[Xavier]

Μετά από σένα ποιος;

Αυτός που είπε πρώτος ότι «μόνο όταν έχεις χάσει κάτι καταλαβαίνεις την αξία του», μπήκε στην καρδιά του θέματος. Τι κι αν μιλούσε για γκόμενα και όχι για μπάλα; Η απώλεια είναι το ίδιο οδυνηρή, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Πριν λοιπόν φτάσουμε στα μέσα της σεζόν και δούμε τις ομάδες να πέφτουν στα γόνατα και να τους παρακαλούν να επιστρέψουν ως Μεσσίες για να τις σώσουν, ας συνοψίσουμε τις 10 αποδεσμεύσεις που πόνεσαν τους φίλους του ποδοσφαίρου περισσότερο απ’ ότι ο Απόστολος (R.I.P.) Σουγκλάκος τους αντιπάλους του στο ρινγκ.
1. Γιώργος Ανατολάκης
Δεν ήταν μόνο η αγριάδα στο βλέμμα και το μούσι που του έδινε πάντα το πλεονέκτημα. Δεν ήταν τόσο ο «Mad Max» χαρακτήρας του, οι σπρωξιές και τα τάκλιν του που τρόμαζαν τον αντίπαλο κι έδιναν σιγουριά στον προπονητή του. Δεν ήταν καν τα 11 χρόνια που κανείς δεν κατάφερε (για πολύ) να τον βγάλει από την ενδεκάδα. Ήταν κυρίως η μακρυμάνικη φανέλα και ο ιδρώτας που έσταζε στο πηγούνι του από το 5ο λεπτό κάθε αγώνα, που έκανε την κερκίδα να δει στο πρόσωπό του αυτόν που μοχθεί. Και όσους παλεύουν και προσπαθούν η κερκίδα τους λατρεύει.
2. Γιάννης Οκκάς
Ξεκίνησε την καριέρα του στον Ολυμπιακό μ’ ένα επικοινωνιακό τρικ που «έσπασε ταμεία» όταν, την ώρα που πάλευε μέσω ΟΥΕΦΑ να μείνει ελεύθερος από την ΑΕΚ, «παράγγειλε» στη νέα του ομάδα να του κρατήσουν τη φανέλα με το «9» (που είχε μείνει ορφανή μετά την αποχώρηση του Χούτου). Στα καπάκια φρόντισε να καταστήσει σαφή την αλλαγή επιπέδου στην ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία, όταν ο μάνατζέρ του Κώστας Μπότος «επέβαλε» στα ΜΜΕ να τον αποκαλούν «Γιάννη» και όχι «Γιαννάκη», όπως συνήθιζαν μέχρι τότε. Ε, και μετά άρχισε να παίζει. Και όλοι θαυμάσαμε τον μοντέρνο σέντερ-φορ που παίζει με πλάτη στην εστία (βλ. «φουνταριστός» στο πόλο) και προσπαθεί να τελειοποιήσει την μοναδική ντρίμπλα που ήξερε να κάνει καλά (δεξιά «κλειστή», με ταυτόχρονη προσποίηση του σώματος). Το κοντέρ του στον ΟΣΦΠ σταμάτησε τελικά στις 105 συμμετοχές και στα 20 γκολ. Αντίο Γιάννη, εμείς τα δοκάρια θα σε θυμόμαστε για πάντα με αγάπη.
3. Αρούνα Μπαμπανγκίντα
Ο εξτρέμ που έκανε τους προπονητές να σκίζουν τα διπλώματά τους όταν έπαιζε στη Β’ ομάδα της Μπαρτσελόνα, βρέθηκε στον Ολυμπιακό από σπόντα. Ένα φιλικό, δύο ασιστ του Τουρέ στο «φιλαράκι» του και τα ισάριθμα γκολ του 24χρονου Νιγηριανού ήταν υπεραρκετά για να ενθουσιάσουν τον πρόεδρο που του έκανε τριετές συμβόλαιο. Ο Σόλιντ τον χρησιμοποιούσε ανελλιπώς την πρώτη χρονιά (ενώ φέτος σάπισε στον πάγκο) χωρίς κανείς να μπορεί να εξηγήσει το «γιατί», μια και highlight του Μπαμπανγκίντα με την μπάλα στα πόδια, ήταν η 360ο στροφή γύρω από τον εαυτό του. Θα μας λείψει πάντως, γιατί κάθε σκληρός αγώνας πάντα χρειάζεται μια χαρούμενη, φολκλόρ «νότα» για να αποφορτίζεται.
4. Λεωνίδας Καμπάνταης
Ο «Λεό» δεν είναι απλά «άλλος ένας επιθετικός». Δεν είναι μόνο «ο ξανθός άγγελος με το διαβολικό τελείωμα». Είναι πολλά περισσότερα. Είναι «football icon». Κι ενώ ο Φερέρ κατάλαβε τη γκάφα του και τον δήλωσε εκ των υστέρων στη λίστα του Τσάμπιονς Λιγκ, δεν τον στήριξε στο τέλος στη σεζόν παρά τα 8 γκολ του. Οι «υπερβολικές οικονομικές του απαιτήσεις» τον οδήγησαν στην έξοδο κι από εκεί στην Αρμίνια Μπίλεφελντ. Ναι, καλά… γελάστε με τα χάλια σας τώρα και περιμένετε να ευθυγραμμιστεί ο Αρης με τον Ερμή και την Αφροδίτη, μπας και σκοράρει ο Καπετάνος.
5. Έμερσον
Αν ζούσε στην Αρχαία Ελλάδα, θα ήταν σίγουρα ένας από τους επτά σοφούς. Κι αν το έπαιρνε απόφαση, θα διοριζόταν άνετα υπουργός οικονομικών στη Βραζιλία. Γιατί έχει «σπουδάσει» από μικρός την οικονομία δυνάμεων και κινήσεων εντός γηπέδου, καθώς και την απλότητα στην ανάπτυξη του παιχνιδιού. Μ’ αυτά τα όπλα ξεχώρισε αμέσως όπου αγωνίστηκε, όντας από τους ελάχιστους αμυντικούς μέσους παγκοσμίως που έκανε τη δουλειά του χωρίς να σέρνεται κάθε τρεις και λίγο στο χόρτο. Και το γεγονός ότι σε κάθε του εμφάνιση είχε κάτι αγωνιστικό να διδάξει σε όσους τον βλέπαμε, είναι από μόνο του ανεκτίμητο.
6. Μάρτιν Παουτάσο
Βασικός επί επτά συναπτά χρόνια σε Μπάνφιλντ, Χιμνάσια και Ιντεπεντιέντε, σε εξαιρετική ποδοσφαιρική ηλικία (27), με το σωστό μαλλί για Αργεντινό ποδοσφαιριστή και «έβγαλε μάτια» στην καλοκαιρινή προετοιμασία. Μ’ αυτή την παρακαταθήκη η χρονιά προμηνυόταν συγκλονιστική για τον Λατινοαμερικανό δεξιό οπισθοφύλακα, αλλά τελικά το μόνο που έμεινε είναι το γκολ με τον Ατρόμητο και κάποιες σποραδικές, μέτριες εμφανίσεις σε πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ. Εντέλει ο Παουτάσο έφυγε και όλοι μείναμε με την αίσθηση ότι δεν τον χορτάσαμε και με την απορία αν θα έπαιζε καλύτερα του χρόνου «που θα είχε προσαρμοστεί και θα είχε βρει τα πατήματά του» (sic).
7. Ρικάρντο Μπόβιο
Όχιιι! Ο μακρόσυρτος θρήνος ακούγεται μέχρι το Campos dos Goytacazes του Ρίο ντε Τζανέιρο, τη γενέτειρα δηλαδή του 25χρονου χαλκέντερου Βραζιλιάνου. Κι ο θρήνος αυτός κλείνει μέσα του φαντάσματα, τις Στυμφαλίδες όρνιθες και τις Ερινύες που πλανώνται μάταια ζητώντας απαντήσεις: Γιατί το τάκλιν στην καρωτίδα που έκανες στην πρώτη εμφάνισή σου (στο φιλικό με την Αντερλεχτ στο ΟΑΚΑ) δεν είχε συνέχεια; Γιατί έκοψες τα μαλλιά σου κι έχασες τη δύναμή σου; Γιατί δεν μπορούσες να είσαι το κράμα Ζάετς-Ρότσα που όλοι θέλαμε; Γιατί, Ρικάρντο Μπόβιο;
8. Ιγκόρ Μπίστσαν
«Ήταν κι αυτός μια κάποια λύσις» που λέει κι ο ποιητής. Ψηλός, στητός, αγέρωχος και πρωταθλητής Ευρώπης. Κεντρικός αμυντικός, αμυντικό χαφ και κρυφός επιθετικός όταν χρειαζόταν. «Κοίμιζε» τους αντιπάλους με το (και καλά…) νωθρό του ύφος και μπορούσε να πασάρει ή να σκοράρει την ίδια ώρα που με τα δύο χέρια έφτιαχνε τη στέκα στο πλατινένιο του μαλλί. Και τώρα που έφυγες, Ιγκόρ, να ξέρεις ότι δεν μας χρωστάς τίποτα. Εμείς σου οφείλουμε: δύο χρόνια απ’ τη ζωή σου.
9. Πιέρ Εμπεντε
Ο ήρωας απ’ το πουθενά. Που ήρθε, σαν τον Ντάστιν Χόφμαν που έσωσε τους επιβάτες μιας φλεγόμενης πτήσης στην ταινία «Ήρωας κατά λάθος», από τον πάγκο να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα κάτω από τα γκολπόστ. Μπορεί να μην τα κατάφερε, αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν προσπάθησε να το κάνει με τον τιμιότερο τρόπο που μπορούσε. Η ανταμοιβή του; Να κατηγορηθεί ως «ασόβαρος», λόγω του ότι έκανε συνέχεια πλάκες και έλεγε «μούφες» ιστορίες, και να εκδιωχθεί τελικά με συνοπτικές διαδικασίες διότι «δεν χωρούσε στα πλάνα της νέας χρονιάς». Μετά ήρθε ο Μάλαρτζ και «ποιος τον χ...ει μωρέ τώρα τον ‘Πέτρο’…».
10. Ζήσης Βρύζας
Πόνεσε η αποδέσμευσή του από την Ξάνθη, αλλά για πολύ λίγο. Περιμένουμε την επιστροφή του στον ΠΑΟΚ με τη δόξα και τις τιμές που του αρμόζουν. Και τα όσα γκολάκια του αναλογούν στα 34 του. Και –κυρίως- το «παστέλι» στο Χάιμπουρι να παίζει στο video wall της Τούμπας πριν από κάθε παιχνίδι. Αποθέωση!


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr