Πως να δώσει κανείς άδικο στον σχολιασμό της Δέσποινας για τα οικονομικά οφέλη των φαρμακευτικών εταιρειών όπως και για τα παιχνίδια που παίζονται στον χώρο ,όταν, το φάρμακο που εγχύεται στον αμφιβληστρειδή για την θεραπεία της ωχράς κηλίδος στην Αμερική κοστίζει 3000€ και στην Ελλάδα (αλλά με άλλη ονομασία) μόλις... 20€. Και αυτό είναι μόνο ένα από τα πολλά παραδείγματα, απλά το αναφέρω γιατί είναι τρανταχτό.
Σε ό,τι αφορά τα συμπληρώματα έχει πάντως δίκιο ο Glazar πως η αλήθεια κρύβεται κάπου στη μέση.
Πχ. είναι πλέον ευρέως γνωστό πως η
πρόληψη της οστεοπόρωσης βασίζεται κυρίως στη σωστή πρόσληψη ασβεστίου κατά την εφηβική ηλικία ενώ κατά την εμμηνόπαυση είναι αμφισβητήσημη η χρήση των συμπληρωμάτων σε αντίθεση με το
διατροφικό ασβέστιο. Αυτό θα μπορούσε ίσως να μας προβληματίσει για την συσχέτιση των 776.000 εισαγωγών για κατάγματα ισχίου με τα διάφορα σκευάσματα που έχουν κατακλύσει τελευταία την αγορά.
Από την άλλη αθλητές όπως ο Mazda, που ασκούνται εντατικά και με συγκεκριμένο στόχο, για να τον επιτύχουν, έχουν ανάγκη τα συμπληρώματα γιατί είναι αναγκαία στον αυξημένο κυτταρικό τους μεταβολισμό. Ακόμη κι εδώ όμως πρέπει να δοθεί περισσότερο βάρος (όπως ο ίδιος άλλωστε πολλές φορές έχει πει) στην σωστή διατροφή γιατί ακόμη και τα πιο αθώα συμπληρώματα εκτός του ότι από πολλούς είναι
αμφιλεγόμενα μπορεί να ελοχεύουν
κινδύνους.
Εν ολίγοις (και όχι μόνο για τα διατροφικά συμπληρώματα) το «παν μέτρον άριστον» εξακολουθεί να ισχύει ακόμη και μετά το πέρασμα πολλών αιώνων.