[depoina]

Την ώρα που ο πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Βούτσης νοσηλευόταν στον Ευαγγελισμό ύστερα από οξύ έμφραγμα, η αστυνομία περνούσε στο παιδί του χειροπέδες.

Ο 23χρονος Γιώργος Βούτσης μεγαλώνει στην περιοχή της Ακρόπολης και λίγο αργότερα μετακομίζει με την οικογένειά του στο Καστρί. Ευφυής, γλυκός μεγαλώνει υπό φυσιολογικές συνθήκες και θαυμάζοντας το έργο και τις προσπάθειες του πατέρα του. Οι κοινωνικές του αντιδράσεις είναι παρόμοιες με αυτές κάθε φυσιολογικού παιδιού.
Στα χρόνια της εφηβείας οι γονείς του χωρίζουν και επιστρέφει στο διαμέρισμα της Ακρόπολης με τη μητέρα του. Κάτι οι ενοχές, κάτι οι τύψεις των χωρισμένων, οι δυο γονείς καλομαθαίνουν τον γιο τους και φροντίζουν να μη του λείψει τίποτα.

Ο Γιώργος φαίνεται να έχει προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες αλλά βαθμιαία ιδεολογικοποιεί την άρνησή του να δουλέψει. Γράφεται σε μια σχολή χωρίς κανένα αποτέλεσμα και η οικογένειά του εξακολουθεί να τον συντηρεί.
Ο πατέρας του ξαναπαντρεύεται και αποκτά μια κόρη την οποία ο Γιώργος λατρεύει. Οι γείτονές του μιλούν γι αυτόν με αγάπη και συγκίνηση. Πάντα έλεγε καλημέρα σε όλους, πάντα νοιαζόταν και ρωτούσε για όλους.
Οι σχέσεις του με τον πατέρα του ήταν πάντα καλές και μέχρι και σήμερα έμενε με την μητέρα του στην Ακρόπολη.

Πολλοί άνθρωποι που τον γνώριζαν λένε πως ποτέ δε του άρεσε η 'ταυτότητα' στην οποία η κοινωνία θεωρούσε πως τον είχε κατατάξει. Η αποστροφή του για το σύστημα σε συνδυασμό με την ανήσυχη ιδιοσυγκρασία του τον οδήγησαν στο δρόμο του αναρχισμού.
''Η ληστεία μιας τράπεζαν ισοδυναμούσε με 'απαλλοτρίωση', με μια συμβολικής πράξης αντίδραση σε ένα κατεστημένο αυταρχικό οικοδόμημα που λήστευε με κάθε μέσο και με κάθε τρόπο τους συνανθρώπους του. Η εναντίωση του σε κάθε μορφή εξουσίας και εκμετάλλευσης ήταν ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίο ο Γιώργος αρνιόταν να δουλέψει για ένα αφεντικό''.


Ένα ακόμα στέλεχος του ΣΑΡΙΖΑ, ο Ιωάννης Δραγασάκης, βιώνει εδώ και αρκετά χρόνια το δικό του δράμα. Η αγαπημένη του κόρη Μαριάννα, παγιδευμένη στα δίχτυα του λευκού θανάτου, βρίσκεται προφυλακισμένη στον Κορυδαλλό μετά τη σύλληψη της για συμμετοχή σε κύκλωμα με όπλα και ναρκωτικά.

Όταν ο κ. Δραγασάκης το 1989 έκανε προσπάθειες και έδινε ομιλίες για την σωστή αντιμετώπιση των χρηστών και την καταπολέμιση των ναρκωτικών, δεν είχε σκεφτεί ότι θα ερχόταν αντιμέτωπος με τον εφιάλτη αυτό.
Η Μαριάννα ήταν ένα πρόσχαρο και γελαστό κορίτσι, καλή μαθήτρια και δεμένη με την οικογένειά της. Στα χρόνια της εφηβείας έκανε την επανάστασή της και βρέθηκε σε παρέες μυημένες στα ναρκωτικά. Οι γονείς της δε σταμάτησαν ούτε στιγμή να τη στηρίζουν και να την ενθαρρύνουν να ακολουθήσει προγράμματα απεξάρτησης. Όλες οι προσπάθειες όμως κατέληγαν στο κενό.

''Κάνω χρήση ναρκωτικών ουσιών και χρειάζομαι δύο γραμμάρια κοκαίνης τη μέρα και μισό γραμμάριο ηρωίνης. Δεν δουλεύω, γυρνάω από εδώ και από κει χωρίς σταθερή εργασία. Έχω φύγει από το σπίτι μου στην Κυψέλη και μένω από εδώ και από εκεί. Είχα πάρει από τον πατέρα μου 6.000 ευρώ και αγόραζα τη δόση μου μέχρι που με συλλάβατε'', καταθέτει στην αστυνομία μετά τη σύλληψή της.

Η ίδια δηλώνει πως οι έμποροι την μετέτρεψαν σε βαποράκι και πως δεν είναι μέλος οργάνωσης και ούτε γνωρίζει για τα όπλα και τα ναρκωτικά που βρέθηκαν σε διαμερίσματα της σπείρας που εξαρθρώθηκε πριν λίγους μήνες.
Αν και η πλευρά της κοπέλας υποστήριξε στον εισαγγελέα πως δεν έχει σχέση με το κύκλωμα αλλά ενεπλάκη στην υπόθεση επειδή είναι χρήστης ναρκωτικών, προφυλακίστηκε με βαριές κατηγορίες.

Σήμερα, έξι μήνες μετά τη σύλληψή της, παραμένει προφυλακισμένη στον Κορυδαλλό μέχρι να γίνει η δίκη της. Έχει ενταχθεί σε πρόγραμμα απεξάρτησης και όπως όλα δείχνουν δεν θα καταθέσει αίτηση αποφυλάκισης, καθώς, εάν καταφέρει να καθαρίσει από τα ναρκωτικά, τότε αυτό θα ληφθεί σοβαρά υπόψη στην επιβολή της ποινής της..


Η ζωή αποδεικνύει ότι τελικά πολύ πιο δύσκολο από το να είσαι πολιτικός, είναι να είσαι απλά πατέρας....