Πεστα ρε Χελακη συντροφε:
''Ο χορός της Σαλώμης
Aφού η σύγχρονη Σαλώμη είναι έτοιμη να ζητήσει την κεφαλή επί πίνακι του σύγχρονου Ιωάννη, ας γράψουμε ορισμένα πράγματα με τη βαθιά πεποίθηση ότι ποτέ δεν συμπεριληφθήκαμε στον μακρύ (
κατάλογο των θαυμαστών του Τάκη Λεμονή. Επειδή τη μεγάλη ομάδα, εκτός από τους σπουδαίους προπονητές, την κάνουν και οι καλές μεταγραφές, δικαιούμαστε να αναρωτηθούμε. Ο Νούνιες στην επίθεση και ο Αρτσούμπι στα χαφ πώς έγινε κι έφτασαν μέχρι το λιμάνι; Από πού προκύπτει ότι οι δυο τους μπορούν να βοηθήσουν τον Ολυμπιακό αύριο το πρωί και όχι κάποτε, γενικά κι αόριστα;
Δεν αναφερόμαστε στον Ραούλ Μπράβο και τον Κριστιάν Λεντέσμα, διότι αυτοί –άσχετα με το ότι δεν ενθουσιάζουν– έχουν βιογραφικό, βαρύ όνομα και σοβαρές πιθανότητες να βοηθήσουν ουσιαστικά στην πορεία.
Πόσο ωραίο θα ήταν να έβγαινε ο Λεμονής και να έκανε στον Ιβιτς δημόσια κριτική για τις μεταγραφές... Ενα παιχνίδι εξουσίας είναι εδώ και καιρό σε εξέλιξη στον Ολυμπιακό. Δεν αφορά μόνο τον έλεγχο στα αποδυτήρια, αλλά το γενικότερο κουμάντο. Ο νέος προπονητής, αν έρθει, δεν θα είναι επιλογή του Πέτρου Κόκκαλη, όπως ο αλήστου μνήμης Μπιγκόν, θα είναι επιλογή του Ιβιτς, την οποία θα μεταφέρει ο γιος στον πατέρα. Με μία διαφορά. Μέχρι να χτυπήσει ο Φερέρ το χέρι του στο τραπέζι και ο Νικολαΐδης να... απελευθερώσει τον τεχνικό διευθυντή δεν έτρεχε τίποτα. Ο Τσάνκο ήταν τσακάλι κι ο Παουτάσο... Καφού. ''
και βεβαια οφειλω να πω δημοσια οτι ο λεμονης με εκανε ρομπα και μενα. οχι οτι τον θεωρω καλυτερο απο σημερα το βραδυ αλλα λογικα κερδισε αξια μια πιστωση χρονου.