Με τιμεί που δεν την παλέυω; (Μην βιαστείτε να απαντήσετε...)
Με τιμεί που έχω παραιτηθεί από την προσπάθεια να την παλέψω;
Με τιμεί που βλέπω την απόλυτη καταστροφή σε όλα τα επίπεδα να έρχεται ολοταχώς και κάθομαι αραχτός και την θαυμάζω;
Και κάτι (φαινομενικά) άσχετο:
Τιμεί ένα κοράκι (real, όχι διαιτητή
) που είχε κάτσει σε ένα δέντρο απέναντι από το μπαλκόνι μου και έκραζε συνεχόμενα παρεμποδίζοντας την (αποτυχημένη) προσπάθειά μου να διαβάσω;
Με τιμεί που εκσφενδόνισα εναντίον του ένα χαλασμένο πληκτρολόγιο που παρεπιπτόντως δεν ξέρω γιατί το κρατούσα τόσο καιρό;
Με τιμεί που δεν ξέρω αν το πέτυχα αλλά τουλάχιστον έφτιαξε το κέφι μου;
Και μετά από αυτά επανέρχομαι στην αρχική ερώτηση:
Με τιμεί που δεν την παλεύω???