Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο depoina
Ένα πιάτο ρύζι για τα μικρά, φτωχά παιδιά του Μπαγκλαντές που ζούνε στους δρόμους της πρωτεύουσας Ντάκα.
Η αύξηση της τιμής του ρυζιού έχει οδηγήσει στην έλλειψη τροφής.
|
Κάποιες εικόνες είναι γροθιές στο στομάχι.
Τα κάποτε "θυμωμένα στάχυα" μεταμορφώθηκαν σε ισχνά κομματιασμένα ξέφτια κρεμασμένα γύρω από την χοντρόμπαλα της ανθρώπινης καταλανωμάζας, που προσκολλημένη στο βυζί της χρηματιστηριακής παγκοσμιοποίησης και βυθισμένη στη λήθη της εικονικής της πραγματικότητας, γιγαντώνεται και αδιαφορεί καταβροχθίζοντας ακόμη και τις ίδιες της τις σάρκες, τα ίδια της τα παιδιά.
Γιατί, είτε οι βόμβες σφυρίζουν είτε όχι, υπάρχουν πάντοτε άνθρωποι θύματα ανθρώπων; Ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να δώσει μια πειστική απάντηση. Ίσως επειδή διαρκώς.. φταίνε οι άλλοι. Κάποτε όταν ήμουν κι εγώ μικρός οι σοφότεροι μού 'λεγαν να μην ανησυχώ. Πως θάρθει η ώρα που "θα επέλθει ο κορεσμός" και πως τότε το τέρας θα καταρρεύσει μόνο του.
Ας σκάσει λοιπόν επιτέλους η καταραμένη χοντρόμπαλα! Κρίμα όμως που δεν θα σκάσει τόσο σύντομα ώστε νά'χω την ικανοποίηση να προλάβω να δω διασκορπισμένα τα κομμάτια αυτών που απαθείς, πανευδαίμονες και υποκριτές σιωπούν ένοχα σκορπώντας παντού κοινωνικές ανισότητες. Δυστυχώς θα παραμείνω ακόμη με την ελπίδα πως κάποτε τα χρυσά στάχυα δεν θα είναι πια θυμωμένα και πως το γλυκό τους θρόισμα θα μεταφέρει ολοκληρωτικά μηνύματα χαράς που θα ανήκουν μόνο στις παιδικές ψυχές. Στις μοναδικές που πραγματικά δεν φταίνε σε τίποτα.