Επειδή αιώνες επί αιώνων οι ίδιοι προβληματισμοί και σκέψεις υπάρχουν και επί της ουσίας δε γίνεται κάτι, διερωτώμαι "γιατί άραγε"; Δεν είναι αφελής η ερώτηση... Απλά καταλήγω στο ότι όλοι είμαστε παρτάκηδες (όπως αναφέρθηκε) τελικά και αυτό για το οποίο παλεύουμε, ο καθένας με τον τρόπο του και σύμφωνα με τις αξίες του, είναι να περνάμε - ατομικά - όσο το δυνατόν καλύτερα και να μη μας αγγίζει το δεινό που συμβαίνει δίπλα μας. Εξ' ου και η γνωστή ρήση: ένα πόντο από τον κ-λο μας και όπου θέλει ας είναι!
Κάποτε τα ΝΕΑ πρόσεφεραν ένα λεύκωμα με τα πρωτοσέλιδα της εφημερίδας των τελευταίων 75 ετών... Ε, ναι κύριοι: τα ίδια ακριβώς προβλήματα υπήρχαν και τότε, με την οικονομία, την παιδεία, τη θρησκεία και όλα τα συναφή. Δεν αλλάξαν και πολλά πράγματα! Σαφώς και είναι λίγο πιο δύσκολα τώρα, εξάλλου αυτός είναι και ο σκοπός: φτωχός λαός για να ελέγχεται και να κατευθύνεται! Αλλά πάντα έτσι δεν ήταν, λίγο πολύ;
Και, ρε συ Αντώνη, πώς γίνεται και πάντα όταν συζητούν οι άνθρωποι (καλή ώρα σαν εμάς) να λένε ότι "κάτι πρέπει να γίνει", "να τους μαυρίσουμε τους χαραμοφάηδες", "δεν πάει άλλο με το σφίξιμο στο ζωνάρι" και ποτέ, μα ΠΟΤΕ, κανείς βρέθηκε να φέρει μια ανατροπή και να καλυτερέψει την καθημερινή μας ζωή;
Μήπως να το σκεφτείς να οργανωθείς λίγο;
Λες να είσαι ο "εκλεκτός";
