Απάντηση: Fight Club Articles
 

Μια γερμανοθρεμμένη εθνική με ελληνικό φιλότιμο, δε θα μπορούσε παρά να παίζει συνετά. Αυτό έκανε πριν το 2004, αποδεχόμενη τη μικρομεσαία θέση της στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Μετά το Euro τα πράγματα άλλαξαν. Όχι τόσο σε ότι αφορά στους παίκτες και τις ικανότητές τους, όσο γι’ αυτούς που την βλέπουν και την κριτικάρουν. Για το «φιλοθεάμον κοινό». Που ζητάει όλο και περισσότερα και αρκετές φορές νομίζει ότι τα βλέπει. Που κορδώνεται κοιτώντας τον παραμορφωτικό καθρέφτη του 2-0 με την Ουγγαρία και την πρωτιά στον όμιλο κρίνοντας αποκλειστικά εκ του αποτελέσματος, αδιαφορώντας όμως παντελώς για τον τρόπο και το αισθητικό κομμάτι της υπόθεσης.
Όπως ένα πεινασμένο λιοντάρι σε μία αρένα θα κατασπαράξει αργά η γρήγορα έναν άοπλο Χριστιανό, έτσι και η εθνική –εκμεταλλευόμενη τον υψηλό βαθμό αντιληπτικότητας της φυλής μας- με μία νίκη επί ενός αδύναμου αντιπάλου ξέρει ότι η έμφυτη ροπή των ΜΜΕ στην υπερβολή, αφενός θα της δώσει πίστωση χρόνου και αφετέρου θα δώσει στον κόσμο το «ξεροκόμματο» που ζητάει για να συνεχίσει να ελπίζει. Πίσω όμως από το πολύχρωμο παραβάν της νίκης θα υπάρχει πάντα η αλήθεια που περιμένει να φανερωθεί και αφορά το υλικό της:
1. Στη θέση του τερματοφύλακα, ο 33χρονος Χαλκιάς εξαργυρώνει την σταθερά καλή χρονιά του με τον Αρη και δείχνει ότι είναι πλέον στο χέρι του να είναι βασικός για την επόμενη τριετία (τα συναισθηματικά διλήμματα με τον Νικοπολίδη που ολοκληρώνει την καριέρα του μετά το Euro του 2008 είναι νωρίς ακόμα για να τεθούν).
2. Στην άμυνα, το δίδυμο Κυργιάκου-Ανατολάκη παίρνει άριστα σε θέματα μανούρας και δυναμισμού, ωστόσο δεν εμπνέει τη σιγουριά των Καψή-Δέλλα προ τριετίας. Δεξιά ο Γιούρκας κάνει ένα καλό παιχνίδι στα 10, ενώ ο (άξιος) Τοροσίδης μοιραία (λόγω ανάποδου ποδιού) θα εκτεθεί όταν βρεθεί απέναντί του ο πρώτος ικανός δεξιός μεσοεπιθετικός.
3. Στο κέντρο εντοπίζεται και η μεγαλύτερη εθελοτυφλία. Μπασινάς, Κατσουράνης και Καραγκούνης μπορεί να έχουν προοδεύσει ατομικά, αλλά η (πάλαι ποτέ) συνοχή και η εμπιστοσύνη που ενέπνεαν στη μεσαία γραμμή της εθνικής, ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Κυρίως διότι και οι τρεις αδυνατούν, στις περισσότερες των περιπτώσεων, να συνεισφέρουν στο δημιουργικό κομμάτι του παιχνιδιού. Ιδίως ο Καραγκούνης, που πήρε τη φανέλα με το «10» και άθελά του –έτσι φαίνεται τουλάχιστον- φορτώθηκε το βάρος ενός ρόλου που του κάθεται στους ώμους σαν κακοραμμένο κοστούμι.
4. Στην επίθεση, in Gekas we trust. Με εξαίρεση το δίδυμο Σαλπιγγίδη-Γκέκα που αγωνίστηκε εναντίον της Μάλτας δείχνοντας αγωνιστική αρμονία και τις σποραδικές εμφανίσεις του Λυμπερόπουλου, κανένα άλλο σχήμα δεν δείχνει να λειτουργεί. Ο Χαριστέας μπορεί να τρέχει και να μαρκάρει αλλά επιθετικά είναι τόσο επικίνδυνος όσο ένα ναρκωμένο τσιουάουα, ο Αμανατίδης μάλλον φυλάει τα γκολ του για την Μπουντεσλίγκα, ο Παπαδόπουλος έχει σχεδόν ξεχαστεί, ενώ ο Σαμαράς (μεταξύ μας) μπορεί να έχει καλή κίνηση και ντρίμπλα, αλλά όχι και «φονικό ένστικτό».
5.Από τον πάγκο, ο Ρεχάγκελ κάνει συχνά-πυκνά τα πειράματά του, αλλά πάντα ελεγχόμενα. Το μυαλό είναι πρώτα στη σκοπιμότητα της νίκης και μετά σε όλα τα υπόλοιπα. «Ελλάδα κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης» δηλαδή, και η εθνική τσουλάει με ασφάλεια προς το επόμενο Euro.
Εθνικό όμως είναι και το φρόνημα. Κυρίως αυτού που «κλονίστηκε» τόσο πολύ βλέποντας το έργο «Εθνικός ύμνος» της Εύας Στεφανή στην έκθεση «Art Athina», που κάλεσαν την αστυνομία η οποία το κατέσχεσε, οδηγώντας μάλιστα το διευθυντή της στο αυτόφωρο. Ο λόγος; Ότι το έργο δείχνει ένα αιδοίο και ένα χέρι που το προσεγγίζει σε αργή κίνηση, ενώ παράλληλα ακούγεται ο εθνικός ύμνος.
Η ωμή λογοκρισία στην τέχνη (ή οπουδήποτε αλλού) δεν χρειάζεται αναλύσεις και επιχειρηματολογία. Διότι ο πνευματικός σκοταδισμός που την διέπει είναι αυτονόητος και αυταπόδεικτος. Οπότε, αντί περαιτέρω σχολίων, τουλάχιστον παρήγορο είναι το γεγονός ότι το έργο θα επανεκτεθεί από 4-7/6 στα πλαίσια της «Έκθεσης χωρίς τίτλο, εναντίον της απαράδεκτης λογοκρισίας που σημειώθηκε στην Art Athina 2007» (Ιάσωνος 45, Μεταξουργείο).
Ηθικό δίδαγμα; Χίλιες φορές «φρόνιμα», παρά με τέτοιο «φρόνημα».


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Αγαπητέ Αργύρη,
Είμαι καλά και το ίδιο επιθυμώ και για σένα – όχι για τη γυναίκα σου, που εξακολουθεί ρεμάλι να με ανεβάζει, μαλάκα να με κατεβάζει, αλλά μην ξαναγυρίζουμε στα ίδια, δεν φταίω εγώ που η ξαδέλφη της που μου προξένευε 6 μήνες, δεν βλέπεται ούτε αν είσαι ο Στίβι Γουόντερ. Τέλος πάντων Αργύρη μου, ελπίζω να τα περνάς καλά εκεί στο Αμέρικα και να πηγαίνουν καλά οι μπίζνες, διότι τι είναι ένας Έλληνας στην Αμερική άμα δεν κάνει μπίζνες και δεν κονομάει; Είναι ένας φάρος με καμένη λάμπα, αυτό είναι φίλε μου. Χαίρομαι επίσης για σένα, που βλέπεις τελικούς play-offs στο μπάσκετ και γουστάρεις, που πας σε αγώνες μπέιζμπολ, που ξεροσταλιάζεις μέσα στην παγωνιά για να δεις αγώνες χόκεϊ στον πάγο, μπας και πλακωθούν τίποτα φουσκωτοί στο ξυλίκι, αλλά ψιλοντρέπομαι για λογαριασμό σου που ενώ γεννήθηκες και μεγάλωσες στην Ελλάδα, αποκαλείς το ποδόσφαιρο «soccer». Γιατί ρε Αργύρη; Από πότε έγινε «soccer» το τόπι ρε Αργύρη και «football» αυτό που παίζουν οι τύποι με τα κράνη και τις βάτες; Και τώρα που σας έρχεται ο Μπέκαμ, ο Ξαβιέρ, μη σου πω κι ο Φίγκο, τι θα τους πεις άμα τους συναντήσεις; «Γιου αρ γκρέιτ σόκερ πλέιερς;» Σου πάει η καρδιά ρε Αργύρη;
Τέλος πάντων, δεν σου γράφω για να σου γκρινιάξω, αλλά για να σου πω πόσο άδικο είχες στο τελευταίο γράμμα, που μου έλεγες πόσο άτυχος είμαι που βρίσκομαι φέτος στην Ελλάδα, σε αντίθεση με σένα και πόσο θα βαρεθώ που δεν έχει ούτε Euro, ούτε Μουντιάλ, ούτε Μουντομπάσκετ και πρέπει να περιμένω μέχρι το Σεπτέμβρη για το Eurobasket. Για τη φράση σου «ποιος το χέζει το Eurobasket», δεν θα ήθελα να πω περισσότερα, γιατί θα σου θυμίσω τι τους κάναμε τους Αμερικανούς πέρυσι και πόσο τους τσούζει ακόμα. Θα σου πω όμως πόσο ωραία πράγματα γίνονται εδώ στην Ελλάδα, για να δεις πόσο ωραία περνάω και τι χάνεις εκεί στην ξενιτιά:
1) Η Εθνική Ελλάδας στο ποδόσφαιρο, αποφάσισε να συνδυάσει τη μπάλα με τις διακοπές κι έδωσε δυο αγώνες στο Ηράκλειο Κρήτης. Βέβαια ψιλοαναγκάστηκε, γιατί μας τιμωρήσανε το Καραϊσκάκη επειδή κάναμε κάτι βλακείες στον αγώνα με την Τουρκία, αλλά ουσιαστικά ήταν σαν δωροεπιταγή κι όχι τιμωρία. Είναι σαν να σε πιάνουν να αντιγράφεις στις εξετάσεις από τον μπροστινό σου και να σε τιμωρούν βάζοντάς σε να αντιγράψεις από τον πισινό σου και τον διπλανό σου. Εκεί λοιπόν Αργύρη μου, δεν συνδυάσαμε μόνο τη μπάλα με τις διακοπές, αλλά και την περιπέτεια με το δράμα. Κερδίσαμε τους σπουδαίους Μαγυάρους (χωρίς τον μεγάλο Τόργκελε για κάποιον λόγο) με ακόμα πιο σπουδαία εμφάνιση, με το επιβλητικό 2-0, με τρομερό γκολ του χαρισματικού Φάνη Γκέκα και ένα καταπληκτικό από τον αναγεννημένο Γιούρκα (δεν έχω άλλα επίθετα, μου τελειώσανε). Αλλά στο επόμενο παιχνίδι, με τους συμπαθείς Μολδαβούς, έβαλε ένα γκολ ο Χαριστέας (ναι, γίνονται κι αυτά!) και μετά αράαααααξαμε. Και φάγαμε την ισοφάριση στο ’80. Και κερδίσαμε στο ’94 με γκολ του Λυμπερόπουλου. Θυμάσαι εκείνη τη χρονιά που η Πανάθα είχε πάρει το πρωτάθλημα, με τα γκολ του Ολισαντέμπε; Ε, κάπως έτσι έγινε, αφού - αν εξαιρέσεις ότι ο Νικόλας είναι πιο λευκός - και οι δυο μιλάνε κάποια περίεργη νιγηριανή διάλεκτο (έχω ακούσει το Νικόλα να λέει κάτι λέξεις όπως πασσσσσίδι, μπομπόνι κλπ.)
2) Ο Παναθηναϊκός με τον Ολυμπιακό παίζουν τελικούς play-offs στο μπάσκετ - σαν άλλοτε. Και το πρώτο παιχνίδι το πήρε ο γηπεδούχος – σαν άλλοτε. Και κάποιος στην εξέδρα πέρασε το Σταύρο Ελληνιάδη για κουμπαρά και του πέταξε κέρμα – σαν άλλοτε. Κι ετοιμάζονται οι Ολυμπιακοί για καυτή υποδοχή στο ΣΕΦ – σαν άλλοτε. Είναι τόσο ανατριχιαστικά ίδια όλα, που έχω την εντύπωση ότι θα δω τον Τόμιτς να πλακώνεται με τον Μποντίρογκα κάποια στιγμή και τον Μπακατσιά να μαρκάρει τον Κούουσμα. Μάλλον χρειάζομαι διακοπές Αργύρη μου…
3) Ο αγαπημένος σου Θρύλος στο ποδόσφαιρο φίλε μου, ετοιμάζεται να σοκάρει την ποδοσφαιρική Ευρώπη. Αν έρθεις Ελλάδα ή δεις καμιά εφημερίδα με το Ριβάλντο να φοράει τη φανέλα της ΑΕΚ, μην τρομάξεις ούτε να πάρεις την αστυνομία, τον έδιωξε ο Πρόεδρος γιατί είναι γερο-παραλής πια ο Βραζιλιάνος, αλλά θα φέρει καλύτερους, νεώτερους, πιο όμορφους και με λιγότερα παιδιά, για να μη τα γράφουν σε ελληνικά σχολεία και μετά κατσικώνονται στην Ελλάδα και δεν το κουνάνε ούτε με απειλές από την Αλ Κάιντα. Τώρα, τον Σαβιόλα θα φέρει; Τον Τουντσάι; Τον Ρεκόμπα; Τον Ζε Ρομπέρτο; Τον Πιζάρο; Τον Σαχά; Τον Πορτίγιο; Τον Χίπια; Τον Ελμάντερ; Τον Νούνιο Γκόμες; Τους αδελφούς Μιλίτο; Τους αδελφούς Κατσάμπα; Όλους μαζί; Θα σε γελάσω και δεν το θέλω, το μόνο κακό είναι ότι χάσαμε το Ρομπέρτο Κάρλος που πήγε Τουρκία, τον Ζουνίνιο Περναμπουκάνο που συνεχίζει στη Λιόν και τον Ντ’ Αλεσάντρο, που υπέγραψε με τη Σαραγόσα, οπότε τους σβήνουμε από το τεφτέρι. Μην ανησυχείς όμως, θα σε ενημερώσω για τα ευχάριστα, αν δεν προλάβεις να τα δεις στο CNN.
Αυτά αγαπητέ Αργύρη. Όπως βλέπεις, μια χαρά είναι τα πράγματα εδώ και θα γίνουν ακόμα καλύτερα. Για μας άλλωστε, το Long Island, είναι απλά ένα κοκτέιλ. Για σας, είναι τόπος διακοπών. Χα χα χα, σε πειράζω βρε. Να είσαι καλά.
Πολλά φιλιά και καλή αντάμωση,
Νώντας


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

«Τη σήμερον ημέρα», που θα ‘λεγαν οι λάτρεις της καθαρεύουσας, δεν υπάρχει χώρος για τίμιους νικητές. Κανένας «αδαμάντινος χαρακτήρας» σαν τον Νίκο Ξανθόπουλο και κανένας «τίμιος βιοπαλαιστής» σαν τον Λαυρέντη Διανέλλο δεν βλέπει φως, κανένας από αυτούς που πάνε «με το σταυρό στο χέρι» δεν επιβιώνει - κι αν επιβιώνει σίγουρα δεν κερδίζει, το πιθανότερο είναι να δει τη μάπα του να τρίβεται στο χώμα.
Στεγνά και χωρίς σάλιο. Αυτή είναι η λογική της «Νέας Τάξης». Κερδίζει πάντα αυτός που έχει φράγκα για να δώσει στους κατάλληλους ανθρώπους, ο καλύτερος P.R.ίστας, όποιος έχει τις καλύτερες γνωριμίες, όποιος κλέβει χωρίς τον ανακαλύπτουν και χωρίς να τιμωρείται. Ειδικά στο ποδόσφαιρο, εκεί που «παίζονται χοντρά λεφτά με τους μπούκηδες, δικέ μου», η οικονομική ευμάρεια που φέρνει παίκτες στην ομάδα και ταυτοχρόνως την φέρνει σε θέση να ασκεί επιρροή, είναι τα καλύτερα εχέγγυα για μια δυναστεία τίτλων. Σα να λέμε «τους κερδίζουμε μέσα στο γήπεδο κι αν χρειαστεί, ε, όλο και κάποιος θα βρεθεί να βάλει ένα χεράκι». Σωστά; Λάθος! Γιατί στην Πριμέρα Ντιβιζιόν κάποιος όντως έβαλε το χεράκι του, αλλά βρέθηκε κάποιος άλλος να του το κόψει.
Ναι, Λιονέλ Μέσι, για σένα μιλάμε. Μικρέ κλεφτάκο, μπαγαπόντη εσύ… που το «ένστικτό σου» σε οδήγησε να σκοράρεις με το χέρι κόντρα στην Εσπανιόλ, αλλά ο Ραούλ Ταμούδο σου χάλασε τη μανέστρα επειδή ισοφάρισε στο τέλος. Για σένα μιλάμε, Αργεντινέ αλαζόνα. Που βγήκες σαν την παρατημένη γκόμενα που ζητάει εκδίκηση και δήλωσες ότι «δε βλέπω το λόγο γιατί η Μπαρτσελόνα να μην πληρώσει τη Μαγιόρκα, προκειμένου να διεκδικήσει τη νίκη μέσα στο Μπερναμπέου». Η ομάδα σου μπορεί και να το κάνει, εσύ όμως τι ψυχή θα παραδώσεις; Και τι θα λες την επόμενη Δευτέρα, όταν –τελικά- θα έχεις χάσει το πρωτάθλημα στην ισοβαθμία; Ένα πρωτάθλημα που εσύ οι συμπαίκτες κι ο προπονητής σου «δωρίσατε» ξερά στον αντίπαλο; Ποιος σου φταίει που ήσουν καβάλα στο άλογο, αλλά πιάστηκε ο κώλος σου και ξεπέζεψες να ξεκουραστείς, επιτρέποντας στο διώκτη σου να σε ξεπεράσει; Πως θα παρηγορήσεις τον Ετό που κάποτε κόντεψε να ξεκινήσει εμφύλιο με το «Madrid, cabrón, saluda al campeón»; Και, κυρίως, τι θα πεις σ’ αυτόν που θα έρθει να σε επαινέσει για το «μαεστρικό σου λέι απ»; Θα χαιρόσουν αν μ’ αυτό το γκολ κέρδιζε τελικά η Μπαρτσελόνα το πρωτάθλημα. Φυσικά και θα χαιρόσουν. Γιατί, όπως είπαμε, οι εποχές έχουν αλλάξει και το σύνθημα «νίκη με οποιοδήποτε κόστος» ρίζωσε μέσα σου και σε εκμαύλισε. Προτεινόμενη θεραπεία: Παρατήρηση του τίμιου και καθαρού τρόπου με τον οποίον μπορεί να επικρατήσει ένας αντίπαλός σου. Γιατί υπάρχουν και τέτοιοι.
Μην κοκκινίζεις, Ρούουντ βαν Νιστελρόι. Γιατί εσύ είσαι η επιτομή της «back to back τιμιότητας» στο ποδόσφαιρο. Εσύ, που φορτώνεις τα δίχτυα με γκολ πιο συχνά κι απ’ τον καλύτερο ψαρά της Ιχθυόσκαλας. Εσύ, που σκόραρες 150 φορές σε 219 παιχνίδια με την Μάντσεστερ αλλά έφυγες νύχτα, με τη στάμπα του «τελειωμένου» στα 30 σου (κανονικά τώρα η Ύβρις πρέπει να κυνηγάει τον Φέργκιουσον και να τον κοπανάει με κουπί στο κεφάλι για να ανακαλέσει αυτά που είπε για σένα). Εσύ, που δεν είσαι ο πιο φαντεζί επιθετικός, αλλά τα γρανάζια της μηχανής σου δεν σταματάνε ποτέ. Εσύ που, τελικά, δίνεις στη Ρεάλ έναν τίτλο μετά από τέσσερα χρόνια, έχοντας βάλει 25 γκολ στο πρωτάθλημα και 33 στο σύνολο. Εσύ, που ιδρώνεις τη φανέλα χωρίς να σκοράρεις με «αλλότριους τρόπους» και κάνεις σούμα στο τέλος, ως οφείλεις.
Εσύ, που δικαιούσαι στο φινάλε να κοιτάξεις στα μάτια τον Νίκο Ξανθόπουλο και κάθε όμοιό του και να τους πεις «Σας καταλαβαίνω, ρε μάγκες. Γιατί κι εγώ είμαι ένας από σάς».


