Σήμερα είχαμε τη πρώτη κρίση απο την επόπτρια καθηγήτριά μας για τα μαθήματα που διδάσκουμε στη Β Λυκείου στο Ρέθυμνο...
Με τιμεί που έχω τον υψηλότερο βαθμό κι έχω κάνει τις καλύτερες διδασκαλίες που έχει δει;
Τιμεί τα αγόρια, στο τμήμα που κάνω μάθημα, που με βλέπουν και θέλουν να αρχίσουν γυμναστήριο;
Τιμεί τα κορίτσια που θέλουν να συνοδεύσω τη τάξη στην πενταήμερη (πράγμα που δε γίνεται βέβαια
);
Τα τιμεί που κάθε απόγευμα κάνουν κοπάνες απο το φροντιστήριο και έρχονται για καφεδάκι στο "Living Room" με μένα;
Τα τιμεί που είναι καλά παιδιά τελικά (είμαι κι εγώ λίγο αυστηρός βέβαια) και παρεξηγημένα;
ΜΕ ΤΙΜΕΙ ΠΟΥ ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΟΣΟ ΚΑΛΟ ΜΑΘΗΜΑ;!
Υ.Γ. Γειά σου ρε Οδυσσέα, Νίκο, Κώστα, Μανούσο, Μπομπόλη, Μαράκι, Σοφία, Ιωάννα και Βεατρίκη!!! Καλά να περάσετε στο Καρπενήσι!