Είδα εχτές το "Γουόλυ"...
Παιδιά απίστευτη ταινία. Περνάει τρομερά μηνύματα που προοικονομούν το μέλλον μας δυστυχώς. Ταυτόχρονα ήταν και πολύ συγκινητική. Είχα καιρό πολύ να βουρκώσω σε μια ταινία
Το ανθρώπινο γένος έχει αφήσει τη καθημερινότητά του στα ρομπότ. Δε κουνιέται απο τη ρομπτιή του καρέκλα, τρώει μόνο φαστ φουντ και είναι τόσο παχύσαρκο που με δυσκολία περπατάει.
Μπροστά του μόνιμα μα οθόνη όπου μιλάει και συνδιαλέγεται με τους υπόλοιπους, έχοντας χάσει κάθε ανθρώπινη επαφή κι επικοινωνία. Άνθρωποι κενοί αισθημάτων, κενοί ονείρων και σκοπού.
Εκεί έρχεται ο Γουόλλυ, ένα ρομπότ ξεπερασμένης τεχνολογίας που ερωτεύεται την Εύα, ένα υπερσύχρονο ρομπότ που μεταφέρει απο τη γη ένα φυτό, μήνυμα ελπίδας για το μελλόν.
Ο Γουόλλυ και η Εύα αν και ρομπότ, φέρνουν το μύνημα της αγάπης, του ονείρου και της ελπίδας, σε μια ανθρωπότητα που φυτοζωεί, έχει καταστρέψει τη Γη και τώρα έχει μια δεύτερη ευκαιρία να σώσει το πλανήτη και τον εαυτό της.
Στα μεγάλα συν της ταινίας είναι η μουσική της. Απλά υπέροχη!