια επικοινωνεί με τη Βιγιαρεάλ, στην οποία ανήκουν τα δικαιώματα του Ρικέλμε μέχρι το 2009. Εκείνοι του απαντούν ότι «δεν έχουν καμία πρόταση του ΟΣΦΠ στα χέρια τους» και ότι δεν γνωρίζουν τίποτα σχετικό. Ο Αργεντινός, πιστός στο δημοσιογραφικό καθήκον, τους ρωτάει: «Ναι, αλλά αν είχατε πρόταση θα το σκεφτόσασταν;». Όπως κάνουν όλες οι ομάδες στον κόσμο σε τέτοιες περιπτώσεις για να πουν κάτι χωρίς στην ουσία να πουν τίποτα (και χωρίς, όμως, να πουν ψέματα) απαντούν «κάθε παίκτης έχει την τιμή του». Βήμα έκτο: Ο Αργεντινός ψυλλιάζεται ότι κάτι ίσως να τρέχει και γράφει στην εφημερίδα του ότι «η Βιγιαρεάλ δεν θα έλεγε ‘όχι’ σε μια καλή πρόταση για τον Ρικέλμε». Βήμα έβδομο: Τα ισπανικά ΜΜΕ αναπαράγουν την είδηση της εφημερίδας της Αργεντινής υποθέτοντας ότι «δικό τους παιδί είναι ο Ρικέλμε, στην πατρίδα τους αγωνίζεται τώρα, οπότε κάτι περισσότερο θα ξέρουν από μας». Βήμα όγδοο: Τα ελληνικά αθλητικά sites, ακολουθούμενα κατά πόδας από τις αθλητικές εφημερίδες, αναπαράγουν αμέσως την «είδηση» Αργεντινών και Ισπανών και, συνδυάζοντάς την με τη φήμη την οποία τα ίδια ξεκίνησαν, συμπεραίνουν ότι «αφού διασταυρώνεται από δημοσιεύματα δύο χωρών πρέπει να είναι αλήθεια». Βήμα ένατο: Η «είδηση» παίζει πλέον δυνατά σε ραδιόφωνο και τηλεόραση και οι δημοσιογράφοι πιέζουν τη διοίκηση του ΟΣΦΠ για λεπτομέρειες, θεωρώντας ότι με ενδεχόμενη διάψευσή τους απλώς «θολώνουν τα νερά». Βήμα δέκατο: Voila! Είναι «επίσημο» πια: Ο Ολυμπιακός θέλει τον Ρικέλμε. Υ.Γ. Προφανώς και η δουλειά δεν γίνεται πάντα μ’ αυτόν τον τρόπο, έτσι μας λένε. Να πιστέψουμε όμως τις φήμες; Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης |
Απάντηση: Fight Club Articles
Η κόρη του περιπτερά http://www.sportnet.gr/NewsImages/2383.jpgΥπάρχει ο περιπτεράς σου, ο κυρ-Μήτσος, που τον ξέρεις και σε ξέρει καλά. Που σου αμολάει με ταχύτητα αστραπής τα τσιγάρα μπροστά σου, πριν καλά – καλά τα ζητήσεις. Που θα πεις δυο κουβέντες, θα κάνεις δυο καλαμπούρια και θα σου κρατήσει την εφημερίδα με το καλό το dvd την Κυριακή για να μη την ψάχνεις. Είναι ο δικός σου άνθρωπος, απλά ανεκτίμητος. Και υπάρχει και η κόρη του περιπτερά. Την έχει υμνήσει ο τεράστιος Κώστας Μπίγαλης με το ομώνυμο τραγούδι και τους στίχους «(…) στο περίπτερο πήγα για σπίρτα και μου άναψε φωτιά». Η κόρη του περιπτερά είναι μύθος και αίνιγμα ταυτόχρονα. Έχεις ακούσει πολλά γι’ αυτήν, αλλά δεν την πετυχαίνεις σχεδόν ποτέ, αφού όλο ο κυρ-Μήτσος είναι στη δουλειά. Και πάνω που αναρωτιέσαι αν όντως υπάρχει, ή είναι διαφημιστικό κόλπο για να πηγαίνεις και να ψωνίζεις συνέχεια, ξαφνικά τη βλέπεις. Ένα πρόσωπο φαίνεται όλο κι όλο, μέσα από το άνοιγμα. Ένα χαμόγελο. Μια γλυκιά φωνή ηχεί στ’ αυτιά σου. Ένα λεπτό χεράκι με περιποιημένα νύχια σου δίνει τα ρέστα. Κι η φαντασία σου εξάπτεται. Τη «βλέπεις» όπως θα ήθελες να είναι, κάτι ανάμεσα σε Γωγώ Μαστροκώστα και Τζούλια Αλεξανδράτου, με ύψος 1 κι 75, με μικροσκοπικό φόρεμα, με στήθος 4D. Μπορεί να μη τη δεις ποτέ έξω από το περίπτερο, όσο κι αν τριγυρίζεις εκεί γύρω σαν το όρνιο. Μπορεί να έχει έναν πισινό ίσαμε τη διάμετρο του περιπτέρου. Να στέκεται τόσο χαμηλά όχι επειδή κάθεται, αλλά γιατί είναι 1,20 κι είναι πάντα όρθια. Να έχει πόδια πιο στραβά κι από του Νίκου Τσιαντάκη. Για σένα όμως πάντοτε, «η κόρη του περιπτερά», θα είναι η απόλυτη φαντασίωση. Ακριβώς το ίδιο πράγμα συμβαίνει κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, με τις ποδοσφαιρικές μεταγραφές: το φαινόμενο της «κόρης του περιπτερά». Αν βγάλουμε έξω τον κυρ-Μήτσο, δηλαδή κάτι Ριβάλντο, Φλάβιο Κονσεϊσάο, Μπίστσαν και σία, αυτούς που τουλάχιστον ξέρουμε ποιοι είναι (άσχετα με το τι θα κάνουν αφού έρθουν), όλοι οι υπόλοιποι είναι ένας μύθος. Μια υγρή φαντασίωση. Ένας ανομολόγητος πόθος. Ακούμε «Ρομέρο» και μας τρέχουν τα σάλια. «Μπόρχα» και γινόμαστε μούσκεμα εκεί χαμηλά. «Χετεμάι» και εκστασιαζόμαστε. Δεν έχει σημασία αν δεν μας λέει κάτι το όνομα. Έχουμε τους τίτλους των εφημερίδων. Τα πλάνα από τα dvd. Δυο-τρεις φάσεις, που είδαμε κάπου στα πεταχτά. Τη μαρτυρία ενός γνωστού, που ορκίζεται σε ό,τι έχει πιο ιερό ότι τον είδε και είναι δυο κλάσεις ανώτερος του Μαραντόνα, πιο αποτελεσματικός στο σκοράρισμα από τον Φαν Μπάστεν και πιο «σκύλος» από τον Γκατούζο. «Η κόρη του περιπτερά» ετοιμάζεται να μας πλανέψει και φέτος. Μπορεί να έχει το όνομα του Βραζιλιάνου Ράμος της ΑΕΚ ή τη λάγνα αύρα του Εντογιέ του Παναθηναϊκού. Θα ακολουθήσουν κι άλλες πολλές ιστορίες, φήμες και ονόματα. Θα γράψουν οι εφημερίδες και θα ασχοληθούν τα δελτία ειδήσεων. Θα γεμίσουμε ελπίδες και θα νιώσουμε αυτό το πετάρισμα που έρχεται πάντα με μια αναπάντεχη ευχάριστη είδηση. Θα συζητήσουμε με τους φίλους μας για όλους αυτούς που θα τιμήσουν τη φανέλα και θα γράψουν χρυσές σελίδες. Αυτούς που γύρισαν την πλάτη στις πρώην ομάδες τους, που τους παρακαλούσαν γονυπετείς οι μνηστήρες, αλλά εκείνοι ήρθαν στη δική μας αγκαλιά. Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα: ότι τελικά, την κόρη του περιπτερά, ίσως είναι καλύτερα να μη τη δεις ποτέ, για να μην την απομυθοποιήσεις και ποτέ. Τι θα γίνει αν την πετύχεις απ’ έξω να τακτοποιεί τα περιοδικά κι είναι σαν κιούπι με πόδια; Καταστράφηκε όλο αυτό που είχες πλάσει στο κεφάλι σου. Το ίδιο και με τις μεταγραφές αυτές: καλύτερα να μην έρθουν, να του θυμάσαι όπως ακριβώς δεν τους είδες, αλλά τους είχες ονειρευτεί. Να μην τους απομυθοποιήσεις ποτέ. Για να έχεις και λόγο να ξαναπάς στο «περίπτερο», ξανά και ξανά, με την ίδια ελπίδα και προσμονή. Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης |
Απάντηση: Fight Club Articles
Η εκδίκηση της μουστόγριας http://www.sportnet.gr/NewsImages/2390.jpg Τον Κακά των 10 γκολ περίμεναν όλοι να βάλει το ενδέκατο, το δωδέκατο και να καθαρίσει το παιχνίδι, αν κέρδιζε η Μίλαν. Ή από τον τεράστιο Ζέεντορφ περίμεναν το καλό οι φίλοι της Μίλαν, που το έχει σηκώσει το τιμημένο με τρεις διαφορετικές ομάδες (όχι, με την Ίντερ δεν τα κατάφερε, ζητήστε του κάτι πιο εύκολο, όπως να αναστήσει το Λάζαρο ή να θεραπεύσει τον παραλυτικό). Άντε κι από τον Πίρλο, που είναι ο αφανής ήρωας, με τα καλά στημένα. Οι πιο ρομαντικοί, φαντασιώνονταν προώθηση του καπιτάνο Πάολο σε μια στημένη φάση, κεφαλιά και γκολ με το απαράμιλλο στυλ του. Και οι πιο μπρουτάλ τύποι, ήθελαν να δουν κάτι που συμβαίνει πιο σπάνια κι από χιόνι στη Σαχάρα αλλά είναι πιο μαγευτικό κι από τρία ουράνια τόξα ταυτόχρονα, μετά από βροχή: γκολ του Ρίνο του Γκατούζο, με ανάλογους πανηγυρισμούς συνολικής διάρκειας ενός πενταλέπτου. Κι ήρθε η μουστόγρια ο Πίπο, και τα έκανε όλα λίμπα. Υπάρχουν πολλά σιτεμένα παλικάρια στη Μίλαν, που μπροστά τους ο Μπερλουσκόνι, με το βαμμένο μαλλί από μπογιά φαναρτζή, μοιάζει πιο πιτσιρικάς κι από το Σωτήρη Νίνη. Ο Μαλντίνι είναι μεγάλος, αλλά κομψός και άφθαρτος από το χρόνο, σαν τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ ένα πράγμα. Ο Κοστακούρτα έφτασε τα 41 για να σταματήσει, αλλά είναι λατρεμένος και σεβάσμιος. Ο Καφού και ο Σερζίνιο, είναι χαριτωμένοι γέροι, που τους φαντάζεσαι να βλέπουν τα κοριτσάκια στις εξέδρες και να λένε ο ένας στον άλλον τι θα τους έκαναν αν ήταν 40 χρόνια νεότεροι και να συμπληρώνουν «με τις μασελίτσες μας, χράτσα – χρούτσα». Αλλά ο Πίπο Ιντζάγκι, είναι η πιο «μουστόγρια» απ’ όλους. Είναι αυτός που ο χρόνος πέρασε από πάνω του και ξαναπέρασε και συνεχίζει να περνάει, μέχρι που σκέφτεται να εγκατασταθεί μόνιμα πάνω του. Χωρίς ταχύτητα, χωρίς έκρηξη, χωρίς άλμα, χωρίς δυνατό σουτ, χωρίς ντρίμπλα, χωρίς στον ήλιο μοίρα. Ή, έτσι δείχνει. Και έτσι ξεγελάει τους αντίπαλους αμυντικούς, που τον βλέπουν και σχεδόν τον λυπούνται, μέχρι να τους κάνει μάγκες. Είναι σχεδόν κωμικός ο τρόπος που προσπαθεί να πιέσει τα αντίπαλα σέντερ – μπακ. Τον βλέπεις και ξέρεις εσύ, τα σέντερ – μπακ, ο κόσμος στις εξέδρες, ακόμα κι ο ίδιος, ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κλέψει τη μπάλα. Το κάνει όμως με την ίδια συνέπεια και φιλοτιμία από την πρώτη, μέχρι την τελευταία φάση. Χώνεται πάντα ανάμεσα στους αμυντικούς, λες και μπορεί να πάρει κεφαλιά, απλά για να προκαλέσει αναμπουμπούλα. Ακροβατεί στα όρια του οφσάιντ σε κάθε φάση, με την ελπίδα να είναι δυο δέκατα του δευτερολέπτου πιο καλό το δικό του timing, από αυτό των αντιπάλων του. Και είναι πάντα εκεί που πρέπει, με μια ικανότητα όσφρησης που θα ζήλευε και το πιο μοσχοαναθρεμμένο κυνηγόσκυλο. Εκεί που ΘΑ πάει η μπάλα, όχι εκεί που παίζεται. Εκεί που ΘΑ καταλήξει από την κόντρα. Εκεί που ΘΑ πέσει το ριμπάουντ. Εκεί που ΘΑ απουσιάζει η άμυνα. Στο πρώτο γκολ της Μίλαν, οι βιαστικοί υπέθεσαν ότι έτρεξε να μπει στη φάση, για να αλλάξει την πορεία της μπάλας στο φάουλ του Πίρλο. Σιγά ρε παιδιά, μην το είχαν δουλέψει και στην προπόνηση και το είχαν προβάρει και στο τρίσποντο μπιλιάρδο. Αυτά, πολύ απλά, δεν γίνονται. Όταν εκτελεί απευθείας ένας «επαγγελματίας εκτελεστής», όπως είναι ο Πίρλο, εκτελεί για να στείλει τη μπάλα μέσα. Τέλος. Ο Πίπο, πολύ απλά, πάει να κάνει κάτι που συνηθίζει από «γεννησιμιού του»: να εκμεταλλευτεί μια ασταθή απόκρουση, ένα δοκάρι, μια γκέλα και να σπρώξει τη μπάλα στα δίχτυα. Του έκατσε να βρει η μπάλα στην ωμοπλάτη του και να αλλάξει πορεία. Μπράβο του που φρόντισε να είναι εκεί. Όπως και δυο φορές μπράβο του, που τέλειωσε το παιχνίδι με το δεύτερο γκολ κι έδειξε πόσο καλά έκανε ο Αντσελότι, που όχι μόνο τον ξεκίνησε αντί του Τζιλαρντίνο, αλλά τον κράτησε μέσα μέχρι εκείνο το σημείο και ψήφισε «εμπειρία» αντί για «φρέσκα πόδια και πνευμόνια». Στα όρια του οφσάιντ κοντοστάθηκε, το έσπασε, απέφυγε το Ρέινα με κάτι σαν προσποίηση και πλάσαρε με τις τελευταίες σταγόνες ενέργειας που είχαν απομείνει στο ταλαιπωρημένο του κορμί. Η μπάλα αργά, σαδιστικά, κύλησε μέχρι τα δίχτυα, όσο βασανιστικά χρειαζόταν για να τη δουν όλοι, σαν σε replay, να την «απολαμβάνεις» να μπαίνει γκολ και να σου φαίνεται αιώνας. Η μουστόγρια την έκανε πάλι τη δουλειά της. Σε διπλότυπο μάλιστα. Γιατί είναι σαν τον ταχυδρόμο: χτυπάει πάντα δυο φορές. Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης www.sportnet.gr |
Απάντηση: Fight Club Articles
Διακοπές – Τσάκισμα νεύρων: 2 ημίχρονο, 2 τελικό http://www.sportnet.gr/NewsImages/In...ight%20kon.jpg Η ποδοσφαιρική παράδοση θέλει τον Ιούνιο να είναι ο μήνας της μεγαλύτερης «νηνεμίας» της χρονιάς για τα ΜΜΕ. Κι αυτό, γιατί τον Ιούνιο λείπουν τα πρόσωπα που τους δίνουν ζωή και τροφή, λόγω του ότι αυτή είναι η περίοδος των διακοπών τους. Βεβαίως τα ΜΜΕ όλο και βρίσκουν κάτι να καλύψουν την ύλη τους, ακόμα κι αν αυτό είναι «ταξιδιωτικό ρεπορτάζ» του στυλ «ο Γιάννης Γκούμας έπαιζε ρακέτες και απολάμβανε τον ήλιο στην Ψαρρού, παρέα με τον Βαγγέλη Μάντζιο και τις συντρόφους τους», όμως αυτό ακριβώς είναι το σημείο που ξεκινάει το πρόβλημα του ποδοσφαιριστή. Σε αντίθεση με την πλειονότητα των εργαζομένων οι οποίοι στην καλοκαιρινή τους άδεια αράζουν και «σαπίζουν» ως άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές αγνοούν την έννοια «αραλίκι» στις διακοπές. Ο λόγος είναι ότι, λόγω του ότι είναι (δημοσίως) ακριβοθώρητοι κατά τη διάρκεια της χρονιάς, δηλαδή δεν συγχρωτίζονται ιδιαίτερα με φιλάθλους λόγω των αγωνιστικών τους υποχρεώσεων, το καλοκαίρι είναι η τέλεια ευκαιρία για οποιονδήποτε φίλο του ποδοσφαίρου –όπου τους πετύχει- να τους δει και να τους μιλήσει π.χ. για το νταλκά του ή για τα όνειρά του για την ομάδα ή για την προσωπική του απόδοση ή για οτιδήποτε άλλο του κατέβει στο κεφάλι, πιστεύοντας ακράδαντα ότι έχει το δικαίωμα να το κάνει. Έτσι, η δυστυχία του ποδοσφαιριστή είναι ότι τη μοναδική περίοδο που μπορεί πραγματικά να ξεκουραστεί ψυχικά και σωματικά (μια που η σεζόν ξεκινάει με την προετοιμασία του Ιουλίου) η μόνη λύση που έχει είναι να πάει για διακοπές στο εξωτερικό ή έστω σε ένα απομονωμένο μέρος, από το οποίο δεν θα το κουνήσει ρούπι. Αν προτιμήσει τα ελληνικά νησιά, η τύχη μεγάλου μέρους των διακοπών του είναι δεδομένη και -είμαστε βέβαιοι- καθόλου ευχάριστη, καθώς υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και πολλοί τρόποι για να του «ζαλίζουν τον έρωτα» συνεχώς και αδιακόπως. Ας φανταστούμε, για παράδειγμα, τι μπορεί να συμβεί στον Μιχάλη Κωνσταντίνου σ’ ένα τυπικό 24ωρο διακοπών σε ελληνικό νησί και ας το συγκρίνουμε με ένα αντίστοιχο δικό μας, για να καταλάβουμε τι περνάει. Πρωί, εστιατόριο ξενοδοχείου: Ο Κωνσταντίνου τρώει πρωινό. Το γκαρσόνι τον πλευρίζει αργά αλλά σταθερά, μέχρι που αποφασίζει να του μιλήσει: -Καλημέρα Μιχάλη -Καλημέρα -Σήμερα ήρθες; -Χθες -Περνάς καλά; -Ναι (έσπασε ο πάγος, οπότε το γκαρσόνι περνάει στο κυρίως θέμα) -Έμαθα ότι η εγχείρηση που έκανες πέτυχε -Ναι -Θα είσαι έτοιμος για την προετοιμασία; -Ελπίζω -Μας έλειψαν φέτος τα γκολ σου -Και μένα μου έλειψαν -Τι θα κάνουμε του χρόνου στο Τσάμπιονς Λιγκ; -Μακάρι να πάμε καλύτερα -Αλήθεια, γιατί έφυγες από τον Παναθηναϊκό; -… -Θα μου δώσεις ένα αυτόγραφο για το ανιψάκι μου; (ο Κωνσταντίνου υπογράφει στη χαρτοπετσέτα που του δίνει και φεύγει) Μεσημέρι, κοσμική παραλία. Παρέα τριών νεαρών ατόμων, πετυχαίνει τον Κωνσταντίνου στο μπαρ όπου έχει πάει για να πάρει καφέ. Ξεκινάει ο πρώτος: -Που ‘σαι ρε Μιχαλάρα; Τι γίνεται; -Καλά (πετάγεται ο δεύτερος, ο «άνετος» της παρέας) -Φρεντάκι βλέπω, ε; -Ε, δίψασα λίγο -Τι έγινε ρε Μιχάλη με τον «Ρίμπο», γιατί του φέρθηκε έτσι ο πρόεδρος; -Που να ξέρω ρε παιδιά… -Δεν ήταν σωστό ρε συ, δεν του ξηγήθηκε ωραία -Τι να σας πω… (μπαίνει κι ο τρίτος στην κουβέντα) -Εγώ Μιχάλη ΑΕΚτζής είμαι αλλά σε γουστάρω από τότε που έπαιζες στον Ηρακλή. Τι λες, μπορεί αργότερα να έρθεις στην ΑΕΚάρα; -… (ο Κωνσταντίνου πληρώνει και αποχωρεί με ελαφρά πηδηματάκια) Απόγευμα, εστιατόριο. Ο Κωνσταντίνου με την σύντροφο και το παιδί του τρώει. Από το διπλανό τραπέζι τον κοιτάνε επίμονα και τον σχολιάζουν χαμηλόφωνα, μέχρι που ένας από την παρέα αποφασίζει να κάνει την πρώτη κίνηση. -Μιχάλη, καλή όρεξη -Ευχαριστώ -Να χαίρεσαι το παιδάκι σου -Ευχαριστώ (πετάγεται η κυρία του κυρίου, που τους ξέρει από το Down Town και το OK) -Θα φάμε και κουφέτα φέτος παιδιά; -… -Αντε, με το καλό (ο κύριος ξαναπαίρνει το λόγο) -Μιχάλη, δεν μας βλέπω καλά. Δεν έχουν γίνει πολλές μεταγραφές ακόμα -Έχουμε καιρό -Τι καιρό; Αρχίζουμε προετοιμασία σε λίγο. Ξέρεις αν θα φέρει ο πρόεδρος το μεγάλο όνομα; -Που να ξέρω; -Θέλουμε δύο επιθετικούς, ρε Μιχάλη; Μόνο με σένα, τον Νέρι και το κατσίκι τον Μπόρχα θα βγάλουμε τη χρονιά; -… (ανακουφισμένος ο Κωνσταντίνου ακούει το κινητό του να χτυπάει και την κουβέντα να παίρνει τέλος) Πολλαπλασιάζοντας τους προαναφερθέντες διαλόγους επί 10, έχετε μέσες-άκρες μια εικόνα για την «ηρεμία που απολαμβάνουν τα αστέρια της μπάλας» καθημερινά στις «διακοπές» τους. Προσθέστε στην εικόνα αυτή τους παλμογράφους που είναι αναγκασμένοι να φοράνε ακόμα και τότε, το τζόκινγκ που κάνουν καθημερινά και το γεγονός ότι το σκέφτονται ακόμα και να κάνουν παπάρα στη χωριάτικη. Μόνο τότε θα έχετε μια καλή ιδέα για το ποιος θα ήταν ο πρωταγωνιστής στις «Ιστορίες καθημερινής τρέλας», αν τις ξανάγραφε σήμερα ο Τσαρλς Μπουκόφσκι. Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης www.sportnet.gr |
Απάντηση: Fight Club Articles
Μεταγραφές (συν)ουσίας Παρότι στην Ελλάδα ετοιμαζόμαστε να γκρεμίσουμε τα τείχη για να υποδεχτούμε όλους τους παιχταράδες που θα μας φέρουν οι πρόεδροι, αυτοί οι καλοί και κουβαρντάδες άνθρωποι που κάνουν κουμάντο στο ελληνικό ποδόσφαιρο και το έχουν οδηγήσει εκεί ψηλά που βρίσκεται, δεν έχουμε ακόμα κάτι συγκεκριμένο. Προφανώς περιμένουν την άδεια να χρησιμοποιήσουν το Καλλιμάρμαρο για την επίσημη παρουσίαση, τον Παρθενώνα για τις συνεντεύξεις Τύπου και το Ναό της Απτέρου Νίκης για την πρώτη φωτογράφηση με την καινούργια φανέλα. Μέχρι να δώσει λοιπόν τις σχετικές άδειες το Υπουργείο Πολιτισμού, ας κάνουμε λίγη υπομονή κι ας δούμε μερικές ταπεινές και καταφρονεμένες μεταγραφές που έχουν κάνει ή ετοιμάζονται να κάνουν οι τσουρουκάδες οι Ευρωπαίοι φίλοι μας, που μια ζωή θα βλέπουν την πλάτη μας, θα μας ζηλεύουν για το Euro 2004, για την πρωτιά της Παπαρίζου, για τους Ολυμπιακούς Αγώνες κλπ., κλπ. - Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και οι άλλοι Τέτοιο ψηστήρι, καμάκι και επιμονή, δεν βλέπουμε ούτε σε αμερικανική κομεντί, απ’ αυτές που μας «αναγκάζουν» οι γκόμενές μας να τις συνοδεύσουμε στο σινεμά, όπως αυτό που έκανε εδώ κι ένα χρόνο η Μάντσεστερ σε Μπάγερν και Χάργκριβς. Αλλά ο επιμένων νικά, δικαιώνεται και το παίρνει το «κορίτσι», ακόμα κι αν το «κορίτσι» είναι ένας μαντράχαλος με σκούφια που κρατάει από τον Καναδά. Χαλάλι του. Μια που πήρε φόρα ο Φέργκιουσον, είπε να φορέσει την τελευταία πορτογαλική λέξη της μόδας, παίρνοντας Aντερσον και Νάνι, δείχνοντάς μας πως όσα ξέρει ο νοικοκύρης, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος – απλά τα μαθαίνει όταν ανακοινώνεται η μεταγραφή. Όσο για τον ανταγωνισμό; Η Λίβερπουλ ΘΑ ενισχυθεί (έχει πάρει μέχρι τώρα μόνο Βορονίν), ΘΑ διώξει παίκτες, ΘΑ κάνει κρούση σε Ντάνι Aλβες, Σιμάο και ΘΑ στοχεύσει το πρωτάθλημα του χρόνου. Η Τσέλσι ασχολείται προς το παρόν μ’ αυτούς που πρέπει να της αδειάσουν τη γωνιά – ο πανευτυχής Κρέσπο την άδειασε ήδη – και μόλις ευκαιρήσουν εκεί οι αρμόδιοι, θα δουν πόσο μπορούν να μειώσουν τη χασούρα από τη μεταγραφή Σεφτσένκο, παίρνοντας πίσω δυο τενεκέδες λάδι και τρία κεφάλια τυρί. Όσο για την Aρσεναλ... ποιος ασχολείται τώρα με τους τέταρτους; - Η Μπάγερν Μονάχου και οι άλλοι Όσο η Βόλφσμπουργκ είναι κοντά σε Μεχία (πώς είπατε;;;), η Μπάγερ Λεβερκούζεν πήρε Φρίντριχ και Γκέκα (σε καλή μεριά), το Αμβούργο Ζιντάν (αλλά τον Μοχάμεντ, τον ιμιτασιόν Ζιντάν) και η Φρακφούρτη Ιναμότο (αυτόν, με τη λαβή), η ομάδα που θα αγωνίζεται του χρόνου στο ΟΥΕΦΑ, η Μπάγερν Μονάχου, αποφάσισε ότι δεν γουστάρει να ξαναγωνιστεί ΟΥΕΦΑ, άρα κάτι πρέπει να κάνει γι’ αυτό. Το έψαξε από δω, το ψείρισε από κει και τελικά είπε να αγοράσει το Ριμπερί για τη μεσαία γραμμή. Τι μας λείπει, τώρα που πούρεψε ο Μακάι κι ο Ποντόλσκι ζορίζεται; Επιθετικός. Τι έχει κάνει αυτό το παλικάρι ο Λούκα Τόνι; Μόλις 49 γκολ τα δυο τελευταία χρόνια. Καλός φαίνεται, ας τον τσιμπήσουμε κι αυτόν. Βάλε και ολίγη από Γιάνσεν και Αλντιτόπ και μη σας πούμε ότι