[Xavier]

Barça, cabrón, saluda al campeón
(μτφ. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα)

«Τη σήμερον ημέρα», που θα ‘λεγαν οι λάτρεις της καθαρεύουσας, δεν υπάρχει χώρος για τίμιους νικητές. Κανένας «αδαμάντινος χαρακτήρας» σαν τον Νίκο Ξανθόπουλο και κανένας «τίμιος βιοπαλαιστής» σαν τον Λαυρέντη Διανέλλο δεν βλέπει φως, κανένας από αυτούς που πάνε «με το σταυρό στο χέρι» δεν επιβιώνει - κι αν επιβιώνει σίγουρα δεν κερδίζει, το πιθανότερο είναι να δει τη μάπα του να τρίβεται στο χώμα.
Στεγνά και χωρίς σάλιο. Αυτή είναι η λογική της «Νέας Τάξης». Κερδίζει πάντα αυτός που έχει φράγκα για να δώσει στους κατάλληλους ανθρώπους, ο καλύτερος P.R.ίστας, όποιος έχει τις καλύτερες γνωριμίες, όποιος κλέβει χωρίς τον ανακαλύπτουν και χωρίς να τιμωρείται. Ειδικά στο ποδόσφαιρο, εκεί που «παίζονται χοντρά λεφτά με τους μπούκηδες, δικέ μου», η οικονομική ευμάρεια που φέρνει παίκτες στην ομάδα και ταυτοχρόνως την φέρνει σε θέση να ασκεί επιρροή, είναι τα καλύτερα εχέγγυα για μια δυναστεία τίτλων. Σα να λέμε «τους κερδίζουμε μέσα στο γήπεδο κι αν χρειαστεί, ε, όλο και κάποιος θα βρεθεί να βάλει ένα χεράκι». Σωστά; Λάθος! Γιατί στην Πριμέρα Ντιβιζιόν κάποιος όντως έβαλε το χεράκι του, αλλά βρέθηκε κάποιος άλλος να του το κόψει.
Ναι, Λιονέλ Μέσι, για σένα μιλάμε. Μικρέ κλεφτάκο, μπαγαπόντη εσύ… που το «ένστικτό σου» σε οδήγησε να σκοράρεις με το χέρι κόντρα στην Εσπανιόλ, αλλά ο Ραούλ Ταμούδο σου χάλασε τη μανέστρα επειδή ισοφάρισε στο τέλος. Για σένα μιλάμε, Αργεντινέ αλαζόνα. Που βγήκες σαν την παρατημένη γκόμενα που ζητάει εκδίκηση και δήλωσες ότι «δε βλέπω το λόγο γιατί η Μπαρτσελόνα να μην πληρώσει τη Μαγιόρκα, προκειμένου να διεκδικήσει τη νίκη μέσα στο Μπερναμπέου». Η ομάδα σου μπορεί και να το κάνει, εσύ όμως τι ψυχή θα παραδώσεις; Και τι θα λες την επόμενη Δευτέρα, όταν –τελικά- θα έχεις χάσει το πρωτάθλημα στην ισοβαθμία; Ένα πρωτάθλημα που εσύ οι συμπαίκτες κι ο προπονητής σου «δωρίσατε» ξερά στον αντίπαλο; Ποιος σου φταίει που ήσουν καβάλα στο άλογο, αλλά πιάστηκε ο κώλος σου και ξεπέζεψες να ξεκουραστείς, επιτρέποντας στο διώκτη σου να σε ξεπεράσει; Πως θα παρηγορήσεις τον Ετό που κάποτε κόντεψε να ξεκινήσει εμφύλιο με το «Madrid, cabrón, saluda al campeón»; Και, κυρίως, τι θα πεις σ’ αυτόν που θα έρθει να σε επαινέσει για το «μαεστρικό σου λέι απ»; Θα χαιρόσουν αν μ’ αυτό το γκολ κέρδιζε τελικά η Μπαρτσελόνα το πρωτάθλημα. Φυσικά και θα χαιρόσουν. Γιατί, όπως είπαμε, οι εποχές έχουν αλλάξει και το σύνθημα «νίκη με οποιοδήποτε κόστος» ρίζωσε μέσα σου και σε εκμαύλισε. Προτεινόμενη θεραπεία: Παρατήρηση του τίμιου και καθαρού τρόπου με τον οποίον μπορεί να επικρατήσει ένας αντίπαλός σου. Γιατί υπάρχουν και τέτοιοι.
Μην κοκκινίζεις, Ρούουντ βαν Νιστελρόι. Γιατί εσύ είσαι η επιτομή της «back to back τιμιότητας» στο ποδόσφαιρο. Εσύ, που φορτώνεις τα δίχτυα με γκολ πιο συχνά κι απ’ τον καλύτερο ψαρά της Ιχθυόσκαλας. Εσύ, που σκόραρες 150 φορές σε 219 παιχνίδια με την Μάντσεστερ αλλά έφυγες νύχτα, με τη στάμπα του «τελειωμένου» στα 30 σου (κανονικά τώρα η Ύβρις πρέπει να κυνηγάει τον Φέργκιουσον και να τον κοπανάει με κουπί στο κεφάλι για να ανακαλέσει αυτά που είπε για σένα). Εσύ, που δεν είσαι ο πιο φαντεζί επιθετικός, αλλά τα γρανάζια της μηχανής σου δεν σταματάνε ποτέ. Εσύ που, τελικά, δίνεις στη Ρεάλ έναν τίτλο μετά από τέσσερα χρόνια, έχοντας βάλει 25 γκολ στο πρωτάθλημα και 33 στο σύνολο. Εσύ, που ιδρώνεις τη φανέλα χωρίς να σκοράρεις με «αλλότριους τρόπους» και κάνεις σούμα στο τέλος, ως οφείλεις.
Εσύ, που δικαιούσαι στο φινάλε να κοιτάξεις στα μάτια τον Νίκο Ξανθόπουλο και κάθε όμοιό του και να τους πεις «Σας καταλαβαίνω, ρε μάγκες. Γιατί κι εγώ είμαι ένας από σάς».


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr