Δεν σε γνωρίζω και σου ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη γι αυτά που θα σου γράψω αλλά...
Δεν ξέρω αν είσαι εδώ γιατί αναζητάς το χειροκρότημα της αποδοχής ή το μοιρολόι του οίκτου αυτών που σε διαβάζουν.
Κάθεσαι και μοιρολατρείς δημόσια, ξεφτιλίζοντας τον εαυτό σου μπροστά στα μάτια του εαυτού σου.
Μια σχέση μπορεί πάντα να τελειώσει. Και ειδικά αν δεν έχει εκπληρωθεί ολοκληρωτικά, όταν τελειώνει, ο πόνος είναι αφόρητος.
Είναι νόμος όμως πως οτιδήποτε αρχίζει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πάντα κάποτε τελειώνει.
Και το τέλος είναι πηγή ζωής γιατί μετά ακολουθεί μια καινούργια αρχή.
Τέτοιο όμως βαθμό χαμηλής αυτοεκτίμησης σαν κι αυτόν που διέπει εσένα είχα πολύ καιρό να συναντήσω.
Ξύπνα!!
Ζεις ακόμη!! Και κάπου εκεί έξω υπάρχει κάποιος που σε χρειάζεται...
Κάποιος όμως που χρειάζεται εσένα, και όχι την διαστρεβλωμένη εικόνα που σε έχουν εκπαιδεύσει να σχηματίζεις εσύ για τον εαυτό σου.
Ξεγύμνωσε λοιπόν τον πραγματικό σου εαυτό, αυτόν που βαθιά μέσα σου γνωρίζεις πολύ καλά, και βγες να διεκδικήσεις αυτό που σου αξίζει.
Και έχε πάντα σαν όπλο σου τη γνώση πως τα πραγματικά ψέματα είναι όλες αυτές οι "αλήθειες" που σου έχουν φυτέψει στο μυαλό από τότε που ήσουν μικρό παιδί.
Μια από τις πολλές είναι κι αυτή...
Σου αφιερώνω επίσης αυτούς τους στίχους.
Τους έχει γράψει μια κοπέλα που την λένε Ειρήνη...
Τέχνη αυτολύπησης
χίλιων μερών τις θύμισες
σε γυάλινο ποτήρι έσταξες..
ζωγράφισες κει μέσα μια γωνιά
-ρωγμή στο χρόνο-
και λούφαξες για πάντα
ηδονικά ξύνοντας τις πληγές σου
κι ανατριχιάζοντας απ' το αίμα
που άφθονο κυλούσε..
ηδονικά πάντα..
βολικό το βρήκες να σε λυπούνται`
μεθούσες με τα λόγια της παρηγοριάς
κι έβγαλες τη θλίψη σου στο σφυρί
ξεπουλώντας την, νοθεύοντάς την
φτηνά , πολύ φτηνά
αγοράζοντας..
την προσοχή των άλλων..
είν' εύκολο να αυτοοικτίρεσαι
να αναλώνεσαι σε τύψεις κι ενοχές
το μόνο εύκολο..
ίσως ποτέ δεν το κατάλαβες
-πάντοτε προσπαθώντας
των άλλων τη ματιά να προσελκύσεις-
ίσως δεν το 'νιωσες
πως γύριζες την πλάτη
στις δικές σου τις κραυγές
τους πόθους τους αγιάτρευτους
που μέσα σου αλυχτούσαν..