[Xavier]

Ντενίλσον ψυχάρα, για πάντα ΠΑΟΚΑΡΑ

Είναι Θεούλης; Είναι! Μπορεί να σε ντριμπλάρει ακόμα και μέσα σε τηλεφωνικό θάλαμο; Ακοπα! Αν έχει την επιλογή να σουτάρει ή να πασάρει, τι θα επιλέξει; Να ντριπλάρει φυσικά, θέλει και ρώτημα; Τον αγαπάμε παράφορα για όλα αυτά που είναι, που έκανε και που δεν έκανε; Κολασμένα, όχι απλά παράφορα. Τον θέλουμε στην Ελλάδα και την ΠΑΟΚάρα; Τον θέλουμε, ακόμα κι αν πρέπει να είναι η τελευταία μεταγραφή που θα γίνει φέτος στην Ελλάδα, ακόμα κι αν ο Παναθηναϊκός πρέπει να παίξει με σέντερ μπακ το Σιόντη, η ΑΕΚ με επιθετικό τον Καπετάνο κι ο Ολυμπιακός με επιτελικό χαφ τον Μάρκο Νε (θου Κύριε…) Τι ακριβώς είναι το «Ντενίλσον»; Είναι η μονάδα μέτρησης της ποικιλίας, της άσκοπής ντρίμπλας και του ποδοσφαιρικού νταχτιρντί. Ας πούμε μερικά χειροπιαστά παραδείγματα, για να καταλαβαινόμαστε: στο Ντενιλσονόμετρο, ο Καστίγιο φτάνει στο 55. Ο Μερίνο στο 64. Ο Ροναλντίνιο στο 72. Ο Μίλος Μάριτς στο 4. Είναι ο ορισμός του φαντεζί παίκτη (ο επονομαζόμενος και «φανταζής»), που ξεσηκώνει την εξέδρα, εξοργίζει τον προπονητή του και μπερδεύει τους συμπαίκτες του. «Θα τη δώσει τη μπάλα άραγε; Φυσικά θα τη δώσει, αφού είμαι μόνος μου. Αργεί όμως, γιατί αργεί; Εεεεε! Από δω είμαι, μόνος μου. Δεν μπορεί, τον έκλεισαν τρεις, αποκλείεται να προσπαθήσει να τους περάσει όλους. Μα τι κάνει; Θα τους περάσει και τους τρεις; Τους πέρασε το θηρίο! Τώρα θα τη δώσει, πού θα πάει. Εεεεε, εδώ είπαμε! Τι είναι αυτός ρε;» Αυτός είναι ένα μοναδικό έργο τέχνης, ένα σπάνιο και συλλεκτικό κομμάτι, ένα κατασκεύασμα από ένα εργοστάσιο που δεν υπάρχει πια. Αν λέμε ότι το εργοστάσιο που έβγαζε «δεκάρια» έκλεισε, το αντίστοιχο που βγάζει «Ντενίλσον» όχι απλά έκλεισε, αλλά κατεδαφίστηκε και στη θέση του σηκώσανε Mall.
Μπορεί ο Ντενίλσον αλλά – κυρίως – το «Ντενίλσον» να ευδοκιμήσει στο ελληνικό κλίμα; Μπορεί και να ευδοκιμήσει και να ανθίσει και να βγάλει και μπουμπούκια, που θα κοπιάρουν τις κινήσεις του και στο επόμενο παιχνίδι θα προσπαθούν να τις αναπαραστήσουν στο γήπεδο – δεν έχει σημασία αν είναι γήπεδο Super League ή ξερό κάποιου ερασιτεχνικού πρωταθλήματος. Το θέμα είναι απλό: «Κάντο όπως ο Ντενίλσον». Just do it. Κάντο το τιμημένο να γουστάρουμε. Βαρεθήκαμε τα πλάνα και τα συστήματα. Τους παίκτες που στρίβουν πιο δύσκολα κι από το «Ροδάνθη». Τους «δίνω-τη-μπάλα-με-τη-μία». Πού το είδες γραμμένο ρε μεγάλε το «με-τη-μία»; Την έδινες και στο χωριό σου με τη μία; Στην αλάνα που πρωτοκλώτσησες το τόπι, είχατε σύστημα ανάπτυξης; Βγάζατε κρυφό κυνηγό; Γύριζε το φορ στα κόρνερ να βοηθήσει την άμυνα; Που οδηγείται αυτός ο (ποδοσφαιρικός) κόσμος; Σε τι γήπεδα θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Τσιαμτσίκα;
Σε έναν ΠΑΟΚ βουτηγμένο στα χρέη και τα βάσανα, στα προβλήματα και την αβεβαιότητα, ένας Ντενίλσον μπορεί να φέρει όχι μόνο την άνοιξη, αλλά και τις Τέσσερις Εποχές του Βιβάλντι. Μόνος του. Για πάρτη του. Λες «δεν έχω λεφτά να πάω στα μπουζούκια, αλλά μέχρι το ουζερί με τους φίλους θα πάω, για ουζάκι και μεζέ». Ο Ντενίλσον είναι ο μεζές, το ούζο, η ποικιλία, η παρέα, το ρεμπέτικο που παίζει σιγανά από πίσω, η ξύλινη καρέκλα και το τραπέζι που δεν πατάνε καλά τα πόδια του και πρέπει να του βάλεις ένα χαρτόνι για να ισορροπήσει. Είναι η ανεμελιά και η χαλάρωση.
Σε μια ομάδα που ο Ζαγοράκης έπαψε να είναι ο ηγέτης στο γήπεδο και προσπαθεί να γίνει ηγέτης σε άλλο πόστο, ποιος μπορεί να αναλάβει αυτό το ρόλο; Ο «καλύτερα να γίνω οικοδόμος, παρά να παίξω στον ΠΑΟΚ» Χριστοδουλόπουλος; Ο Μάκης θα μπορούσε, ο Λάζαρος με τίποτα. Ο «Σβούρας» Παντελής Κωνσταντινίδης; Είναι πιο low profile κι από κομπάρσο στο «Μπεν Χουρ». Ο Ιφεάνι ο Ουντέζε; Είναι πιο πιθανό να γυρίσει από ταξίδι μια μέρα νωρίτερα, παρά να αναλάβει ηγετικό ρόλο στην ομάδα. Αν είχε μείνει ο Μίετσελ, θα το συζητούσαμε σε άλλη βάση, τώρα είναι ανάμνηση παλιά, κίτρινο γράμμα στο συρτάρι. Ο ηγέτης δεν είναι απαραίτητα ο Mister Respect, που χώνει δυο γκαρίκλες κι όλοι στέκονται κλαρίνο. Ο χαλκέντερος, ο ψυχάρας, ο παθιασμένος, ο «σκαρφαλώνω στα κάγκελα και γίνομαι ένα με τον κόσμο». Μπορεί να είναι κι αυτός που φέρνει τον κόσμο στο γήπεδο για να τον καμαρώσει. Τι σημασία έχει πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει η ομάδα; Για πρωτάθλημα δεν θα πάει, ούτε για φούντο. Στην καλύτερη να βγει ΟΥΕΦΑ, στη χειρότερη να μη βγει. So, what;


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr