Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο Astrolabos
Δε θα έκανα τίποτα. Την μοίρα μας και την τύχη μας την ορίζουμε μόνοι μας και δεν μπορούμε να την επιβάλουμε σε κανέναν. Κάθε σχέση βασίζεται στην συμβίωση, την ομαλή ανάπτυξη των δύο προσφέροντας ο ένας πράγματα στον άλλο. Κάθε άλλη κατάσταση είναι μη φυσιολογική. Όταν θες κάποιον και αυτός δε σε θέλει, τότε η σχέση νοσεί και αυτή η παθογένια έχει ονομαστεί συμβιωτική προσκόλληση.
Εξάλλου όπως είχε πει και ο σοφός συγγραφέας, "αν αγαπάς κάτι άστο να φύγει, να πετάξει μακρυά από εσένα. Αν γυρίσει αυτό σημαίνει ότι πάντα ήταν δικό σου, αλλίως δεν το κατείχες ποτε"
Μπορεί ο δρόμος που έχεις μπροστά σου να διαβείς να μην είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα, αλλά η στεναχώρια και ο λυγμός είναι το αλάτι της ζωής. Να θυμάσαι ότι πάντα σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι και να μην χάνεις ποτέ σου την ελπίδα γιατί ο έρωτας έρχεται πάντα εκεί που δεν τον περιμένεις. Σε κλέβει δεν τον κλέβεις.
Αυτά. Καληνύχτα και καλώς σε βρήκαμε  |
Αυτά τα λένε οι ψυχολόγοι για να μας παίρνουν τα φράγκα! Και τα γράφουν και στα Άρλεκιν! (νομίζω,δεν έχω διαβάσει κιόλας)... Οπότε
Λοιπόν,τα πράγματα είναι απλά. Όταν έχεις κάνει εσύ την μ@λακία δεν έχεις και πολλές διεξόδους. Ζητάς ταπεινά συγγνώμη και ελπίζεις να γίνει δεκτή. Αν ο άλλος σε βάλει πάνω από τον εγωϊσμό του τότε τον/την κερδίζεις ξανά αλλιώς δεν έχεις καμία τύχη.
Αυτή είναι η λογική πρόταση-προσέγγιση.
Προσωπικά όμως θα ακολουθούσα μια πιο απαιτητική-επιθετική τακτική. Θα την έπιανα από τον κότσο με το ένα χέρι (στο άλλο θα κρατούσα το ρόπαλο) και θα της έλεγα "Οκ,μια μαλακία έκανα,γράψε λάθος". Και θα
ΑΠΑΙΤΟΥΣΑ συγχώρεση.Αν συμφωνούσε έχει καλώς. Αλλιώς θα την έσερνα από το μαλλί στη σπηλιά για να το ξανασκεφτεί πιό ώριμα και συγκεντρωμένα. Αυτά.