Απάντηση: Τότε και τώρα...
Είμαι από τους "παλιούς" και, σαν παιδί, δεν θυμάμαι μια μέρα που τα γόνατα μου να μην ήταν γδαρμένα...
Το πνεύμα των Χριστουγέννων (μέρες πού'ναι) ήταν πάντα μαζί μας. 'Ολο τον χρόνο.
Συνόδευε τις ανέμελες φωνές μας όταν, τις περισσότερες φορές χωρίς λόγο, τρέχαμε ξαναμμένοι στις αλάνες και στους χωματόδρομους εκεί στο Πέραμα που μεγάλωσα. Συνομωτούσε μαζί μας όταν κρυφά πηδάγαμε τις μάντρες για να κλέψουμε τζάνερα και μούσμουλα. Όταν μας έπιανε η πείνα, μας έσπρωχνε στην πρώτη ανοιχτή πόρτα που βρίσκαμε, κι εκεί η θειά Μαρία, η θειά Βαγγελιώ, η κυρά Κρυστάλλω ήταν έτοιμες να μας φιλέψουν μια φέτα ψωμί με βούτυρο και ζάχαρη, αν κι εγώ πάντα προτιμούσα λάδι μ'αλάτι. Σπίτα φτωχικά, σχεδόν παράγκες, αλλά από μέσα ανάβλυζε απέραντη γαλήνη και αξιοπρέπεια.
Όταν σκοτείνιαζε, καθόταν στις πεζούλες μαζί μας στην συντροφιά και έραβε πάνω μας με μια ανεξίτηλη χρυσή κλωστή, κάτι, που ονόμαζε "παιδικότητα". Μας έλεγε, ότι αυτή πρέπει να μας συνοδεύει σε όλη μας τη ζωή και το γιατί θα το καταλαβαίναμε αργότερα...
Είμαι από τους "παλιούς",κι όμως, κατάφερες να με συγκινήσεις, μάλλον.. επιβεβαιώνοντας το πνεύμα...
Σ'ευχαριστώ!
|