Σαν το πακέτο που δεν έχει πια τσιγάρα,
έτσι και μένα τώρα με παραπετάς....
Ανήκω σε μια «επικίνδυνη» εποχή. Σε μια εποχή, που όπως περιγράφει και το γνωστό κείμενο που κυκλοφορεί εδώ και αρκετό καιρό στο διαδύκτιο, είχαμε τη τύχη να επιζήσουμε οδηγώντας χωρίς ζώνες ασφαλείας, ASR, ABS, ESR, και ότι θέλεις βάλε. Ακόμη πιο πιτσιρικάδες, αν κάναμε και κάνα καρούμπαλο στο κεφάλι σκαρφαλώνοντας στις μάντρες, παίζοντας με τις σφεντόνες ή τρέχοντας ανέμελοι στις αλάνες εκεί στο Πέραμα που μεγάλωσα, δεν μας κουβαλάγανε επειγόντως για ακτινογραφία, αξονική, μαγνητική και ψηφιακή αγγειογραφία. Το πολύ-πολύ δυο ράμματα στο τοπικό ιατρείο του ΙΚΑ, κολλάγαμε και το «ενοικιαστήριο», και ξανά πίσω στο δρόμο. Το μόνο κουσούρι που (ελπίζω
) μου έμεινε, είναι μια μικρή δερματική υπερκεράτωση απο τα ράμματα δίκην ελιάς, στο πίσω μέρος του κρανίου ανάμεσα στο τριχωτό της κεφαλής. Δεν την αφαιρώ επίτηδες. Για να θυμάμαι όποτε την ακουμπάω εκείνα τα παλιά χρόνια..
Επικίνδυνες εποχές, αλλά πολύ απολαυστικές.
Καπάκι ήρθαν και οι έντονες επιρροές από τον απόηχο των θρυλικών εικόνων του Μπόγκαρτ, του Μάρλον Μπράντο και του Τζέημς Ντιν.
Μυστήριο, απειλή, μπέσα, ανδρισμός και στο χέρι... πάντα ένα τσιγάρο.
Μεγάλος πειρασμός! Κάτω από μια μουριά, τρια-τέσσερα στενά πίσω από το Γυμνάσιο συζητάγαμε τακτικές, σχέδια και μάχες που θα δίναμε για τα κορίτσια των ονείρων μας, και κάθε τόσο τραβάγαμε και καμια ρουφηξιά. Το πας κάτω ρε? Για να δώ? Όχι δεν το πήγαινα... Και ήταν τόση η ενοχή που ένιωθα ώστε ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί.
Αργότερα στο Πανεπιστήμιο το πήγα κάτω. Ποτέ δεν ήμουν μανιώδης καπνιστής. Μέχρι που μια στιγμή τόκοψα για καμια δεκαπενταριά χρόνια. Τώρα αν τύχει κάνω μερικά τσιγάρα με τον καφέ ή έξω όταν η παρέα το επιτρέπει. Περισσότερο για να αναπολώ εκείνες τις εφηβικές και νεανικές στιγμές όπου το ζενίθ του κάθε συναισθήματος χαράς, λύπης, ενθουσιασμού ή συλλογισμού ήταν συνδεδεμένο με ένα αναμμένο τσιγάρο.
Πολύς ντόρος γίνεται.. Ξαφνικά για τους μεγαλοσχήμονες η ανθρώπινη ζωή απέκτησε αξία και κόπτονται για την υγεία μας, τόσο υποκριτικά... που τους πήραν χαμπάρι ακόμη και οι πιο αφελείς. Κάποιοι άλλοι μιλάνε για συμφέροντα.. ασφαλιστικές εταιρείες.. καπνοβιομηχανίες.. Για εμάς τους κοινούς θνητούς το μόνο που ίσως πρέπει να ισχύσει πλέον είναι, αυτό που θα έπρεπε πάντα να ισχύει. Ότι τα δικαιώματα του ενός σταματούν εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου ή και το αντίστροφο. Τίποτα καινούργιο...
Το θέμα είναι, ότι θέλοντας ή μη σε λίγο θα πούμε οριστικά αντίο στο τσιγάρο. Το θεμέλιο λίθο τον έθεσε ο Γούντυ Άλεν όταν είπε κάπου ότι το να φιλάς μια καπνίστρια είναι σαν να γλύφεις σταχτοδοχείο. Μετά συνέχισε ο Ράσελ Κρόουλ στο Insider και, μετέπειτα, ακόμη και οι καπνοβιομηχανίες παραδέχτηκαν τις βλαβερές συνέπειες του τσιγάρου... Καταστροφικές κυρίως για τις... ασφαλιστικές. Έτσι λοιπόν, είτε με νόμους κι αστυνόμους είτε μέσα από προσπάθειες κοινωνικού διαλόγου (αυτό που κάποτε ονομάζαμε «κοινωνική διαπαιδαγώγηση»), θα έλθει ή ώρα που θα μπορούμε επιτέλους να ορίσουμε το πότε και πως θα πεθάνουμε εμείς και οι άλλοι.
Οι εποχές αλλάζουν. Το ίδιο και τα πρότυπα. Κάποτε μας το πλάσαραν τώρα μα το κόβουν..
Δε βαριέσαι... Από το "πεντάπτυχο" του Μπόγκαρτ ας αφαιρέσουμε το τσιγάρο. Ας αφαιρέσουμε ακόμη και το μυστήριο και την απειλή.
Αρκεί να μην σβήσει ποτέ και ας σιγοκαίει για πάντα η μπέσα και ο ανδρισμός.