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Καλέ και ελεήμονα Θεέ του ποδοσφαίρου, σε ευχαριστούμε για την πιο διασκεδαστική και φιλάνθρωπη μεταγραφική είδηση που έχουμε ακούσει φέτος. Αν μάλιστα η είδηση γίνει πραγματικότητα, σου υποσχόμαστε ότι, όποτε ακούμε κάποιον να βλασφημά στο γήπεδο, αναφέροντας το όνομά Σου επί ματαίω και επί χυδαίω, θα του τραβάμε το αυτί και θα τον βάζουμε στη θέση του. Η είδηση λοιπόν, είναι η εξής: πολύ κοντά στη Ρεάλ Μαδρίτης ο Ντούντεκ!!!
Συνεχίζουμε με τα παράδοξα της είδησης: ο Πολωνός πορτιέρο, μετά από 6 χρόνια στη Λίβερπουλ, επιθυμεί να συνεχίσει την καριέρα του, σε μια ομάδα που θα αγωνίζεται βασικός (!!!). Ναι, δεν χάσατε κάτι, συνεχίζει κανονικά ο Κασίγιας στη Ρεάλ, αλλά οι Μαδριλένοι θέλουν έναν εγνωσμένης αξίας (!!!) δεύτερο γκολκίπερ (άρα, πάλι πάγκο θα σκουπίζει, αλλά δεν είναι και πολύ σπίρτο ο Γέρζι και δεν το έχει επεξεργαστεί ακόμα), μια που η ρεζέρβα του Κασίγιας, ο Ντιέγκο Λόπεζ, πάει Βιγιαρεάλ. Επίσης, για τον Ντούντεκ, ενδιαφέρεται και η Ρεάλ Μπέτις (!!!), αλλά η Ρεάλ Μαδρίτης σχεδόν τον ακουμπάει. Με την καλή έννοια. Δεν θα κακοπέσει πάντως το παλικάρι μας. Σίγουρα Ισπανία θα πάει και ακόμα πιο σίγουρα σε Ρεάλ.
Σε ευχαριστούμε και σένα Ρεάλ. Και τον πρόεδρο, τον κ. Καλντερόν, και τον κ. Μιγιάτοβιτς και το μάνατζερ του Ντούντεκ, που κάπου έχει κρυφτεί τώρα για να μην τον ακούνε που γελάει. Σας ευχαριστούμε όλους γιατί έχετε αίσθηση του χιούμορ, καλό γούστο, ποδοσφαιρικές παραστάσεις και μάτι που κόβει. Σε περίπτωση που εσείς αλλά κι οι υπόλοιπες μεγάλες ομάδες του πλανήτη έχετε «στομώσει», σας ανοίγουμε τα μάτια και σας προτείνουμε μερικές μεταγραφές που θα αλλάξουν για πάντα τον ρουν της ποδοσφαιρικής ιστορίας:
1. Μπουντεβάιν Ζέντεν στην Τσέλσι
Ναι, το ξέρουμε ότι είναι βαρύ, να φύγει και ο Ζέντεν μετά τον Ντούντεκ, αλλά κάτι μας λέει ότι ο Μπενίτεθ και οι φίλοι της Λίβερπουλ, αργά ή γρήγορα, θα συνέλθουν από τη μεγάλη διπλή απώλεια. Επόμενος προορισμός του ξανθομάλλη διεμβολιστή αριστεροπόδαρου ηγέτη, με τις ξυραφένιες σέντρες και το άψογο φινίρισμα, ας είναι το Λονδίνο και η Τσέλσι, γιατί γκρινιάζει που γκρινιάζει ο Ρόμπεν που δεν παίζει όσο θα ήθελε, ας έχει έναν πραγματικό και ατράνταχτο λόγο πλέον: το ότι η 11άδα θα ξεκινά από τον «Μπούντε».
2. Τζόναθαν Γούντγκεϊτ στη Μπάρτσα
Μας παίρνετε Σαβιόλα εσείς; Κι έχετε πάρει στο παρελθόν Φίγκο και Ρονάλντο; Επιτέλους, τέλος! Ο Γούντγκεϊτ θα είναι το επικοινωνιακό χτύπημα που θα προκαλέσει σάλο μεγαλύτερο κι από το Γουότεργκεϊτ. Δυνατός, μαχητής, ατσάλινος, βράχος από τους λίγους, θα φτιάξει με τον κάπτεν – Πουγιόλ ένα αμυντικό δίδυμο που δεν θα μασάει ούτε από άρματα τύπου Λέοπαρντ. Αν σας βαστάει, κοπιάστε.
3. Κριστιάν Μπρόκι στη Μπάγερν Μονάχου
Θα μπορούσε να λέγεται και «κερασάκης», αφού θα είναι στο κερασάκι στην τούρτα των μεγάλων φετινών μεταγραφών. Αλλά ποιος Λούκα Τόνι, ποιος Ριμπερί και σαχλαμάρες, όταν υπάρχει το αμυντικό χαφ της προηγούμενης και ταυτόχρονα της επόμενης δεκαετίας; Ο μόνος ποδοσφαιριστής με σωματότυπο κομοδίνου και απόδοση ηλιακού θερμοσίφωνα, εγγυάται χαμηλό κόστος, μεγάλη απόδοση και ζεστό νερό χειμώνα – καλοκαίρι, ακόμα και στο παγωμένο Μόναχο. Πραγματική επένδυση για το μέλλον.
4. Τζον Ο’ Σέι στην Ίντερ
Χορτασμένος από τίτλους και ατομικές διακρίσεις, ο χαρισματικός κεντρικός αμυντικός/ δεξιός μπακ/ αμυντικός χαφ/ δεξιός εξτρέμ/ κρυφός επιθετικός/ ελεύθερα πιασίματα, ανοίγει τα φτερά του μέχρι το φιλόξενο και κοσμοπολίτικο Μιλάνο για χάρη της Ίντερ, συνεχίζοντας την αλυσίδα των σπουδαίων μεταγραφών του Μοράτι. Με μια διαφορά: ότι θα πετύχει εκεί που οι περισσότεροι άλλοι έσπασαν τα μούτρα τους. Ο Χαβιέρ Ζανέτι, θα μπορεί επιτέλους να κοιμάται ήσυχος: Το περιβραχιόνιο του αρχηγού θα πάει στον κατάλληλο βραχίονα.
5. Τζούλιο Μπαπτίστα στους L.A. Galaxy
Αν τελικά ενδώσει ο Αλέξι Λάλας στα παρακάλια του Καλντερόν και επιστρέψει τον Μπέκαμ στη Ρεάλ, αν και μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, πρέπει και να τους πονέσει και να απαντήσει με ακόμα μεγαλύτερη βόμβα, για χάρη των χορηγών, του κόσμου και του αθλήματος γενικότερα: Τζούλιο Μπαπτίστα, κυρίες και κύριοι. Η φανέλα με το «9», που δόξασε και δοξάζει, σχεδόν όσο κι ο Στράτος Τζώρτζογλου. Θα στοιχίσει αρκετά παραπάνω από τα 40 εκατομμύρια δολάρια που θα έπαιρνε ο Ντέιβιντ, αλλά τα αξίζει μέχρι τελευταίου σεντ. Και θα τα φέρει πίσω με κολοσσιαίες επιχειρηματικές συμφωνίες. Αμ πώς;


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Αυτός που είπε πρώτος ότι «μόνο όταν έχεις χάσει κάτι καταλαβαίνεις την αξία του», μπήκε στην καρδιά του θέματος. Τι κι αν μιλούσε για γκόμενα και όχι για μπάλα; Η απώλεια είναι το ίδιο οδυνηρή, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Πριν λοιπόν φτάσουμε στα μέσα της σεζόν και δούμε τις ομάδες να πέφτουν στα γόνατα και να τους παρακαλούν να επιστρέψουν ως Μεσσίες για να τις σώσουν, ας συνοψίσουμε τις 10 αποδεσμεύσεις που πόνεσαν τους φίλους του ποδοσφαίρου περισσότερο απ’ ότι ο Απόστολος (R.I.P.) Σουγκλάκος τους αντιπάλους του στο ρινγκ.
1. Γιώργος Ανατολάκης
Δεν ήταν μόνο η αγριάδα στο βλέμμα και το μούσι που του έδινε πάντα το πλεονέκτημα. Δεν ήταν τόσο ο «Mad Max» χαρακτήρας του, οι σπρωξιές και τα τάκλιν του που τρόμαζαν τον αντίπαλο κι έδιναν σιγουριά στον προπονητή του. Δεν ήταν καν τα 11 χρόνια που κανείς δεν κατάφερε (για πολύ) να τον βγάλει από την ενδεκάδα. Ήταν κυρίως η μακρυμάνικη φανέλα και ο ιδρώτας που έσταζε στο πηγούνι του από το 5ο λεπτό κάθε αγώνα, που έκανε την κερκίδα να δει στο πρόσωπό του αυτόν που μοχθεί. Και όσους παλεύουν και προσπαθούν η κερκίδα τους λατρεύει.
2. Γιάννης Οκκάς
Ξεκίνησε την καριέρα του στον Ολυμπιακό μ’ ένα επικοινωνιακό τρικ που «έσπασε ταμεία» όταν, την ώρα που πάλευε μέσω ΟΥΕΦΑ να μείνει ελεύθερος από την ΑΕΚ, «παράγγειλε» στη νέα του ομάδα να του κρατήσουν τη φανέλα με το «9» (που είχε μείνει ορφανή μετά την αποχώρηση του Χούτου). Στα καπάκια φρόντισε να καταστήσει σαφή την αλλαγή επιπέδου στην ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία, όταν ο μάνατζέρ του Κώστας Μπότος «επέβαλε» στα ΜΜΕ να τον αποκαλούν «Γιάννη» και όχι «Γιαννάκη», όπως συνήθιζαν μέχρι τότε. Ε, και μετά άρχισε να παίζει. Και όλοι θαυμάσαμε τον μοντέρνο σέντερ-φορ που παίζει με πλάτη στην εστία (βλ. «φουνταριστός» στο πόλο) και προσπαθεί να τελειοποιήσει την μοναδική ντρίμπλα που ήξερε να κάνει καλά (δεξιά «κλειστή», με ταυτόχρονη προσποίηση του σώματος). Το κοντέρ του στον ΟΣΦΠ σταμάτησε τελικά στις 105 συμμετοχές και στα 20 γκολ. Αντίο Γιάννη, εμείς τα δοκάρια θα σε θυμόμαστε για πάντα με αγάπη.
3. Αρούνα Μπαμπανγκίντα
Ο εξτρέμ που έκανε τους προπονητές να σκίζουν τα διπλώματά τους όταν έπαιζε στη Β’ ομάδα της Μπαρτσελόνα, βρέθηκε στον Ολυμπιακό από σπόντα. Ένα φιλικό, δύο ασιστ του Τουρέ στο «φιλαράκι» του και τα ισάριθμα γκολ του 24χρονου Νιγηριανού ήταν υπεραρκετά για να ενθουσιάσουν τον πρόεδρο που του έκανε τριετές συμβόλαιο. Ο Σόλιντ τον χρησιμοποιούσε ανελλιπώς την πρώτη χρονιά (ενώ φέτος σάπισε στον πάγκο) χωρίς κανείς να μπορεί να εξηγήσει το «γιατί», μια και highlight του Μπαμπανγκίντα με την μπάλα στα πόδια, ήταν η 360ο στροφή γύρω από τον εαυτό του. Θα μας λείψει πάντως, γιατί κάθε σκληρός αγώνας πάντα χρειάζεται μια χαρούμενη, φολκλόρ «νότα» για να αποφορτίζεται.
4. Λεωνίδας Καμπάνταης
Ο «Λεό» δεν είναι απλά «άλλος ένας επιθετικός». Δεν είναι μόνο «ο ξανθός άγγελος με το διαβολικό τελείωμα». Είναι πολλά περισσότερα. Είναι «football icon». Κι ενώ ο Φερέρ κατάλαβε τη γκάφα του και τον δήλωσε εκ των υστέρων στη λίστα του Τσάμπιονς Λιγκ, δεν τον στήριξε στο τέλος στη σεζόν παρά τα 8 γκολ του. Οι «υπερβολικές οικονομικές του απαιτήσεις» τον οδήγησαν στην έξοδο κι από εκεί στην Αρμίνια Μπίλεφελντ. Ναι, καλά… γελάστε με τα χάλια σας τώρα και περιμένετε να ευθυγραμμιστεί ο Αρης με τον Ερμή και την Αφροδίτη, μπας και σκοράρει ο Καπετάνος.
5. Έμερσον
Αν ζούσε στην Αρχαία Ελλάδα, θα ήταν σίγουρα ένας από τους επτά σοφούς. Κι αν το έπαιρνε απόφαση, θα διοριζόταν άνετα υπουργός οικονομικών στη Βραζιλία. Γιατί έχει «σπουδάσει» από μικρός την οικονομία δυνάμεων και κινήσεων εντός γηπέδου, καθώς και την απλότητα στην ανάπτυξη του παιχνιδιού. Μ’ αυτά τα όπλα ξεχώρισε αμέσως όπου αγωνίστηκε, όντας από τους ελάχιστους αμυντικούς μέσους παγκοσμίως που έκανε τη δουλειά του χωρίς να σέρνεται κάθε τρεις και λίγο στο χόρτο. Και το γεγονός ότι σε κάθε του εμφάνιση είχε κάτι αγωνιστικό να διδάξει σε όσους τον βλέπαμε, είναι από μόνο του ανεκτίμητο.
6. Μάρτιν Παουτάσο
Βασικός επί επτά συναπτά χρόνια σε Μπάνφιλντ, Χιμνάσια και Ιντεπεντιέντε, σε εξαιρετική ποδοσφαιρική ηλικία (27), με το σωστό μαλλί για Αργεντινό ποδοσφαιριστή και «έβγαλε μάτια» στην καλοκαιρινή προετοιμασία. Μ’ αυτή την παρακαταθήκη η χρονιά προμηνυόταν συγκλονιστική για τον Λατινοαμερικανό δεξιό οπισθοφύλακα, αλλά τελικά το μόνο που έμεινε είναι το γκολ με τον Ατρόμητο και κάποιες σποραδικές, μέτριες εμφανίσεις σε πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ. Εντέλει ο Παουτάσο έφυγε και όλοι μείναμε με την αίσθηση ότι δεν τον χορτάσαμε και με την απορία αν θα έπαιζε καλύτερα του χρόνου «που θα είχε προσαρμοστεί και θα είχε βρει τα πατήματά του» (sic).
7. Ρικάρντο Μπόβιο
Όχιιι! Ο μακρόσυρτος θρήνος ακούγεται μέχρι το Campos dos Goytacazes του Ρίο ντε Τζανέιρο, τη γενέτειρα δηλαδή του 25χρονου χαλκέντερου Βραζιλιάνου. Κι ο θρήνος αυτός κλείνει μέσα του φαντάσματα, τις Στυμφαλίδες όρνιθες και τις Ερινύες που πλανώνται μάταια ζητώντας απαντήσεις: Γιατί το τάκλιν στην καρωτίδα που έκανες στην πρώτη εμφάνισή σου (στο φιλικό με την Αντερλεχτ στο ΟΑΚΑ) δεν είχε συνέχεια; Γιατί έκοψες τα μαλλιά σου κι έχασες τη δύναμή σου; Γιατί δεν μπορούσες να είσαι το κράμα Ζάετς-Ρότσα που όλοι θέλαμε; Γιατί, Ρικάρντο Μπόβιο;
8. Ιγκόρ Μπίστσαν
«Ήταν κι αυτός μια κάποια λύσις» που λέει κι ο ποιητής. Ψηλός, στητός, αγέρωχος και πρωταθλητής Ευρώπης. Κεντρικός αμυντικός, αμυντικό χαφ και κρυφός επιθετικός όταν χρειαζόταν. «Κοίμιζε» τους αντιπάλους με το (και καλά…) νωθρό του ύφος και μπορούσε να πασάρει ή να σκοράρει την ίδια ώρα που με τα δύο χέρια έφτιαχνε τη στέκα στο πλατινένιο του μαλλί. Και τώρα που έφυγες, Ιγκόρ, να ξέρεις ότι δεν μας χρωστάς τίποτα. Εμείς σου οφείλουμε: δύο χρόνια απ’ τη ζωή σου.
9. Πιέρ Εμπεντε
Ο ήρωας απ’ το πουθενά. Που ήρθε, σαν τον Ντάστιν Χόφμαν που έσωσε τους επιβάτες μιας φλεγόμενης πτήσης στην ταινία «Ήρωας κατά λάθος», από τον πάγκο να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα κάτω από τα γκολπόστ. Μπορεί να μην τα κατάφερε, αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν προσπάθησε να το κάνει με τον τιμιότερο τρόπο που μπορούσε. Η ανταμοιβή του; Να κατηγορηθεί ως «ασόβαρος», λόγω του ότι έκανε συνέχεια πλάκες και έλεγε «μούφες» ιστορίες, και να εκδιωχθεί τελικά με συνοπτικές διαδικασίες διότι «δεν χωρούσε στα πλάνα της νέας χρονιάς». Μετά ήρθε ο Μάλαρτζ και «ποιος τον χ...ει μωρέ τώρα τον ‘Πέτρο’…».
10. Ζήσης Βρύζας
Πόνεσε η αποδέσμευσή του από την Ξάνθη, αλλά για πολύ λίγο. Περιμένουμε την επιστροφή του στον ΠΑΟΚ με τη δόξα και τις τιμές που του αρμόζουν. Και τα όσα γκολάκια του αναλογούν στα 34 του. Και –κυρίως- το «παστέλι» στο Χάιμπουρι να παίζει στο video wall της Τούμπας πριν από κάθε παιχνίδι. Αποθέωση!


