αν και το ειχαμε στο παλιο το φορουμ το βρηκα μεσω google και ειπα να το φερω και εδω,αν και οι κυπριοι δεν ειναι πια επισκεπτες μας για να σχολιασουν...
[...]
Ο Ευαγόρας, γιος του Νικοκλή, απόγονου του Τεύκρου γεννήθηκε το 435 π.Χ. Όταν ήταν έφηβος κινδύνεψε να σκοτωθεί από τον τύραννο της Σαλαμίνας, Αυδήμονα, επειδή ο τελευταίος φοβόταν μήπως ο Ευαγόρας απομακρυνθεί από την τυραννίδα. Έτσι, ο Ευαγόρας κατέφυγε στην Κιλικία, (βλ. εξορία Μακαρίου) όπου και οργάνωσε συνωμοσία κατά του τυράννου, επανερχόμενος το 411 π.Χ. και σκοτώνοντας τον τύραννο και αναλαμβάνοντας την εξουσία. (βλ. επάνοδος Μακαρίου και αγώνας της ΕΟΚΑ) Αμέσως μόλις έγινε βασιλιάς, ο Ευαγόρας κατάβαλε τεράστιες προσπάθειες για την πνευματική και υλική ευημερία και ευμάρεια των κατοίκων της πόλης του, ταυτόχρονα όμως ανέπτυξε και καλές σχέσεις με τους γύρω λαούς.(βλ. ΕΣΣΔ, Αραβικές χώρες, κίνημα των Αδεσμεύτων) Ο Δαρείος Β’ δεν αντέδρασε στην ανατροπή του Αυδήμονα, επειδή ο Ευαγόρας εξακολούθησε να πληρώνει τους φόρους του. Όντας διπλωματικός και εύστροφος ηγέτης, κατάφερε να συνάψει φιλικές σχέσεις τόσο με το βασιλιά των Περσών (βλ. Τουρκία και συνθήκη Ζυρίχης), Αρταξέρξη, όσο και με τη δημοκρατία των Αθηνών, εδραιώνοντας την εξουσία του και επεκτείνοντας την κυριαρχία του στο μεγαλύτερο μέρος της Κύπρου, το οποίο αποτελούσαν 10 πόλεις-βασίλεια που κυβερνούνταν από Φοίνικες και τελούσαν κάτω από τους Πέρσες.
Υπάρχουν πληροφορίες ότι μεταξύ του 392 - 391 π.Χ. κατάφερε να ενώσει υπό το σκήπτρο του ακόμη και τα βασίλεια που αντιτίθονταν στην κυριαρχία του (βλ. μεριδα Τ/κ). Σίγά σιγά κατόρθωσε να ανατρέψει το καθεστώς που επιβλήθηκε στη Σαλαμίνα και ολόκληρη την Κύπρο, μετά το θάνατο του Κίμωνα στο Κίτιο (449 π.Χ.). Το 448 π.Χ., αφού σκοτώθηκε τόσο ο Κίμωνας όσο και ο Στρατηγός Αναξικράτης (βλ. Χούντα), οι Αθηναίοι θεώρησαν συμφέρον να πάψουν να έχουν βλέψεις στην Κύπρο και έτσι συνήψαν την «Ειρήνη του Καλλία», όπου τερματίζονταν οι πολεμικές επιχειρήσεις και οι Αθηναίοι εγκατέλειπαν κάθε διεκδίκησή τους πάνω στην Κύπρο, αφήνοντας το νησί στο έλεος των σκληροτράχηλων Περσών (βλ. αποχώρηση ελληνικής μεραρχίας). Το γεγονός ότι ο Ευαγόρας κέρδιζε έδαφος ανησύχησε τον Αρταξέρξη, γεγονός που προκάλεσε εχθρότητα μεταξύ στα δύο βασίλεια και οδήγησε στον Κυπριακό Πόλεμο (394-385 π.Χ.) (βλ. δικοινοτικές ταραχές), τον οποίο νίκησε ο Ευαγόρας, μαζί με τη βοήθεια του άρχοντα των Αιγυπτίων, Άκορι· (βλ. ΕΣΣΔ) οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες του αρνήθηκαν βοήθεια,. Οι μόνες κυπριακές πόλεις που αντιστάθηκαν ήταν το Κίτιο, η Αμαθούντα και οι Σόλοι, που συνέχισαν να υποστηρίζουν τους Πέρσες (βλ. ΕΟΚΑ Β).
Τελικά νίκησε ο Ευαγόρας, αλλά ηττήθηκε σημαντικά σε μια ναυμαχία κοντά στο Κίτιο. Τα πράγματα αντιστράφηκαν, όμως, με την «Ανταλκίδεια Ειρήνη», που σήμαινε διπλωματική νίκη των Περσών (βλ. πραξικόπημα). Η «Ειρήνη του Ανταλκίδα», που υπογράφτηκε το 386 π.Χ. από τους Σπαρτιάτες, άφηνε το νησί στα χέρια των Περσών, εξασφαλίζοντας ειρήνη ανάμεσα στους Λακεδαιμόνιους και τους Πέρσες, ενώ όποιος παραβίαζε το κείμενο status quo θα ήταν εχθρός του Πέρση βασιλιά. Λίγο μετά από την ειρήνη αυτή, ο Ευαγόρας δολοφονήθηκε από τον ξεσηκωμένο λαό της Σαλαμίνας (374 π.Χ.) και τον διαδέχθηκε ο γιος του Νικοκλής (βλ. Σαμψών), γνωστός από τις προτροπές του Ισοκράτη. Ο Ισοκράτης είχε γράψει πολλές εύφημες μνείες για τον Ευαγόρα.
[...]
Ο Πνυταγόρας (351-332 π.Χ.), εγγονός του Ευαγόρα Α’ στάθηκε ο τελευταίος σημαντικός διάδοχος του Ευαγόρα, αντιστάθηκε δε με πείσμα στη φιλοπερσική πολιτική του προκατόχου του. Κάπου εδώ κλείνει η δυναστεία των απογόνων του Τεύκρου. Ηθικό δίδαγμα είναι αυτό που είχε και ο Ευαγόρας: Nα αγαπάμε την Κύπρο, την πατρίδα μας, και να μην εμπιστευόμαστε κανένα, ούτε ακόμη και τους Έλληνες και την Ελλάδα, γιατί η πολιτική είναι ένα βρώμικο παιγνίδι, πολλά γίνονται και τα συμφέροντα είναι τόσα πολλά, που το «πούλημα» ενός νησιού δεν κοστίζει τίποτα για τους πολιτικούς.
http://www.typos.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=5394
.....οι παραλληλισμοί ίσως να είναι πρόχειροι και βεβιασμένοι, η επανάληψη όμως της ιστορίας είναι αδιαμφισβήτητη.......