[dimig]

Το "πληγωμένο" παρακράτος.

Αυτά τα "όρια" εμφανίστηκαν με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Μεσούσης μιας τρομερής οικονομικής κρίσης, ήρθε το σκάνδαλο αυτό και απειλεί με έκρηξη την ελληνική κοινωνία. Στο σκάνδαλο αυτό πρέπει ν' αναζητήσουμε την αιτία της σημερινής κοινωνικής έκρηξης. Στο σκάνδαλο αυτό πρέπει ν' αναζητήσουμε τα "ναρκωτικά", που φέρνουν σε οριακά δύσκολη θέση τον "αλητάμπουρα" της πατρίδας μας. Το τρομερό και σιχαμένο παρακράτος. Αυτού του παρακράτους την παρανομία αναζητούμε. Είναι δεδομένο ότι υπάρχει παρανομία. Το παρακράτος δεν "στήνεται" για τη δόξα της πατρίδας και το χρώμα της σημαίας. Το παρακράτος "στήνεται", για να γίνονται πλούσιοι οι παρακρατικοί και να βολεύουν και τα παιδιά τους.
Αυτό το παρακράτος και από την πρώτη στιγμή που υπήρξε "προοδεύει" εις βάρος των υπολοίπων. Εις βάρος του κόπου και της περιουσίας όλων των πολιτών. Άρα; Άρα εις βάρος της δημόσιας περιουσίας και του δημόσιου πλούτου. Για να το επιτύχει όμως αυτό έχει την ανάγκη της προστασίας. Έχει την ανάγκη της ατιμωρησίας και άρα τον έλεγχο της εξουσίας που είναι αρμόδια για αυτό. Δεν είναι δηλαδή παράξενο που στο σκάνδαλο αυτό εμπλέκονται εκκλησιαστικοί, πολιτικοί, υπηρεσιακοί και δικαστικοί παράγοντες. Ο "αφρός" της κοινωνίας. Το παράξενο θα ήταν να μην εμπλέκονταν όλοι αυτοί. Θα ήταν παράξενο, γιατί απλά δεν θα μπορούσε η διαπλοκή να λειτουργήσει χωρίς αυτήν τη "διαπαρακρατική" συνεργασία.
Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, δηλαδή, δεν είναι κάτι το πρωτοφανές, όπως ισχυρίζονται μερικοί. Είναι ο πάγιος τρόπος λειτουργίας του παρακράτους. Είναι ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι μοιράζονται μεταξύ τους τον δημόσιο πλούτο και κεφάλαιο. Το μόνο πρωτοφανές στην περίπτωση αυτήν είναι η αποκάλυψή του και αυτό συνέβη, γιατί είναι πρωτοφανής η σημερινή οικονομική κρίση. Αυτό είναι το στοιχείο, το οποίο είναι υπεύθυνο για τα όσα βλέπουμε. Η σημερινή οικονομική κρίση, δηλαδή, αποκάλυψε έναν πάγιο μηχανισμό λεηλασίας του ελληνικού λαού από το παρακράτος. Στέρεψε η κοινωνία από χρήμα και αυτό έγινε αίτιο αποκαλύψεων. Αναζητώντας τα μέλη του παρακράτους την επιβίωση τους μέσα σ' αυτήν την τρομερή οικονομική κρίση, έφτασαν σ' εκείνα τα "όρια", τα οποία μέχρι τότε δεν πλησίαζαν.
Η κατάσταση, δηλαδή, θυμίζει μια τεχνητή λίμνη, η οποία λόγω λειψυδρίας αρχίζει και χάνει τον υδάτινο όγκο της. Αυτό όμως είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό. Γιατί; Διότι εμφανίζονται πράγματα, τα οποία δεν ήταν ορατά, όταν αυτή είχε τη φυσιολογική της στάθμη. Εμφανίζονται ολόκληρα χωριά, τα οποία δεν γνώριζε κανείς ότι υπάρχουν. Εμφανίζονται πράγματα, τα οποία δεν ήταν δυνατόν να τα γνωρίζει κάποιος, που δεν είχε πληροφορίες εκ των έσω. Κάποιος, που δεν γνώριζε την ιστορία της λίμνης. Κάποιος, που δεν είχε καταδυθεί μέχρι τον "πάτο" της. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την ελληνική "λίμνη" της οικονομίας. Κάτω από τη νόμιμη "στάθμη" της ελληνικής οικονομίας υπήρχε πάντα ένα ολόκληρο παρακράτος, το οποίο —εκτός των άλλων— γίνεται πλούσιο εις βάρος όλων όσων δραστηριοποιούνται νόμιμα πάνω στη επιφάνειά της.
Η σημερινή οικονομική δυσχέρεια —και η μέχρις εσχάτων σύγκρουση μεγάλων οικονομικών συμφερόντων— αποκάλυψε αυτά τα οποία συνέβαιναν πάντα και έμεναν επιμελώς κρυφά. Η ανάγκη επιβίωσης των "γιγάντων" αποκάλυψε τα "σωθικά" της "λίμνης". Ο πόλεμος μεταξύ Κοντομηνά και Ρουσόπουλου ήταν αυτός ο οποίος αποκάλυψε το Βατοπέδι. Αν δεν υπήρχε η "λειψυδρία" της οικονομικής κρίσης, δεν θα συγκρούονταν αυτοί μεταξύ τους. Θα περίσσευαν αρκετά, ώστε να τα μοιράζονται χωρίς πρόβλημα. Η οικονομική στενότητα, σε συνδυασμό με τις τεράστιες ανάγκες των γιγάντων, έφερε τη σύγκρουση και η σύγκρουση οδήγησε στην αποκάλυψη. Το "νερό" έπεσε κι αποκαλύφθηκε μια ολόκληρη παράνομη παρακρατική "πολιτεία". Μια "πολιτεία" βολεμάτων και αρπαγής, την οποία την κατοικούν πολιτικοί, εκκλησιαστικοί, δικαστικοί και υπηρεσιακοί παράγοντες. Τα "εκλεκτά" τέκνα του παρακράτους.
Από εδώ πλέον ξεκινάνε τα πραγματικά προβλήματα του ιδίου του παρακράτους. Φάνηκε ένα μέρος του και αυτό είναι αρκετό για να καταστρέψει κι αυτό που δεν φαίνεται. Τα στοιχεία, τα οποία αποκαλύφθηκαν, είναι αρκετά, για να στείλουν στη φυλακή επιφανή μέλη τού παρακράτους. Πώς όμως θα πάνε όλοι αυτοί φυλακή; Πώς θα πάει φυλακή κάποιος, ο οποίος έχει γνώση όλου του "χάρτη" του παρακράτους; Θα θυσιαστεί ο ίδιος, για να σωθούν όλοι οι υπόλοιποι; Πώς θα πάει για παράδειγμα φυλακή ο Ρουσόπουλος, όταν θεωρεί ότι έκανε τα ίδια με τον Μητσοτάκη; Είναι θέμα χρόνου να εκβιάσει. Ή θα πάω φυλακή μαζί μ' αυτούς που σήμερα δεν φαίνονται ή καθόλου. Πώς θα πάει φυλακή ένας δικαστής, που ανήκει στο "κύκλωμα" Ρουσόπουλου, όταν θεωρεί ότι έκανε τα ίδια με κάποιον συνάδερφό του, που ανήκει στο "κύκλωμα" Μητσοτάκη; Και αυτός εκβιάζει. Ή όλοι μαζί ή κανένας. Όλοι όσοι είναι αναμεμειγμένοι τα ίδια κάνουν.
Κατάλαβε ο αναγνώστης τον λόγο που η αποκάλυψη μιας —έστω και μικρής— "πτέρυγας" του παρακράτους, το απειλεί στο σύνολό του; Κατάλαβε ότι αυτοί πλέον πρέπει να δώσουν τη μάχη της επιβίωσης; Σε διαφορετική περίπτωση θα πρέπει να σαπίσουν στη φυλακή. Ελάχιστα τους απασχολεί η ασφάλεια της χώρας. Ελάχιστα τους απασχολεί η ανεξαρτησία της. Αν μόνον το χάος μπορεί να τους εξασφαλίσει τη γενική ατιμωρησία, αυτό θα επιδιώξουν. Αν οι ξένοι μόνον μπορούν να τους προστατεύσουν, αυτούς θα έχουν για "σωτήρες". Άλλωστε, δεν κάνουν και κάτι το πρωτοφανές. Οι ίδιοι ήταν που συνεργάστηκαν με τους ναζιστές και τους Άγγλους, όταν ο λαός αιμορραγούσε. Από τη συνεργασία τους βγήκαν πλούσιοι και ασφαλείς και υπάρχουν οι εγγυήσεις ότι θα το ξαναπετύχουν.
Άρα, τι φοβούνται τώρα όλοι αυτοί; Ό,τι ακριβώς φοβάται και το παγκόσμιο σύστημα και γι' αυτόν τον λόγο συνεργάζονται μεταξύ τους. Φοβούνται μη βγει ο λαός στο δρόμο και διαδηλώσει εναντίον της δικαστικής εξουσίας, η οποία "έκρινε" τους διεφθαρμένους πολιτικούς σαν "παραπλανημένους". Μη βγει ο λαός στο δρόμο και "δηλώσει" ότι "απολύει" τη σημερινή κυβέρνηση. Το πρόβλημα όμως δεν είναι τόσο στην "απόλυση" όσο στους λόγους για τους οποίους αυτή γίνεται. Γιατί; Διότι οι ίδιοι λόγοι λειτουργούν "ακυρωτικά" και για το "δούλεμα" της επόμενης. Αν κοινοποιήσεις τους λόγους "απόλυσης" της σημερινής κυβέρνησης, δεν δίνεις το δικαίωμα στην επόμενη να σε "δουλεύει". Αν η επόμενη κυβέρνηση δεν κάνει αυτά για τα οποία "απολύθηκε" η προηγούμενη, θα "απολυθεί" και η ίδια. Μια κυβέρνηση δηλαδή του ΠΑΣΟΚ, που δεν στέλνει στη φυλακή τους εκκλησιαστικούς, πολιτικούς, δικαστικούς και υπηρεσιακούς παράγοντες θα κινδυνεύει με ανατροπή ελάχιστες μέρες μετά τη νίκη της στις εκλογές. Με μια ΝΔ σε "κώμα" και με ένα ΠΑΣΟΚ να απειλείται με "κώμα", χάνεται η ισχύς του παρακράτους και τότε τα πάντα είναι δυνατόν να συμβούν.
Με την προβοκάτσια της αστυνομίας αυτά προσπαθούν ν' αποφύγουν. Βγάζουν για λάθος λόγους τον λαό στο δρόμο, ώστε οι επόμενοι να "υποσχεθούν" πράγματα, τα οποία δεν απειλούν το παρακράτος. Θα βάλουν στη μέση την αστυνομία και όλοι θ' αποκτήσουν ρόλο. Λαός και παρακράτος θα βρεθούν "σύμμαχοι" να χτυπούν την αστυνομία σαν σάκο του μποξ. Να χτυπούν κάτι το οποίο έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να καταργηθεί. Οι πολιτικοί θα παραστήσουν τους δημοκρατικούς, που θέλουν να προστατεύσουν τον λαό από την αστυνομική βία. Οι δικαστικοί θα παραστήσουν τους φανατικούς λειτουργούς της δικαιοσύνης, τιμωρώντας παραδειγματικά τους αστυνομικούς κλπ.. …Άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε. Στο μεταξύ θα "εξαφανίσουν" στοιχεία από το σκάνδαλο, θα στρέψουν αλλού το ενδιαφέρον του κόσμου και θα "επανιδρύσουν" το κράτος. Μετά το "έξοχο" κράτος του Κωστάκη θα δούμε το επίσης "έξοχο" κράτος του Γιωργάκη.
Όλα αυτά δεν δημιουργήθηκαν σήμερα. Υπάρχει ένα ιστορικό υπόβαθρο. Το ελληνικό παρακράτος των εκκλησιαστικών, πολιτικών και δικαστικών παραπαραγόντων δεν είναι αυτοφυές. Κάποιοι το έχουν "διορίσει" στη θέση που είναι. Δεν είναι κουτοί οι Έλληνες, για να γίνουν τα "κατοικίδια" των Καραμανλήδων, των Παπανδρέου και των Μητσοτάκηδων. Οι Έλληνες "πληγώθηκαν", προκειμένου ν' ανεχθούν το παρακράτος, το οποίο ελέγχουν όλοι αυτοί. Πλήρωσαν με άπειρο αίμα ενός αδελφοκτόνου εμφυλίου αυτό το παρακράτος. Το παρακράτος, που είτε συνεργάστηκε με τους ναζιστές είτε την "κοπάνησε" μέχρι να φύγουν οι ναζιστές.
Το σύνολο δηλαδή των πολιτικών παραγόντων, οι οποίοι μονοπωλούν την εξουσία στη μεταπολεμική Ελλάδα, είναι εγκάθετοι λακέδες των Αγγλοαμερικανών. Με τα όπλα τούς επέβαλαν στον ελληνικό λαό. Όλες οι δήθεν μεγάλες πολιτικές οικογένειες της χώρας τέτοιες είναι. Οι οικογένειες των Παπανδρέου, των Μητσοτάκηδων, των Καραμανλήδων, των Μπενάκηδων κλπ., είναι εγκάθετοι των Άγγλων. Οι οικογένειες των Έβερτ, των Πάγκαλων ή των Ράλληδων, ήταν δοσίλογοι των Γερμανών. Οικογένειες "βρικολάκων", οι οποίες ισχυροποιήθηκαν και πλούτισαν, "βυζαίνοντας" από το αίμα του ελληνικού λαού. Το αίμα, που χύθηκε άφθονο στα Δεκεμβριανά και στον εμφύλιο. Αυτοί επιβλήθηκαν με τα όπλα των ξένων και στα ίδια όπλα επενδύουν την επιβίωσή τους. Από τη στιγμή λοιπόν που σήμερα υπάρχει κίνδυνος για τα ιδιόκτητα κόμματά τους, αντιλαμβανόμαστε ότι δεν έχει γι' αυτούς ιδιαίτερο κόστος ν' απευθυνθούν στους προστάτες τους.
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα μοιάζει με ένα παιδάκι, που κάνει ποδήλατο με βοηθητικές ρόδες. Ξεκινάει με αυτές και στη συνέχεια κάνει ποδήλατο φαινομενικά μόνο του. Στην πρώτη δυσκολία όμως —και προκειμένου να μην πέσει— ξαναχρησιμοποιεί τις "βοηθητικές". Για όσο διάστημα δηλαδή οι Κωστάκηδες, οι Γιωργάκηδες ή οι Ντόρες μπορούν να μας ελέγχουν, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα τα αφεντικά τους, το κάνουν χωρίς εξωτερική βοήθεια. Αν κινδυνεύσουν να χάσουν την εξουσία, τότε τα φωνάζουν, για να επαναφέρουν την κατάσταση εκεί όπου τους προστατεύει.