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ και ο Τομ Κρουζ είναι καλοί φίλοι. Κι οι κυρίες τους, υποθέτουμε, επίσης, όσο «φίλες» μπορούν να γίνουν δυο διάσημες κυρίες που ζουν δίπλα σε διάσημους συζύγους. Είναι ωραίο πράγμα να έχεις καλούς φίλους. Να μοιράζεσαι μαζί τους τούς προβληματισμούς και τις στενοχώριες σου, για το πόσο πιεστικά σε πρεσάρουν π.χ., με τριπλή ζώνη άμυνας και παγίδες στις γωνίες οι παπαράτσι.
Να ρωτάς τη συμβουλή τους για το πόσο πρακτικό είναι να έχεις σπίτι σου τρεις ή τέσσερις πισίνες Ολυμπιακών προδιαγραφών. Αν είναι καλύτερα να έχεις μία γκουβερνάντα για κάθε παιδί που να μιλάει έξι γλώσσες ή θα μπερδεύεται το παιδί – περίπτωση να θέλεις το παιδί σου να γίνει μεταφραστής δεν παίζει, ειδικά όταν η πρώην σου, Νικόλ Κίντμαν, έχει παίξει στην ταινία «Η Μεταφράστρια». Έχεις κι άλλα πολλά να μοιραστείς: έναν ποδοσφαιρικό αγώνα στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου», άσχετα αν ο Τομ ακόμα απορεί πώς διάολο παίζουν football όλοι αυτοί οι τρελοί μόνο με τα πόδια, χωρίς κράνη και βάτες. Μια θρησκεία ενδεχομένως, όπως η σαϊεντολογία, που είναι trendy και την έχουν ασπαστεί όλοι οι trendy-δες και διάσημοι της οικουμένης.
Την ίδια χώρα επίσης, αφού οι δυο καλοί φίλοι θα ζουν στις ΗΠΑ από τη νέα χρονιά και θα έχουν τη δυνατότητα να διοργανώνουν όμορφα γκαλά και σουαρέ, πότε στο τσαρδί του ενός και πότε του άλλου, μια μπιρίμπα, δυο-τρεις παρτίδες τάβλι, ένα trivial, κάτι ρε αδελφέ για να περνάει η ώρα τους.
Ξέραμε εδώ και τόσα χρόνια πόσο δυνατή είναι η εικόνα του Ντέιβιντ Μπέκαμ παγκοσμίως και πόσο καταπιεζόταν εγκλωβισμένος στα στενά ευρωπαϊκά ποδοσφαιρικά όρια. Το απόλυτο pop-icon έπρεπε να ανοίξει τα φτερά του, αλλά πόσο περισσότερο; Είχε κάνει όλα όσα θα μπορούσε να κάνει ένας ποδοσφαιριστής κι ακόμα περισσότερα. Γάμο με τη Spice-Βικτόρια, παιδιά, απιστίες, δεκάδες κομμώσεις, στρινγκ, δηλώσεις, ταξίδια – και μέσα σ’ όλα αυτά και λίγη μπάλα. Όποτε έμενε λίγος χρόνος. Η χώρα των Μεγάλων Ευκαιριών, «the land of the brave and the home of the free» (ή κάπως έτσι), δεν ήταν απλά μια επιλογή. Ήταν η μεγάλη ευκαιρία για να εξαπλωθεί το προϊόν στα πέρατα της οικουμένης, με ένα marketing στο οποίο οι Αμερικανοί είναι μανούλες και πατερούληδες μαζί.
Όταν μάθαμε για το γάμο ανάμεσα στον Μπέκαμ και τους L.A. Galaxy, τα σενάρια ήταν τα εύλογα και προφανή: λίγη μπάλα, πολλά αυτόγραφα, ακόμα περισσότερες διαφημίσεις, εμφανίσεις στους Λέτερμαν, Λένο και Λάρι Κινγκ του κόσμου τούτου, δίσκος για την κυρά-Μπέκαμ, μπορεί και κανένα ρολάκι για εκείνην με guest εκείνον κι έχει ο Θεός. Παλικάρια θα σφάζονταν για μια φωτογραφία από ένα πάρτι που θα ήταν παρόντες όλοι οι κοσμικοί, ο μύθος θα συντηρούνταν και θα μεγάλωνε και τα δολάρια θα έρεαν με την κάνουλα. Η είδηση όμως που κυκλοφόρησε πρόσφατα, ανοίγει νέες προοπτικές και ορίζοντες, όχι μόνο στις φαμίλιες Κρουζ και Μπέκαμ, αλλά σε όποιον θέλει να προκόψει και να κάνει μπίζνες με τους φίλους του: ο Τομ Κρουζ φέρεται έτοιμος να σπρώξει 60 εκατομμύρια ευρώ και να αγοράσει την ομάδα του φίλου του. Τέτοιες μπίζνες, είχε να κάνει από τις «Πονηρές Μπίζνες ενός Πρωτάρη».
Μπορεί να μην είναι πια πρωτάρης, αλλά παραμένει πονηρός. Και με την καριέρα του να ταλαιπωρείται τελευταία, αφού απολύθηκε ουσιαστικά από την εταιρία με την οποία έκανε ταινίες τα τελευταία χρόνια, πρέπει με κάποιον τρόπο να συντηρήσει το μύθο του. Και τι πιο όμορφο, από το να συνδέσει το όνομά του με το πιο καυτό εισαγόμενο προϊόν των ΗΠΑ. Γι’ αυτό είναι οι φίλοι. Για να περνάνε καλά και να κάνουν δουλειές μαζί. Για να κονομάνε και να μένουν στον αφρό της δημοσιότητας. Για να παίζουν με αφορμή τη μπάλα, μεγάλη «μπάλα».
Ως ιδιοκτήτης της ομάδας άλλωστε, θα έχει και κάθε δικαίωμα να καλέσει τους Μπέκαμ σπίτι του και να πει του Ντέιβιντ: «ρε ψηλέ, για κάνε εκείνα τα κόλπα με τη μπάλα που μ’ αρέσουν». Και να βάλει το Ρομέο και τον Μπρούκλιν να παριστάνουν τα ball-boys. Παστρικές δουλειές, που μόνο Επικίνδυνες Αποστολές δεν θυμίζουν.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Η ρήση του Γιάννη Τσαρούχη μπορεί να ειπώθηκε πριν από αρκετά χρόνια, με τον καιρό όμως μέστωσε και εδραιώθηκε ως μία από τις φράσεις που πλησιάζουν όσο λίγες την ψυχοσύνθεση του Έλληνα.

Οι αθλητικογράφοι ξέρουν καλά το παιχνίδι αυτό – των δηλώσεων. Το έμαθαν από νωρίς, από τότε που οι ίδιοι εκστασιάζονταν με τα πρωτοσέλιδα που έβλεπαν και πείθονταν ότι το νέο μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας είναι έτοιμος να κόψει φλέβες για πάρτη της. Κι αν για παίκτες που έχουν μία «Χ» (εύλογη) χρονική παρουσία στις πλάτες τους στην ομάδα «δικαιολογείται» να κάνουν που και που «δηλώσεις πίστης» στο σύλλογο (βλ. «Ολυμπιακοφροσύνης», «Παναθηναϊκοφροσύνης», «ΑΕΚοφροσύνης», «κυρά-Φροσύνης» κ.ο.κ.), αυτοί που δίνουν για πρώτη φορά συνέντευξη χωρίς να έχουν κάνει ούτε μία προπόνηση με τη νέα τους ομάδα, έχουν αναρωτηθεί ποτέ μήπως –ενώ οι ίδιοι δηλώνουν αυτά που θέλουν στη γλώσσα που θέλουν- η εφημερίδα τελικά δημοσιεύει αυτά «που θα ήθελε» ή αυτά «που θα έπρεπε» να πουν;

Εξηγούμαστε: Για κάποιο λόγο, που ακροβατεί μεταξύ καλής θέλησης (μονομερούς όμως), λατρείας του συντάκτη για την ορθή χρήση της γλώσσας και πλήρους παρανόησης των βασικών κανόνων του επαγγέλματος, οι δημοσιογράφοι των αθλητικών εφημερίδων συνηθίζουν εδώ και χρόνια α) να «στρογγυλεύουν» τις δηλώσεις Ελλήνων ποδοσφαιριστών, ώστε να φαίνονται απόφοιτοι πανεπιστημίου και όχι «αγράμματοι χωριάτες» και β) όποτε πετύχουν ξένο, και δη φρέσκια μεταγραφή, να βάζουν γενναία ποσότητα «σάλτσας» στο κείμενο – υποθέτοντας ότι έτσι ο «νέος» θα κερδίσει γρηγορότερα τη συμπάθεια του κόσμου της ομάδας. Το μόνο που καταφέρνουν βέβαια είναι –στην καλύτερη- να ψάχνει ο αναγνώστης λέξη προς λέξη τη συνέντευξη προσπαθώντας να ξεχωρίσει την αλήθεια από την υπερβολή ή το ψέμα, και –στη χειρότερη- ο ποδοσφαιριστής να χαρακτηρίζεται «γραφικός», εν αγνοία του.

Τελευταίο και τρανταχτό παράδειγμα (αχρείαστης) υπερβολής είναι η πρώτη συνέντευξη του Λιονέλ Νούνιες στον «Πρωταθλητή», ο οποίος –σύμφωνα με τον συντάκτη Φώτη Βοϊνίκα- δήλωσε αυτολεξεί (μεταξύ άλλων) τα εξής: «Θέλω να εκτοξεύσω τους φιλάθλους μας στα ουράνια με ένα γκολ επί του μεγάλου αντιπάλου και να πνιγώ στις αγκαλιές τους». Υπάρχει έστω κι ένας ανάμεσά σας που να πιστεύει πραγματικά ότι ο Νούνιες χρησιμοποίησε τις λέξεις «εκτοξεύσω», «ουράνια», «μεγάλου αντιπάλου» και «πνιγώ»; Το πολύ-πολύ να του είπαν ότι την πρώτη αγωνιστική έχει το ΠΑΟ-ΟΣΦΠ κι αυτός να απάντησε ότι θα ήταν ωραία να παίξει και να σκοράρει. Οι άνθρωποι, ως γνωστόν, εκφράζονται απλά. Πως λοιπόν είναι δυνατόν ένας 23χρονος Αργεντινός που έχει έρθει για μία ημέρα στην Ελλάδα έχοντας χίλιες σκοτούρες στο κεφάλι του να έχει πει «θέλω να βοηθήσω την ομάδα να συνεχίσει την κυριαρχία της στις εντός συνόρων υποχρεώσεις»; Ποδοσφαιριστής είναι, όχι λόγιος.

Το κορυφαίο όμως ήταν άλλο. Ερωτώμενος για το ενδιαφέρον της ΑΕΚ προς το πρόσωπό του, ο Νούνιες είπε: «Ξέρω ότι υπήρχε έντονο ενδιαφέρον από την ΑΕΚ και ειδικά από τον προπονητή της, όμως ποτέ δεν κατέθεσαν πρόταση. Δε με χάλασε καθόλου βέβαια, αφού ήρθα τελικά στη μεγαλύτερη ομάδα της Ελλάδας». Συμπέρασμα: γιατί να χάσουμε την ευκαιρία να πικάρουμε την ΑΕΚ και να πουλήσουμε κανά φυλλαράκι παραπάνω, βάζοντας στο στόμα του Νούνιες μια φράση που ο ίδιος δε θα μάθει ποτέ ότι δεν είπε αλλά παρόλα αυτά δημοσιεύτηκε;

Υ.Γ. Το πρόβλημα της παραποίησης και του «φουσκώματος» των λεγομένων των ποδοσφαιριστών στη διαδρομή από το κασετοφωνάκι στο χαρτί, αφορά κατά βάση τις οπαδικές εφημερίδες. Που εξακολουθούν να μας αφήνουν με την απορία αν είναι εν γνώσει τους συμμέτοχοι στην παρωδία που παρουσιάζουν ή απλώς διαιωνίζουν μια ανοησία που οι ίδιοι μετέτρεψαν σε καταγέλαστη παράδοση.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Ας κάνουμε ένα ωραίο, ελληνικό και αμιγώς ποδοσφαιρικό σενάριο: ως Σούπερ Λίγκα, αποφασίζουμε (και διατάζουμε) να κινηθούμε οργανωμένα, με πρόγραμμα και προσεκτικές κινήσεις. Ναι, να ενισχυθούν οι ομάδες μας, αλλά να μην ξεπαραδιαστούμε κιόλας. Αν πηγαίνουμε δεξιά κι αριστερά και χτυπάμε πόρτες, ο καθένας μάς ζητάει ό,τι λεφτά γουστάρει (κι όσα του λείπουν). Αν πάμε να ψωνίσουμε όλοι μαζί από ένα μαγαζί, πού θα πάει, θα μας κάνουν ένα σκόντο. Μια καλύτερη τιμή. Μια κίνηση εκτίμησης κι αναγνώρισης στην προτίμηση που δείχνουμε στην επιχείρησή τους. Κι επειδή από τα μέσα της χρονιάς, η ομάδα που φερόταν να έχει βγάλει έναν κατάλογο με παίκτες υπό παραχώρηση, που έφτανε από δω ίσαμε τη Μαδρίτη ήταν η Ρεάλ, θα πάμε να ψωνίσουμε από εκεί, με την ευγενική χορηγία του ελληνικού κράτους. Και τι θα πει «μπορεί να μη θέλουν να έρθουν;» Τι σκατά Πρωταθλητές Ευρώπης είμαστε; Ακυρώνονται γρήγορα όλες οι μεταγραφές που έγιναν, τους γυρνάμε όλους πίσω και ξαναμοιράζουμε την τράπουλα:

- Ντιέγκο Λόπεθ
Ποια Βιγιαρεάλ; Γρήγορα στη Μαδρίτη και μη βγάλεις τσιμουδιά. Κι από κει στην Αθήνα και την ΑΕΚ. Για να τιμωρηθεί ο Σορεντίνο και η γκρίνια του, ναι μεν θα τον δώσουμε, όχι όμως στην Ιταλία, αλλά στην Ισπανία και τη Βιγιαρεάλ κι εσύ Ντιέγκο, που ζούσες τόσο καιρό στη σκιά του Κασίγιας, θα παίξεις μαζί με το Ριβάλντο, τον παλιό καλό σου φίλο Αρουαμπαρένα και θα έχεις την ευκαιρία για ομίλους Τσάμπιονς Λιγκ. Πού τέτοια μεγαλεία στη Βιγιαρεάλ; Δεν το συζητάμε και χάρη σου κάνουμε.

- Μίτσελ Σαλγκάδο
Δεν διανύει και την πρώτη του νεότητα, είναι η αλήθεια, αλλά με τέτοιο μαλλί, όλες οι πόρτες είναι ανοικτές για σένα. Κι επειδή ο Κολοτσίνι και κυρίως το μαλλί του, δεν βλέπουμε να μας τιμούν με την παρουσία τους στην Ελλάδα, Μίτσελ Σαλγκάδο, εσένα και το μαλλί σου σας περιμένουμε στον Πειραιά. Για να μπορέσει ο Ζεβλάκοφ να δείξει το πλούσιο ταλέντο του στο κέντρο της άμυνας. Για να μπορέσει ο Τάσος Πάντος να πάρει πολύτιμες ανάσες. Ο Τοροσίδης να σκαντζάρει τον Ιέρο. Καλορίζικος.

- Σισίνιο
Σας δίνουμε Λουκά Βύντρα, μας δίνετε Σισίνιο (και λεφτά) για την Πανάθα. FairDeal το λένε αυτό στο χωριό μας. Σας δίνουμε ταύρο πραγματικό, μας δίνετε ψιλο-σαπάκι, με πολλούς τραυματισμούς και το 11 στην πλάτη (μα πού ακούστηκε δεξί μπακ με το 11;). Έχετε χάρη που συμπαθούμε τους Βραζιλιάνους κι έχουμε αδυναμία στη Ζιζέλ, κομμάτια να γίνει.

- Ιβάν Ελγκέρα
Τόσα χρόνια θέλεις να φύγεις, γκρινιάζεις που μια σε βάζουν αμυντικό χαφ, μια κεντρικό αμυντικό, δυο στον πάγκο και τρεις στην εξέδρα. Ε, ήρθε η ώρα σου (βρε κουνήσου από τη θέση σου!). Στη Νέα Σμύρνη ψάχνουν τον αντικαταστάτη του Ενσαλίβα και μόλις τον βρήκαν. Έχεις πολλά να δώσεις κι ακόμα πιο πολλά να πάρεις. Θα αγαπήσεις τη Νέα Σμύρνη και θα αγαπηθείς πιο πολύ κι από τον φραπέ στο «Γαλαξία».

- Ραούλ Μπράβο
Ο Γεωργάτος σταμάτησε. Ο Μπουλούτ έφυγε. Ο Ντομί (δυστυχώς) έμεινε. Δεν το καταλαβαίνεις και μόνος σου, ότι η αριστερή πτέρυγα του Ολυμπιακού σε χρειάζεται πιο πολύ κι απ’ ό,τι χρειάζεται ο θερμόπληκτος το FUNAI; Ασε λίγο να το ψάξουμε, μπορεί και να πείσουμε το Ντιντιέ να σου δώσει το 3. Θα του δώσουμε για αντάλλαγμα το 11, του Τζόλε.

- Έμερσον
Τόσο μεγάλος κι όμως τόσο ακμαίος. Έχεις προλάβει όλους τους Παγκόσμιους Πολέμους, τους Βαλκανικούς, τους Μπόερς, τις Θερμοπύλες, τον Αμερικανικό Εμφύλιο, τις Σταυροφορίες, αλλά εσύ εκεί, το παλεύεις φιλότιμα. Σεβάσμιε γέροντα, από την Ξάνθη έφυγε ο Μάνσο και ο Αντζας. Στα Πηγάδια έχουν ανάγκη τη σοφία σου, τις αναμνήσεις σου, τις ιστορίες που θα διηγείσαι μπροστά στο τζάκι. Ποιο τζάκι θα σε πρωτοπρολάβει, ένας Θεός ξέρει.

- Μαχαμαντού Ντιαρά
Το ότι πέτυχες το κρίσιμο γκολ την τελευταία αγωνιστική, δεν αρκεί για να σε γλιτώσει. Ούτε ότι στοίχισες έναν σκασμό λεφτά, τα οποία φυσικά και δεν δικαιολόγησες. Παραμένεις στον τάκο, οπότε άρχισε να αμπαλάρεις, γιατί επιστρέφεις εκεί όπου πρωτοξεκίνησες και χρωστάς όλα όσα έχεις καταφέρει στην καριέρα σου. Ντιαρά-κη, μπορείς να χαμογελάσεις ξανά. Δεν είσαι στο Μάλι, είσαι στα Μάλια. Στο Ηράκλειο και τον ΟΦΗ.

- Χοσέ Αντόνιο Ρέγιες
Πέτυχες κι εσύ γκολ στο τελευταίο παιχνίδι με τη Μαγιόρκα και μάλιστα δύο και σφράγισες το Πρωτάθλημα. Μπράβο σου ρε μάγκα! Σου αξίζει μια ομάδα με λαό, με όραμα και προοπτική, με Πρόεδρο βαρβατίλα και άντρακλα, γιατί μόνο αυτοί θα σε εκτιμήσουν και θα σε αποθεώνουν όπως σου πρέπει. Ξέχνα το Λονδίνο και τους κακούς ανθρώπους της Αρσεναλ. Ξέχνα τους αχάριστους της Ρεάλ, που δεν θέλουν αν σε κρατήσουν μετά απ’ όλα όσα έκανες. Τούμπα-Ιράν, Καμπότζη Βιετνάμ!

- Ζούλιο Μπαπτίστα
Ο Παίκτης που ψάχνει ο Πεσέιρο (αλλά δεν το ξέρει ακόμα). Επιθετικός – νταμάρι, αριστερό χαφ με διασκελισμό γαζέλας, ξυραφένιες σέντρες, ντρίμπλες που κόβουν την ανάσα, σουτ που σπάνε το φράγμα του ήχου. Ζούλιο, είσαι πλασμένος για τη Λεωφόρο. Είσαι πλασμένος για να φορέσεις το τριφύλλι και να το κάνεις ν’ ανθίσει. Πιστεύουμε σε Σένα, γιατί είσαι ανώτερος από θρησκεία. Είσαι οντότητα. Και είσαι και «στον όνγκο» από τότε που γεννήθηκες.

- Ρομπίνιο
Από σένα περιμέναμε πολλά. Πιο πολλά απ’ όσα έχεις καταφέρει ως τώρα. Προφανώς, θέλεις καθοδήγηση. Ένα μέντορα, που θα βγάλει από μέσα σου ό,τι καλύτερο υπάρχει. Έναν Ριβάλντο με άλλα λόγια. Ένας Ζούλιο Σέζαρ να σε κάνει μάγκα με πάσες «πάρε – βάλε». Έναν Μαντούκα να τραβάει πάνω του 4 και 5 αμυντικούς (τόσους χρησιμοποιεί ο αντίπαλος κόουτς όταν έχει απέναντί του τον Μαντούκα) για να έχεις εσύ χώρους. Η Βραζιλιάνικη παροικία της ΑΕΚ σε περιμένει. Μην αργείς, αλλά να ξέρεις: αν αργήσεις, θα φάμε.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

Η κληρονομιά είναι ωραίο πράγμα. Μόνο όμως όταν αφορά κάποιον πλούσιο συγγενή, π.χ. τον θείο «από το Αμέρικα», και είσαι ο δικαιούχος. Σε κάθε άλλη περίπτωση, η κληρονομιά είναι βαρύ φορτίο. Γιατί κουβαλάει μαζί της απαιτήσεις, που πολλές φορές αποδεικνύονται δυσβάσταχτες για τους ώμους αυτού που παίρνει τη σκυτάλη.
Ιδίως όταν είναι ο Λουτσιάνο Μάρτιν Γκαλέτι και καλείται να «γεμίσει» τη φανέλα του Μίλος του Μάριτς. Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες και το δράμα μόλις ξεκινά. Προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα στην «ανάλυση των οκτώ σημείων» των δύο άσων; (σ.σ. Αρχίστε τώρα να τρώτε τα νύχια σας από την αγωνία. Μέχρι το τέλος του κειμένου, θα έχετε φτάσει στον καρπό).
1. ΡΟΛΟΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ
Ο πολυσύνθετος 25χρονος Σέρβος είναι το πολυεργαλείο που κάθε προπονητής ονειρεύεται να έχει στο ρόστερ της ομάδας του. Η «καλή» του θέση είναι αυτή του κεντρικού χαφ, ωστόσο απέδειξε ότι μπορεί να αγωνιστεί με επιτυχία τόσο ως αμυντικός, επιθετικός, δεξιός ή αριστερός μέσος, ενώ κάλυψε περιστασιακά και τη θέση του δεξιού μπακ.
Από την άλλη ο 27χρονος Αργεντινός ξεκίνησε την καριέρα του ως δεύτερος επιθετικός και κατέληξε να αγωνίζεται αποκλειστικά ως δεξιός χαφ-εξτρέμ (αυτό που παλιά ονομαζόταν «μέσα δεξιά»). Με επιτυχία μεν, σε συγκεκριμένα τετραγωνικά δε.
Μάριτς: 9
Γκαλέτι: 6
2. ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΕΣ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ
Και οι δύο προέρχονται από «σχολές» του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, που έχουν τροφοδοτήσει το άθλημα με χιλιάδες παίκτες. Παρόλα αυτά, λόγω σπουδαιότερης παράδοσης, διάρκειας και επιτυχιών στο διεθνές στερέωμα, η Αργεντινή είναι τρία βήματα μπροστά από τη Σερβία.
Μάριτς: 7
Γκαλέτι: 10
3. ΔΕΞΙ ΠΟΔΙ
Του Μάριτς είναι γνωστό στην πιάτσα και ως «μοιρογνωμόνιο». Η μπάλα κολλάει πάνω του και από εκεί φεύγει με ακρίβεια προς όλες τις κατευθύνσεις. Καλό δεξί διαθέτει και ο Γκαλέτι, που το χρησιμοποιεί κατά βάση για σέντρες και μακρινά σούτ (βλ. τελικό κυπέλλου με τη Ρεάλ).
Μάριτς: 8
Γκαλέτι: 8
4. ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΟΔΙ
Σε ότι αφορά τον 25χρονο πρώην παίκτη του Ολυμπιακού, μπορεί να μην είναι το «καλό» του, αλλά ποιος ορκίζεται γι’ αυτό; Δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα στο γήπεδο δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να σουτάρει ή να πασάρει με το αριστερό καλύτερα απ’ τον Τζόρτζεβιτς ή τον Καστίγιο, ίσως ακόμα κι απ’ τον Ντομί (θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου!).
Ο Γκαλέτι πάλι είναι αμφίβολο αν χρησιμοποιεί το αριστερό του πόδι για οτιδήποτε άλλο εκτός από το να στηρίζει το δεξί, με το οποίο κάνει όλη τη δουλειά.
Μάριτς: 7
Γκαλέτι: 5
5. ΚΕΦΑΛΙΑ
Κανείς από τους δύο δεν διακρίνεται ιδιαίτερα για την ευχέρειά του στο ψηλό παιχνίδι, ωστόσο η απόφαση του Μάριτς να ξυρίσει το κεφάλι του κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν. Ο διεθνής Σέρβος κατόρθωσε μ’ αυτόν τον τρόπο να δίνει πάντα τα κατάλληλα φάλτσα στην μπάλα, αν και την προτιμάει να κυλάει στο χορτάρι. Αλλωστε ο Μπιλ Σάνκλι είχε πει ότι «αν ο Θεός ήθελε το ποδόσφαιρο να παίζεται με την μπάλα στον αέρα, θα έβαζε το γρασίδι στον ουρανό».
Μάριτς: 7
Γκαλέτι: 6
6. ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ
Ο Μίλος μας τα έδειξε απλόχερα στα τρία χρόνια που είχαμε την τιμή να τον φιλοξενήσουμε στο –«πολύ φτωχό» για την αξία του- ελληνικό πρωτάθλημα: Σωματοδομή κομάντο, φινέτσα ζωγράφου στο παιχνίδι του και αποτελεσματικότητα που στατιστικά μετρήθηκε στο 99,8%.
Ο Λουτσιάνο έχει επίσης αποδείξει τι αξίζει, μετά την εξάχρονη καριέρα του στην Πριμέρα Ντιβιζιόν και τις 13 συμμετοχές μέχρι τώρα στην «αλμπισελέστε».
Μάριτς: 9
Γκαλέτι: 9
7. ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ
Όπως παραδέχονται όλοι οι προπονητές και οι κατά καιρούς συμπαίκτες του, η μόνη πραγματική αδυναμία του Μάριτς είναι ότι δεν έχει βρει ακόμα τον κατάλληλο μάνατζερ που θα τον βοηθήσει να κάνει μεταγραφή ανάλογη του ποδοσφαιρικού του βεληνεκούς (αν και, εφόσον τελικά αποχωρήσει ο Ντέκο από τη Μπαρτσελόνα, δεν αποκλείεται να έχουμε εξελίξεις).
Οι μόνες αδυναμίες του Γκαλέτι είναι α) ότι ενώ έχει φτάσει πολύ κοντά στο να θεωρείται top class παίκτης, δεν είχε ποτέ τη διάρκεια που θα του επέτρεπε να καθιερωθεί ως τέτοιος και β) ότι έχει μια σχετική αδυναμία στο σκοράρισμα (273 συμμετοχές - 33 γκολ συνολικά στην μέχρι τώρα καριέρα του)
Μάριτς: -2
Γκαλέτι: -2
8. ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ
Για τον διεθνή Σέρβο είναι μάλλον η λέξη που τον χαρακτηρίζει περισσότερο απ’ όλες, καθώς τη διαθέτει με το τσουβάλι. Δεν κρύβεται ποτέ στα δύσκολα ματς, είναι ηγετική φυσιογνωμία από τις λίγες και –κυρίως- είναι αυτός στον οποίον την κρίσιμη στιγμή θα απευθυνθούν οι συμπαίκτες του για το κρίσιμο σουτ ή την καθοριστική ασίστ.
Ο Αργεντινός πάλι έχει κερδίσει με το σπαθί του τον ποδοσφαιρικό σεβασμό. Μπορεί να μην του βαράνε οι υπόλοιποι «προσοχές» στα αποδυτήρια, αλλά σίγουρα ο αντίπαλος προπονητής θα του βάλει μαν-του-μαν με βοήθειες γιατί ξέρει ότι είναι μόνιμη πηγή κινδύνου αν βρει ελεύθερο χώρο μπροστά του.
Μάριτς: 10
Γκαλέτι: 8
ΤΕΛΙΚΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
ΜΑΡΙΤΣ: 55
ΓΚΑΛΕΤΙ: 50
ΕΠΙΜΥΘΙΟ
Δεν υπάρχει. Η βαθμολογία τα λέει όλα. Απομένει στον Γκαλέτι να συναισθανθεί το βάρος της ευθύνης που κουβαλάει και να δώσει το 100% των δυνάμεών του για να κάνει τους φίλους του Ολυμπιακού να πειστούν ότι «η φανέλα με το 8» πήγε σε καλά χέρια. Αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση, ίσως ούτε το 100% να μην είναι αρκετό.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr

Απάντηση: Fight Club Articles
 

http://www.sportnet.gr/NewsImages/InsImages//fpele.jpg

Νταρκο-γκολ στο Θρύλο, μετά Βαΐων και κλάδων, όπως ακριβώς αρμόζει σε έναν επιθετικό της κλάσης και της ιστορίας του. Ριβάλντο στην ΑΕΚ και ντελίριο στους Θρακομακεδόνες για τον αειθαλή Βραζιλιάνο, που παλιώνει και ωριμάζει σαν το καλό γιοματάρι. Τους θέλουμε; Με τρέλα! Τους χορταίνουμε; Με τίποτα! Θέλουμε κι άλλους; Τόσο πολύ, όσο κι η χωριάτικη το Αλτις – μέχρι την τελευταία σταγόνα. Πρόεδροι – πρόεδροι – σας παρακαλώ, φέρτε τους όλους φέτος, για να τρελαθώ.
- Μπατιστούτα στην Ξάνθη
Τι θα πει «έχει σταματήσει τη μπάλα»; Τα καταφέρνουν καλύτερα οι Λαμπριάκοι, οι Καστίγιοι, οι Παπαδόπουλοι και οι Καπετάνοι (και οι δυο μαζί) του κόσμου τούτου από τον Γκάμπι, αν ο αγαπημένος Αργεντινός ξαναφορούσε τα εξάταπα; Μετά το περσινό φλερτ με τον Μαρτσέλο Σάλας και την αποχώρηση Μάνσο, η ακριτική ομάδα απαντά επικοινωνιακά με μια μεταγραφή – βόμβα, που αν ακολουθήσει το παράδειγμα του Έμερσον, σε έξι μήνες μπορεί και να είναι στην ΑΕΚ.
- Νταβόρ Σούκερ στον Παναθηναϊκό
Κάλλιο αργά, παρά ποτέ. Ο Κροάτης που έγινε σύνθημα όσο λίγοι, χωρίς ποτέ να φορέσει τα πράσινα, αποφασίζει να απολαύσει ένα τελευταίο encore στην ομάδα που θα τον υποδεχτεί όπως υποδέχτηκε η Ελλάδα τον Καραμανλή το 1974. Η φανέλα του γίνεται best-seller και οι στίχοι με το όνομά του μεγαλύτερο σουξέ κι από την περιβόητη φάρσα με το «Τέλλλλος».
- Αϊλτον στην ΑΕΚ
Οι παλιές αγάπες πάνε είτε στον Παράδεισο, είτε στο ΟΑΚΑ. Ο παχουλός Βραζιλιάνος, με το λιγότερο παχουλό συμβόλαιο, συζητάει να επιστρέψει στη Μπουντεσλίγκα με περίπου 200.000 ευρώ το χρόνο. Με τόσα λεφτά, είναι να το συζητάμε κιόλας; Με Ρίμπο, Σέζαρ και Μαντούκα, το βραζιλιάνικο παρεάκι θα ζήσει μεγάλες στιγμές.
- Μπίλι Κοστακούρτα στη Λάρισα
Πώς μπορεί ένας ζωντανός θρύλος των γηπέδων να αφήσει έτσι, σε μια στιγμή, τα γήπεδα που αγάπησε και αγαπήθηκε όσο ελάχιστοι και να αναλάβει διοικητικό πόστο; Το κοστούμι και η γραβάτα μπορούν να περιμένουν κι ένα τηλεφώνημα από το Γιώργο Δώνη, αρκεί για να δώσει τη λύση: «Έλα να παίξεις δίπλα στον Νταμπίζα, σου έχω έτοιμη τη φανέλα του Βάλλα». Ποιος μπορεί να αρνηθεί τέτοια πρόταση;
- Ιέρο στον Ολυμπιακό
Δεν λέμε και φωνάζουμε εδώ και τόσα χρόνια, ότι ένας «Ιέρο» δεν φτάνει στον Ολυμπιακό; Ήρθε η ώρα να τους κάνουμε δυο, για να δούμε προκοπή. Ο ένας, ο «Ιέρο» Στολτίδης θα κόβει στο κέντρο, ο άλλος «Ιέρο» θα ράβει στην άμυνα. Και οι δυο μαζί, σαν το Φίλιππο με το Ναθαναήλ, σαν τον τέντζερη με το καπάκι, σαν το Μπόλεκ με το Λόλεκ, θα γράψουν τις χρυσές σελίδες της ομάδας.
- Τέντι Σέρινγχαμ στον ΟΦΗ
Επειδή το πείραμα με τον Ντρούλιτς στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, η κρητική ομάδα επενδύει ξανά στην εμπειρία. Μπορεί να ρίχνει μια δεκαετία –και βάλε– στον Ντρούλιτς, αλλά η γερή του κράση, η επαφή του με τα δίχτυα και οι διαστημικές γκόμενες που έχει από μικρό παιδί (εδώ και 50 χρόνια δηλαδή), που είναι και το μυστικό της νεότητάς του, σε συνδυασμό με τα υπέροχα φαγητά της Κρήτης και τις τσικουδιές, υπόσχονται πολλές «μπαλωθιές» στα αντίπαλα δίχτυα. Ποια Κόλτσεστερ τώρα, ρε Τέντι;
- Σαντιάγκο Κανιθάρες στον ΠΑΟΚ
Πήγε ο Χίλντελμπραντ στη Βαλένθια, οπότε μήνυμα ελήφθη. Πουλάμε τον Ντάνι Φερνάντεθ, τα τσεπώνουμε κανονικότατα, βγάζουμε τη χρονιά μια χαρά – χαρούλα και βάζουμε στη μηχανή μας τον τίγρη με τις ανταύγειες και το ντεκαπάζ. Θα μας πείτε «πού ακούστηκε τίγρης με ντεκαπάζ;» Θα σας απαντήσουμε «είναι κάτι σαν την τίγρη της Βεγγάζης. Σπάνιο και πανέμορφο είδος».
- Ρόι Κιν στον Αρη
Πολλοί λάτιν στον Αρη, πολλή ποικιλία και απειθαρχία, έξω καρδιά κι απάνω τούρλα. Κάποιος πρέπει να σφίξει τα λουριά μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Ναι, το ξέρουμε ότι φέτος η Σάντερλαντ, υπό τις οδηγίες του, θα μαγέψει στην Πρέμιερ. Πώς όμως ο άλλος είναι παίκτης – προπονητής σε μια ομάδα; Θα είναι παίκτης προπονητής σε δυο ομάδες και δυο χώρες. Και μην πει κανείς καμιά βλακεία «και πότε θα προπονείται με τους συμπαίκτες του; Πότε θα τους γνωρίσει;» Πρώτον: ο Ρόι Κιν δεν χρειάζεται προπόνηση. Η προπόνηση χρειάζεται Ρόι Κιν. Δεύτερον: δεν χρειάζεται να τους γνωρίσει. Αρκεί που τον γνωρίζουν εκείνοι.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr