Κι έρχονται και οι μέρες των γιορτών και καταλαβαίνεις πόσο μεγάλωσες... Και πως κάθε χρόνο απομακρύνεσαι όλο και περισσότερα απ' όλα αυτά.
Και μένεις να θυμάσαι κοπάνες από το σχολείο που πήγαινες και έπαιζες μπάλα μέχρι να μη βλέπεις επειδή νύχτωσε, βραδινά αραλίκια στο χωριό με ιστορίες για φαντάσματα όπου όλο και κάποιος θα πέταγε στα μουλωχτά μιά πέτρα στους θάμνους για να χεστούμε όλοι πάνω μας, μπινελίκια ή φάπες σε αδέρφια/ξαδέρφια κλπ που μετά σε τρομοκρατούσαν με τη φράση "θα το πω στον μπαμπά/μαμά/παππού/γιαγιά", ποιός θα πηδήξει στην αυλή του διπλανού σπιτιού να πάρει τη μπάλα από μέσα.
Φυσικά ποτέ δεν κανόνιζαμε για κρυφτό ή κυνηγητό ή μπάλα ή οτιδήποτε. Πάντα κατεβαίναμε στην πλατεία ή πηγαίναμε μέχρι το άλσος και εκεί όλο και κάπου θα χωνόμασταν...
Αργότερα στο Γυμνάσιο να τρέχεις σαν παλαβός στις 11:58 για να προλάβεις να είσαι 12:00 στο σπίτι και να μην είσαι τιμωρία μέσα το άλλο Σάββατο. Το πρώτο μεθύσι ("πωωω,δεν πρόκειται να ξαναπιώ τόσο ΠΟΤΕ ΛΕΜΕ"
), η πρώτη 3ήμερη που πρώτη φορά πας σερί 2ήμερο χωρίς ύπνο,να γουστάρεις να παίζεις μπουγέλο ή γιαουρτοπόλεμο και να γυρνάς σπίτι στάζοντας...
Και φυσικά η μεγαλύτερη σου ευθύνη να είναι να μάθεις το μάθημα της επόμενης μέρας... Και να νομίζεις πως το χειρότερο πράγμα στο κόσμο είναι να σε σηκώσουν στον πίνακα αδιάβαστο ή ακόμα χειρότερα να μπει μέσα ο καθηγητής και να πει "βγάλτε μια κόλλα χαρτί"...
Αυτά ήταν...