[Xavier]

Ρίνο εσύ, σούπερ σταρ

Οι λάτρεις του καλού ποδοσφαίρου, ξεστομίζουν το όνομα «Κακά» και μια γλυκιά γεύση φρουτόκρεμας γεμίζει το στόμα τους – παρά το ατυχές και κάκοσμο του ονόματος. Αυτός είναι, σου λένε, ο απόλυτος σταρ όχι μόνο της Μίλαν, αλλά του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, αυτός καθάρισε τη Μάντσεστερ σαν αυγό, αυτός έκανε την αγγλική άμυνα να μοιάζει με εργοτάξιο γεμάτο τρύπες και λακκούβες, αυτός τους έκανε να κουτουλάνε μεταξύ τους, αυτός έχει βάλει 10 γκολ σε 12 αγώνες παρόλο που έρχεται από τα χαφ, αυτός, αυτός, αυτός, μπλα μπλα μπλα… Συμφωνούμε απόλυτα. Οι άλλοι, οι εραστές των αριθμών και του παλιού καλού κρασιού, θα ανοίξουν ένα μπουκάλι στην υγειά του Κλάρενς Ζέεντορφ και θα θυμηθούν, γουλιά – γουλιά, όλες τις συμμετοχές του σε τελικούς Champions League, τις κούπες που έχει σηκώσει, τις φανέλες που έχει φορέσει και τα μεγάλα παιχνίδια που έχει παίξει, τα οποία είναι περισσότερα από τα ένσημα που έχει κολλήσει 65χρονος δημόσιος υπάλληλος, που δουλεύει από τα 19 του. Αυτός είναι η μεγάλη κλάση, η ποιότητα, το «10» το καλό, αυτός εκτέλεσε τη Μπάγερν, αυτός έβαλε το καθοριστικό δεύτερο γκολ στον Φαν Ντερ Σάαρ, αυτός, αυτός, αυτός, μπλα μπλα μπλα… Και μ’ αυτούς συμφωνούμε. Υπάρχουν οι προηγούμενες απόψεις, οι προαναφερθέντες παίκτες, ένας στρατός ακόμη από παιχταράδες που κυκλοφορούν στον κόσμο, οι τεχνίτες, οι ποικιλίες, οι φονιάδες των τερματοφυλάκων, οι χρήσιμοι, τα πολυεργαλεία, οι τρεχαλατζήδες, οι μαντουμαδόροι, οι ψυχάρες, οι σκληροί και τόσες άλλες κατηγορίες. Και υπάρχει και ο Ρίνο.
Ο Τζενάρο Ιβάν Γκατούζο δεν είναι σταρ. Δεν είναι ομορφόπαιδο, δεν έχει το σεξ – απίλ του Μαλντίνι, την τεχνική του Κακά, το παλμαρέ του Ζέεντορφ, τα καλά στημένα του Πίρλο, δεν κόστισε όσα ο Τζιλαρντίνο. Το όνομά του δεν έχει παίξει στα μεταγραφικά σίριαλ των περασμένων ετών, καμία Ρεάλ, Μπάρτσα ή Ίντερ δεν έδωσε γη και ύδωρ για να τον αποκτήσει, κανένα κούρεμα ή μη κούρεμά του δεν έγινε trend, οι παπαράτσι δεν στήνονται μερόνυχτα έξω από το σπίτι του για μια φωτογραφία. Αλλά αν ψάξει κανείς για τον πραγματικό καταλύτη (και) της φετινής πορείας της Μίλαν, τον άνθρωπο που βγάζει σε κάθε παιχνίδι την ψυχή του, τη σπλήνα του και τα πνευμόνια του και τα εναποθέτει για 90 λεπτά στο γρασίδι, ας μην κοιτάει δεξιά κι αριστερά. Ο αγαπημένος τύπος με το «8» στην πλάτη, είναι ο άνθρωπός μας.
Ο Ρίνο είναι το συνώνυμο του παλιού, αγνού και πρωτόγονου παιχνιδιού της αλάνας, όπως το μάθαμε και το γουστάραμε όταν ήμασταν πιτσιρίκια. Είναι ο τύπος που παίρναμε πάντα στην ομάδα μας, όταν κάναμε «ποδαράκια» και διαλέγαμε παίκτες εναλλάξ. Είναι αυτός που έβαζε τις φωνές όταν οι συμπαίκτες του χάζευαν, που δεν ξεκίναγε ποτέ τον καυγά αλλά πάντα έμπαινε στη μέση για να τον σταματήσει ή να τον συνεχίσει, που δεν μάσαγε από κλωτσιές κι έριχνε άλλες τόσες. Έτρεχε όσο όλοι οι υπόλοιποι μαζί, είχε μόνιμα γρατσουνισμένα γόνατα και μώλωπες παντού, μερικές ξεραμένες σταγόνες αίμα κοσμούσαν το κεφάλι του. Και στο τέλος του αγώνα, αυτόν παίρναμε αγκαλιά και πηγαίναμε για μια Κόκα – Κόλα, λίγο πάγο στον αστράγαλο κι έναν επίδεσμο στο κεφάλι.
Αυτός είναι ο Ρίνο στα γήπεδα της Ευρώπης. Έλειψε στο δεύτερο ημίχρονο στο Ολντ Τράφορντ κι ήρθε η ανατροπή. Έπαιξε στο Σαν Σίρο και το κέντρο του γηπέδου ήταν τόσο δικό του, όσο η βεράντα του σπιτιού του. Έριξε και έφαγε κλωτσιές. Έτρεξε και έκοψε μπαλιές όσο κανείς άλλος. Κέρδισε χρόνο όταν η ομάδα του έπρεπε να πάρει ανάσες. Έβρισε τους Αγγλους κατάμουτρα για να τους σπάσει τον τσαμπουκά. Ήταν σε τρανς, ντελίριο κανονικό, όταν αντικαταστάθηκε. Και αποθεώθηκε όπως του άξιζε. Η ειρωνεία της τύχης, ξέρετε ποια είναι; Ότι έκανε αυτό το παιχνίδι, απέναντι σε μια ομάδα που έψαχνε ακριβώς έναν τέτοιο παίκτη, από τη στιγμή που σταμάτησε ο Ρόι Κιν μέχρι σήμερα. Και –φυσικά- δεν τον έχει βρει. Που έδωσε έναν σκασμό λεφτά για να πάρει τον soft Κάρικ, που προτιμά να κάνει μπάντζι τζάμπινγκ χωρίς λάστιχο, παρά τάκλιν στη φωτιά. Που ψάχνοντας τον «αλητάκο» της μεσαίας γραμμής, δοκίμασε μέχρι και τον Αλαν Σμιθ εκεί, όχι γιατί θα μπορούσε να γίνει ξαφνικά αμυντικό χαφ, αλλά γιατί έμοιαζε αρκετά αλάνι για να κάνει κάποια από τα πράγματα που απαιτεί η συγκεκριμένη θέση της συγκεκριμένης ομάδας. Τζίφος. Ο Ρίνο είναι ένας. Και μοναδικός. Έχει το σεβασμό και την εκτίμησή μας. Οι Φαμπρεγκάδες, Ντιαράδες, Τσάβιδες και Ζιλμπέρτοι του κόσμου τούτου, ας προσέλθουν για να του δέσουν τα παπούτσια. Αν είδαν το παιχνίδι της Τετάρτης, ας στείλουν τα δίδακτρά τους στο λογαριασμό του Ρίνο. Ιδιαίτερα μαθήματα, παραδίδονται κατ’ οίκον, κατόπιν ραντεβού.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης