Οι εκλογές τελείωσαν, οι υποσχέσεις δώθηκαν, τα μαχαίρια κρύφτηκαν και όλοι ελπίζουμε σε ένα καλύτερο αύριο...
Όσα χρόνια και αν περάσουν όμως, δεν πρόκειται να σταθούν εμπόδιο στη διαχρονική αξία ορισμένων πραγμάτων...Για μια ακόμα φορά η επιστροφή των ράντζων στα μεγάλα νοσοκομεία είναι μεγαλοπρεπής.
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε...εικοτρία είναι τα ράντζα που κοσμούν τους διαδρόμους του Λαϊκού νοσοκομείο το πρωί της Πέμπτης.
Ασθενείς στριμώχνονται ο ένας δίπλα στον άλλο, αφήνουν τα προσωπικά τους αντικείμενα στο πάτωμα και πολλές φορές δέχονται να εξεταστούν μπροστά στους επισκέπτες. Οι γιατροί είναι ψύχραιμοι και λένε πως πρόκεται για μια σχετικά ήσυχη μέρα εφόσον τα 'φανερά' ράντζα συνήθως ξεπερνούν τα 30. Που και πόσα είναι τα κρυφά ράντζα δηλαδή ;;
«Η “φιλοξενία” περιστατικών είναι πλέον τραγική εφόσον πολλές φορές γίνεται διασπορά των περιστατικών σε κλινικές άσχετες με την πάθηση του ασθενούς. Έτσι ο ασθενής, όχι μόνο βρίσκεται μακριά από το εξειδικευμένο προσωπικό, αλλά εκτείθεται και σε ιούς χωρίς λόγο.
Παρόμοια κατάσταση επικρατεί και σε άλλα μεγάλα νοσοκομεία όπου πολλές φορές επειδή οι χώροι είναι μικροί και τα περιστατικά πολλά, οι ασθενείς και τα ράντζα τους οδηγούνται σε άλλες μονάδες μέχρι να έρθει η σειρά τους ή να αδειάσει κάπως ο χώρος.
Στην σύγχρονη Ελλάδα, στα δωμάτια των νοσοκομείων, τα κρεβάτια από έξι γίνονται οχτώ, σε πολλές κλινικές οι ασθενείς που φιλοξενούνται είναι συνήθως οι διπλάσιοι από το επιτρεπτό και τα ράντζα στοιβάζονται δεξιά και αριστερά των διαδρόμων για μέρες...
Άνετο που είναι το ράντζο....