έπεται και συνέχεια, γιατί το αφεντικό τρελάθηκε – από τη χαρά του, για τα λεφτά που πήρε από Μάντσεστερ για τον Χάργκριβς για την ακρίβεια. - Η Ρεάλ Μαδρίτης και οι άλλοι Εδώ τα πράγματα είναι ελαφρώς πιο περίπλοκα, γιατί έχουμε κάτι ψιλά για να τελειώσει το πρωτάθλημα, αλλά τα κουμάντα τους, έχουν ξεκινήσει να τα κάνουν, μη νομίζετε. Η Μπαρτσελόνα θέλει Γιάγια Τουρέ, γιατί στην πραγματικότητα όλοι θέλουν έναν Γιάγια Τουρέ για να πάνε μπροστά, στον Εντμίλσον αρέσει η Μίλαν (αλλά δεν ξέρουμε αν στη Μίλαν αρέσει ο Εντμίλσον), η Ατλέτικο θέλει τη μισή Aρσεναλ για να μην ξαναφάει 6 γκολ από τη Μπαρτσελόνα και τους λένε ότι έκατσαν κι έχασαν επίτηδες για να μην πάρει πρωτάθλημα η Ρεάλ, οπότε τι μένει για να γίνει παιχνίδι; Η Ρεάλ, που είτε πάρει την κούπα φέτος, είτε όχι, θέλει να επιστρέψει και στις ευρωπαϊκές πιένες. Τι θέλει; Βασικά ψιλοπράγματα, έναν παλιο-Κακά θέλει, να ξεφορτωθεί τον Έμερσον, να ξεσκαρτάρει λίγο το ρόστερ και να δώσει τον έναν προβληματικό (Κασάνο) για να πάρει τον άλλο προβληματικό (Αντριάνο). Ταύτα και μένουμε προς το παρόν. - Η Μίλαν και οι άλλοι Ή είσαι πρωταθλητής Ευρώπης και κάνεις παιχνίδι από τη θέση του οδηγού, ή είσαι από τους άλλους και κάνεις την τρίχα - τριχιά. Γιατί τρίχα είναι που έγινε τριχιά η παραμονή του Κρέσπο στο Μιλάνο (λες και δεν ξέρουμε ότι ο Μουρίνιο δεν θέλει να βλέπει τη φάτσα του ούτε σε χαρτάκια της Panini), επίσης τρίχα είναι, και μάλιστα κατσαρή, αυτή η ιστορία με το Φίγκο και την Αλ Ιτιχάντ, όπως τρίχα μπουκλωτή είναι η δήλωση του Ζλάταν «δεν πάω στην Μίλαν». Και ποιος σε ζήτησε, για να έχουμε καλό ρώτημα; Κατά τα άλλα, η Γιουβέντους με τους γνωστούς, λεπτούς τρόπους του κυρίου πρέσβη έδιωξε τον Ντεσάν που την ανέβασε κατηγορία, η Ρόμα είναι η Ρόμα και πάντα θα είναι η Ρόμα και οι υπόλοιποι είναι εκεί, για να μην παίζουν οι μεγάλες ομάδες μεταξύ τους και βαρεθούν τη ζωή τους. Οπότε επιστρέφουμε στη Μίλαν που και τον Κακά δεν θέλει να πουλήσει και το Ροναλντίνιο πολύ θα ήθελε να πάρει, πράγμα κομματάκι δύσκολο, αλλά ποτέ μη λες ποτέ, παρόλο που είναι μόλις 27 και της πέφτει ελαφρώς πιπινάκι. Θέλει και Σεφτσένκο πίσω, όπως λέγαμε και μάλλον θα τον πάρει, θέλει και Ρομπίνιο, προφανώς για την ομάδα των Νέων και κάτι μας λέει ότι δεν θα μας αφήσει ασυγκίνητους φέτος το καλοκαίρι. Ποιος δεν θέλει να αγωνιστεί στους Πρωταθλητές Ευρώπης, στο πλευρό μάλιστα του Ρίνο Γκατούζο; Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης www.sportnet.gr |
| Όλες οι ώρες είναι GMT +3. Η ώρα τώρα είναι 14:08. |
WORLD.gr Copyright ©2004 - 2026 | Powered by vBulletin