[Xavier]

Numero Br(uno)

Τον Μπρούνο τον αγαπήσαμε απ’ την αρχή. Τον αγκαλιάσαμε, σχεδόν τον μαζέψαμε. Τον πηγαίναμε από την πρώτη στιγμή και «μας πήγε» μέχρι τέλους. Μέχρι το αποθεωτικό standing ovation του ΟΑΚΑ.
Κι αυτό χωρίς να είναι σταρ, χωρίς να είναι ντίβα, χωρίς να είναι ζεν πρεμιέ. Τον αγαπήσαμε με τον διαστροφικό τρόπο που αγαπάμε τους «γοητευτικούς - άσχημους» του σινεμά, όπως π.χ. τον Μπελμοντό.
Ίσως το «σινεμά» να είναι και η λέξη - κλειδί στην περίπτωσή του. Γιατί αν ο Μπρούνο από δω και πέρα αποφασίσει να βγει στη γύρα, δεν πρέπει να στείλει DVD στους ενδιαφερόμενους – πρέπει να στείλει μπομπίνα. Με φιλμ ασπρόμαυρο. Που θα ξεκινάει με νεορεαλιστικό γκρο-πλαν στην Παζολινική φάτσα του και θα τελειώνει με Φελινική περιήγηση στη χαρτογραφία των τατουάζ του. Στο ενδιάμεσο, ντυμένη με μουσική υπόκρουση Μορικόνε, θα παίζει η κοκορομαχία του με τον Μάρκο Ματεράτσι. Οι σκηνές θα διανθίζονται από τραβήγματα φανέλας, πονηρά τάκλιν και διαμαρτυρία με «μούτα» α λα Μπενίνι.
Μ’ αυτόν τον τρόπο κέρδισε κι εμάς. Όπως έχουμε κολλήσει με τις ασπρόμαυρες κωμωδίες, που τις γουστάρουμε χωρίς να μας απασχολεί η ποιότητά τους, έτσι κολλήσαμε και με την πάρτη του. Γιατί είναι ο πρωταγωνιστής που μας ταιριάζει.
Σε μια χώρα που ασχολείται εμμονικά με το ποδόσφαιρο αλλά δεν βλέπει συχνά αρτίστες της μπάλας, οι οπαδοί επιλέγουν να λατρεύουν αυτό που μπορούν να έχουν συχνότερα – δηλαδή τους «αλήτες». Αυτούς με τους οποίους μπορούν να ταυτιστούν γιατί δείχνουν (και είναι) έτοιμοι να κατασπαράξουν τον αντίπαλο, να κάνουν μανούρα όποτε χρειαστεί (ή και χωρίς να χρειάζεται), να βάλουν πόδια, χέρια και κεφάλι στη φωτιά, να κάνουν το σωτήριο τάκλιν στην γραμμή, να παίρνουν κάρτες για «επαγγελματικά φάουλ» που βγάζουν την ομάδα από τις δύσκολες στιγμές, να σκοράρουν και να πανηγυρίζουν λες και κέρδισαν το δεκαπλό τζακ-ποτ, αποδεικνύοντας ταυτοχρόνως την αφοσίωση στη φανέλα, καθώς παίρνουν αγκαλιά τα κάγκελα για να γιορτάσουν μαζί τους - και στο τέλος του αγώνα τους πετάνε τη φανέλα για σουβενίρ. Και στο χειροκρότημα να στύβουν το περιαγκώνιο, όπως οι ροκ σταρ τα φανελάκια τους στις συναυλίες.
Η λατρεία για τον Μπρούνο δεν έχει αναγκαστικά να κάνει αποκλειστικά με την αγωνιστική του προσφορά. Στο πρόσωπό του κάθε ΑΕΚτζης –κάθε λάτρης αυτού του ορίτζιναλ ανθρωπότυπου- βλέπει, εκτός από έναν καλό και σταθερό κεντρικό αμυντικό, τον άνθρωπο με τον οποίον θα ήθελε να βγει παρέα για να κυνηγήσουν γκόμενες. Τον φίλο που θα ήταν ο πρώτος που θα έπαιρνε τηλέφωνο για να μοιραστεί τον προβληματισμό του κι αυτός θα του έδινε τη σωστή συμβουλή. Μα, πάνω απ’ όλα, βρίσκει στον Μπρούνο το πρωτοπαλίκαρο κάθε σωστής (ποδοσφαιρικής) συμμορίας που βάζει τα στήθια του μπροστά και την οδηγεί στη μάχη. Κι εκεί ακριβώς, στη μάχη, είναι που ο Μπρούνο τα δίνει όλα. Μπορεί να μη μετέχει στο στρατηγικό σχεδιασμό, μπορεί να μην είναι ο καλύτερος τακτικιστής, αλλά είναι ο πιο τίμιος και αφοσιωμένος στρατιώτης.
Ίσως γι’ αυτό οι οπαδοί της Σιένα του φώναζαν λυσσασμένα «Μπρούνο, χτύπα για μας». Ίσως γι’ αυτό οφείλουμε να του φωνάξουμε κι ένα «Μπρούνο, χτύπα κι άλλο για μας». Δηλαδή «μείνε εδώ για πάντα», άλλαξε φανέλα, άλλαξε άθλημα, αλλά μείνε κοντά μας. Είσαι ο Φούντας μας και είμαστε το αφοσιωμένο σου κοινό. Σ’ όποιο κανάλι κι αν φωνάξεις «κρατάω μαχαίρι», τις ίδιες υψηλές θεαματικότητες θα κάνεις.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης