Όταν κάποιοι λέγανε να διαγραφεί ο Μπριάκος ήταν γραφικοί.
Εγώ λοιπόν σήμερα λέω να το παίξω Αλέκος
Η άποψή μου για τον Μπριάκο, παραμένει η ίδια. Ότι στημένος ΗΤΑΝΕ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ. Έπρεπε να διαγραφεί ΑΠΟ ΧΘΕΣ. Τώρα ιδιαίτερη σημασία στο αποτέλεσμα μπορεί να μην έπαιξε, αφού ο Παπαδόπουλος κάνει επιθετικό φάουλ πριν πάρει το πέναλτι, αλλά ο Μπριάκος είναι άσχετος και επικίνδυνος.
Κάποτε, ίσως τώρα πια να είναι προιστορία, πανηγύριζα την νίκη του Παναθηναικού στο Καραισκάκη. Ήταν απορία πολλών, γιατί δεν κοιτώ το συμφέρον της ομάδας μου και το απέδωσαν στην εμπάθειά μου για τον σύλλογο του Πειραιά. Όμως εγώ κοίταζα το συμφέρον της ομάδας μου...
Χμμ... Σκεφτόμουν ώρες τι μου θύμισε ο Γκαλίτσιος σήμερα στον κάμπο. Και ξαφνικά θυμήθηκα σε μια φλασιά, σαν όνειρο την Άπω Ανατολή. Το ψάχνω πάντως.
Ακολουθεί μία ιστορία, αφιερωμένη στον ΣΑΒΒΑ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ, αν και νομίζω ότι θα την γνωρίζει.
Λέγεται " Η ιστορία του ΨΕΥΤΗ βοσκού ".
Ήταν κάποτε ένας βοσκός. Εκεί που φύλαγε τα πρόβατα, σκέφτεται να κάνει μια πλάκα στους συγχωριανούς του. Φωνάζει λοιπόν ότι ήρθε ένας λύκος και του τρώει τα πρόβατα. Μαζεύονται έντρομοι οι συγχωριανοί, καταλαβαίνουν πως τους κάνει πλάκα. Γίνεται η συγκεκριμένη φάση αρκετές φορές ακόμα. Ώσπου μια φορά έρχεται πραγματικά ο λύκος, ο βοσκός φωνάζει, αλλά κανένας δεν φτάνει για βοήθεια, αφού κανείς δεν τον πιστεύει πια.
Οπότε ΚΥΡΙΕ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ, προσέξτε άλλη φορά πότε διαμαρτύρεστε για την φιλοξενία, γιατί κάποτε θα λέτε την αλήθεια (παράδοξο για σας) και δεν θα σας πιστέψει κανείς.
Ακολουθεί ένα τραγούδι αφιερωμένο στον αγαπημένο μας Θωμά, που τόσο θα μας λείψει.
Η Παράγκα του Θωμά - Παύλος Σιδηρόπουλος
Να 'μαστε στα ίδια μονοπάτια.
Να 'μαστε στην ίδια γειτονιά.
Να 'μαστσε και στα χρυσά παλάτια...
Α, και στην παράγκα του Θωμά.
Να 'μαστε στα ίδια τα λημέρια.
Να 'μαστε αν γίνονταν παντού.
Να 'μαστε του κόσμου τα ξεφτέρια,
πλούσιοι από γεννησιμού.
Να 'μαστε, τι να 'μαστε, κανένας δεν το ξέρει,
Μωρό μου είσαι τα θαύματα που μου 'χουνε προσφέρει.
άναφ' το κουκλίτσα μου και μην ακούς κανένα,
άναφ' το, άναφ' το κι έλα προς τα μένα.
Να 'μαστε μαστούρια όλη νύχτα,
ξέροντας εμείς το μυστικό.
Κι όπου θες τα δίχτυα σου άντε ρίχ' τα,
να λυποθυμήσεις στο χωριό.
Να 'μαστε, τι να 'μαστε, κανένας δεν το ξέρει.
Μωρό μου είσαι τα θαύματα που μου 'χουνε προσφέρει.
άναφ' το κουκλίτσα μου και μην ακούς κανένα,
άναφ' το, άναφ' το κι έλα προς τα μένα.