Απάντηση: Το στέκι των κατεστραμένων...
 

Τελικά άσσος ημίχρονο-διπλό τελικό.

Καλά να πάθω.


Άντε πάω.Καληνύχτα σας.



http://www.fmgreece.gr/phpBB3/images...ll_coholic.gifhttp://www.fmgreece.gr/phpBB3/images...ll_coholic.gifhttp://www.fmgreece.gr/phpBB3/images...ll_coholic.gif.

Απάντηση: Το στέκι των κατεστραμένων...
 

να δω μικρε ποτε θα μαθεις να μην ενθουσιαζεσαι τοσο απ την αρχη.

Απάντηση: Το στέκι των κατεστραμένων...
 

Βασικά δεν τελείωσε.Δερ ιζ ε χοουπ.Αλλά δεν είναι στο χέρι μου δυστυχώς.:(

Απάντηση: Το στέκι των κατεστραμένων...
 

Μπα πάει κι αυτή η χόουπ.

Λόγω της...φιλίας(Όχι δεν εννοώ ότι μου πε σε βλέπω σαν φίλο κτλ).

:(

Απάντηση: Το στέκι των κατεστραμένων...
 

Καλημέρα.;D;D;D;D;D;D;D

Υ.Γ.Στον επαναληπτικό γνώρισε την συντριβή ο αντίπαλος.Και πάλι καλημέρες.

Απάντηση: Το στέκι των κατεστραμένων...
 

Αστον λες και δεν τον ξερεις....

Παντως την επομενη φορα που θα σου πει θελω να μεινουμε φιλοι ριξτης καμια ατακα του τυπου "εγώ τετοιο πραγμα δεν μπορω να σου υποσχεθώ. Το μόνο που μπορώ να σου υποσχεθώ είναι πως δεν θα κανω τιποτα εκτός αν και συ και γω νιώσουμε άνετα και είμαστε έτοιμοι"

Γλιτώνεις απο το βέλγικο "ας μεινουμε φιλοι".

Απάντηση: Το στέκι των κατεστραμένων...
 

"Όχι πιά φίλοι,μόνο σεξ".

Η αντρική απάντηση στη γυναικεία πρόκληση.-

Απάντηση: Το στέκι των κατεστραμένων...
 

Δεν μου πε να μείνουμε φίλοι.Με ήθελε μια φίλη της και στην αρχή για χάρη της μου πε όχι.Συζήτησε όμως μαζί της και τα βρήκανε.

Ε,χθες τα βρήκαμε κι εμείς.;D

Απάντηση: Το στέκι των κατεστραμένων...
 

Εστειλα

Απάντηση: Το στέκι των κατεστραμένων...
 

Το πρωτοάκουσα στην 3ήμερη της β' λυκείου και από τότε έχει βγει τρελά προφητικό και για τότε και για μετέπειτα...
Και ντάξει, ο στίχος "μία καρδιά που από συνήθεια χτυπάει" απλά δεν υπάρχει... Αφιερωμένος σε πολλές.

Μια ξενυχτισμένη πόλη

Στίχοι: Εύη Δρούτσα
Μουσική: Γιώργος Θεοφάνους
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Καρράς

Σβησμένα φώτα, στάχτες και κρύο,
κλαίει η συνήθεια σε μια γωνιά,
είναι η ζωή μου, βαρύ φορτίο,
μέσα στου κόσμου την παγωνιά,

Κλεισμένος δρόμος, για μας τους δύο,
θλιμμένες ώρες μοναδικές,
κι είν η ζωή μου βαρύ φορτίο,
που λείπουν μόνο οι κυριακές,

Θέλω να κλέψω, τη δική σου την καρδιά,
μια καρδιά, που από συνήθεια χτυπάει,
που δε ραγίζει ξαφνικά σε μια βραδιά,
που δεν την νοιάζει αν θα μάθει ν' αγαπάει,

Μια ξενυχτισμένη πόλη ήταν όλη η ζωή σου,
πόνεσα και έκλαψα μαζί σου,
μια ξενυχτισμένη πόλη μες το φως το φεγγαρίσιο,
έφυγες και πως να ζήσω,

Σβησμένα φώτα κι όλα χαμένα,
κι ο έρωτάς μια πληγή,
ψεύτικα όλα ήταν για μένα,
μια προδοσία κι ένα γιατί,

Θέλω να κλέψω, τη δική σου την καρδιά,
μια καρδιά, που από συνήθεια χτυπάει,
που δε ραγίζει ξαφνικά σε μια βραδιά,
που δεν την νοιάζει αν θα μάθει ν' αγαπάει,

Μια ξενυχτισμένη πόλη ήταν όλη η ζωή σου,
πόνεσα και έκλαψα μαζί σου,
μια ξενυχτισμένη πόλη μες το φως το φεγγαρίσιο,
έφυγες και πως να ζήσω.