Κάτι παραπονιάρικο πριν πάμε για ύπνο... αφιερωμένο...
Δεν έχει δρόμο να διαβώ
σοκάκι να περάσω
γωνιά να μη σε θυμηθώ
ημέρα να μην κλάψω
Δεν έχει μέρα να μη πω
βραδιά να μη μιλήσω
νύχτα να μη σ’ αναζητώ
βαθιά να σε φιλήσω
Όλες οι ώρες γίνανε
φωνή που σε φωνάζουν
Κι οι νύχτες γίναν δάκρυα
που στην καρδιά μου στάζουν
Πες τα ρε Ζαμπέτα...