Ανάμεικτα συναισθήματα...
Αν είσαι σε μεγάλη πόλη, όπως το Λονδίνο πχ, είναι πολύ όμορφα να βλέπεις στολισμένα τα πάντα. Η ατμόσφαιρα είναι χαρούμενη.
Σιχαίνομαι να βλέπω τόσο κόσμο να τρέχει να ψωνίσει ό,τι χριστουγεννιάτικη μαλακία έχει βγει.
Μου αρέσει το χριστουγεννιάτικο τραπέζι με πάρα πολλά φαγητά. Μόλις όμως τρως πολύ, μπουχτίζεις, και τις υπόλοιπες μέρες που βλέπεις φαγητά και πρέπει να φας ότι έχει περισσέψει από τα φαγητά που έφτιαξε η μάνα σου για να ταίσει ένα λόχο, σου έρχεται να ξεράσεις.
Δε μου αρέσει που πρέπει να ανέχεσαι άτομα που άνετα θα τους έσπαγες τα μούτρα αλλά λόγω εορτών πρέπει να γίνεις καλούλης για λίγες μέρες και να γελάς ή να δέχεσαι οποιαδήποτε σάχλα ακούς.
Για να μη μιλήσω για περίοδο πένθους που οι περισσότεροι μου το παίζουν λυπημένοι ενώ από μέσα τους ρίχνουν καντήλια που δε μπορούν να στολίσουν όλο το μπαλκόνι για να κοντράρουν το γείτονα ή δε μπορούν να το κάψουν στα μπουζούκια (τουλάχιστον φανερά)....
Χριστούγεννα στην Αγγλία...τα καλύτερα... Κανείς δε το παίζει θρησκόληπτος και όλοι παραδέχονται πως Χριστούγεννα = Ξόδεψε όλα τα φράγκα σου σε μαλακίες, επιτέλους θα μαζευτεί και μια φορά η οικογένεια στο τραπέζι για να τσακωθεί, φάε λίγο παραπάνω, πιες δέκα φορές περισσότερο και παίξε και κανένα ξυλίκι άμα γουστάρεις...
Μαζεύεται η οικογένεια στο σπίτι, αρχίζει να πίνει από το πρωί, τρώνε αργότερα ανταλλάσοντας καμιά κουβέντα χωρίς να έχουν να σταματήσει να πίνουν. Ε, μέχρι το απόγευμα όλοι έχουν γίνει κώλος, κανείς δε μιλάει με κανέναν, κανείς δεν καταλαβαίνει τις παπαριές που λένε οι υπόλοιποι και έτσι όλα είναι μια χαρά....
Προσωπικά μου αρέσουν όλες οι γιορτές μόνο και μόνο επειδή γυρνάω σπίτι μου και βλέπω τους δικούς μου.