[Xavier]

Τη χαίτη σας και σ’ άλλη παραλία

Κανονικά, ένα γκολ με την υπογραφή ποιότητας Τζούλιο Μπαπτίστα σε τελικό Κόπα Αμέρικα, θα μπορούσε να είναι σημάδι της Αποκάλυψης. Και μόνο η παρουσία εδώ που τα λέμε του Μπαπτίστα, θα αρκούσε για να ανησυχήσουμε. Όπως και το να βάλει σε ένα τελικό Κόπα Αμέρικα αυτογκόλ ο τίμιος, ο σιδερόφραχτος, ο αγέραστος, ο υπερτίμιος Αγιάλα.
Σ’ αυτόν τον τελικό συνέβησαν και τα τρία μαζί, οπότε η έκβαση του παιχνιδιού ήταν προδιαγεγραμμένη από μια ανώτερη δύναμη: ο Τζούλιο έπαιξε, σκόραρε ένα γκολ απ’ αυτά που βάζει κάθε Σαββατοκύριακο (στον απογευματινό του ύπνο) κι ο Αγιάλα κάρφωσε αυτογκόλ. Σαν να βρέχει βατράχια, να χωρίζει η θάλασσα στα δυο, και να βάζει ο Γιαφτόκας τρίποντο την ίδια μέρα. Γίνεται; Δεν γίνεται. Έλα όμως που έγινε.
Η πορεία των δυο ομάδων στο φετινό Κόπα, ήταν πολλά με λίγα από το πρώτο κιόλας παιχνίδι. Γκολ με θέαμα οι Αργεντινοί με το «καλημέρα», ήττα στο ντεμπούτο για τους Βραζιλιάνους από «το Μεξικό του Καστίγιο». Πλήρεις σε όλες τις γραμμές οι Αργεντινοί, ξέχειλοι από ποιότητα και εναλλακτικές λύσεις, σχεδόν μισοί οι Βραζιλιάνοι, χωρίς τα blue chips του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, Κακά και Ροναλντίνιο κι ένα σωρό άλλους. Με κίνητρο οι χαιτέοι να ξεπλύνουν τις πρόσφατες ξεφτίλες (ήττα στον τελικό του Confederations με 4-1, τριάρα στο φιλικό της Αγγλίας), με ζόρια οι Βραζιλιάνοι να μπορέσουν να δείξουν εικόνα μιας αξιόμαχης ομάδας, με σταρ τον παίζω-όποτε-να’ναι-κι-όπου-λάχει-στη-Ρεάλ, αξιότιμο κύριο Ρομπίνιο.
Ακόμα και στον ημιτελικό, με τη Βραζιλία να περνάει στα πέναλτι την Ουρουγουάη (και μάλιστα χάρη στον Γκαρσία που έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι) και την Αργεντινή να κάνει περίπου πασαρέλα με το Μεξικό, κερδίζοντας 3-0, έκανε τον τελικό να έχει ένα γκράντε φαβορί και μια ομάδα που έλεγες «πόσα θ’ αρπάξει; 3; 4;»
Όλοι αυτοί οι βιαστικοί τύποι, που έσπευσαν να σπρώξουν ό,τι είχαν και δεν είχαν στον άσσο της Αργεντινής στο στοίχημα, μπορεί να έχουν γνώσεις, αλλά δεν έχουν μνήμη. Και κυρίως, δεν έχουν καμία ιδέα και καμία σχέση με κάτι άϋλο, άπιαστο κι όμως τόσο σπουδαίο στον αθλητισμό, όπως είναι το ειδικό βάρος μιας φανέλας. Και το δέος που προκαλεί ή δεν προκαλεί στον αντίπαλό της. Υπάρχουν φανέλες που τις φοράς και σε φοράνε, όπως τα κοστούμια που δεν σου πάνε, δεν σου κάθονται καλά και γεννούν σχόλια του τύπου «ήταν κοντός ο μακαρίτης, ε;» και υπάρχουν φανέλες που τις φοράς και γίνεσαι καλύτερος απ’ αυτό που είσαι, έστω και για τα 90 λεπτά που διαρκεί ο αγώνας.
Το ειδικό βάρος, το κύρος, η ιστορία και η σημασία που έχει η φανέλα της Βραζιλίας, όλα αυτά που έχει κατακτήσει στο παρελθόν, όλο αυτό το πάθος σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου που προκαλεί, δεν έχει προηγούμενο. Είναι μια φανέλα ικανή να σε κερδίσει από μόνη της, να την απλώσεις στο κέντρο του γηπέδου και ν’ αρχίσει να κάνει τακουνάκια μόνη της.
Κι από την άλλη, οι γνωστοί-άγνωστοι της Αλμπιτσελέστε, με ταλέντο που ξεχειλίζει από τις επικαλαμίδες τους (εξαιρείται ο Βερόν, εκείνου του ξεχειλίζει από την καλτσοδέτα), με ποικιλίες, μαλλί, γυαλί και χαϊμαλί, αλλά από ουσία τίποτα. Ως συνήθως, η βενζίνη τους τελειώνει το κρίσιμο σημείο, λίγο πριν την ευθεία του τερματισμού, εκτός από τότε που την έσπρωξε μέχρι το τέλος της διαδρομής ο μεγάλος Ντιέγκο.
Μόνο που Ντιέγκο δεν υπάρχει κι ούτε θα υπάρξει ξανά. Καλός, χρυσός και άγιος ο Μέσι, αλλά δεν είναι για πολλά-πολλά ακόμα – και θα δούμε αν θα είναι κάποτε. Κι ο Αϊμάρ, ο Βερόν, ο Ρικέλμε, ο Λούτσο Γκονζάλες, είναι η κλασσική περίπτωση των ταλαντούχων αλλά άναρχων Αργεντινών μεσοεπιθετικών, που είναι μια χαρά όταν όλα πάνε πρίμα, αλλά κουτουλάνε μεταξύ τους στα δύσκολα. Είναι όλοι τους εν δυνάμει ηγέτες και στην πράξη δεν είναι κανείς – ίσοι, χωρίς τον πρώτο μεταξύ ίσων που κάνει τη διαφορά. Έτσι απλά ήρθε το 3-0 για τους Βραζιλιάνους, χαροποιώντας τουλάχιστον αυτούς που είχαν προβλέψει (και παίξει) over, αλλά από την ανάποδη. Όταν ξεγράφεις μια ομάδα σαν τη Βραζιλία, λες κι έπαιζε Αργεντινή – Σαν Μαρίνο, αυτά παθαίνεις. Ας προσέχατε φίλοι Αργεντινοί.
Αντε τώρα, το κουβαδάκι σας, το φτυαράκι σας, τις χαίτες σας και γρήγορα για μπάνιο.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr