[Xavier]

Είναι θέμα χαρακτήρα

Οι επιτυχίες και οι αποτυχίες στον αθλητισμό χρειάζονται πάντα διπλή ανάγνωση για να τις μετρήσεις όπως τους πρέπει. Η πρώτη, η προφανής, έχει να κάνει με το αποτέλεσμα. Τι κέρδισες, ποιους χρειάστηκε να προσπεράσεις για να φτάσεις στην κατάκτηση, τι απόδοση είχες στα κρίσιμα παιχνίδια. Η δεύτερη στηρίζεται στον τρόπο με τον οποίο κέρδισες (ή έχασες), τις προσδοκίες που είχες δημιουργήσει στην πορεία και τον τρόπο που διαχειρίστηκες το τελικό θετικό ή αρνητικό πρόσημο: Τον χαρακτήρα, δηλαδή, που έβγαλες στο γήπεδο στους αγώνες που έδωσες.
Στη λογική αυτή, το διήμερο που προηγήθηκε – με πολλά και κρίσιμα παιχνίδια – αποδείχτηκε το ιδανικό πεδίο για να αναδειχθούν τόσο οι «ατσάλινοι» χαρακτήρες, οι «νικητές», όσο και οι «παλιοχαρακτήρες» που (ιστορικά) ευδοκιμούν σε κάθε περιβάλλον και, μ’ ένα περίεργο, δικό τους τρόπο, κρατούν το ισοζύγιο ανάμεσα στη φωτεινή και τη σκοτεινή πλευρά των αγώνων.
Χαρακτήρας: Ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς. Έχοντας την αποκλειστική ευθύνη για πάνω από 3.000.000 ευρώ πεταμένα στα σκουπίδια φέτος (Ντελκ, Γιαφτόκας) και βγάζοντας ουσιαστικά με 10 παίκτες τη σεζόν, κατόρθωσε να κατακτήσει το 6ο κύπελλο πρωταθλητριών της καριέρας του δίνοντας τέτοιο ρεσιτάλ στον πάγκο που, αν ήταν σε σκηνή όπερας, ο κόσμος δεν θα τον είχε ακόμα αφήσει να κατέβει από τα συνεχόμενα encore.
Χαρακτήρας: Ο Ντέγιαν Τομάσεβιτς. Καμία αντίρρηση, ο Διαμαντίδης ήταν εξαιρετικός, ο Μπατίστ υπερπολύτιμος και ο Σισκάουσκας «λίρα εκατό» σε άμυνα και επίθεση (εκτός από τα 0/5 τρίποντα, αλλά ποιος νοιάζεται. Εντούτοις, οι 16 πόντοι σε 21’ συμμετοχής και η γενικότερη παρουσία του 34χρονου Σέρβου του ΠΑΟ απέδειξαν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ήταν ο «από το πουθενά» πραγματικός MVP της αναμέτρησης.
Χαρακτήρας: Ο κόσμος του «τριφυλλιού». Τίγκαρε το κλειστό του ΟΑΚΑ, τραγούδησε, φώναξε και στήριξε την ομάδα μέχρι τέλους. Δικαίως πανηγύρισε με την καρδιά του στο τέλος. Έχει την καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη άλλωστε.
Παλιοχαρακτήρας: Ο κόσμος του ΠΑΟ. Η γιούχα στον Θοδωρή Παπαλουκά στην απονομή των μεταλλίων – τη στιγμή μάλιστα που ο ίδιος τους χειροκροτούσε – είναι η ανακλαστική αντίδραση ενός κομματιού της κερκίδας που αποδεικνύει ότι, όπως του σκύλου-πειραματόζωου του Παβλόφ του έτρεχαν τα σάλια μόλις άκουγε να χτυπάει ένα κουδουνάκι που σχετιζόταν με φαγητό, έτσι και όποιοι έχουν μία αποδεδειγμένα ανήκεστη βλάβη στον εγκέφαλο, αυτή ενεργοποιεί την αηδιαστική καφρίλα τους ακόμα και τη στιγμή που ζουν τη μεγαλύτερη χαρά της χρονιάς.
Χαρακτήρας: Η ΑΕΛ 1964. Μπήκε στο Πανθεσσαλικό με σκοπό «να το πάρει» την ίδια ώρα που οι παίκτες του ΠΑΟ έμπαιναν στο γήπεδο σκεπτόμενοι ότι «έπρεπε να το πάρουνε». Και δεν χρειάζεται να παραθέσουμε τις (ασύλληπτου μεγέθους) γραφικότητες του Κοέλιο περί «συνομωσίας του σύμπαντος» για να δούμε ότι αυτός ο «άτιμος» ο ψυχισμός (τι άλλο μπόρεσε να σπρώξει μια ομάδα να βάλει δύο γκολ με μιάμισι ευκαιρία και να κατακτήσει το κύπελλο, τη στιγμή που ο αντίπαλός της δεν μπορούσε να σπρώξει την μπάλα στα δίκτυα σε κενή εστία.
«Παλιοχαρακτήρας»: Τη στιγμή που η Μάντσεστερ κατακτούσε το 16ο πρωτάθλημα της ιστορίας της - και ένατο στα 21 χρόνια παρουσίας του Σερ Αλεξ Φέργκιουσον στο τιμόνι της - ο Σκωτσέζος προπονητής, στο πνεύμα του «και τώρα τι θ’ απογίνουμε χωρίς βαρβάρους;» ουσιαστικά παρακαλούσε να μείνει ο Μουρίνιο στην Τσέλσι και τη νέα χρονιά γιατί «απολαμβάνει τους διαλόγους τους». Την ίδια στιγμή ο ξινισμένος Πορτογάλος προσπαθεί ακόμα να χωνέψει πως έχασε τους δύο βασικούς στόχους της χρονιάς (Τσάμπιονς Λιγκ, πρωτάθλημα) ψάχνοντας στη ντουλάπα του να βρει ποιο «φάντασμα» (λ.χ. διαιτησία, τραυματισμοί, πρόγραμμα) θα ανασύρει για να ενισχύσει την υπεράσπισή του. Βαρεμάρα.
Απόλυτος Χαρακτήρας: Ο Σερ Μπόμπι Ρόμπσον. Όχι για κάποιο ποδοσφαιρικό του επίτευγμα με την εθνική Ιρλανδίας, στην οποία είναι τεχνικός σύμβουλος. Αλλά για το ότι στα 74 του διαγνώστηκε για έκτη φορά με καρκίνο, αυτή τη φορά στον πνεύμονα, και θα ξεκινήσει για πολλοστή φορά χημειοθεραπεία που θα διαρκέσει έξι εβδομάδες. Κι όμως είναι ακόμα εκεί, όρθιος και ενεργός, να ξαναβγάζει τη γλώσσα στο Χάρο δηλώνοντας «Έχω παλέψει σκληρά στη ζωή μου και θα συνεχίσω να μάχομαι, όπως πάντα».
Υ.Γ. Νίκο Γκάλη, ευχαριστούμε που σε είδαμε. Έστω και για λίγο. Γιατί τα μάτια σου ήταν ένα ακόμα «τζαμπ σουτ» από τα γνωστά, τα δικά σου, που μπήκε «ασάλιωτο» -όπως όλα- στο κομμάτι εκείνο της ψυχής μας που σε έχουμε φυλαγμένο για πάντα.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης