χθες είδα μια από τις ωραιότερες ταινίες της ζωής μου!
εκπληκτική... απλά...
και όπως κάθε τέτοιο αριστούργημα με έκανε και ανατρίχιασα με την τελευταία ατάκα του πρωταγωνιστή...
λίγα λόγια για την ταινία...
Ο
Φλόριαν Χένκελ Φον Ντόνερσμαρκ δεν ήταν καν ενήλικος όταν έπεσε το τείχος. Γέννημα θρέμμα Δυτικογερμανός, άκουγε πολλά για την όμορη ”δημοκρατία” κι έμαθε ακόμα περισσότερα, αμέσως μετά την κατάρρευση- ορόσημο για την Ευρωπαϊκή ιστορία.
Παρ’ όλ’ αυτά αποφάσισε να γράψει και να σκηνοθετήσει ένα σενάριο που
εκτυλίσσεται στην Ανατολική Γερμανία, 4 χρόνια πριν την αλλαγή. Η ταινία του,
σάρωσε τα Γερμανικά και τα Ευρωπαϊκά βραβεία και πιθανότατα θα διεκδικήσει με αξιώσεις το ξενόγλωσσο Όσκαρ τον προσεχή Φλεβάρη.
Στην Γερμανία όπισθεν του παραπετάσματος, ο υψηλόβαθμος αξιωματικός της Στάζι, Γκρούμπιτζ, αναθέτει στον πράκτορα Βίσλερ την στενή παρακολούθηση του θεατρικού συγγραφέα Γκιοργκ Ντράιμαν, ύστερα από παρότρυνση ενός Υπουργού. Η πραγματική πέτρα του σκανδάλου είναι η σύντροφος και πρωταγωνίστρια του Ντράιμαν, Κρίστα-Μαρία Ζίλαντ.
Ο Βίσλερ, αγνός υποστηρικτής του καθεστώτος, αρχίζει να ενδιαφέρεται πραγματικά για τα αντικείμενα της παρακολούθησης του και να αντιλαμβάνεται παράλληλα τη ”χαλαρή” σύνδεση της αποστολής του με την ασφάλεια του κόμματος. Μοιραία, θα βρεθεί μπροστά σε διλήμματα που χρίζουν δράσης και ρίσκου...
Ο σχεδόν πρωτάρης σκηνοθέτης καταφέρνει πολύ περισσότερα σε επίπεδο αληθοφάνειας απ’ ότι θα περίμενε κανείς από κάποιον που δεν έζησε τα γεγονότα από κοντά.
Σκηνοθετεί απλά, με ρυθμούς που περιμένει κανείς από μια κοινωνία προκαθορισμένων, λίγο πολύ, επιλογών.
Μαζί με τον Βίσλερ, γνωρίζουμε κι εμείς το καλλιτεχνικό ζευγάρι και το ”ύποπτο” για αντεπαναστατική δράση περιβάλλον τους. Σιγά σιγά, έρχεται στην επιφάνεια και η εσωτερική του σύγκρουση όταν αντιλαμβάνεται πως η ιδεολογία μπαίνει στην υπηρεσία της σκοπιμότητας για να φτάσουμε στις εναλλαγές των ρόλων– και των συμβολισμών τους - στο όμορφα δομημένο σενάριο του Φον Ντόνερσμαρκ.
Όλοι οι κύριοι πρωταγωνιστές είναι εξαιρετικοί, με τον
Ούλριχ Μίχε να αποδίδει σιωπηλά και σχεδόν ανέκφραστα έναν γνήσια πιστό, αλλά σε καμία περίπτωση αφελή, πράκτορα Βίσλερ.
Μια από τις καλύτερες ερμηνείες της χρονιάς, σε μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.
