[fineas]

Η ανακοίνωση του γκαλερίστα που φιλοξένησε τον Habacuc, πως το ζώο τελικά έζησε γιατί ο ίδιος ο καλλιτέχνης τον τάιζε κάθε μέρα(!) φαντάζει σαν την τελευταία γραμμή άμυνας. Οπωσδήποτε κάποια χλιαρή δικαιολογία ήταν αναμενόμενη. Αλλά αυτή μπερδεύει ακόμη περισότερο τα πράγματα, γιατί αν όντως έγινε έτσι, το εγχείρημα χάνει όλο του το νόημα. Αν η τέχνη είναι το κλειδί της κερκόπορτας που μας φέρνει σε επαφή με τις φωτεινές αλλά κυρίως σκοτεινές πτυχές του εαυτού μας, τότε, ο συγκεκριμένος απέτυχε οικτρά. Ένας καλλιτέχνης μπορεί να "φυλακίσει" στην αιωνιότητα μια νοητική παράσταση αποτυπώνοντάς την σε ένα κομμάτι δισδιάστου καμβά, σε μια σελίδα ενός βιβλίου, στις νότες μιάς μελωδίας και στους στίχους ενός τραγουδιού, ή, λαξεύοντάς την σε ένα κομμάτι πέτρα. Αφήνοντας όμως σε κοινή θέα ένα αδέσποτο κοκαλιάρικο σκυλί δεμένο σε ένα σύρμα, το μόνο που καταφέρνει είναι να στρέψει τα φώτα επάνω του και όχι στην ιδέα. Και αυτό είναι κάτι αξιοθρήνητα εφήμερο.