WORLD.gr - Το καφενείο των φιλάθλων

Ο εφιάλτης της Ριζούπολης και οι… κότες!

«ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ δεν υπάρχουν όροι κι όρια. Από μόνος του είναι καταστροφή. Εφόσον λοιπόν όλοι κοιτάζουν την επιβίωση είναι αδιάφορες οι συνθήκες κάτω από τις οποίες θα επιτευχθεί η συντριβή του αντιπάλου…».
Στρατηγός Αϊζενχάουερ.

«Κι ο πόλεμος έχει κανόνες, αρχές, όρους και όρια. Για τον Σπαρτιάτη πολεμιστή είναι αδιανόητο να μη σεβαστεί τον αντίπαλο και να φερθεί απαξιωτικά. Ολοι γνωρίζουν πως όποιος ξεφύγει από τους κανόνες τιμωρείται παραδειγματικά…».
Λεωνίδας, βασιλιάς της Σπάρτης

Ο πόλεμος για την κρίσιμη μάχη Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού της 11ης Μαΐου 2003 είχε ξεκινήσει αρκετά νωρίτερα και φυσικά ήταν εντελώς έξω από τη φιλοσοφία του βασιλιά Λεωνίδα. Αλλωστε, ο μόνος γνωστός Λεωνίδας πλέον είναι τα… σοκολατάκια και οι ψησταριές…
Προτελευταία αγωνιστική και ο Παναθηναϊκός θα αναδεικνυόταν πρωταθλητής ακόμα και με ισοπαλία στη Ριζούπολη.
Ο Ολυμπιακός είχε μία και μοναδική ευκαιρία να ανατρέψει τα πάντα…
Τα μέτωπα των δύο όμως είχαν εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις και διαφορετικό κέντρο βάρους.
Ο Σωκράτης Κόκκαλης μερικές μέρες πριν από το ντέρμπι αποκάλεσε τους παίκτες του Παναθηναϊκού «πελάτες και κότες», όντας βέβαιος για την τελική επικράτηση της ομάδας του. Η απόλυτη συσπείρωση και η πώρωση είχαν χτυπήσει κατακόκκινο στους «ερυθρόλευκους».
Στον Παναθηναϊκό, αντίθετα, είχαν καταπιαστεί με τη… μάχη της μπύρας -μπύρα θύρα 13- που είχε διχάσει τον κόσμο και προκαλούσε μεγάλους τριγμούς ανάμεσα στον πρόεδρο Αγγελο Φιλιππίδη και τους οργανωμένους, που αντιδρούσαν σ’ αυτήν την ιδέα (κι αποδοκίμασαν έντονα όσους πήγαν στην «εκδήλωση της μπύρας» σε μαγαζί στην παραλία).
Με τέτοια «διαφορετικότητα στόχων» λοιπόν έφτασε η 11η Μαΐου, ημέρα της μητέρας των μαχών.
Η «πλήρης ερυθρόλευκη στρατιά με το υψηλό φρόνημα», που θα έλεγε ο Λεωνίδας κι απέναντι «ένας μουδιασμένος πράσινος λόχος».

Η σφοδρή επίθεση και ο παρ’ ολίγον έμετος

Οταν το πούλμαν του Παναθηναϊκού έφτασε στη Ριζούπολη στις 18:15 το απόγευμα δέχτηκε την πρώτη μεγάλη επίθεση. Ακροβολισμένοι πάνω στη γέφυρα οπαδοί του Ολυμπιακού άρχισαν να εκτοξεύουν πέτρες και ξύλα κάνοντας τους παίχτες να… κιτρινίσουν!
Κι όταν -με μεγάλη δυσκολία- πλησίασαν προς τα αποδυτήρια δέχτηκαν νέα επίθεση εμπλουτισμένη αυτήν τη φορά και με καπνογόνα, κροτίδες, φωτοβολίδες, σίδερα, βίδες…
Μέσα από μια βροχή αντικειμένων οι παίκτες κατάφεραν να μπουν στα αποδυτήρια. Αλλοι χτυπημένοι, άλλοι λερωμένοι, πανικόβλητοι οι περισσότεροι…
«Είμαστε μόνοι μας, ολομόναχοι…», είπαν στα αποδυτήρια όταν διαπίστωσαν ότι ουδείς τους είχε συνοδεύσει.
«Να φύγουμε…», είπε ο Γιόνας Κόλκα. Αλλά ποιος να πάρει τέτοια ευθύνη;
Επικράτησε μεγάλη αναταραχή, που έγινε μεγαλύτερη όταν διαπιστώθηκε από τους πρώτους που επιχείρησαν να βγουν στον αγωνιστικό χώρο ότι… η φυσούνα κουνιέται! Κάποιοι μάλιστα ορκίζονταν ότι είδαν και τρύπες από σουγιάδες…
Η φυσούνα σειόταν! Κάποιοι την είχαν μάλιστα τρυπήσει από πάνω -άλλοι με πόδια κι άλλοι με αιχμηρά αντικείμενα- κι άρχισαν να πετάνε πράγματα και να φτύνουν τους παίχτες, με τον ευγενή Δανό Ρενέ Χένρικσεν να αηδιάζει. Αλλά πού καιρός για έμετο…
Κι όταν πια υποχρεωτικά έπρεπε οι παίκτες να βγουν για το παιχνίδι δέχτηκαν νέα «καυτή βροχή» φωτοβολίδων και βεγγαλικών.
Η σκηνή με τον Γιόνας Κόλκα να βγαίνει σκυφτός και με τα μάτια κλειστά κολυμπώντας στον τρόμο είναι αλησμόνητη!
Μόλις στο τρίτο λεπτό ο Τζιοβάνι έγραψε το 1-0, στο 15’ ο Στέλιος Γιαννακόπουλος το 2-0, και ο… γάμος σχόλασε στο 48’ όταν πάλι ο Γιαννακόπουλος πέτυχε το 3-0.
Ο Παναθηναϊκός (των Νικοπολίδη, Σεϊταρίδη, Φύσσα, Χένρικσεν, Κυργιάκου, Μπασινά, Μικάελσεν, Καραγκούνη, Κόλκα, Λυμπερόπουλου, Ολισαντέμπε και των τριών αλλαγών Γκούμα, Κωνσταντίνου και Σάριτς) δεν υπήρχε πουθενά και σκορπίστηκε στους τέσσερις ανέμους…
Κι ο Ολυμπιακός (των Κατεργιαννάκη, Κωστούλα, Βενετίδη, Αμανατίδη, Αντζα, Καρεμπέ, Ζέτεμπεργκ, Τζιοβάνι, Γιαννακόπουλου, Χούτου, Ζέτεμπεργκ και των Ανατολάκη, Νινιάδη, Οφορίκουε) έκανε έναν τρελό τρελό γύρο θριάμβου!
Η «κινούμενη φυσούνα» ένιωθε κι αυτή θριαμβεύτρια…
Οσα κι αν έλεγαν οι παίκτες του Παναθηναϊκού, ό,τι κι αν έλεγαν, ακουγόταν σαν δικαιολογία με τον τρόπο που αγωνίστηκαν.
Οι περισσότεροι διάλεξαν τη σιωπή και την εξαφάνιση. Κάποιοι όμως τόλμησαν (!) να αρθρώσουν λόγο.
«Πώς να παίξεις σε τέτοια ατμόσφαιρα; Απαράδεκτο που έγινε το παιχνίδι. Εδώ φοβηθήκαμε για τη ζωή μας, για μπάλα θα μιλήσουμε; Σε ποια χώρα θα διεξαγόταν ένα τέτοιο παιχνίδι; Κι απορώ που κι από πάνω μας λένε και losers…».
Αλλά τα χειρότερα για τους «πράσινους» δεν είχαν έρθει ακόμα. Κι ούτε που θα μπορούσε κανείς να διανοηθεί τι θα επακολουθούσε στον απόλυτο χορό των δαιμονισμένων…

Η άλωση της Παιανίας και τα δραματικά γεγονότα

Ετσι κι αλλιώς η Δευτέρα ήταν νεκρή μέρα για τους «νεκρούς» ποδοσφαιριστές. Αλλά η Τρίτη ήταν η μέρα της άλωσης, όπως είχε συμβεί και στην Πόλη το 1453…
Κι επειδή δεν υπήρχε κερκόπορτα για να παραβιάσει τις βαριές πύλες της Παιανίας -ακατάρριπτες έως τότε- επιλέχτηκε από τους εισβολείς η δοκιμασμένη μέθοδος του σκαρφαλώματος!
Περίπου τριακόσιοι οπαδοί ανηφόρισαν στην Παιανία για να «ξεπλύνουν την ντροπή», όπως έλεγαν.
Στις 19:20 η μάντρα δεν αποτέλεσε κανένα εμπόδιο κι έτσι βρέθηκαν μέσα στις εγκαταστάσεις.
Ο πρώτος που βρέθηκε στο δρόμο τους, ο Σέρχιο Μαρκαριάν, προσπάθησε να τους ηρεμήσει, αλλά δέχτηκε ένα… γυριστό (ή ξεγυριστόwink.gif χαστούκι που τον έκανε να ψάχνει τα γυαλιά του!
Μετά άρχισαν να κυνηγούν… αδίκους και δικαίους, κραυγάζοντας το σύνθημα «παίκτες πουλημένοι, ο ΠΑΟ δεν πεθαίνει».
Γράφτηκαν μάλιστα και συνθήματα στους τοίχους, όπως «όταν θα νυχτώσει, κανείς δεν θα γλιτώσει!»
Φωτοβολίδες άρχισαν να… κυνηγούν τους παίκτες που πρόλαβαν να μπουν στα αποδυτήρια, ενώ τα παιδιά της ακαδημίας έτρεξαν να κρυφτούν στην ταράτσα!
Σε αντίποινα για το… κρυφτό των παικτών, κάποιοι άρχισαν να χτυπάνε τα αυτοκίνητά τους.
Οταν βγήκε ο Χριστόφ Βαζέχα για να δει τι συμβαίνει, τρελάθηκε με αυτά που αντίκρισαν τα μάτια του!
«Σε μένα τα κάνετε αυτά;», είπε, για να εισπράξει την απάντηση:
«Ναι ρε, και σ’ εσένα! Τι είσαι εσύ;».
Μπήκε στα αποδυτήρια έξαλλος και είπε σε κάποιους συμπαίχτες του:
«Αυτό ήταν… Σταματάω το ποδόσφαιρο…Δεν ανέχομαι τέτοια πράγματα…».

Οι… κότες!

Η συνέχεια ήταν ακόμα πιο εκρηκτική! Κι όμως…
Ο Σωτήρης Κυργιάκος προσπάθησε να γλιτώσει έναν οπαδό από την Αστυνομία, λέγοντας ότι «αυτός δεν έκανε τίποτα, πήγε να μας προστατεύσει», όταν άκουσε κεραυνόπληκτος τον πρόεδρο Αγγελο Φιλιππίδη να του λέει:
«Σκάσε εσύ, κότα!»!
Αμέσως μετά μπήκε στα αποδυτήρια -με τους παίκτες ήδη σε άθλια κατάσταση- και τους είπε:
«Είσαστε κότες! Δικαιώσατε τον Κόκκαλη! Εχετε έξι χρόνια να πάρετε πρωτάθλημα και παίζετε σαν κοιμισμένοι. Μήπως περιμένατε να σας υποδεχτούν με λουλούδια; Είσαστε φλώροι, ντροπή σας! Αν δεν είχατε πρόβλημα να βγαίνατε έξω με το κεφάλι ψηλά και να αντιμετωπίζατε στα ίσα τους οπαδούς…».
Κάτι ψέλλισαν ο Γιάννης Γκούμας κι ο Νίκος Λυμπερόπουλος («εσείς πού ήσασταν, κύριε πρόεδρε; Δεν έπρεπε να έρθετε μαζί μας στη Ριζούπολη για να μας προστατεύσετε;»), αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Ολοι είχαν μείνει άναυδοι…
Βέβαια ο Παναθηναϊκός με επίσημη ανακοίνωσή του φρόντισε να αποκαταστήσει τα πράγματα.
«Η ΠΑΕ Παναθηναϊκός καταδικάζει με τον πιο απόλυτο και κατηγορηματικό τρόπο την ακραία συμπεριφορά μερίδας οπαδών της ομάδας, οι οποίο εισέβαλαν στις αθλητικές εγκαταστάσεις του συλλόγου. Τέτοιες συμπεριφορές είναι ξένες προς την ιστορία του συλλόγου και τη νοοτροπία της συντριπτικής πλειονότητας των φιλάθλων του…».
Η ανακοίνωση δεν ηρέμησε τους παίκτες και κυρίως τον πληγωμένο Βαζέχα, ο οποίος έκανε μια απίστευτη κίνηση για τα δικά του δεδομένα.

Η σφοδρή αντίδραση Βαζέχα

Εχοντας απειροελάχιστες δηλώσεις στο ενεργητικό του, παρότι έπαιζε 14 ολόκληρα χρόνια (!) στον Παναθηναϊκό, θέλησε αυτήν τη φορά να πάρει μόνος του το λόγο!
Κι όταν με είδε -με την κάμερα του Mega- έξω από τις εγκαταστάσεις της Παιανίας όπου πηγαίναμε πια κάθε μέρα για «το φόβο των Ιουδαίων», με πλησίασε και μου ζήτησε αν μπορεί (!) να κάνει μια δήλωση.
Δήλωση και μάλιστα αυθόρμητη ο Βαζέχα;
Ο καμεραμάν κόντεψε να λιποθυμήσει όταν τον άκουσε να δηλώνει:
«Δεν δέχομαι αυτό που είπε ο πρόεδρος ότι είμαστε κότες. Και μαζί μου συμφωνούν όλα τα παιδιά. Κότες δεν είμαστε γιατί εμείς πήγαμε στο γήπεδο, ενώ ο κύριος Φιλιππίδης είδε το παιχνίδι από την τηλεόραση. Δηλαδή δεν ήρθε στο πιο κρίσιμο παιχνίδι του πρωταθλήματος. Εκεί που φτάσαμε, είμαστε ήρωες…».
Κι αφού πέταξε ανάλαφρα το γάντι, στάθηκε στα της Ριζούπολης:
«Για μένα δεν έπρεπε καν να αρχίσει το παιχνίδι! Με τέτοιες συνθήκες δεν μπορείς να παίξεις ποδόσφαιρο. Δυστυχώς, δεν ήταν κανείς από τη διοίκηση να πάρει την ομάδα και να φύγει. Γιατί η αλήθεια είναι ότι φοβηθήκαμε…».
Μίλησε και για την αρχική τοποθέτησή του να σταματήσει το ποδόσφαιρο.
«Ηταν μια στιγμή εκνευρισμού. Το πιο εύκολο πράγμα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να λες ότι φεύγεις. Δεν έχω ανάγκη κανέναν, αλλά ο χαρακτήρας μου δεν είναι τέτοιος ώστε να τα παρατάω στα δύσκολα. Εκεί φαίνεται ο άνθρωπος. Θα μείνω για να βοηθήσω όσο μπορώ. Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα τέτοια αντίδραση από τον κόσμο. Μα κανείς δεν κατάλαβε τι έγινε στη Ριζούπολη;».
Ο Βαζέχα χρειάστηκε να περιμένει έναν ακόμα χρόνο για να πανηγυρίσει το νταμπλ στη Λεωφόρο και να κλείσει την ένδοξη καριέρα του όπως του αρμόζει: με το κεφάλι ψηλά.
Αλλοι όμως πέρασαν εφιαλτικό καλοκαίρι, αφού κρύβονταν για να αποφύγουν την οργή των οπαδών που τους έψαχναν από τις παραλίες έως τα εστιατόρια!
Αλλοι πάλι έφυγαν ως αποτυχημένοι και ηττοπαθείς, μέχρι που ξηλώθηκε η ομάδα της Ριζούπολης, ενός «μνημείου» του δύσμοιρου ελληνικού ποδοσφαίρου.
Τόσο ο Αϊζενχάουερ όσο κι ο Λεωνίδας είχαν ηττηθεί ολοκληρωτικά…

ΤΟΥ ΜΕΝΙΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

http://www.sportime.gr/images//podos.../rizoupoli.jpg