Έχω βαρεθεί να τ'ακούω πιά. Κάποια στιγμή, πρέπει τελικά να πούμε, πως η φτώχεια δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός αλλά απορρέει από συγκεκριμένες πολιτικο-κοινωνικές επιλογές. Άλλων -που ίσως φέρουν και μεγαλύτερη ιστορική ευθύνη- αλλά και δικών μας. Η φτώχεια υπήρχε πάντα σαν αποτέλεσμα και σαν βασικό συστατικό των, καμουφλαρισμένων σήμερα, ταξικών και αξιακών ανισοτήτων μιας κοινωνίας μη ίσων ευκαιριών και δικαιωμάτων.
Το χειρότερο όμως είναι, πως ενώ ο "καπιταλισμός" τουλάχιστον έτσι όπως τον γνωρίζουμε, σιγοτραγουδάει το κύκνειο άσμα του, τα μηνύματα που αρχίζουν να ξεπηδούν μέσα από την δίνη του χορού της επερχόμενης παγκοσμιοποίησης μάλλον δυσοίωνα παρά ελπιδοφόρα είναι.
Υπάρχουν πολλά απ'αυτά που με ψιθυριστά και φιλήδονα λόγια υπόσχονται ταξίδια και ανοίγματα σε "νέους", "ιδανικούς", "καθαρότερους" κόσμους δίκαιων και βιώσιμων κοινωνικο-οικονομικών μοντέλων.
Όπως το όραμα μιας "Νέας Αρχής" που επικαλείται την ομόφωνη αποδοχή ενός κοινού ηθικού οράματος και μιας κοινής παγκόσμιας ευθύνης σύμφωνα με το κείμενο του
Καταστατικού Χάρτη της Γης.
Όμορφα λόγια και ελπιδοφόρες προσδοκίες. Μόνο που στο βάθος, σαν μέσα από ένα θολό τζάμι, ίσα-ίσα που διαφαίνονται τα διάφορα κομάτια του παζλ να κινούνται αργά δίνοντας σχήμα και μορφή στο πραγματικό σχέδιο.
Η ουτοπική Αρκαδία όπου όλοι θα πρέπει να σκέφτονται το ίδιο, και που φυσικά είναι πιο εύκολα ελεγχόμενη, όχι μόνο δεν καταργεί τις κοινωνικές τάξεις αλλά αντίθετα ισοπεδώνει και πολτοποιεί κυρίως τις έννοιες και τις αξίες της ίδιας της ζωής. Και το τραγικότερο απ'όλα; Τα πάντα ήδη ξετυλίγονται μπροστά μας, και εμείς δυστυχώς παραμένουμε απαθείς θεατές...