Αν καταλάβει κάποιος πώς κάνουν "ποδήλατο" χωρίς τις "βοηθητικές", μπορεί ν' ανακαλύψει τον σκληρό πυρήνα του παρακράτους. Οι ξένοι επιβάλουν τους ηγέτες της επιλογής τους, αλλά αυτό δεν μπορεί από μόνο του να έχει μονιμότητα. Το παρακράτος είναι αυτό το οποίο τους δίνει μονιμότητα στις θέσεις που καταλαμβάνουν με τις ξένες σφαίρες. Το παρακράτος τούς δίνει εκείνη την υπεροχή έναντι των υπολοίπων, ώστε να μην ανατρέπονται. Άρα τι αναζητούμε; Τον μηχανισμό εκείνης της εξουσίας, που παραμένει αναλλοίωτος από τις όποιες πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Τον μηχανισμό, που δεν τον επηρεάζουν εσωτερικά "μικροπροβλήματα" όπως Παλάτια, Χούντες, "Αλλαγές" κλπ.. Τον μηχανισμό, που μπορεί να υποτάσσει τον λαό στην εξουσία και ταυτόχρονα μπορεί να δίνει επιλεκτικά υπεροχή σε κάποιους συγκεκριμένους εξουσιαστές.
Αντιλαμβανόμαστε ότι όλες αυτές οι "μεγάλες" οικογένειες δεν έχουν ένα απλό κληρονομικό "χάρισμα". Έχουν ένα πολύ ειδικό δικαστικό "χάρισμα". Η δικαστική εξουσία τούς δίνει μόνιμα υπεροχή έναντι των υπολοίπων. Η δικαστική εξουσία τούς εξαιρεί από τον νόμο, ο οποίος ισχύει για όλους τους υπολοίπους. Η δικαστική εξουσία τούς δίνει αθέμιτη υπεροχή και μας εξουσιάζουν σαν να είμαστε τα "κατοικίδιά" τους και το κράτος ιδιοκτησία τους. Αυτή είναι η μόνη εξουσία, που μπορεί να το κάνει. Όποιος έχει την εύνοιά της, στην πραγματικότητα ελέγχει όλο το κράτος και τις εσωτερικές λειτουργίες τις κοινωνίας. Ακόμα κι αυτές που φαινομενικά δεν ελέγχονται. Λειτουργίες, για παράδειγμα, οι οποίες έχουν σχέση με την "ελεύθερη" οικονομία και την πολιτική.
Όταν για την ίδια παρανομία κάποιος γίνεται πλούσιος, επειδή λέγεται Λάτσης και όλοι οι υπόλοιποι απειλούνται με φυλακή, ευνόητο είναι ότι ελέγχεται η οικονομική ζωή της χώρας. Όταν για την ίδια αντιδραστική πράξη κάποιος γίνεται "ήρωας", επειδή λέγεται Τσίπρας και όλοι οι υπόλοιποι διώκονται μέχρι να φτύσουν αίμα, ευνόητο είναι ότι ελέγχεται η πολιτική ζωή της χώρας. Τα πάντα ελέγχονται, όταν μπορούν κάποιοι να "προωθούνται" με αθέμιτα μέσα στην κορυφή του τομέα όπου δραστηριοποιούνται. Ελέγχοντας οι "μεγάλες" οικογένειες τη δικαιοσύνη, είναι φυσικό τόσο να βολεύουν τα παιδιά τους όσο και να "φιλτράρουν" τα παιδιά των άλλων με κριτήρια πίστης και υπακοής προς αυτές. Ευνοημένοι όλοι αυτοί που "θαυμάζουν" τους Κωστάκηδες, τους Γιωργάκηδες και τις Ντόρες. Χωρίς εύνοια ούτε δεύτερη ματιά δεν θα τους έριχναν.
Η δικαιοσύνη έχει τα χαρακτηριστικά που της επιτρέπουν να το κάνει αυτό, χωρίς να επηρεάζεται από τις όποιες κοινωνικές αλλαγές μπορούν να συμβούν στον τόπο. Αυτό δεν αποτελεί μόνον δική μας διαπίστωση. Το έχουν αποκαλύψει μερικώς και κάποιοι άλλοι. Το έχουν πει ακόμα και μερικοί από τους "υπερέχοντες". Γιατί; Διότι γνωρίζουν ότι η μισή αλήθεια είναι χειρότερη και από το ψέμα. Πολλοί πασόκοι, για παράδειγμα, όταν θυμώνουν με τους δικαστές, τους "υπενθυμίζουν" ότι είναι οι ίδιοι που ήταν δικαστές και επί Χούντας. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά είναι μόνον η μισή. Η υπόλοιπη έχει μεγαλύτερο "βάθος". Οι δικαστές τής μεταπολίτευσης ήταν οι δικαστές που "κληρονομήσαμε" από τη Χούντα, τους οποίους η Χούντα είχε "κληρονομήσει" από το Παλάτι, το οποίο τους "κληρονόμησε" από τον δολοφόνο Σκόμπυ, ο οποίος τους "κληρονόμησε από τους ναζιστές, οι οποίοι τους "κληρονόμησαν" από το φασιστικό καθεστώς του Μεταξά.
Αυτή η εξουσία είναι το σταθερό "ταβάνι" πάνω από το οποίο παραμένουν μόνιμα οι "εκλεκτοί" και κάτω από αυτό όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες. Αυτή ορίζει τον απόλυτα φασιστικό άξονα της μεταπολεμικής περιόδου, ο οποίος "νοθεύει" τη δημοκρατία μας και την παραδίδει στην ιδιοκτησία μερικών οικογενειών. Ακριβώς, επειδή πρέπει να έχει τα ίδια χαρακτηριστικά μέσα στο χρόνο, δεν επιτρέπεται ούτε καν σ' αυτές τις οικογένειες να "παίζουν" μ' αυτήν. Δεν τη βάζουν ποτέ ανάμεσά τους στη σύγκρουση των συμφερόντων τους. Ποιος είναι αυτός ο οποίος τη διατηρεί πάντα στην τέλεια "ποιότητα"; Ο απόλυτα ειδικός στον φασισμό. Η εκκλησία. Μέσα από εκκλησιαστικές και παραεκκλησιαστικές οργανώσεις "φιλτράρονται" οι δικαστικοί για την "ποιότητά" τους. Αυτές οι οργανώσεις "εγγυώνται" για την "ποιότητα" αυτών που θα κάνουν καριέρα μέσα σ' αυτήν και στη συνέχεια θα ηγηθούν. Δικαστικός, ο οποίος δεν έχει τις "ευχές" της εκκλησίας, ακόμα κι αν μπει στη δικαιοσύνη, θα δικάζει στα ειρηνοδικεία της επαρχίας μέχρι να πάρει σύνταξη.
Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Μέσα σε μια κοινωνία, η οποία θεωρητικά βρίσκεται σε μια διαρκή διαδικασία μετάλλαξης προς το δημοκρατικότερο, υπάρχει μια κυρίαρχη εξουσία, η οποία μέσα στο χρόνο διατηρεί ατόφια τα φασιστικά χαρακτηριστικά της, χωρίς να αλλάζει. Μια εξουσία, που διατηρεί εκείνα τα χαρακτηριστικά, τα οποία κάποτε ικανοποίησαν τους ναζιστές και σήμερα πρέπει να "ικανοποιήσουν" τη δημοκρατία. Αυτή είναι ο σκληρός πυρήνας του παρακράτους και αυτή είναι η απαραίτητη συνθήκη για να επιβιώσουν οι "υπερέχοντες" που μας κυβερνάνε. Στον αλληλοεκβιασμό μεταξύ των εγκάθετων κυβερνώντων και των δικαστικών στηρίζεται η μονιμότητα του σχεδιασμού. Οι μεν εκβιάζουν τους δε, αποσπώντας προνόμια και εξυπηρετήσεις και αυτό καθηλώνει τον λαό στην αδυναμία. Στην απόλυτη αδυναμία, εφόσον σ' αυτήν την περίπτωση ακούγεται ως το απόλυτο αστείο η φράση …"να ψάξει να βρει το δίκιο του".
