[Xavier]

Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις

Η ρήση του Γιάννη Τσαρούχη μπορεί να ειπώθηκε πριν από αρκετά χρόνια, με τον καιρό όμως μέστωσε και εδραιώθηκε ως μία από τις φράσεις που πλησιάζουν όσο λίγες την ψυχοσύνθεση του Έλληνα.

Οι αθλητικογράφοι ξέρουν καλά το παιχνίδι αυτό – των δηλώσεων. Το έμαθαν από νωρίς, από τότε που οι ίδιοι εκστασιάζονταν με τα πρωτοσέλιδα που έβλεπαν και πείθονταν ότι το νέο μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας είναι έτοιμος να κόψει φλέβες για πάρτη της. Κι αν για παίκτες που έχουν μία «Χ» (εύλογη) χρονική παρουσία στις πλάτες τους στην ομάδα «δικαιολογείται» να κάνουν που και που «δηλώσεις πίστης» στο σύλλογο (βλ. «Ολυμπιακοφροσύνης», «Παναθηναϊκοφροσύνης», «ΑΕΚοφροσύνης», «κυρά-Φροσύνης» κ.ο.κ.), αυτοί που δίνουν για πρώτη φορά συνέντευξη χωρίς να έχουν κάνει ούτε μία προπόνηση με τη νέα τους ομάδα, έχουν αναρωτηθεί ποτέ μήπως –ενώ οι ίδιοι δηλώνουν αυτά που θέλουν στη γλώσσα που θέλουν- η εφημερίδα τελικά δημοσιεύει αυτά «που θα ήθελε» ή αυτά «που θα έπρεπε» να πουν;

Εξηγούμαστε: Για κάποιο λόγο, που ακροβατεί μεταξύ καλής θέλησης (μονομερούς όμως), λατρείας του συντάκτη για την ορθή χρήση της γλώσσας και πλήρους παρανόησης των βασικών κανόνων του επαγγέλματος, οι δημοσιογράφοι των αθλητικών εφημερίδων συνηθίζουν εδώ και χρόνια α) να «στρογγυλεύουν» τις δηλώσεις Ελλήνων ποδοσφαιριστών, ώστε να φαίνονται απόφοιτοι πανεπιστημίου και όχι «αγράμματοι χωριάτες» και β) όποτε πετύχουν ξένο, και δη φρέσκια μεταγραφή, να βάζουν γενναία ποσότητα «σάλτσας» στο κείμενο – υποθέτοντας ότι έτσι ο «νέος» θα κερδίσει γρηγορότερα τη συμπάθεια του κόσμου της ομάδας. Το μόνο που καταφέρνουν βέβαια είναι –στην καλύτερη- να ψάχνει ο αναγνώστης λέξη προς λέξη τη συνέντευξη προσπαθώντας να ξεχωρίσει την αλήθεια από την υπερβολή ή το ψέμα, και –στη χειρότερη- ο ποδοσφαιριστής να χαρακτηρίζεται «γραφικός», εν αγνοία του.

Τελευταίο και τρανταχτό παράδειγμα (αχρείαστης) υπερβολής είναι η πρώτη συνέντευξη του Λιονέλ Νούνιες στον «Πρωταθλητή», ο οποίος –σύμφωνα με τον συντάκτη Φώτη Βοϊνίκα- δήλωσε αυτολεξεί (μεταξύ άλλων) τα εξής: «Θέλω να εκτοξεύσω τους φιλάθλους μας στα ουράνια με ένα γκολ επί του μεγάλου αντιπάλου και να πνιγώ στις αγκαλιές τους». Υπάρχει έστω κι ένας ανάμεσά σας που να πιστεύει πραγματικά ότι ο Νούνιες χρησιμοποίησε τις λέξεις «εκτοξεύσω», «ουράνια», «μεγάλου αντιπάλου» και «πνιγώ»; Το πολύ-πολύ να του είπαν ότι την πρώτη αγωνιστική έχει το ΠΑΟ-ΟΣΦΠ κι αυτός να απάντησε ότι θα ήταν ωραία να παίξει και να σκοράρει. Οι άνθρωποι, ως γνωστόν, εκφράζονται απλά. Πως λοιπόν είναι δυνατόν ένας 23χρονος Αργεντινός που έχει έρθει για μία ημέρα στην Ελλάδα έχοντας χίλιες σκοτούρες στο κεφάλι του να έχει πει «θέλω να βοηθήσω την ομάδα να συνεχίσει την κυριαρχία της στις εντός συνόρων υποχρεώσεις»; Ποδοσφαιριστής είναι, όχι λόγιος.

Το κορυφαίο όμως ήταν άλλο. Ερωτώμενος για το ενδιαφέρον της ΑΕΚ προς το πρόσωπό του, ο Νούνιες είπε: «Ξέρω ότι υπήρχε έντονο ενδιαφέρον από την ΑΕΚ και ειδικά από τον προπονητή της, όμως ποτέ δεν κατέθεσαν πρόταση. Δε με χάλασε καθόλου βέβαια, αφού ήρθα τελικά στη μεγαλύτερη ομάδα της Ελλάδας». Συμπέρασμα: γιατί να χάσουμε την ευκαιρία να πικάρουμε την ΑΕΚ και να πουλήσουμε κανά φυλλαράκι παραπάνω, βάζοντας στο στόμα του Νούνιες μια φράση που ο ίδιος δε θα μάθει ποτέ ότι δεν είπε αλλά παρόλα αυτά δημοσιεύτηκε;

Υ.Γ. Το πρόβλημα της παραποίησης και του «φουσκώματος» των λεγομένων των ποδοσφαιριστών στη διαδρομή από το κασετοφωνάκι στο χαρτί, αφορά κατά βάση τις οπαδικές εφημερίδες. Που εξακολουθούν να μας αφήνουν με την απορία αν είναι εν γνώσει τους συμμέτοχοι στην παρωδία που παρουσιάζουν ή απλώς διαιωνίζουν μια ανοησία που οι ίδιοι μετέτρεψαν σε καταγέλαστη παράδοση.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr