[Astrolabos]

Ένας τελειόφοιτος της Ψυχολογίας έπρεπε να κάνει μια εργασία για τα δυνατά συναισθήματα. Ο επιβλέπων καθηγητής του συνέστησε να αποφύγει τους ανθρώπους των πόλεων, πολλά λόγια και λίγη ουσία και να ψάξει για πηγές στην ύπαιθρο. Μια και δυο, παίρνει τα βουνά και σ` ένα χωριό στην Πίνδο εντοπίζει ένα γεροντάκι που καθόταν μοναχό του.
-Γεια σου παππού... μπλα μπλα μπλα ...θυμάσαι να μου πεις μια φορά που να σου `τύχε κάτι και να χάρηκες ΠΟΛΥ;

Ο γερακος σκέφτεται, σκέφτεται...
-Μια φορά, πριν πολλά χρόνια ένας γείτονας -Θεός σχωρεστον-έ χασε ένα πρόβατο στο βουνό. Μαζευτήκαμε λοιπόν καμία δεκαριά νοματαίοι, βγήκαμε στο βουνο βρήκαμε το πρόβατο, το γαμ...με και το φέραμε πίσω.
(-Αυτό δεν μπαίνει στην εργασία...για να ξαναδοκιμάσω) -ωραία...μήπως θυμάσαι καμιά ΑΛΛΗ φορά, που να `γίνε κάτι ΑΛΛΟ και να χάρηκες ΠΟΛΥ;

Ξανασκέφτεται ο γερακος.... -Μια άλλη φορά, ένας άλλος γείτονας-Θεός σχωρεστον κι αυτόν-έχασε την κόρη του στο βουνό. Ε, μαζευτήκαμε καμιά εικοσαριά άντρες, βγήκαμε στο βουνό, ψάξαμε, τη βρήκαμε, τη γαμ...με και τη φέραμε πίσω.
-Ωραία, παππού...(σε λάθος κατεύθυνση ψάχνω, ας αλλάξω θέμα) τώρα να σε ρωτήσω κάτι άλλο...θυμάσαι να μου πεις αν σου έτυχε ποτέ τίποτα
που να ντράπηκες ΠΟΛΥ;;;

Ο γερακος πέφτει σε βαθιά περισυλλογή...το βλέμμα χαμηλωμένο...και τελικά, με ύφος μεγάλης ένοχης,:
-Μια φορά χάθηκα στο βουνό......