Απάντηση: Το στέκι των κατεστραμένων...
Στίχο προς στίχο...
Μη μου λες γιατί ξεχνάω
κι απ' το σπίτι δεν περνάω
δεν σε θέλω πια να ξέρεις: άλλη αγαπώ,
άλλη θέλει η καρδιά μου κι άλληνε πονώ.
Όταν σού 'λεγα με πόνο:
χάνομαι για σένα λιώνω,
έριχνες τα μάτια σου, μικρή μου, χαμηλά,
ήθελες να πάρεις κάποιου άλλου τα φιλιά.
Ήσουνα ξελογιασμένη
και με άλλονε μπλεγμένη,
τώρα κλαις, δε σε λυπάμαι, ούτε σε πονώ,
την καρδιά μου θα την κάνω πέτρα σαν βουνό.
Δεν με μέλει κι αν θα πάθεις,
να πονέσεις για να μάθεις,
κι όταν άλλον αγαπήσεις να μη τον γελάς,
θα σ'αφήσει και εκείνος πάλι να πονάς.
|