[fineas]

Εντάξει λοιπόν! Μέχρι και κίτρινες σοκολάτες μου φέρανε σήμερα στη δουλειά και.. είμαι πολύ συφιλιασμένος!
Άσε που, με το που άνοιξα το laptop με πήρανε αμπάριζα οι βρυχηθμοί της Δέσποινας..

Η πληγή της 4άρας που μάρκαρε το πυρακτωμένο κιτρινόμαυρο σίδερο στο πετσί μας, τσίτωσε τους μνημονικούς μου νευρώνες. Ξαφνικά μπροστά μου άρχισαν να αναδύονται ξεχασμένες εικόνες του παρελθόντος. Άρχισαν να αναβιώνουν τα φαντάσματα με τα οποία οι πιο παλιοί είμασταν σε καθημερινό διάλογο, τότε, εκείνη την εποχή που ονομάζαμε πέτρινα χρόνια. Και όποιος έχει ζήσει εκείνα τα μαύρα χρόνια του γαύρου, του έρχονται αυτόματα στο μυαλό τα ζιζάνια των παραλληλισμών. Που περισσότερο με Άρπυιες μοιάζουν παρά με ζιζάνια.

Θα καίει για πολύ καιρό η στάμπα της 4άρας (και δεν μπορώ να την αλείψω και με βαζελίνη) αλλά πιο πολύ με τσαντίζουν αυτά που ακούω δεξιά και αριστερά.
Να ξαναγυρίσει ο Λεμονής.. Έχουμε το καλύτερο ρόστερ.. Σωκράτη με τα φύγε κι έλα δεν παίρνονται πρωταθλήματα.. Ειρωνικά σχόλια για τον Σεγκούρα..

Κι αναρωτιέμαι πιο είναι το καλύτερο ρόστερ;
Η αλήθεια είναι πως το ντέρμπυ με τον τετρακέφαλο (πλέον) αετό, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ένα ποτήρι που γέμιζε σιγά-σιγά στα ματς με Ατρόμητο, Βέροια, Αστέρα, (γιατί όχι) στην αμαχητί παράδοση με την Τσέλσι κλπ.
Ο Λεμονής σαν "γάτος" που είναι έκανε αυτό που έπρεπε. Απλά κάλυπτε και έπνιγε τις αδυναμίες μέσα στο ποτήρι που όμως σιγά-σιγά φούσκωνε..
Ο Σωκράτης έκανε και κάνει κι αυτός ό,τι πρέπει να κάνουν οι πρόεδροι. Σκάει τα μπικικίνια. Κι όποιος θέλει ας το αμφισβητήσει.
Αυτοί όμως που τελικά ξεβρακώθηκαν είναι τα πλουμιστά και χρυσοποίκιλτα ονόματα του υποτίθεται καλύτερου ρόστερ. Οι τουρίστες που βγήκαν για προθέρμανση και έβγαζαν φωτογραφίες το Καλατράβα! Ή μήπως με το που σε πληρώνουν ακριβά σημαίνει πως γίνεσαι αυτόματα και παιχταράς;

Όχι δεν υπάρχουν Άρπυιες. Είναι άλλες εποχές με άλλα δεδομένα.
Ας μη ξεχνάμε πως παρόλα αυτά είμαστε ακόμη στην πρώτη θέση.
Τελικά τι χρειάζεται όμως για να καταρρεύσουν φοβίες και παλια ανθρωπόμορφα και μη στοιχειά; Για να μεταμορφώσει τους κόλακες αυλικούς σε άξιους υπασπιστές και κυρίως για να δώσει ψυχή και τσαμπουκά στα χθεσινά παραλυμένα από το φόβο στρατιωτάκια;
Ίσως ένα κύμα θυμού, οργής και αγανάκτησης να είναι αρκετό. Και οι χίλιοι ήταν παρόντες χτες στου Ρέντη για να το βροντοφωνάξουν.
Αυτό, κάποιοι, καλά θα κάνουν να το λάβουν σοβαρά υπόψιν.

Και τώρα με συγχωρείτε αλλά πάω να φάω τη σοκολάτα μου...