Η σημερινή οικονομική κρίση, σε συνδυασμό με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, αυτήν τη σχέση απειλεί. Κινδυνεύουν να πάνε φυλακή ανώτατοι δικαστικοί και εκβιάζουν τους πολιτικούς ηγέτες. Οι πολιτικοί ηγέτες δεν ελέγχουν τον λαό και δεν μπορούν να επιβιώσουν, ρισκάροντας την προστασία των "παραδικαστικών". Άρα, τι απομένει; Να κατεβάσουν ξανά τις "βοηθητικές". Γι' αυτούς είναι πλέον θέμα επιβίωσης να έρθουν οι ξένοι προστάτες να τους σώσουν. Δεν κινδυνεύουν απλά να χάσουν τις εξουσίες και τις θέσεις τους. Κινδυνεύουν να πάνε φυλακή και να καταστραφούν. Ελάχιστα απασχολεί κάποιον, ο οποίος δεν έχει μέλλον, το μέλλον των υπολοίπων και βέβαια της πατρίδας του. Ο "προβοκάτορας" των Εξαρχείων έχει πιαστεί με φορτίο "ναρκωτικών" και τώρα στην κυριολεξία "παρακαλάει" την "αστυνομία" να του αναθέσει μια "αποστολή", για να σωθεί ο ίδιος.
Αυτό βλέπουμε σήμερα να συμβαίνει. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και δυστυχώς για τους Έλληνες επαναλαμβάνεται με τον ίδιο απόλυτο τρόπο. Τα Δεκεμβριανά, που τους έσωσαν όλους αυτούς, επιχειρούν να επαναλάβουν. Τα δεδομένα είναι απόλυτα ίδια. Ποια είναι τα δεδομένα σήμερα; Υπάρχει ένας ελληνικός λαός πρακτικά ανεξέλεγκτος, ο οποίος στην κυριολεξία άρχισε να πεινάει. Τα κόμματα της μεταπολίτευσης είναι πλέον κόμματα "μαρκίζας", κενά περιεχομένου. Κοντά σ' αυτούς υπάρχει μια βρόμικη δικαιοσύνη, η οποία κατά παράβαση του όρκου της "συνεργάστηκε" με όλους αυτούς και άρα κινδυνεύει εξίσου. Άρα; Τι μας θυμίζει η κατάσταση; Μήπως την κατάσταση πριν τα Δεκεμβριανά; Τότε που ο λαός ήταν πραγματικά ανεξέλεγκτος και πεινούσε και ήθελε να πιει το αίμα τόσο των δοσίλογων όσο και των υπόλοιπων κλεφτών. Ποιος λείπει; Ο παράγοντας, που θα τους έδινε την ισχύ να μεθοδεύσουν τα Δεκεμβριανά. Ο Σκόμπυ.
Άρα, ποιος είναι ο στόχος τους; Να φέρουν τον ένοπλο "Σκόμπυ", ώστε με τις "πλάτες" του να σκοτώσουν κάποιους Έλληνες, με σκοπό να τους διχάσουν και να τους ξαναπαράδωσουν στους εκλεκτούς τους. Να "αναβαπτιστεί" με το αίμα των Ελλήνων η προδοτική ηγεσία. Να "πλυθεί" μέσα από το ίδιο αίμα η δικαστική εξουσία. Να μισούν οι μισοί Έλληνες τους άλλους μισούς και να παραδοθούν εκ νέου στα κόμματα. Αυτό το οποίο έγινε στα Δεκεμβριανά. Με λίγες σφαίρες ο Γιώργος Παπανδρέου, που έγινε πρωθυπουργός με την "ψήφο" του Σκόμπυ, απέκτησε ψηφοφόρους. Με μία σφαίρα σήμερα ο ανυπόληπτος Γιώργος Παπανδρέου μπορεί να γίνει ο επίσης εκλεγμένος πρωθυπουργός. Ίδιος με τον παππού του. Πρωθυπουργός υπό την κηδεμονία ξένων ενόπλων δυνάμεων.