Μεγάλη τραγουδάρα που άκουσα σήμερα τυχαία στο πρωί στο Ραδιόφωνο. Παλιές καλές αποχές... Ξανάπιασα και την κιθάρα να το ροκάρω!
Σπυριδούλα - Το φίμωμα
Στο ρυθμό που διάλεξες να σταυρωθείς
Ύφαλο σαν πιάσεις να με θυμηθείς
Ένα χρόνο ολόκληρο με δούλευες
Δε θυμάσαι τίποτα απ’ αυτά που μου ‘λεγες
Στην αδιαφορία σου πλημμύρισες
Τ’ όνομά σου φώναξα, δε γύρισες
Δεν αντέχω άλλο ξύδι και χολή
Νιώθω ισοβίτης με αναστολή
Άσε με τα τείχη να γκρεμίσω
Άσε με τα μάτια σου ν’ αγγίξω
Τράβα με λιγάκι παραμέσα
Λιώσε με στις συμπληγάδες μέσα
Τώρα διασκεδάζεις μ’ αναστεναγμούς
Πάνω σε τραπέζια με κυνυλαγμούς
Τέκνο-νεανίσκων ευεργέτησα
Δέσποινα αγέλης, δημεγέρτισσα
Μ’ έκοψες και μ’ έραψες στα μέτρα σου
Αναστήθηκε ο Προκρούστης μέσα σου
Ταπεινός ικέτης στο κατώφλι σου
Άφησα τα πάντα στο κατόπι σου