Θα έχω χωρίσει καμια δεκαριά φορές μέχρι σήμερα. Δεν έτυχε να γιορτάσω όμως ποτέ.
Γενικά δεν πολυχτυπιέμαι και δεν πολυαγχώνομαι στις σχέσεις (κάτι που για κάποιες θεωρήθηκε αδιαφορία), δεν ζηλεύω όσο και να θέλω να το παίξω ή να το προσποιηθώ (κάτι που επίσης για κάποιες θεωρήθηκε αδιαφορία), δεν έχω κάνει τα ιδιαίτερα ξενύχτια και μεθύσια (όπως έχω πει σε κάποιους εδώ μέσα ναι μεν θεωρώ ένα μεθύσι για μια γκόμενα που άξιζε καλό, αλλά ένα δεύτερο για τον ίδιο λόγο μαλακία) και γενικά αναγνωρίζω ότι για κάθε τι που αρχίζει υπολείπεται ένα τέλος, όποιο και αν είναι αυτό.
Αυτό που με έχει ενοχλήσει κάποιες φορές είναι το στριφογύρισμα μιας πρωην. Αυτό το χαζό του "να δούμε τι κάνει", "αν με έχει ξεπεράσει" κλπ. Ένα χαζό παιχνίδι που αν του δώσεις τροφή τείνει σε κάποιο ανόητο υπαρξιακό παιχνίδι υποκρισίας μεταξύ του χωρισμένου ζευγαριού, χρησιμοποιώντας την οδό του "οκ δεν έχω πρόβλημα μαζί σου επειδή χωρίσαμε" ή ακόμα χειρότερα "μπορούμε να είμαστε φίλοι". Είμαι της γνώμης ότι φιλία δεν υπάρχει μετάξυ άνδρα και γυναίκας (πόσο μάλιστα μεταξύ χωρισμένου ζευγαριού). Νομίζω επίσης ότι είναι το πιο ηλίθιο πράγμα που μπορεί κάποιος να κάνει. Στατιστικά να το δεις οι άντρες μπαίνουν σε μια σχέση αργότερα από ένα χωρισμό σε σχέση με μια γυναίκα. Τι να κάνω δλδ να έρθει μια μέρα και να μου πει (σαν φίλη πλέον) ότι βρήκε γκόμενο? έλεος ...