Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο gatoni
Αν και ειδικά σε τέτοιου βεληνεκούς τραγούδια σπάνια μπορώ να ακούσω άλλη εκτέλεση εκτός από την πρώτη η συγκεκριμένη είναι εξαιρετική και βγάζει απίστευτο πάθος. Respect...
Στίχοι/Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
Κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα
πότε άκρη της αβύσσου
Κάτι κυνηγώ σα το ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου
τσιγάρα να τα σβήσω
Αυτή η νύχτα μένει, αιώνες παγωμένοι
που δυο ψυχές δε βρήκαν καταφύγιο
Κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο
Χάθηκα κι εγώ κάποια βραδιά
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ' άστρα μες στη λασπουριά
μαύρος μάγκας
ο καιρός και μαύρο φίδι
Μου 'γνεφε η καρδιά
πάρε μυρωδιά
το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι
Αυτή η νύχτα μένει... |
H συγκεκριμένη γελάει.... Τόσο πολύ το νιώθει το κομμάτι? Και δεν λέω να μην γελαει αλλά με αυτό το τρόπο δείχνει πως δεν έχει βιώσει τιποτα απ' αυτα που περιγράφει το κομμάτι....
Αυτό το τραγούδι και μόνο που το τραγουδάς σε φθείρει....
Ενα κομμάτι φορος τιμής στους χαμένους εραστές, σε αυτους που το ζησαν και δεν κατάφεραν να το κρατήσουν....
Τραγούδι που μόνο η Παπίου κατάφερε να πει σωστά, ο ίδιος ο Κραουνάκης που σαν συνθετης το νιώθει περισσότερο από όλους και η Τάνια η Τσανακλίδου.... Άνθρωποι με ψυχή και όχι απλοί ερμηνευτές....
LOL μάλλον παραείμαι ευαίσθητος με αυτό το κομμάτι....
Να και η έκδοση με την Τσανακλίδου.... Και μόνο το ακορντεόν που παίζει (το πιο νοσταλγικο οργανο μουσικης που μπορεις να βρεις) φτάνει....