O ύμνος στην μοναξιά. Της μεγαλύτερης φοβίας του σύγχρονου ανθρώπου. Αφιερωμένο σε ένα φιλαράκι που από τότε που χώρισε πρέπει να το έχει ακούσει πάνω από 100 φορές.....
Με λόγια που χτυπούν και μουσική που σε κάνει να ανατριχιάζεις. Όταν το χιπ χοπ είχε ουσία και δεν ήταν όλο yo, λεφτά, γκόμενες και μόστρα.......
Αφιερωμένο στον φίλο μου και σε όποιους είναι χιπ χοπερς και ξέρουν τι τους γίνεται....
FF.C. - Άδειο Σκηνικό
Όταν η μέρα τελειώνει και μένω πάλι μονάχος κάνω βουτιά στο σκοτάδι ναι σε άγνωστο βάθος το μυαλό μου θολώνει και μένει μόνο το άγχος αν όντως βρήκα το σωστό ή μήπως έκανα λάθος άλλη μια μέρα τελειώνει άλλη μια μάχη αρχίζει το παρόν με πληγώνει αν και το μέλλον φοβίζει οι σκέψεις συνεχίζουν πάλι να ματώνουν το μυαλό μου και είναι τόσοι αυτοί που δήθεν νοιάζονται για το καλό μου έτσι στο ψέμα βάζω τέρμα στα system βάζω παύση το χαμόγελο μου έχει παγώσει μα το μυαλό μου δεν έχει ξεχάσει τώρα σε μια στιγμή νιώθω να αγγίζω όσα έχω χάσει σε μια ύστατη προσπάθεια το μυαλό μου ν’ αποδράσει μήπως ξέρετε ότι όλα κινούνται γύρω μου σε γρήγορο ρυθμό νιώθω τόσο μόνος χααα και τον έλεγχο ψάχνω να βρω και αντιδρώ να βρω πώς να το δω πατώντας στο κενό μπορώ το όνειρο απατηλό σαν πτώση στον γκρεμό
στον γκρεμό μοιάζει να πέφτω σε ένα ατέλειωτο κενό πρωταγωνιστής σε άδειο σκηνικό στο γκρεμό μοιάζει να πέφτω σε ένα ατέλειωτο κενό και είμαι ακόμα είμαι ακόμα εδώ
Στον γκρεμό μοιάζει να πέφτω σε ένα ατέλειωτο κενό σαν θηλιά στον λαιμό κανένα περιθώριο η μοναξιά πισώπλατα και ύπουλα χτυπά πρέπει να βρω τρόπο κάπως να σπάσω τα δεσμά σου ‘χει τύχει ποτέ να νιώθεις μόνος μέσα στο πλήθος παρέα μου στίχος και ο ήχος η ψυχή μου σαν πλήθος που βιάζεται για να εξηγήσει το ανεξήγητο να βρει την έξοδο στον λαβύρινθο εσύ και γω διέξοδο βρίσκω μέσα από την μουσική ντο ρε μι απόγνωσης κραυγή που έχει εξαφανιστεί
στη ζωή στο σχολείο κάθε μάθημα είναι πολύτιμο και αν δεν το πιάσεις με την πρώτη
πληρώνεις το αντίτιμο μονός με τις φοβίες σου αντιμέτωπος με όλα σου τα λάθη σε κυριεύει η μοναξιά ο ήλιος έδυσε εχάθη
σου κάνουν παντού όμως στο μέλλον τι θα γίνει ποιος είναι αυτός που φταίει και ποιος αυτός που θα σε κρίνει
αφού απ’ τη μοναξιά το μόνο πράγμα που διαλέγεις σαν μέσο διαφυγής το κάνω και γω κάποιες φορές αλλά ποτέ θα κουραστείς σε κάθε λύπη σε κάθε χαρά παραμονεύει η μοναξιά σε ξεγελά στην αρχή φαίνεται γλυκιά όμως μετά αφιλόξενη και πικρή μεταμορφώνεται σε εξορία αλλάζει πρόσωπο ξαφνικά τώρα μοιάζει με τιμωρία μα τι ειρωνεία έπεσες στην παγίδα ναι αντιστράφηκαν οι ρόλοι όμως δυστυχώς χάνουμε όλοι
στον γκρεμό μοιάζει να πέφτω σε ένα ατέλειωτο κενό πρωταγωνιστής σε άδειο σκηνικό στο γκρεμό μοιάζει να πέφτω σε ένα ατέλειωτο κενό και είμαι ακόμα είμαι ακόμα εδώ
Τα λόγια τα έγραψα μονος οπότε υπάρχουν κάποια λαθάκια.....
