Κάπως έτσι είναι τα πράγματα, αλλά ας μην ξεχνάμε και τη διάθεση των περισσοτέρων για ... βόλεμα! Σαφώς και οι συνθήκες στην αγορά εργασίας είναι πιο δύσκολες και ανασφαλείς πλέον, καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι μορφώνονται, εξειδικεύονται και στοχεύουν σε θέσεις ανάλογες των γνώσεων και των προσόντων τους. Αλλά, είναι επίσης κατανοητό πως δε μπορούν όλοι να απορροφηθούν σε διευθυντικές θέσεις ή θέσεις μεγαλοστελεχών στις επιχειρήσεις!
Δουλειές υπάρχουν, όχι με ιδανικές συνθήκες βέβαια ή παροχές, αλλά υπάρχουν, για όποιον πραγματικά θέλει να ανταπεξέλθει στα έξοδα που προκύπτουν από την επιλογή του να μένει μόνος (εκτός γονεϊκής "προστασίας"), αλλά ποιος τις επιλέγει είναι το θέμα;
Μήπως λοιπόν τελικά βολεύεται ο 30άρης που ζει με τους γονείς του; Μήπως το κόστος και ο φόβος της ελευθερίας (που αναγκάζει, πολλές φορές, σε αναθεώρηση των ονείρων στον επαγγελματικό τομέα) είναι μεγαλύτερα από το κόστος του "ζω με τη μαμά μου και το μπαμπά μου";
